Meningen

Mja, wel aardig en vooral qua productie zit het allemaal wel goed qua topcast, lokaties etc.

Maar verder toch iets te oudbollig, zeg maar Eastwood-achtig, om echt aan te spreken.

Een controversieel figuur als Hoover had beter een Oliver Stone verdiend om zoiets te verfilmen.

Best aardig filmpje, hoewel een beetje raar. Ik zat me regelmatig af te vragen waarom sommige personages zo deden zoals ze deden.

Maar Hoffman is altijd geniaal en ook zijn tegenspeelster die ik alleen kende uit The Wire deed het prima. En een meer dan fijne soundtrack met een Fleet Foxes evergreen als afsluiter.

Tja, die stunts blijven toch wel grappig, het is altijd wel geinig als ze weer iets compleet idioots doen wat behoorlijk link is.

Het vervelende is alleen dat ze tussendoor allemaal van die flauwe poep-pies-hangende tieten-kots etc. crap moeten gooien.

Dat gore gedoe is gewoon niet grappig in tegenstelling tot die stunts.

Ook opmerkelijk dat hier een nogal sadistisch kantje om de hoek komt kijken, telkens elkaar in paniek laten verrassen door opeens slangen in een limo te gooien of 1 van de maatjes gigantisch op zn bek te laten slaan. Vooral Knoxville heeft iets heel sadistisch in zn karakter lijkt het.

Vond het maar een vervelende, saaie film. Met die irritante Knightley die weer eens bewijst wat een hopeloze actrice ze is en Brody die me ook allesbehalve kan overtuigen.

Onverwachts toch een redelijk intense biografie en zeker geen standaardfilm.

Maar het vraagt niettemin wel een behoorlijk interesse in Jackie van de kijker, iets wat ik maar tot op zekere hoogte heb.

Denk ook dat de film buiten de VS heel wat minder aanslaat.

Best goede film, maar niet echt briljant of zo. Beetje te vergezocht naar mijn smaak.
flashbacks, hallucinaties en 'laatste beelden voor het sterven' zijn allemaal wel aardig, maar maak er dan iets abstracters van in plaats van een dergelijk verhaal.

Ben het wel erg eens met Tonke hierboven, vandaar ook een beetje tegenvallend deze film. Had het veel subtieler verwacht allemaal.

Ik geloof best dat er extreme gevallen zijn waarin iedereen een opmerking van een klein kind zomaar serieus neemt en alles helemaal uit de hand loopt maar om dat nu als iets aannemelijks te gaan zien..
Ik stoorde me wel een beetje aan hoe we als kijker geacht worden te denken dat het echt allemaal zo makkelijk gaat. Misschien ben ik grenzeloos naief maar ik geloof echt niet dat decennialange vrienden op deze manier uit elkaar vallen door een opmerking van een klein meisje. En dat ze een lief hondje gaan ophangen enzo ( ?? )
Daar komt echt wel wat meer bij kijken. Ook een zwakte van de film dat ze het onderzoek verder niet beschrijft.. Opeens komen ze met 'andere kinderen' die ook wat gezegd zouden hebben maar dat blijft allemaal erg onduidelijk.. vreemd.

Daarnaast is de scene dat het meisje nota bene toegeeft gelogen te hebben en die moeder dan komt met 'nee, je probeert het gewoon te verdringen' wat mij betreft wel erg ver gezocht. Dat gebeurt tot 2 keer toe

Nogmaals, ik zeg niet dat het niet kán gebeuren zoals hier, maar erg logisch komt het allemaal niet over.

Wel ga ik helemaal mee in de lof over het acteerwerk, uitstekend.

Alles is hier wel al zo'n beetje gezegd: heerlijke intense vrouw die Janine, je zou als het ware bij haar optredens het geluid uit kunnen zetten (nooit echt doen natuurlijk ) en dan blijf je nog geboeid kijken. Emotie komt echt uit elk van haar vezels.

Echt genieten van haar muziek ook, maar de docu heeft niet alleen sterke kanten. Vond de interviews bij tijd en wijle wat warrig en het hele commerciële en tamelijk vreselijk exploitatieve aspect van haar roem was op z'n zachtst gezegd een tikkie eenzijdig.

Tuurlijk is het vreselijk volk dat zo'n tijdschrift maakt 'Stradivarius op de cover?, dat ken toch geen hond, zet er wat meer BN'ers bij ' maar aan de andere kant worden die ook maar ingehuurd met een bepaald doel en is het niet alsof ze dat per se moet doen om haar muziek te maken.

