Meningen

Ronduit ge-wel-dige film. Het drama overstijgt de oorlog veruit, en raakte me diep. Het einde van de film liet me dan ook niet onberoerd: de brok in mijn keel ter grootte van een appel, hetgeen ik tot nog toe alleen nog maar na Gladiator en Big Fish had, trof mij nu ook na Brotherhood.

Het menselijk drama is erg geloofwaardig (lees: realistisch) neergezet. De ontwikkeling van beide hoofdpersonages is bijzonder mooi opgebouwd: de oudere broer glijdt moralistisch gezien steeds verder af, een jongere broer die hierdoor steeds verder van hem af komt de staan. Alles ondanks hun liefdevolle band van voor de oorlog.

Naast het drama wordt de oorlog ook ijzersterk geportretteerd. Er zijn veel spannende en ontroerende momenten buiten relatie tussen de broers om, zoals eigenlijk elke actiescene. Deze actiescenes zijn lekker bloederig, zoals het hoort in een oorlogsfilm. De scherven en brokstukken vliegen door je beeldscherm heen, de kogels fluiten langs je oren. En toch: je zit veilig in je stoel.

Jammerlijk genoeg is de actie echter, vooral aan het begin, wat rommelig geschoten. Hierdoor ontstaat er een vrij choatische sfeer. Dit is ongetwijfeld de bedoeling geweest, omdat de oorlog an sich ook choatisch was, maar dat betekent niet dat de kijker hieronder moet lijden. Maar meer kritiek heb ik verder niet over Brotherhood...

En dan zijn er nog mensen die zeuren over de CGI vliegtuigen die welgeteld 20 seconden in de film voorkomen. Toegegeven, als ze er uit gelaten waren gelaten was dit geen gemis voor het verhaal, maar ik kon me er echt niet aan storen. Uiteindelijk kan ik zeker niet minder geven dan 4,5* - een absolute aanrader.

Nou kom op, zo slecht was het toch niet? Het is waar dat vele actie- en thrillerclichés je om de oren vliegen, maar dit neemt niet weg dat het geheel aangenaam onderhoudend is: een film volgens het boekje. Liam Neeson beukt zich van A naar B en komt onderweg genoeg thugs tegen om zich mee in de strijd te verwikkelen. Dat de plot weinig voorstelt zie ik gemakkelijk door de vingers. Wel enorm tegenvallend is de editing tijdens de actiescènes. Ik zal nooit fan worden van die hypermontage, dat werkt voor mij bijzonder contra-productief. Maar buiten dat om weet Neeson de film prima te dragen als ex-special op/rambo/bezorgd vaderfiguur.

Die rauwe botheid van deel 1 is compleet verdwenen. 2 is dun, voorspelbaar, dom, slecht geschreven, ongeloofwaardig en clichématig. En gezapig. Eén van de grootste tegenvallers van het jaar.

Toffe kung fufilm die zeker tijdens het laatste deel bol staat van de actie. De razendsnelle vechtpartijen samen met een enorme hoeveelheid wapens die daarin gebruikt worden zien er prima uit. Bizar hoeveel koprollen iemand kan maken met twee zwaarden en tijdens dat koprollen ook nog eens kan uithalen naar een tegenstander. Ook de good ole' polefights zijn top notch.

Grappig verder hoe gemakkelijk de idiote dialoog zo wordt genegeerd bij films als deze. Of bizarre plothiaten en andere ongeloofwaardigheden. Sterker nog, ze dragen juist bij aan de charme van een kung fufilm, net als de waardeloze make up en karikaturale personages. Iemand van 35 lijkt gewoon niet op een opa zodra je wat grijze highlights door zijn kapsel smeert en een grijs snorretje onder zijn neus plakt. Maar who cares!

De bidsprinkhaanscène is inderdaad een hoogtepunt van de film. Perfect voorbeeld van iets compleet onzinnigs dat je als kijker maar al te graag pikt omdat het stiekem gewoon heel erg cool is.

