Meningen

Doet me maar weinig, ik heb het wel gehad met telkens weer die intriges en liefdes en verraad etc. aan één of ander hof van één of andere Chinese keizer of groothertog of wat dan ook.

Die z'n broer is weer verliefd op de unreachable zus van de bediende van de keizer etc. Altijd hetzelfde.

Net als al die films aan het hof van oude Britse Koninginnen enzo, lijken ook allemaal op elkaar.

Vrijwel altijd gaat het gepaard met dat gevlieg tijdens gevechten, want ze zijn altijd weer allemaal stuk voor stuk de ultieme vechtmeesters en het enige wat het een beetje vermakelijk maakt zijn hier en daar wat mooi geschoten scenes of weelderige kostuums of iets dergelijks.

Beetje karig voor 130 minuten film.

Begon nog best aardig, al is het wel volkomen debiel natuurlijk, al die Neanderthalers die in hedendaags Amerikaans ouwehoeren enzo. Maar ook wel enorm droog, moest er toch geregeld door glimlachen.

Maar gaandeweg wordt het allemaal wel erg stupide, ook door al die verschillende tijdsvakken die ze door elkaar heen flikkeren en een suffe opmars naar het einde.

Redelijke komedie, die toch niet een heel erg grappig resultaat heeft. Er zit zelfs af en toe een wat triestig sfeertje door de film heen.

Carrey doet het , zoals meestal, erg aardig, maar het hoe en wat van het concept zie je uiteraard van mijlenver aankomen en er had toch wel wat meer ingezeten dan dit denk ik.

Die hele Yes Man groep is erg irritant (jammer dat Stamp alleen nog maar in dat soort rollen te zien is) en scenes zoals die met de buurvrouw zijn wel pijnlijk treurig van Scary Movie niveau.

Mwa, ik ben er niet zo kapot van. Vond het niet bepaald interessant, vrij saai eigenlijk. En anderhalf uur lang dezelfde gevechten is me ook wat teveel van het goede.

Het ziet er natuurlijk allemaal wel erg gaaf uit, maar dat is dan ook wel het enige. Ben het verder compleet eens met de post van Jaylunar op de vorige pagina.

Leuke vechtfilm. Lekker oldskool met de nodige dramatische cliché's uiteraard, maar dat zie ik veel liever dan dat wuxia-geneuzel van de laatste jaren met 1 of andere vage legende en rondvliegende samurai enzo.

Het gemiddelde hier en op bvb imdb is wel erg hoog voor een film die buiten de vette gevechten dramaturgisch en qua zaken als acteerwerk bepaald niet zo hoogstaand is, maar goed, toch genoeg fun.

Ik sluit me bij Jordy aan, de minste Kurosawa die ik gezien heb. Het probleem was dat er geen spanning in zat. ik vond het ook erg irritant dat in de eerste helft van de film de Samurai de twee partijen zo gemakkelijk tegen elkaar uit kon spelen (ze waren echt te dom en te ongevaarlijk). En in de tweede helft is hij opeens de underdog en gaan ze met elkaar enorm op de vuist, nogal vreemd allemaal.

Typisch linkse moraliserende Capra met humor weer, blijft toch altijd grappig. Bij het verhaal over geen belasting betalen moest ik eventjes fronsen. .

Wat serpico hierboven zegt is idd vrij essentieel voor de film: er zit geen echte hoofdpersoon in. Dit maakt het soms een beetje oppervlakkig maar toch wel erg leuk gedaan (die gast met dat walrusmasker ) .

Aardige tv-film zonder al teveel verrassingen.

In Amerika zal de film waarschijnlijk iets beter worden ontvangen omdat hij eindelijk een keuze durft te maken in dit debat, maar voor Nederland is dit allemaal een beetje mosterd na de maaltijd (wat ze in de film zelf ook min of meer beweren).

Zelfs voor een Sandler comedy enorm dom en flauw. Met die irritante Schneider er natuurlijk weer bij met z'n achterlijke typetjes.

Ging verontrustend ver richting het niveau van films als Date Movie etc.

Alleen grappig voor mensen die kunnen lachen als iemand een vis in de lucht gooit en opvangt in z'n bilnaad enzo.

Ik vond dit bij vlagen wel erg lollig! Theron doet het gewoon bijzonder goed en hoewle de film ook weer niet al te hoogdravend is, doet het wat het wil toch vaak wel prima.

Venijnige scenes geschreven door Diablo Cody en moets toch wel lachen toen ze op haar Wii stond terwijl het hondje naar binnen wil en bvb dat whiskyproeven. (..hmm...woody ) .

Grappig leitmotiv-liedje ook.. I didn't want to hurt you... ooooooh yeah en idd hier en daar wat plaatsvervangende schaamte.

Leuk!

Behoorlijk matig. kennelijk dachten de makers dat een Middeleeuwse komedie leuk en hip zou worden als je er een hoop 'motherfucker' en seksueel getinte grappen in stopt.

Niets blijkt minder waar.

Je vraagt je af wat de toch wel grote cast zich in het hoofd heeft gehaald bij deze film.

Hm.. niet erg bevredigend allemaal. Het ziet er mooi uit, decor, omgeving, licht.. geweldige acteurs...maar het is allemaal zo ingewikkeld en (erger) niet bijster boeiend.

Vooral in de 2de helft werd het me allemaal wat teveel van het goede. Er zitten interessante ideeën in, maar dat is het dan ook wel. Ik sluit me dan ook grotendeels aan bij rokkenjager hierboven.

Haha, prachtig dit!

Aan de ene kant doet het me denken aan werk van Joshua Oppenheimer en aan de andere kant is het idd een soort voorloper van de huidige agressief-journalistieke docu.

Okuzaki is een once in a lifetime figuur. Ik moest geregeld erg lachen bij zijn enorm directe confronterende manier van interviewen. En dan te bedenken dat Japanners juist enorm gereserveerd zijn.

Aan de andere kant voel je je ook wel wat voyeuristisch omdat de man ze duidelijk niet allemaal meer op een rijtje heeft en een soort van trauma lijkt te hebben.

Hoe dan ook iets wat je wel een keer gezien moet hebben.

p.s. het gegeven dat er gewoon amateuristisch doodleuk microfoons in beeld komen tijdens de interviews stoort geen seconde.