Maar goed al met al mooi om te zien.

Vermommen en pasjes stelen en overal zo naar binnen sneaken *check*

Al rennend en achtervolgend van wereldstad naar wereldstad *check*

Ingewikkelde en vooral onmogelijke livefeeds en satteliettrackers en er heel moeilijk bij kijken *check*

Enfin, niks nieuws onder de zon dus.

Gelukkig is er dan nog altijd held Tommy Lee Jones die t allemaal wel de moeite waard houdt.

Ik was hier ook wel benieuwd naar, het uitgangspunt is natuurlijk erg geinig en het moet gezegd dat Van Damme het gewoon heel goed doet in deze film als getroebleerde actiefilm-acteur.

Helaas is het verhaaltje er omheen verre van boeiend en nogal saai en de bijrolacteurs doen het ook niet echt geweldig waardoor de grappige opzet eigenlijk als een nachtkaars uit gaat.

Wel bijzonder , maar erg traag. Echt heeeeel traag...

T is grappig om te zien hoe de kerk de 'maagdelijke' Kaspar psychisch probeert te kneden.

Eeuwig respect voor mensen die de hele dag werken met dit soort kinderen, ik werd er serieus bloednerveus van. De verzorger uit de docu gaf naderhand ook een Q en A met wat uitleg.

De commentaarloze pure registratie van wat er gebeurt als je die jongen een tijdje filmt is wel confronterend en heeft zeker effect. Maar al met al niet voor iedereen geschikt, ik werd er knettergek van.

Hier krijg ik echt een steen van in m'n maag, enger dan welke horrorfilm dan ook.

En ik heb hierbij niet zo snel zoiets van 'lachen met die domme bekrompen Amerikanen' zoals enkelen hierboven, aangezien deze groep momenteel echt enorm groot is in Amerika en ze heel ver zijn doorgedrongen tot de machtscentra.

En dan te bedenken dat dat nog maar de figuren zijn die pas op latere leeftijd zijn bekeerd, moet je nagaan als al die kinderen over een tijdje aan de macht komen.

Inderdaad uiterst leuk om te zien, die ouwe Jiro en zijn twee volkomen hun vader adorerende zoons.

Het lijkt zo'n schattig mannetje, maar gaandeweg merk je wel dat het een bikkelharde is, die niet alleen zeer streng voor zichzelf maar ook voor zijn omgeving is.

Wat betreft de sushi zelf, vond ik dit toch wat minder dan andere eetdocu's die ik gezien heb.

Ik mag graag sushi eten, maar dit kwam op beeld toch allemaal wat saaiig over.

Ik geloof best dat de kracht van Jiro's werk zit in het eenvoudige, maar voor een docu is dat allemaal niet echt spannend. Je moet het proeven denk ik.

De vismarkt vond ik wel een hoogtepuntje trouwens, zag er mooi uit.

Hmm..tja, toch een beetje teleurgesteld in deze film, na de torenhoge complimenten overal.

Niet dat het een slechte film is, maar het is eigenlijk een typische naturalistische film volgens de Europese traditie. In Italië en Frankrijk zijn er talloze van dit soort films gemaakt, al maakt het feit dat dit in Iran speelt er nog iets extra's van. Alsmede de religieuze kwestie die doorheen het plot zit.

Maar het hele verhaal is toch niet echt iets dat zo boeiend is dat je er sprakeloos naar zit te kijken. Het zijn meer kleine gebeurtenissen die heel subtiel een reeks gevolgen krijgen.

Meest in het oog springend zijn de ijzersterke performances.

Werkelijk geen idee wat ik hier van moest verwachten. Ik zag al snel een Disney-logo en toen bleek het ook nog een fantasy-familie film te zijn. O jee.

Niettemin was het eerste half uurtje erg vermakelijk, zo'n beetje tot aan de eerste ontmoeting met die Jar Jar Binks-achtige beesten.

Daarna wordt het allemaal wat suffig, die slechteriken in hun flauwe schepen komen echt voor geen meter over en die hele strijd der volkeren duurt echt veel te lang en verbindt echt cliché met cliché. Moeilijk om door te komen uiteindelijk.

En ja, die Collins is idd een prachtige dame.

De gemiddeldes voor deze film vind ik echt onwerkelijk.

Normaal snap ik nog wel waarom films die mij totaal niet bekoren soms hoge stemmen krijgen, maar dit?