Ik vond de film niet zo goed als ik verwacht had.. Eerlijk gezegd raakten de grapjes mij wat minder dan andere films van heren Parker en Stone. Er zaten wel wat lachmomenten in (whaha poppenporno, ze hebben die scene 12 x aangepast om de film R rated te krijgen), maar niet op frequente basis. Wel erg mooi gedaan allemaal, gotta givem credits for that! Persoonlijk heb ik mij niet geërgerd aan de stemmen trouwens, juist grappig dat de meeste op elkaar lijken.. Al met al niet een onaardige film (0,5 is gewoon te laag, hoe je het ook bekijkt), maar naar mijn mening kon hij leuker. 3*

Gister voor de tweede keer gekeken (vanwege de aanschaf op DVD, fuck yeah!) en de 4* blijven staan. Wederom een prachtig fantasievol verhaal uit de stal van Ghibli. Er zijn twee punten die me ervan weerhielden de score niet te verhogen en ongeveer 352 redenen die ervoor zorgden dat de score niet omlaag ging.

Om eerst maar even uit te wijden over de minpunten: soms is het verhaal ietwat te kinderachtig, waar ik dan nét even niet doorheen kan prikken. Verder is de animatie in bepaalde scenes dusdanig verouderd dat het míj zelfs opvalt. Natuurlijk zijn hier ook weer tegenvoorbeelden van te vinden, zoals momenten die duidelijk voor de kindjes onder ons bedoelt zijn maar toch erg aandoenlijk zijn (als Sheeta en Pazu op Laputa landen). En ook sommige animatiestukken, vooral van landschappen en gebouwen, zijn soms minutieus mooi getekend.

Wat me, boven de rest, in positieve zin opviel was de muziek. Hisaishi levert een puik stukje werk af, vooral op de 'magische miyazaki momenten' is de begeleidende muziek magistraal. De magie kent behalve rustieke locaties ook een aantal zeldzame actiemomenten, met als uitblinker de ontwakende Robotmans, prachtig! Daarna gaat de film dan ook van goed naar beter, met als hoogtepunt de aankomst op Laputa.

Hij haalt het niveau van Totoro of Spirited Away niet, maar komt op een goede derde plaats.

Vreemde beelden, angstaanjagende muziek. Verbijsterd maar nieuwsgierig volg ik de opeenvolging van onverklaarbaarheden. Het zijn uiteindelijk de vreselijk depressieve sfeerschetsen, de ongrijpbaarheid en het tempo die de film voor mij de das om deden.

Angst en eenzaamheid: nare emoties roept deze film op. Een leegte wordt tentoongespreid die opgevuld wordt met surrealisme en bijpassende klanken. Die klanken vind ik overigens wel goed aan de film. Yoshiro Kanno levert hier een puik stuk muziek af dat uiteindelijk mijn enige kijkmotivatie werd.

Aanvankelijk had ik geen voorkennis en dus weinig verwachting bij Angel's Egg. Wat een heerlijk uitgangspunt om je te laten verrrassen. Gelukkig ook een goed uitgangspunt om grote teleurstelling te voorkomen.

Twee sterren voor de muzikale begeleiding: 2*

Heel cool, maar net wat minder dan het eerste deel. Arnold blijft bad ass, ook al is hij ditmaal de goeierik. Toch prefereer ik hem aan de zijde van Skynet. Robert Patrick is gelukkig een goede vervanger, vooral door zijn ijzige blik en vernieuwde robotstructuur. Als Terminator is hij net wat geloofwaardiger dan Swarzenegger, maar minder cool (lees: fout (lees: cool)).

Net als deel 1 bevat Judgement Day ongebreidelde actie. Knal = knal en dood = dood. Hoe meer omstanders het loodje moeten leggen, hoe beter. Geen medelijden, geen compromissen. En natuurlijk kent Arnold geen emoties, gelukkig viel Cameron niet in die valkuil. Ook niet op het einde (misschien een beetje dan).

Duidelijk de minste uit de reeks. Hoewel Kristanna Loken best lekker is, vind ik het jammer dat de boze Terminator niet gewoon een kerel was (spierbal vs spierbal, so to speak). Nick Stahl is een aardige miscast en bovendien zijn de knipogen naar de vorige delen te jammerlijk voor woorden. She'll be back. I'm back. Shut up.

