• 145.970 films
  • 7.530 series
  • 23.054 seizoenen
  • 507.187 acteurs
  • 317.634 gebruikers
  • 8.347.438 stemmen
Avatar
 
banner banner

Conte d'Été (1996)

Romantiek / Drama | 113 minuten
3,18 66 stemmen

Genre: Romantiek / Drama

Speelduur: 113 minuten

Alternatieve titel: A Summer's Tale

Oorsprong: Frankrijk

Geregisseerd door: Éric Rohmer

Met onder meer: Melvil Poupaud, Amanda Langlet en Gwenaëlle Simon

IMDb beoordeling: 7,6 (7.555)

Oorspronkelijke taal: Frans

Releasedatum: 22 mei 1997

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Conte d'Été

Gaspard brengt de vakantie door aan de Bretonse kust. Hij speelt gitaar en wacht op de komst van zijn grote liefde Lena. Op een dag komt hij Margot tegen en ze maken samen lange wandelingen en voeren diepe gesprekken. Wanneer hij op een feestje Solene ontmoet en op haar avances ingaat, wordt hij behoorlijk onzeker. Hij twijfelt aan zijn relatie met Lena en kan niet kiezen tussen de dames die hij ontmoet heeft.

imageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van kos

kos

  • 45175 berichten
  • 7945 stemmen

Op het eerste gezicht lijkt dit de verfilming van een stuiver-romannetje, maar op de één of andere manier blijft ie toch wel boeien.


avatar van ÿíóñ

ÿíóñ

  • 101 berichten
  • 329 stemmen

Zelf heb ik deze film nog niet gezien.

Kees 't Hart schreef naar aanleiding van Conte d'Été een treffend artikel over Eric Rohmer in de Groene. Hij beschrijft wat me ook in de andere films van Rohmer zo aanspreekt.

"Eigenlijk is Eric Rohmer een filmer van niks. En zijn films gaan goed beschouwd helemaal nergens over. Waarom wordt Kees 't Hart dan toch telkens weer gegrepen? Een schrijver verzet zich tegen zijn tranen."

Zo kan ik ook filmen – De Groene Amsterdammer

(artikel bevat spoilers)


avatar van Darbie

Darbie

  • 1519 berichten
  • 6022 stemmen

De eerste film van Eric Rohmer "Le Signe du Lion" vind ik een klein Meesterwerk.

De rest van zijn films vind ik eigenlijk alleen maar klein.

Hierboven wordt gemeld dat zijn films goed beschouwd helemaal nergens over gaan. Daar ben ik het (behalve zijn 1e) helemaal mee eens.


avatar van Movsin

Movsin

  • 6218 berichten
  • 7507 stemmen

Twee uur geamuseerd gekeken naar het ongedwongen en romantisch gepraat en gedoe van een viertal jongeren dank zij vooral het goed en natuurlijk acteren van het viertal. Het verhaal dat geen climax of spannende momenten inhoudt, wordt best opgesmukt door de inbreng van de "marine"-liedjes. Goed camerawerk, vind ik, en sympathiek.


avatar van stinissen

stinissen (crew films & series)

  • 21229 berichten
  • 42694 stemmen

9 mei Arte 14:45 - 16:35


avatar van gauke

gauke

  • 9855 berichten
  • 13069 stemmen

De regisseur geeft de indruk dat al het uitvoerige gepraat over de gevarieerde verschijningsvormen van de liefde (zoals wederzijdse aantrekkingskracht en verlangende gevoelens) beslist noodzakelijk is. Omdat er niets langdurigs of de moeite waard uit voortkomt, de personages zichtbaar niet veranderen en na afloop hun eigen weg gaan, wordt de film er niet spectaculair door, eerder slaapverwekkend (op een gegeven moment heb je het wel gehad).


avatar van yeyo

yeyo

  • 6162 berichten
  • 3901 stemmen

Ietwat goeduitziende maar bijzonder duffe student wiskunde annex folkartiest komt op een doelloze vakantie aan de Normandische kust (die in zijn desolaatheid warempel veel weg heeft van onze Belgische kust) in contact met drie toffe meisjes. Gaspard is zowat de mannelijke versie van de typische Rohmer protagonist, met name Delphine in Le Rayon Vert: een rare mix van onzekerheid en arrogantie. Voortdurend verheven doen over groepsdynamiek, maar als puntje bij paaltje komt zich toch snel uitgesloten voelen. Het is in ieder geval het ultieme boegbeeld van wij beta-males: prachtig hoe twee dominante vrouwen hem totaal als speelbal gebruiken en hij blijft 'twijfelen'.Tegelijkertijd lijkt hij het minste aandacht te hebben voor Margot, zijn klaagmuur en degene die hem uit zijn isolement helpt, de enige met wie hij echt een rapport heeft. Zij ondergaat zijn eindeloze zeldmedelijden en defaitistische uitspraken met de nodige dosis optimisme. Schitterend personage. Ook geweldig dat Gaspard, zoals het de navelstarende nerd betaamt, uiteindelijk alledrie vrouwen laat zitten om ergens een soort van cassettespeler te gaan kopen.