Zijn er echt zoveel mensen die na een stuk of 4 identieke knokpartijen van 10 minuten nog zin hebben in 2 uur van hetzelfde? af en toe onderbroken door een nietszeggend verhaaltje?

De eerste 3 John Wicks vond ik nog wel aardige knokfilms en de film ziet er mooi uit en is een hypergestyleerde (tot op het lachwekkende af, in die discotheek haha) gewledsorgie in de John Woo traditie, maar neemt zichzelf echt veel te serieus en had minimaal een uur korter gekund.

Doe dan maar iets van de Shaw Brothers of zo.

Sterke film, hoewel misschien niet zo sterk als ik hoopte.

De enscenering en sfeer is uitstekend natuurlijk maar hoewel Phoenix hem grandioos neerzet is Fleck wel een erg irritant figuur.

Zo irritant zelfs dat ik er halverwege wel klaar mee was maar precies op dat moment kwam de omslag naar Joker. Just in time dus.

Wat volgt is een zalige anarchistische afsluiting. Joker al dansend op de trap, love it.

Maar door de eerste helft toch een slechts kleine 4*

Wat een gort en-ortdroge regisseur is Bresson toch..pffff. Het is alsof hij zich bij elke film voorneemt dat de mondhoeken van de kijker bij geen enkele scene naar boven mogen krullen.

Vergeleken bij Bresson is onze vrolijke vriend Bergman bijna een soort van commerciële r&b videoclip-regisseur. (Blingmar Bergman of zo. ).

Nee, niet mijn ding.

Toch leuk om Bush zo informeel te zien. Hij komt een beetje over zoals ik verwachtte, een grappig, innemend mannetje.

Ik vind hem wel humor hebben

Jammer dat zijn politiek zo beroerd is.

Komedie? hm.. Dat had ik niet echt door.

Beetje rare deprimerende film vol nare personen die eigenlijk stopt net als het positief wordt. .
Maar het positieve aan de film is dat het in ieder geval zeker geen conventioneel standaard rise en fall verhaaltje is.
De film begint trouwens wel ongelofelijk slecht, het eerste half uur was nauwelijks om door te komen. Daarna herpakt het zich allemaal.

Niet onaardig, maar vind de film wel heel erg hoog gewaardeerd overal (met name in internationale media).

Het is namelijk best rommelig geschreven omdat het lijkt alsof de makers niet zo goed wisten waar de focus moest liggen, bij Hampton?, bij O'Neal?, of bij de Panthers in het algemeen en de sfeerzetting?

Verder wel erg goed geacteerd door Kaluuya en (vooral) Stanfield.

Ik kan me wel voorstellen dat mensen Lancaster miscast vonden. Als je hem een beetje kent uit andere rollen is hij hier toch wat moeilijk te slikken, al vond ik het zelf niet enorm storend

Verder heerlijk acteerwerk, vooral Clift en Schell zijn idd geweldig bezig en Tracy mag ik gewoon altijd graag zien.

Mooi aan de film is verder inderdaad het constant aanvoeren van plausibele argumenten van beide kanten waardoor je zelf telkens gaat twijfelen wat het beste vonnis kan zijn.

Ik las hier en daar toch vrij positieve reviews over hoe Renée Zellweger hier Judy neerzet.

Helaas zag ik vooral een verherbouwde Zellweger die met een hoop maniertjes probeert Judy te imiteren en geen van allen werkt.

Daarnaast überhaupt al geen erg interessante of bijzondere film.

Vind het nogal een overschat filmpje. Grootste pluspunt is dat Dickerson weet hoe hij het Harlem-sfeertje goed weet neer te zetten.

Het eerste halfuur is ook prima. Rustig opgebouwd en vooral aandacht voor de achtergronden van de personages en hun vriendschap.

Maar halverwege gaat de film wel erg overdreven uit de hand lopen door Bishop die met een gun in z'n hand opeens volledig doordraait... . Kwam allemaal niet zo best over en Tupac is nooit zo'n geweldig acteur geweest helaas.

Muziek natuurlijk wel dik in orde. How I could just Kill a Man . .

Prachtige film hoor, totaal niet verwacht.

Truffaut speelt met de kijker en gooit er een hele reeks aan filmische trucjes uit, maar het werkt wel. Ik kan me voorstellen dat het wel een film is die je op een bepaald moment zou moeten zien. Als ik deze film op een minder geschikt moment zou zien zou ik er geen klap aan vinden. Het lijkt een soort neo-romantiek wat we hier te zien krijgen. En als collectie van prachtige scenes (bvb de scenes die LaCaméraStylo hierboven noemt) eigenlijk beter dan als een echt filmgeheel.