Ook de kortstondige terugkeer van dokter Silberman is schandalig. Terminator tot kluchtniveau verlaagd. Wel drie hoeraatjes voor de achtervolgingsscène. Maar hoe langer de film duurt, hoe gezapiger alles wordt. Een uitgesproken climax tussen de twee Terminators mist en de reden dat Sarah Connor niet meedoet is best lame. Ze schopt in de vorige delen best hard kont (natuurlijk niet zo hard als de macho spierballenfiguren, ze is immers maar een vrouw) en ik had haar graag weer terug zien keren. Op naar deel vier nu.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Salvation is niet goed. Op zichzelf is dit weliswaar een redelijke actiefilm, maar in het Terminatoruniversum vind ik dit een grote aanfluiting. We krijgen simpelweg een standaard actiefilm volgens de Hollywoodregels voorgeschoteld, met veel explosies, actie en wat sentimentjes. Daarnaast is het script behoorlijk slecht en zit er veel te veel onlogica in, waardoor al het geweld stukken minder tot zijn recht komt.

Bale en Worthington spelen allebei wel erg goed, maar door de clichés en de voorspelbaarheid van de formule maakt dat weinig uit. De verhaallijn van de eerste drie films wordt overigens ook goed voortgezet, maar dus bar slecht uitgewerkt. Het hele concept leent zich voor veel meer dan de zoveelste mindless popcornfilm, maar Salvation stijgt daar nooit bovenuit.

Verder zijn de Terminators in deze film gewoon kut. In de eerste drie delen had je Schwarzenegger, Robert Patrick en zelfs Kristanna Loken als kick ass robots die niet te stuiten zijn, maar hier ontbreekt er zo'n klassiek figuur die de reeks maakte tot wat hij was. Er wordt met wat grote robots gestrooid, een aantal Hunter Killervliegtuigen en wat T-600 modellen, maar het voelt gewoon nergers als Terminator. Bovendien lijkt een aantal van de grotere robots wel héél veel op de Tripods uit Spielbergs War of the Worlds, inclusief de door-merg-en-been-geluiden die ze maken.

Maar hoewel het zonde is dat dit nergens echt aanvoelt als een Terminatorfilm is het allerkutste nog wel een plothole van zwarte gatproporties. Marcus is een infiltartiemodel wiens doel het is om John Connor naar zijn gevangen vader te lokken. Kyle Reese, target number one van Skynet, is dus in handen van de robots. Gaat hij dood, dan is er geen John Connor en heeft John Connor nooit bestaan. Waarom, in godsnaam, houden ze hem dan gevangen in plaats van dat ze hem simpelweg pletten!? Echt een bizarre denkfout van de scriptschrijvers.

Verder zitten er nog veel meer stomme en onlogische fouten in het script, zoals Marcus die een auto weet te starten die al tich jaar langs de weg staat te roesten. Hij hoeft niet alleen wat draadjes te verbinden om de motor aan de praat te krijgen, nee, de radio werkt ook gelijk en het ding rijdt als een zonnetje. Tuurlijk. Of het alarm in de Skynetfabriek, voor wie gaat dat af? Alsof de Robots en Terminators iets hebben aan rooie lampjes aan het plafond en een alarmgeluid.... En last but not least is de harttransplantatie op het einde, waar de tot dierenarts opgeleide vrouw van Connor zomaar even een nieuwe tikker in de borstkas van haar ega plaatst terwijl ze zich in een veldhospitaal bevinden.... Pfff.

De muziek tenslotte is wel prima. Een aardig blockbusterbegeleidend soundtrackje van Danny Elfman, hoewel de beste man voor kleinere filmpjes natuurlijk veel charmantere scores maakt. Maar uiteindelijk is dit dus veel te standaard en onlogisch, ondanks de best aardige regie, een aantal mooie shots en goed acteerwerk van de hoofdpersonages. De positieve dingen mogen best genoemd worden, maar die redden Terminator Salvation bij lange na niet.

P.S. Vergeet ik daar Arnold helemaal! Hij wordt weer naakt geïntroduceerd en zo hoort het. Verder is zijn digitale hoofd prima op een bodybuilder geplakt, maar hij heeft helaas geen tekst. Als eindbaas was hij helaas wel slap en ging hij te snel dood.

