Meningen

Uiteindelijk toch 3,5 ster.

Heb tijdens de film meerdere malen aan een hoger cijfer gedacht, maar dan kwamen er toch weer valkuilen waar ik niet op gehoopt had. Soms iets TE simplistisch, soms iets TE veel slapstick.

Maar als geheel toch zeker een prettige en vaak grappige film, die veel luchtiger is dan ik (vreemd genoeg, want ik weet niet waarop gebaseerd) gedacht had.

Hoofdrolspeler is ijzersterk, ken de beste man niet, maar laat een karakteristieke, gesloten en droevige indruk achter.

Melanie Laurent is prachtiger dan ooit.

Maar de dikke sidekick en een aantal orkestleden stelen toch wel vaak de show men hun doldwaze praktijken.

Muziek tenslotte uiteraard prachtig.

Mijn hemel wat een overschatte film zeg. Normaal zou ik zeggen het boek is vast beter, maar met dit enorm vergezochte verhaaltje kan ik me dat ook al niet voorstellen.

Het begint aanvankelijk allemaal best goed met een soort politieke House of Cards in het Vaticaan. Al liggen de diverse stromingen en belangen er allemaal nogal erg dik op.

Maar zo halverwege lijkt werkelijk iedereen er wel een soort driedubbele agenda met slechte bedoelingen op na te houden, komop zeg. En dan ben ik nog niet eens toegekomen aan die onzinnige aanslagen en als klap op de vuurpijl de onthulling van de dubbele geslachtspaus hahahaha, come oooon.
Echt een gevalletje gekunsteldheid dat ik lang niet meer heb gezien. Bah.

De eerste film van Bresson die ik zie waar zijn stijl ook daadwerkelijk goed voor me werkt.

De sobere registratie zonder opsmuk maakt dit verhaal alleen maar spannender dan allerlei kunstgrepen. Knap gedaan.

Minpuntje?...ze had gewoon absoluut niks in deze film te zoeken.

Verder is het een meer dan vermakelijke film, erg origineel vooral. Die Rockwell komt me wel bekend voor, maar in een hoofdrol als deze heb ik hem niet eerder gezien geloof ik, afijn , hij speelde erg goed. Ik snap trouwens niet dat iedereen die cameo's van Pitt en Damon zo leuk vond, want ze waren hoogstens 3 seconden in beeld.

Ik houd het op 3,5 ster.

Man wil zich 'conformeren' an de maatschappij, aan wat gangbaar en geaccepteerd is.

Pittige stof, vooral als het op zo'n typische jaren '70 Frans-Italiaanse cinema-manier is uitgewerkt.

Voeg ook nog zo'n typisch Italiaanse communisme-fascime tegenstelling in het verhaal en je hebt een echte Bertolucci in de hoogtijdagen. Maar waar ik Novecento alles goed vond doen komt het me hier af en toe wat al te intellectueel bedoeld over. Vond het ook niet echt boeiend gespeeld.

Storaro's werk is wel geweldig uiteraard.

Film moet het vooral van de eerste helft hebben, waarin de spanning fijn wordt opgebouwd en Wan weer eens laat zien uitstekend met dit genre overweg te kunnen.
Tweede helft wordt dan toch een wat oninteressante afhandeling van het verhaal. Niet echt spannend of eng meer.
Problematisch is natuurlijk ook dat eeuwige wat kijkers bij haunted house verhalen hebben: 'waarom gaan ze in vredesnaam dat huis niet uit?'
In The Conjuring wordt dat nog aardig geprobeerd dat gevoel tegen te gaan door aan te geven dat 'het niks uit maakt' want de geest heeft zich verbonden aan de familie ipv het huis, maar dat is natuurlijk onzin. Ga dan op zn minst naar een observatieruimte waar je alles perfect kunt registreren incl een wetenschappelijk staf ip v in zo"n onhandig donker huis te blijven maar goed.

Al met al wel aardig.

Geweldig geacteerd, maar tamelijk traag aangezien het hele verhaal zich afspeelt in 1 kamer. Niettemin weerzinwekkend om te zien hoe de entlösungs-ideeen uitgewerkt werden.

Op het eerste gezicht lijkt dit de verfilming van een stuiver-romannetje, maar op de één of andere manier blijft ie toch wel boeien.

Best een prettige film die fijn wegkijkt, mede door het enorm goede acteerwerk en de prima muziek natuurlijk.