Ik ben het totaal oneens met de, inmiddels al bijna 10 jaar oude, hier aangehaalde bespreking. Zelden zoiets dom gelezen. Ook al is het duidelijk dat de auteur op een schertensde, nuchtere manier zijn liefde voor Rohmer probeert te betuigen (is dat iets typisch Hollands?), het schiet bij mij volledig in het verkeerde keelgat. Ik kan ook misschien wel kritisch zijn over Rohmer-personages, maar vind ze bovenal erg sympathiek. Het zijn mensen met kleine kantjes, ja ECHT kleine kantjes, niet zo van die negatieve eigenschappen waar we stiekem trots op zijn (kuch kuch Before trilogie) en dat maakt voor mij de personages in zijn films altijd enorm aimabel. Ze zeuren misschien over 'nep-problemen', maar we kunnen toch moeilijk zeggen dat wij (het publiek) daar vreemd van zijn? Vind Rohmer daarenboven echt een stilist. Het is niet omdat hij geen nadrukkelijke camerabewegingen e.d. gebruikte, dat er geen stijloverwegingen in zijn regie op te merken zijn. Ik vind zijn aanpak heel esthetisch. De films van Rohmer gaan 'nergens' over? Heel flauwe en afgezaagde uitspraak. De films van Rohmer gaan, wat mij betreft, over héél veel. Als men zo euforisch kan zijn over Richard Linklater, is het duidelijk tijd voor Rohmer om (her)ontdekt te worden.


avatar van Tanita

Tanita

  • 526 berichten
  • 4917 stemmen

Een interessante film van Rohmer, maar helaas niet zijn sterkste. Ik ben het met bovenstaande spreker wel eens, de klasse van Rohmer is uniek, zijn gevoel voor detail, keuze voor interieurs, kleding, de cast, de dialogen, over alles is nagedacht, het lijkt allemaal zo terloops, simpel, normaal, en naturel, in een stijl die men zelden ziet in de filmwereld, elke film is een 'roman op zich', en een mogelijke 5 sterren.

Dit was de veertiende film die ik van Rohmer zag, en ik kan ze dan ook alleen maar binnen zijn oeuvre waarderen, en constateer dat het toch de 1 van zwakste is. Het kan me niet zo bekoren als zijn andere films. Is het omdat ditmaal een man de hoofdrol speelt? Weliswaar omringt door mooie en interessante vrouwen, maar toch. In zijn gemeest geslaagde films spelen vrouwen een hoofdrol, en daarin blinkt Rohmer wat mij betreft ook in uit.

Ik kon weinig sympathie opbrengen voor Gaspard, gespeeld door Melvil Poupaud. Ik vond zijn houding in veel gevallen niet overtuigend, zeker gezien het veel sterkere optreden van Amanda Langlet die Margot speelde en dan mis je toch een hoop kijkplezier. 3*


avatar van Inland Rabbit

Inland Rabbit

  • 3286 berichten
  • 2159 stemmen

Als dit geen komedie is weet ik het ook niet meer? De hele film lang wens ik Gaspard niets en gelukkig krijgt hij ook niets. Of nu ja, ik hoop voor hem dat het een leerzame zomer was. . Buiten dat vond ik de film wel erg prettig in de karakterontwikkeling, -omgeving en -ontspannen dialogen. Misschien wat te serieus, maar dat ben ik hehe.


avatar van Bélon

Bélon

  • 1795 berichten
  • 0 stemmen

Heerlijke tracking shots van knappe dames op Normandische stranden en de "player" die in hun gezelschap mag verkeren. Geef mij maar de Rohmer van het platteland en de zee i.p.v. de Rohmer van Parijs.