Toch wel de beste uit de reeks, vooral door de onvermurwbare Arnold als gespierde slechtkont. Lekker veel actie, explosies en onschuldige slachtoffers. Hilarisch als de naakte Terminator een groepje punkers aanpakt om een outfit te stelen (die dan ook nog eens als gegoten zit, terwijl die punkmennekes half zo groot als Arnie zijn ). In deel twee en drie zijn de kledingsteelscènes wat logischer, maar net zo grappig.

De jaren 80 blijven het beste decennium voor actiefilms. Door de bocht genomen altijd simpel, foute oneliners en compromisloos geweld. Gewoon heel hard knal.

Zeker vermakelijke film. Het begin vooral was erg sterk: goede montage, sterke introducties van de hoofdpersonen. Als het verhaal zich dan ontwikkeld, naar aanleiding van 'el professor muerte' (ofzo..) lijkt deze film een spannende te worden. En dat is ook zo: tot het einde blijft het mysterie in nevels gehuld. Het grootste minpunt echter is dat ongeveer alle clichés van een thriller/detective verhaal langskomen. Desalniettemin 3,5* waard

N.B. Er zit treffende humor in voor zo'n duistere film

Weer een bewijs dat een experimentele boventoon mij niet ligt. Veel te chaotisch gefilmd, vervelende editing. Het 'rare' verhaal kan ik prima dragen, de uitwerking ervan minder. Een korte film die voor mijn part een stuk korter had gekund, ik geloofde het allemaal wel.

1,5*

Niet impressive helaas. Een narratief gedrocht dat zonder nuance van-de-hak-op-de-tak springt. Geen enkel personage heeft een functie binnen de plot. De film faalt om op welke wijze dan ook betrokkenheid te creëren. Emotie wordt verward met kitsch. Visueel ook weinig indrukwekkend. Heeft niettemin elf miljoen dollar gekost. Vraag me af war dat geld in is gaan zitten. De licensie wellicht? Popnummer bij credits is afgrijselijk. Afgrijselijk. Little Buddha van Bertolucci is zelfs nog beter.

Ik vond het wel een sterk rise and fall verhaal. Lekker langzaam, maar niet traag. Prachtig in beeld gebracht, maar inderdaad nogal overaanwezige muziek. Toch werken die tonen wel voor de sfeer: mooie en kalme shots van de woestijn in cominatie met die rare tonen werken bevreemdend en beangstigend. Verder vooral Lewis erg goed (I drink your milkshake! I drink it up!), maar ook Dano houdt zich goed staande in dit dramatische epos. Na bezinking zijn 4 sterren toch ruim op zijn plaats.

Redelijke docu, met een aantal geinige stukjes erin. Die private investigators hadden alleen compleet geschrapt mogen worden, dat ging helemaal nergens over. Ze vormden nogal summiere tijdvulling en zorgden voor ongepast spektakel. Verder kwamen er weinig openbaringen aan bod, maar des te meer persoonlijke meningen en wat ervaringen met het systeem van een handje vol bekende regisseurs. Desalniettemin goed dat deze kwestie aan het licht wordt gebracht, zo'n anonieme groep mensen die bepaalt wat heel Amerika (en de rest van de wereld) al dan niet mag zien in films is natuurlijk belachelijk.

2,5*

Eerste helft best leuk (vooral door de waanzinnige hoeveelheid cameo's en Michael Cera), maar daarna heel veel meer van dezelfde puberale grappen over klaarkomen en wiet roken.

Coole poster hierboven, al lost hij de eighties-verwachting die het schept niet in. Deze film was in ieder geval wel een stuk vermakelijker dan Pirates 4, by far. Ook de 3D was stukken beter. En dan te bedenken dat dit een Paul W.S. Anderson is. Ik heb nog steeds geen hoge pet op van de man, een grootschalige avonturenfilm blijft onder zijn regie nog steeds vlak, tam en mat. Niettemin is het leuk genoeg om af te raden. Deze film wordt simpelweg nergerns slecht, maar ook nergens echt goed. Gewoon een prettig avontuur met een mooie setting, aankleding en goede kostuums, maar het komt nergens in de buurt van echte eighties fun. Daarvoor mist Anderson finesse, nuance en inzicht (zelfs een hoog budget geeft hem geen visie). En hij heeft nog steeds de humor en timing van een kind. Zijn vrouw daarentegen vind ik per film leuker worden. Erg goede rol van Jovovich.