Maar ik ben toch van mening dat een band als Joy Division een wat ruwer, onconventioneler en ongepolijster film had verdiend.

Dit ging toch wel richting Hollywoodachtig biopic-materiaal.

Alweer zo'n enorm goede documentaire (dit is voor mij een beetje het jaar van de documentaires). Ditmaal de mediakant in de Arabische wereld belichtend tijdens de oorlog in Irak, in het bijzonder nieuwszender Al Jazeera, maar ook andere media en Westerlingen komen aan bod.

Perfecte aanvulling op Outfoxed eigenlijk.

Al komt Al Jazeera er in deze docu heel wat beter van af dan Fox in de andere film, al was het maar omdat hier de enorme drang naar integriteit van Al Jazeera naar voren komt. Bovendien een ontluisterend beeld van wat de bevolking daar daadwerkelijk denkt van de oorlog.

Ben ik nu het slachtoffer van propaganda geworden door al deze films? Misschien, maar ik denk van niet en het is in ieder geval erg boeiend .

Hoe meer informatie, hoe meer verwarring zeggen ze wel eens, en dat klopt wel, maar een breder perspectief biedt het ook wel.

Die hele rol van De Mol sloeg nergens op. Super overdreven Godfather-achtig mannetje met maniertjes en wandelstok-achtig ding. Om maar te zwijgen over de miscast zelf, aangezien hij totaal niet link overkomt en de angst voor hem dus niet overkwam.

Het enige wat de moeite waard was waren de scenes in die school.

Verder een superirritant politieverhaaltje met standaard Van Gogh humor (zogenaamd grapig, maar heel typisch slinks) van 'Ach nee, het zal toch geen marokkaantje zijn?' en iemand erbij die nog moet zeggen dat 'ze niet allemaal zo zijn ' en vervolgens in de zeik wordt genomen.

Zo gauw je een pornosite ziet weet je al dat er een Rob Oudkerk grap komt...heel vervelend allemaal. 06/05 zal ook wel volzitten met dit soort typische dingen.

Hm.. zeker wel een aparte film die zowaar met intelligente dialogen op de proppen komt wat toch altijd wel een soort van verademing is in de filmwereld.

Echter, na de best aardige eerste helft van de film met aardige visies op kunst en de perceptie er van etc. wordt het in de tweede helft opeens na dat blijkt dat ze getrouwd zijn, of toch niet enzo een nogal vervelende film.

Buiten dit volstrekt vervelende quasi-intelligente scripttrucje worden de gesprekken ook opeens nogal vervelend en veranderen de personages in mensen die je weinig tot niks meer doen. Jammer.

Oei, dit viel mij echt zwaar tegen. Jammer, want ik had iets heel vermakelijks verwacht. Ik verheugde me op een fijne fantasierijke animatie. En fantasierijk was het misschien ook wel, maar dan helemaal niet mijn smaak.

Alle lof dat het eens wat anders is dan de usual Pixar of Disneyfilm, aparter vormgegeven (de stopmotion is natuurlijk technisch geweldig), maar..... het boeide me gewoon allemaal niet, niet leuk of interessant of grappig, niks eigenlijk.

Vooral de eerste 3 kwartier was echt er doorheen worstelen.

Daarna zijn er enkele losstaande scenes die 'wel leuk' zijn, maar dat is het dan ook wel. Jammer, want zo afwijkend is mijn smaak nou ook weer niet normaal gesproken dat ik zulke populaire films helemaal niet voel. Laat ik het maar op een kleine 2,5 * houden.

Erg goede documentaire. Deze film is voor de multinationals wat Michael Moore is voor het Amerikaanse buitenlandse beleid. De stijl is ook vergelijkbaar, maar gelukkig genuanceerder.

De film gaat over 'corporate' organisaties, in het nederlands denk ik het beste te vertalen als vennootschappen. Dit houdt in: bedrijfsstructuren waarin de individuele leden geen individuele aansprakelijkheid hebben, maar zij gezamenlijk wel de rechten van een natuurlijk persoon hebben.

Elk groot bedrijf in de wereld heeft natuurlijk zo'n constructie, maar de implicaties van een dergelijk systeem zijn nogal vergaand. Deze documentaire gaat zelfs zover dat zij de 'corporate structure' als rechtspersoon betitelt als een psychopaat, met vergelijkbare karaktereigenschappen.