Beste Rohmer van de '90's en erg fijne (zomer)film. Liefhebbers van van de "Before" trilogie van Linklater mogen dit best een kans geven.


avatar van Dievegge

Dievegge

  • 2506 berichten
  • 6797 stemmen

Traditioneel heeft een zeeman een liefje in elke haven, maar Gaspard zit opgescheept met drie bijna-liefjes in dezelfde haven, hetgeen keuzestress geeft. Met Margot (Amanda Langlet - bekend van het even zomerse Pauline à la Plage) kan hij de beste gesprekken voeren, maar zij lijkt vooral geïnteresseerd in vriendschap. Solène is nog net iets mooier en wellicht makkelijker te krijgen. Met Lena had hij een afspraak, maar zij blijkt de minst sympathieke. De ontknoping avn dit romantische kluwen is dat hij geen van de drie krijgt, maar toch zal hij er goede vakantieherinneringen aan overhouden.

Om de wandelingen langs de Bretoense kust in beeld te brengen reed een wagentje met een camera naast de acteurs mee. Rohmer kwam op het idee om een klein microfoontje in het haar van een actrice te verstoppen. Ook de stadswallen en de duinen komen aan bod. Het zeemotief is voortdurend aanwezig. Zelfs binnen is er altijd wel een boek of een zeelandschap in de achtergrond. Het fragment met de echte zeeman had bijna uit een documentaire kunnen komen. Het zeemanslied van Gaspard is iets te ingewikkeld om volledig op het diatonische accordeon te spelen, een instrument uit de Bretoense volksmuziek. De heerlijke dialogen, de natuurlijke acteerstijl en het maritieme decor brengen de jeugdige vakantiestemming er helemaal in.


avatar van Donnie Vallermee

Donnie Vallermee

  • 221 berichten
  • 202 stemmen

Irritant dat 4:3 beeld ...

Ook lijkt deze film een typische film uit 1981 ipv 1996.

Het gaat helemaal nergens over en het is dat ik de wijven in bikini erg lekker vond met die grote bipsen


avatar van cornelis2

cornelis2

  • 177 berichten
  • 365 stemmen

Ja, kennelijk vind je dit prachtig of helemaal niks. Ik vind het prachtig. Moeilijke discussies, maar die kan je zomaar hebben met Fransen. Adolescente verlangens en besluiteloosheid. En mooie beelden. Het zit er allemaal in. En na herzien, nog steeds boeiend.


avatar van Flavio

Flavio (moderator films)

  • 3300 berichten
  • 3858 stemmen

Heerlijke zomerse Rohmer, mijn woordspelerige kant zou het een genre op zich willen noemen, de Zohmerfilm.
Er is misschien niet nieuws onder de Franse zon, maar van mij had Rohmer nog wel 20 van zulke films mogen maken met zon, strand, en studenten vol existentiële twijfel en gierende hormonen. Prima hoofdrollen van Poupaud en Langlet, maar ook de andere twee dames mogen worden genoemd. Typisch dat hij zo verliefd is op degene met het vervelendste karakter. Fijne scène op het bootje, als Gaspard zich jovialer voordoet dan hij in werkelijkheid is maar dat er niet te dik bovenop legt (zijn onhandigheid verbeeld door lucht te klappen) zodat het licht ongemakkelijk, maar ook erg voorstelbaar wordt. Aan het einde komt het misschien iets te mooi samen met vier telefoontjes binnen 5 minuten, maar ik vond het ook wel grappig hoe hij opgelucht aftaait om een recorder te kopen. Saved by the bell.


avatar van JoeCabot

JoeCabot

  • 2638 berichten
  • 1748 stemmen

Wel opmerkelijk, Rohmer was al een eind in de 70 toen hij deze film draaide. En toch barst Conte d'Été van de frivoliteit. Het tempo ligt hoog, de dialogen zijn speels en de cast is top.

Ook de nonchalance waarmee deze film werd gemaakt kan ik wel waarderen. Vroeger zou ik het camerawerk en de fotografie lelijk genoemd hebben, maar ik heb het eigenlijk wel wat gehad met “mooifilmerij”. Conte d'Été is een praatfilm en pretendeert niet meer te zijn dan dat, prima.

Verder vind ik het altijd fijn wanneer films popcultuur combineren met een tijdloos verhaal. Want ja, aan alles merk je dat het hier om een 90s-product gaat: de kledij, de kapsels, de angst om onbereikbaar te zijn (iets waar velen vandaag wellicht jaloers op zijn), … Tegelijk zit er na 25 jaar nauwelijks sleet op. De gesprekken gaan immers over zaken die mensen al eeuwen bezighouden, zonder dat het belegen overkomt. Ik durf dus te wedden dat Conte d'Été binnen 25 jaar nog steeds even boeiend zal zijn.

Een van Rohmers betere werkjes. 4*