Duister. Lucas gooit Orwell in een high-tech en vooral visueel jasje, met sets om u tegen te zeggen. Erg mooi voor 71. Weliswaar de opgepoetste versie gezien (en ik ben volgens mij net als iedereen tegen zulke verkrachting, waarom trekt Lucas zijn films zo uit hun tijdperk?), maar hoe het origineel oogt staat vast wel tussen de extra's.

De film Equilibrium had hier trouwens een voorbeeld aan mogen nemen.

Wat weinig reacties bij deze toch erg vermakelijke film. Nu en dan wat slap geacteerd (de hoofdrollen zijn wel goed ingevuld), maar erg charmant door de clash tussen het burgerlijke en het extravagante.

Een toekomstscenario waarin de politie geprivatiseerd en corrupt is, gemuteerde mensen die plotsklaps moordwapens uit verwonde lichaamsdelen laten groeien, enorme slachtpartijen en maar één vrouw die alles recht kan zetten. O wacht. En gruwelijke massa's bloed. En zelfs dat is nog een understatement.

Zonder enige gêne worden we getrakteerd op één van de grootste ladingen onzin die het filmdoek kleurden. Vrij letterlijk kleurde, vooral rood. Bizarre schepsels en creaturen (de motorzaagscène waar de film zo ongeveer mee opent is niets vergeleken met het bloedvergieten dat dan nog komen zal) maken Tokyo onveilig, niemand wordt ontzien. Het resultaat: ledematen die het moeten ontgelden, naast neuzen, oren, ogen, vingers... uhm, eigenlijk elk lichaamsdeel ontgeldt. Ja, élk lichaamsdeel.

En dan te bedenken dat Tokyo Gore Police helemaal geen ranzige film is. Deze bak nonsens is zo over de top dat het alleen nog maar grappig kan zijn. De stukjes toekomstreclame tussen het verhaal door zijn overigens zo morbide dat de Paul Verhoeven-achtige boodschap bijna verloren gaat. Kom er maar eens op. Deze film is niet goor, wel geniaal.

Hilariteit ten top dus, dat qua onzin volgens mij alleen nog geëvenaard is door anime en manga. Zulks in live action pakt in ieder geval geweldig uit. Gewoon kijken, ook als je niet tegen bloed kunt. Ben je ook gelijk van die angst af.

Karige film dit zeg. Alleen de gevechten zijn tof om te zien, en dan nog niet eens alle... Zo was de skate/motorcross scène echt slecht bedacht zeg, hoe kom je erop? Wel alle lof over bijvoorbeeld de 5 minuten lange trappenscène (ha, dat plaatst dat woord in een heel ander licht). Ook die Braziliaanse capoeira dude deed mooie kunstjes.

Wel verdomd balen dat ik die lamme release heb gekeken, van 89 minuten dus. Is er ook een reden om een film zoveel slechter te maken? Anyway, dit is gewoon niet mijn genre, ik zou de lange versie waarschijnlijk niet veel hoger geven. 2* mag de film blij mee zijn, voor de knokpartijen en choreografie.

Een western waarvan de sfeer vooral voortkomt vanuit de personages en hun onderlinge relaties. Jammer dat juist relaties het meest suffe zijn aan deze film. Ze zijn slecht geschreven, zoetsappig en voorspelbaar uitgewerkt. De rest van de prent heeft zwaar te lijden onder dit plichtmatige gewauwel. Vooral enige vorm van opbouw naar belangrijke climaxen ontbreekt, waardoor die te abrupt zijn en uiteindelijk ook te snel voorbij. Er is wel geprobeerd wat leuks te maken, met Leone-achtige close ups van nors kijkende hoofden, maar het is het steeds net niet. Op deze momenten is de film louter plotgedreven en ontrbeekt de broodnodige sfeer.