Het komt er op neer, dat deze CEO's en hun werknemers, allemaal prima mensen zijn, maar dat zij door de op winstmaximalisatie gerichte organisatiestructuren veel ellende veroorzaken.

Veel niveaus binnen dit onderwerp worden besproken en er komen allerhande deskundigen aan het woord, wat erg interessant is. Het is erg goed dat ook veel captains of industry hun zegje kunnen doen.

Bepaalde zaken zijn behoorlijk schokkend te noemen, vooral voor Amerikanen. Laat ik het zo zeggen: ik zou daar geen bekertje melk meer drinken

Ik ben behoorlijk onder de indruk, maar ik houd het voorlopig op 4 sterren, vanwege de iets te grote nadruk op het falen van de kapitalistische gedachte. Op bepaalde punten neigt de film zelfs naar promotie voor het communisme, hoewel je dit in een breder perspectief moet zien. Het was misschien beter geweest af en toe wat gerichte constructieve ideeen aan te dragen, hoewel dat de objectiviteit zeker geen goed zou doen.

Mooi gemaakt en origineel, bij vlagen ook behoorlijk grappig, hoewel er me iets teveel Seth Gaaikema woordgrapjes-humor in zit tegen hondje: 'play dead', vanuit oog: 'i'll keep an eye on him' o.i.d. en meer van dat gedoe.

Maar ook wel leuke vondsten en aardige personages.

Het wordt alleen nooit echt geweldig en dat macabere gothic/fantasy sfeertje van Burton is nog steeds niet mijn ding.

3*.

De link met Meglio Gioventu is inderdaad best groot, maar deze vond ik toch minder goed uitgewerkt en minder sfeervol.

Ook de verhaallijntjes waren net even wat minder.

Verder wel weer uiterst genietbaar.

-edit- en Valentina d'Agostino en Leila Bekhti waren alleen al de moeite waard om te bekijken .

Wat een ramp zeg.. Vreselijk opgebouwd.. pretentieus kapitalismefabeltje. Ook nog eens vreselijk lelijk geschoten en simpelweg enorm saai.

Zware tegenvaller. Kan me niet voorstellen dat het boek ook zo suf is.

Veel te fragmentarisch en uitgerekt. Dat gecombineerd met een lading criminele tegeltjeswijsheden en enorme speelduur geeft mij een beetje de vrees dat Scott hier daadwerkelijk iets episch in gedachten had.

Ben alleen bang dat zijn doorgaans vrij directe benadering slachtoffer is geworden van rommeligheid in het script van MacCarthy.

Bij vlagen best aardige scenes maar verder tamelijk mislukt.

Hm..tja, nogal zielig natuurlijk.

Vooral natuurlijk omdat ze zo lief overkomen, die dolfijnen. Zoals ze in de docu al zeggen, die beestjes hebben een beetje de pech dat het altijd lijkt alsof ze een big smile hebben. Die schijnbare vrolijkheid heeft er voor een bepaalde mate toe geleid dat het zo'n grote industrie werd.

Ik denk dat dit één van de weinige docu's is die iets wil bereiken, en dat ook daadwerkelijk concreet zal doen. Het lijkt me zeer sterk dat er geen flinke internationale druk op dat plaatsje en haar afnemers zal worden gezet.

Van sensatiezucht of manipulatie lijkt me overigens niet erg heel veel sprake. Bepaalde aspecten hou je toch wel, om het wat 'filmischer' te maken de 'missies' bvb , maar de hoofdmoot is behoorlijk integer en to the point.

De docu kent inderdaad wat belangrijke probleempjes.

Allereerst is de manier waarop 'animal agriculture is het allerallerallerallerbelangrijkste voor het milieu' gepropageerd wordt een beetje overtrokken denk ik. Het wordt in ieder geval niet bijzonder hard gemaakt.

Daarnaast is animal agriculture ook helemaal niet zo ondergesneeuwd in de milieuproblematiek als deze maker doet denken, incluis allerlei speculaties over conspiracys.

En het meest storende was eigenlijk de arts die doodleuk beweerd dat mensen prima heel gezond een veganistische levensstijl kunnen onderhouden, wat gewoon bewezen onjuist is.

De helft van die mensen is ongezond en de andere helft heeft allerlei supplementen nodig die (jawel) dierlijk zijn. Dus tja.

Aan de andere kant wel fijn dat er eens goed uitgebreid aandacht geschonken wordt aan dit inderdaad immense probleem..