Maar je moet je toch mee laten voeren door de emoties en bijna poetische beeldsequenties, de briljante muziek (die komt toch niet echt van deze film, die bekende klassieke muziek?) en een fantastische Moreau, die 'de vrouw' speelt, als algemeen wonderlijk wezen waar wij mannen echt geen snars van begrijpen, maar slechts kunnen bewonderen..

Die scene dat ze dat liedje zingt.... echt... wow.

Oei, hoofdstuk zoveel in de eeuwigdurende saga: 'Kos kiest de verkeerde film uit'. .

Na een nogal druk weekendje en met een matige fysieke gesteldheid dacht ik: Kom, laat ik even zwelgen in zo'n lekker ouderwetse Romeinse spektakelfilm.

Mijn stemming werd er dus niet bepaald positiever op toen ik al snel ontdekte dat het zowaar een verfilming van Shakespeares Julius Caesar was en ik al snel doodgegooid werd met gortdroge, toneelmatige oudEngelse monologen. .

Toegegeven; na een tijdje getwijfeld te hebben hem af te zetten, maar toch ben blijven kijken, bleek dat de film uiteraard wel zo zijn kwaliteiten had, al is het nog steeds bepaald niet waar ik op zit te wachten.

Zo kent de film enkele ronduit geniale scenes met de lang uitgesponnen toespraken aan het volk van achtereenvolgens Brutus en Marcus Antonius. Cast is ook ongekend sterk, hoewel Brando er wat onbeholpen bij loopt.

Ik mag de man dolgraag, maar in een Shakespeare film tussen figuren als James Mason en John Gielgud... Nee, niet zo'n jofele keuze.

Al met al waarschijnlijk een prima film als je houdt van dit sort of thing. Ik zal hem nog wel eens herzien in een betere stemming.

P.s. En mijn liefde voor Greer Garson bloeide weer hevig op.

Vreselijk slecht. Verhaal springt van de hak op de tak zonder ook maar een poging te doen om te boeien.

Acteurs varieren van enorm slechte acteurs tot enorm slecht gecast.

Effects zijn af en toe aardig, maar kunnen de film totaal niet redden.

Ik vond het best leuk en fris, maar stoor me net als in Hard Candy toch wel flink aan die irritante gemaakte bijdehandheid van Ellen Page. Makes my skin crawl.

Cera en de ouders zijn wel geniaal, evenals die hardlopers die telkens voorbijkomen en de geweldige eindscene met het liedje. .

Aardige update van de klassieke Samurai-films, met ook exact dezelfde structuur eigenlijk.

Miike is nooit echt bepaald sterk geweest in dramaturgie, wat het eerste gedeelte van de film nogal een lange zit maakt en doet snakken naar wat actie.

Dat komt in het laatste half uur wel goed, al blijft het op zich vrij tam. Alle afgehakte ledematen en bloedspatters vinden voornamelijk offscreen plaats. Iets explicieter leek me eigenlijk wel het minste wat ik van zo'n moderne samuraifilm kon verwachten, maar goed.

Sowieso eigenlijk een erg conventioneel filmpje zonder echte hoogte of -dieptepunten.
Paar toffe scenes: het vrouwtje zonder ledematen en het verhaal daarachter en de brandende stieren aan het begin van de battle . .

Ja, eens met bovenstaande. Bovendien begon de docu naar het einde zich wel erg te richten op de collectors en andere dwangmatige figuren waar ik niet zo veel mee kon. Dat hadden ze wel mogen laten.

Heb me trouwens wel rot gelachen bij die Bonz Malone (nog steeds geen idee wat hij doet) Wat een kerel zeg, hahah.

Echt weer zo'n flauwige Sandler comedy die echt dra-ma-tisch begon met die nepneuzen etc. maar gelukkig wat bij trok toen ze op vakantie gingen.

Die Decker had ik nooit van gehoord maar wat een godsgruwelijk lekker ding, maakte de film al wat prettiger om aan te zien want zo'n Kidman was bijvoorbeeld verschrikkelijk evenals de meeste bijrolletjes (die Dolph )

Aniston deed het dan wel weer verrassend aardig en 1 van de echt leuke dingen was dat meiske met Brits accent.