Tombstone blijft een lege huls met acteurs die er opvulling aan proberen te geven. Ze doen hun best, maar de film is te matig geschreven en geregisseerd om ooit goed te worden. De dialogen blijven aansturen op voorspelbare situaties. Andere plotelementen zijn verschrikkelijk onderbelicht, zoals de drugsgebruikende vrouw van Kurt Russel. Dat had veel beter uitgewerkt moeten worden of helemaal weggelaten. Dat geldt overigens voor veel meer personages. Ik las op IMDb dat dit eerst een westernepos had moeten worden, maar dat er later veel is geschrapt uit het script. Dat valt op. Toch had de gum er wel wat harder door gemogen.

Ik zie een poging tot een stoere western, ik ervaar soaptaferelen.

Dat vond ik eerst ook, maar die scène is eigenlijk enorm belangrijk voor de film en niet in de laatste plaats voor het complete oeuvre van Miyazaki. De film gaat vooral over het vergankelijke van jeugdigheid en is mede daarom waarschijnlijk het meest opmerkelijke werk van Miyazaki. Er is geen tastbaar slecht personage aan te wijzen en tevens is er op het einde na geen sprake van een spanningsboog. Lange post alert.

In Totoro draait het, net als in eigenlijk alle films van Miyazaki, om de tegenstelling tussen toen en nu. De regisseur wil vooral een historisch besef losmaken bij zijn publiek, al ligt dat hier iets minder voor de hand. In Princess Mononoke bijvoorbeeld (ik neem even het gemakkelijkste voorbeeld) is dat veel duidelijker. Die film is in de eerste plaats een aanklacht tegen de vernietiging van natuur ten faveure van cultuur in Japan. Er wordt daarin teruggeblikt naar een tijd waarin mensen nog daadwerkelijk in de Japanse folklore geloofden en een tijd waarin het bos nog als mythische plaats gold.

In Mononoke laat Miyazaki de mens het bos demystificeren, we leven schijnbaar in een tijd waarin er geen plaats meer is voor sprookjes en bijgeloof. De regisseur lijkt echter te willen zeggen dat we het verleden (en de daarbij behorende culturele tradities) juist niet moeten vergeten tijdens onze onvermijdelijke vooruitgang. Ik zeg onvermijdelijk, want de slechterik wordt in bijna geen enkele film van hem voorgoed verslagen (Laputa Castle in the Sky is de enige uitzondering). De slechterik is overigens in veel van zijn films gebonden aan het heden dat het verleden probeert te onderwerpen.

In deze film wordt de strijd tussen toen en nu uitgevochten binnen het thema van jeugdige onschuld en in mindere mate binnen het thema van cultuur versus natuur. Dat eerste maakt zich bovenal duidelijk bij Satsuki; ze wordt er bijna door gedefinieerd. Satsuki verkeert zich op de grens van toen en nu, ofwel een leeftijd waarin de fantasiewereld overgaat in de realiteit. Ze moet voor Mei af en toe een moederrol spelen, omdat hun eigen moeder afwezig is. Ze maakt ontbijt voor haar vader en zusje en doet de was. De ziekte van moeder is daarom eigenlijk de slechterik van de film, aangezien die 'slechte' vorm de moeder bij het gezin weghoudt. Vader, de oma en eigenlijk alle volwassenen verkeren in het 'nu', de wereld van de werkelijkheid.

Het 'toen' is juist de tijd van de kinderlijke fantasie, waaraan Mei zich bloot blijft geven. Satsuki als oudere en meer nuchtere zus lijkt zich er in eerste instantie niet aan toe te willen geven, maar ze balanceert nog op het randje. Toch vindt ook zij uiteindelijk houvast in de fantasiewereld. Omdat hun vader vaak afwezig is hebben de zusjes die nodig om het mogelijke verlies van hun moeder aan te kunnen, ook Satsuki. Of die wereld daadwerkelijk fantasie is wordt compleet in het midden gelaten, maar dat lijkt vooral te komen omdat het vertelperspectief bij de twee meisjes ligt. Wat hun betreft is er geen verschil tussen fantasie en werkelijkheid.