Prettige, lekker lompe actiefilm met een Statham die toch wel geschikt is voor dit soort overdreven stoere rollen.

Ook fijn dat de hypernerveuze montage eindelijk eens functioneel is bij zo'n film.

Compleet over-the-top onzinnig, smerig, vuig, vrouwonvriendelijk, agressief, seksistisch, gewelddadig, snel, dom, sadistisch en lawaaierig.

kortom, iets vermakelijker dan deel 1.

Full body Tourettes!

Het is vooral allesbehalve subtiel. Beetje 'racisme voor Dummies'.

Kijk jongens iedereen heeft zo z'n problemen hoor. En we moeten meer communiceren. ja, dat gaat echt gebeuren door deze film, wat denkt die kerel nou helemaal.

En waar Magnolia tenminste originele personages en verhaallijnen had, zit je hier soms naar een televisiefilm te kijken.

Er zitten wat aardige scenes in en goed acteerwerk, maar verder is het me echt een raadsel waarom deze zo goed scoort.

En dan vinden mensen Braveheart sentimenteel .

Toch wel een aardige film, vooral door de leuke en sterke rol van Bridges. Volledig geloofwaardig en boeiend om te zien.

Ik heb verder niet veel met het country en westernwereldje, maar het was sfeervol opgezet en mooi gefilmd.

Verhaal is niet echt iets wat we nog nooit gezien hebben, maar de rol van Bridges maakt het toch zeker de moeite waard.

Ik vond het maar een erg lauwe en cheesy film.

Die af en toe zn momenten had door de cast die er op zich wel mocht zijn, al hadden ze wat mij betreft wel een betere film mogen uitkiezen.

Geen idee hoe zoiets aan een 7,7 op imdb komt .

Ik sluit me daar helemaal bij aan (heb hem gisteren ook gezien).

Het is wel een erg typisch Kusturica-film, die stijl herken je uit duizenden. Veel scenes zijn gewoon kunststukjes op zich waar er altijd wel wat gebeurd op de achtergrond of dat het lijkt alsof er een unieke locatie gekozen is. Die Dadan was ook wel een briljant personage. .

Vond Underground toch wel wat geslaagder, daar had al die waanzin een mooiere en betere context.

Vind het wat rare commentaren hier hoor...

Inderdaad, het meest opvallende aan deze docu is niet eens zozeer het opmerkelijke verhaal van Dresnok maar hoe Noord-Korea overkomt. Maar zoals men hier zegt, onder meer meneer hierboven, dat het duidelijk is dat de Koreaanse overheid er bij staat en ze overdreven met whiskey staan te doen... .

Dat gevoel had ik dus helemaal niet.

Ik verbaasde mij wel erg over het contrast tussen hoe wij over N-Korea denken en hoe je het hier ziet. Maar waar zit dat probleem precies? in deze film of in de gebruikelijke Westerse media?

Ik zie hier opeens vriendelijke mensen, de zon die schijnt, mooie natuur etc.. Niet die grauwe donkere beelden van Noord-Korea die we normaal te zien krijgen.

En het kwam eigenlijk allemaal erg natuurlijk over en helemaal niet opgezet of zo. Had ook absoluut niet het idee dat Dresnok een van tevoren opgelegd verhaaltje aan het vertellen was, maar toch duidelijk zijn eigen mening gaf.

Viel me een beetje tegen. Op zich wel een vermakelijke film, maar iets te weinig gokwerk en iets teveel vreemde beweegredenen van de hoofdpersonen.

Best apart ja. Zowel qua vorm als qua inhoud.

Ik heb niet bijzonder veel met comics en weet er ook geen snars van. Kende deze man dan ook vooral van naam.

Eerlijk is eerlijk, zijn stijl is gaaf, dus dat heb ik er alvast van meegekregen.

Verder is het eigenlijk best een vervelende man wiens geschiedenis me niet bijster veel deed. Zijn broers zijn eigenlijk veel interessanter (en zieliger).

Maar het meest interessante aan deze docu is wellicht hoe men in de jaren '90 terugkijkt op de jaren dat alles nog kon in kunst en die afschuwelijke 'huidige' tijd verafschuwen waarin woke media en mensen het schandalig vinden dat bepaalde dingen in kunst als racisme en mysoginie echt niet meer kunnen.

Wat dat betreft juist nu wel grappig om te zien hoe je al die argumenten voor en tegen bijna 1 op 1 kunt doortrekken naar 2022.