Net als de tegenstelling tussen het heden en verleden is die tussen cultuur en natuur ook belangrijk (en overlappend). De meisjes vinden troost in de fantasienatuur, terwijl in de wereld van de mensen narigheid heerst. In dit geval is het de ziekte van hun moeder, maar ook het te laat komen van de bus waarin hun vader reist. De zorgeloosheid van een bestaan in de natuur biedt troost, er lijken geen regels te gelden. Elke keer als er narigheid dreigt komt Totoro in actie. Het lijkt dus een defensiemechanisme van kinderen om te vluchten naar de fantasiewereld zodra er iets misgaat. Bovendien zal Totoro als fantasie voorgoed verdwijnen voor Satsuki als haar moeder komt te overlijden, omdat haar kindertijd op dat moment voor een groot deel zal eindigen. De hulp die Totoro haar op het einde van de film biedt is daarom in zekere zin ook nog eens een vorm van zelfbehoud. De culturele wereld daarentegen is strakker georganiseerd: Satsuki moet naar school (tot verdriet van Mei), vader moet werken en moeder ligt in het ziekenhuis. De orde van de dag biedt geen plaats voor dagdromen.

Ten slotte is zelfstandigheid nog gekoppeld aan de vorige twee thema's. De volwassenen zijn allemaal gebonden: de moeder aan haar bed, maar anders waarschijnlijk aan het gezin. Vader werkt. Zelfs oma moet op het land werken. Satsuki heeft veel vrije tijd, maar het 'nu' lonkt. Ze moet naar school en draagt verantwoordelijkheid binnen het gezin. Ze balanceert tussen zelfstandigheid en gebondenheid. Totoro, Mei en de natuur zijn daarentegen compleet zelfstandig, ze bepalen in grote lijnen zelf wat ze doen. Totoro beschikt over de kracht om de natuur op zijn manier te gebruiken, getuige de scène waarin hij samen met de meisjes een enorme boom laat groeien. Mei is bovendien zelfstandig in haar toevlucht naar haar fantasie, nog veel meer dan Satsuki dat is.

Maar het mooiste blijft voor mij dat de klok in de films van Miyazaki immer in het nadeel van het 'toen' blijft tikken. Satsuki wordt op een gegeven moment toch te oud voor Totoro, net als dat cultuur niet voorgoed gestop kan worden in andere films van de Japanner. Natuur mag tegen het einde van zijn films vaak als winnaar uit de bus komen, de toekomst ervan blijft echter onzeker aangezien er altijd naar vooruitgang gestreefd wordt. Moeder blijft leven aan het einde van Totoro, maar het is slechts uitstel van ouder worden in het geval van Satsuki. De klokt tikt door. Daarom is het ook belangrijk voor deze film dat er even een moment van drama plaatsvindt aan het einde, ook al hapert de feel good daar even. Satsuki balanceert dan meer dan ooit op het randje van haar kinderlijke onschuld, zoals elk kind op een bepaald moment in zijn leven.

Totoro is (inmiddels samen met Ponyo) als film het meest geschikt voor kinderen binnen het oeuvre van Miyazaki, maar thematisch gezien is de prent eigenlijk heel volwassen. Een prachtig retrospectief van de kinderlijke onschuld. Samen met Porco Rosso mijn favoriet en waarschijnlijk nog wel eens vijf sterren waard.

Te afstandelijk om te imponeren. Ik vond er zodoende ook weinig aan. Zoals Legan eerder al zei is de plotomschrijving veelbelovend (die klinkt bijna tragikomedisch), maar zoals rokkenjager zei is Tony Takitani zowel inhoudelijk als filmisch een nogal saaie film. Inhoudelijk omdat noch de eenzaamheid, noch de verliefdheid, noch de droevigheid ooit voelbaar worden. Filmisch omdat de stijloefening zo repetetief is dat het overkill wordt.

Vanwege die tracking shots wordt het boekgevoel overmatig bevestigd, iets wat de voice over al genoeg doet. De 'bladzijden' worden automatisch voor je omgeslagen, de verteller ondersteunt de beelden. Prachtig gekadreerd, maar verder weinig interessant. Ik heb liever dat de acteurs ietsvoelbaar maken, in plaats van dat een verhaal en de bijbehorende emoties door een monotone stem worden voorgekauwd.

Muzikaal wel dik in orde, dat mag gezegd worden. Verder inderdaad een lege huls. Ondanks de korte speelduur een lange film.

Clichématige edoch degelijke thriller. Als de rechtlijnigheid en de herhalingen uit eerdere films even buiten beschouwing worden gelaten, dan valt hier simpelweg weinig op aan te merken. Het debuut van Affleck was echter beter, waardoor dit zich wegens mijn verwachtingspatroon toch als een kieine tegenvaller ontpopt. Vooral de sfeer van de Bostonse achterbuurten waarmee de filmmaker nog steeds een connectie heeft is in The Town wat minder levendig dan in zijn voorgaande film. Er zitten verder wat toffe heistjes in (met een goede bijrol voor de kostuums) en een rauwe shoot out bovendien. Heat wil het nergens worden en Affleck lijkt dat niveau ook nimmer te ambiëren. Jammer dat beide films verhaaltechnisch dan toch zoveel op elkaar lijken, want nu blijft dit op zo'n beetje alle vlakken het kleine broertje.

Djeez ik snap gewoon oprecht niet waarom Troma zoveel aanhang heeft, terwijl ik me doorgaans prima kan inleven in waarom een film slaagt of als geslaagd bevonden wordt. Bovendien kan ik films als deze normaal gesproken goed behappen (onlangs nog genoten van de goed vergelijkbare Feast trilogie), maar dit is een niveau te flauw. Kinderachtig zou ik bijna zeggen. Zag slechts deze en Night of the Chicken Dead (nog vervelender) van Troma, maar ik trek de idioterie simpelweg niet. De gore is heerlijk, dat is ook het leukste, maar voor grapjes over blinde mensen die per ongeluk met hun stok in kruizen slaan kijk ik wel naar Leslie Nielsen. Dit had ik vast leuker gevonden toen ik 13 was... Naked Gun met een cool monster en open wonden.

Washington als bad guy? Mooie poging, maar hij overtuigde mij niet. Dat kan liggen aan de acteur zelf, in plaats van zijn prestaties. Op Man on Fire na heb ik niets met hem. Het verhaal van de film is ook weinig bijzonders. Training Day is niets meer dan een lekker wegkijk thrillertje. Goed voor drie krappe sterren: 3*

Compleet murw geslagen. Micheal Bay had zelf wel met een hamer op mijn kop mogen slaan voor 2,5 uur. All effects, no emotion. En de Transformers zijn eerder een deus ex machina dan een machine. Hoeveel last minute rescues kun je verkroppen in één film? De tyfus. Vergeet de vraag 'waarom', want Michael Bay heeft het antwoord niet. Hij maakt het filmische equivalent van caps lock. En dat was mijn first impression. Nu een aspirine nemen. Au.

Toegegeven, veel scènes zijn echt indrukwekkend. Maar het is zo veel en de inhoud van deze film is zo weinig... Alsof er iemand constant siervuurpijlen in mijn oog heeft geschoten.

Recept voor een filmisch liflafje

Benodigdheden:

Ideëen uit James Bond

Ideëen uit Leon

Eén protagonist

Eén á twee flitsende bolides

Eén femme fatale

Eén superschurk

Een tiental suffe agenten

200 gram actie

Men neme de ideëen van James Bond en mixen deze met die van Leon. Even goed roeren. Zet ongeveer drie minuten op het vuur tot het lauw-warm is. Voeg hierna de overige ingrediënten toe en breng het geheel aan de kook, tot er een vaste substantie ontstaat. Giet dit in een ovenvaste schaal en verspreid hierover de actie. Een half uurtje tot drie kwartier in de oven (600 graden) en voila: een filmisch liflafje, geschikt voor de minder bijzondere gelegenheid! Aan te raden wijn: hele goedkope, het liefst veel.

Ja, want alleen met een hoop drank in het spel is deze film te behappen. Jason Statham doet zijn best, maar zijn personage mist het mystieke van Leon en de coolheid van James Bond. En waar we de eerstgenoemde films met een korrel zout namen (graag zelfs!) hebben we hier op zijn minst een heel vaatje nodig om de hapklare brokken tot een smakelijk maaltje te maken.

Echter, wat nootmuskaat is voor de boontjes zijn de femme fatale (miauw!) en de onverwoestbare Audi voor deze film: een lichte smaakversterker. Dit verhulde enigszins een laatste toevoeging dat roet in het eten gooide: de smakeloze special effects. Jammer hoor.

**