Meningen

Baggerfilm is dit. Zoals Dje-em hierboven schrijft voelt de film nooit echt af: de grappen missen steeds de clou. Elke keer denk je dat de film voorspelbaar is, maar elke keer blijkt dat de grap waarop je wacht gewoonweg niet komt. Met andere woorden: deze film is nog minder dan voorspelbaar. Daarbij komt kijken dat Jack Black de film zou moeten dragen, maar zijn personage is net zo onaf als de rest van de film.

1*

Tuurlijk hebben de personages weinig inhoud. Dat is juist het mooie aan deze film. En het verhaal hing slap bij elkaar? Zat er een verhaal in?

Het draait in Napoleon Dynamite om de heerlijk nietszeggende scenes en personages. De humor zit hem ook niet in kant en klare grapjes (zoals bijvoorbeeld in een Adam Sandler film), maar in de situaties. Sterk voorbeeld is de scene waarin Uncle Rico zich laat fotograferen bij Deb, geweldig Of de dansscene die je op zich van ver af kon zien aankomen, maar alle moves die hij maakt zeker niet! Ik heb echt krom gelegen bij deze film, dit is zeker wel mijn soort humor. Jammer dat meneer Hess dit niet heeft kunnen voortzetten in Nacho Libre... 4* voor Napoleon

Mooi vooral. Inhoudelijk wat teveel gericht op de hele familie, maar dat is wel logisch vanuit commercieel oogpunt. Ook jammer dat het gebied zelf niet belicht wordt, want De Oostvaardersplassen zijn te bijzonder en uniek om er niet op in te gaan. Dat stukje context zie ik als een gemis. Volgens mij zit dat wel in het educatieve pakket dat rondom deze film is samengesteld voor basisscholen en wellicht ook in de tv-spinoff die De Nieuwe Wildernis krijgt. Deze bioscoopversie is letterlijk een natuurfilm à la BBCs Earth, zonder mensen, met een voice over en mooie muziek. De circle of life staat centraal in een gebied waar de mens de natuur aardig op zijn beloop laat.

Een dikke meevaller, deze nacht in het museum. Een one man's show van Stiller. Dit is een voordeel, want alle loze subplotjes zijn hierdoor zeer minimaal uitgewerkt. Wat zonder deze plotjes overblijft is een geslaagde en originele komedie, waarin zelfs Robin Williams (zeker niet mijn favoriete acteur) het verdient opgemerkt te worden.

3,5*

De aanzet tot vele vervolgen, remakes en soortgelijke films dus. Daarmee heeft dit sowieso al een streepje voor, maar echt heel bijzonder wordt het nergens. De zombies ogen een beetje suf en de mensen laten zich soms net iets te gemakkelijk verschalken. Toch maakt het feit dat deze outbreak zowel in het Romero-universum als ook bij vele andere regisseurs niet te stuiten bleek een hoop goed.

Zo zie ik een zombiefilm namelijk het liefst: op lekker onverklaarbare wijze lopen plotsklaps dode mensen rond op zoek naar vlees. Hun hun opmars overrompelt, waardoor er manieren gezocht moet worden om in veiligheid te komen en te blijven. In al zijn simpelheid een gouden concept dat op vele manieren uitwerkbaar is, maar eigenlijk altijd leuk is.

Toch, zoals is zei, is dit ondanks de status allemaal nog wat slapjes. Op een paar sterke stukken na blijft het weinig spannend, ook omdat de zombies allemaal nog zo fris ogen. Dat heeft natuurlijk budgetaire redenen, gezien Romero geen monsterbudget had om te spenderen. Wel is dit een pak beter dan zijn huidige zombiefilms, zelfs al heeft de beste man nu een stuk meer centjes. Een goede film dus, maar niet super.

Onorgineel kerstverhaal, fantastische uitwerking. Leuk om naar te kijken en aanstekelijk om naar te luisteren. Het verhaal daarentegen is wat karig. Kerstmis wordt verpest, kerstmis wordt gered. Opgedrongen liefdesverhaaltje erbij: kerstfilm in de pocket. Ik had van Burton een iets grouwer verloop verwacht. Maar verder prima film: 3*

Niet eens zo kut door bovenstaande argumenten, CGI was achteraf heel zo lelijk nog niet. Maar shit. Twee uur is echt veel te lang voor dit soort onzin en die soundtrack is zo bombastisch, lelijk en constant overaanwezig dat alle sfeer afgevlakt wordt naar een monotoon niveau van KUT. Zo zie je maar weer eens hoe belangrijk geluid is in film. De soundmix ook, want daar bleef door die soundtrack maar weinig van over. En waar haalt Nishimura het lef vandaan om hier af en toe nog zoveel verhaal door te plempen... TGP is verder weg dan ooit. Dit is slecht geregisseerd tot en met. Lelijke framing, slechte montage, maar wel goede SFX (CGI daargelaten) en make-up. Nishimura lijkt ten slotte erg door zijn ideeën heen, het concept is inmiddels al lang zo raar niet meer als dat het vroeger was. Ik heb me rot geërgerd. TGP: 4,0. VGvsFG: 2,5, HD: 0,5. Slechte afsluiter van de NoT.

Ik sluit mij volkomen aan bij dutchtuga. Het begin is erg cool en droog, met lekker veel gore en bloed. Precies waarop ik hoopte. Later blijkt echter dat er een volslagen debiel verhaal doorheen geweven moet worden. Dat verhaal moeten we als kijker nog serieus nemen op de koop toe. Verder zijn alleen Rain de ninja en Shô Kosugi als zijn mentor nog wel behapbaar (de choreografie al een stuk minder). Door de rest van de cast daarentegen moest ik huilen met de pet op. Naomie Harris kan veel beter (28DL, PotC2). Kutverhaal, kutpersonages, kutscript, vette gore. De Amerikanen moeten met hun fikken van dit soort films afblijven als ze er toch niets van kunnen bakken. Dit had inderdaad gewoon meer Tokyo Gore Police moeten zijn.

Dat sheriff Bell marginaal was in de plotontwikkeling is toch prachtig? De tijden veranderen en hij kan ze niet langer bijbenen. Een mooie melancholische ondertoon van een veranderende maatschappij. Dit is ook het thema van bijvoorbeeld My Name is Nobody of deels van The Man Who Shot Liberty Valance, waarin oude revolverhelden de wereld om zich heen niet langer meer kunnen of willen begrijpen. Oude westerns dus die verhalen over het einde van het 'Wilde Westen'. In No Country wordt dit gepersonificeerd door Jones' karakter: Texas is niet langer meer het Texas dat hij kende (zie die geweldige dialoog tussen hem en collega over jongens met groen haar). Het einde is daarom ook zo mooi. Met een laatste onvolbrachte zaak hangt de oude sheriff zijn revolver aan de wilgen, zich de rest van zijn dagen bewust van zijn opgeven. Het kwaad tijstert echter verder in de persoon van Bardem. You can't stop what's coming.

Juist de momenten die iggybiggie aanhaalt vond ik cool aan deze film. I'll Never Die Alone kan wat dat betreft dus tweemaal prima door de bocht. Lekker foute exploitation. De jaren 70 druipen hier vanaf, hoewel dit een pak serieuzer is dan de paar chicksploitation flicks die ik zag.

Toch is deze film onnodig langzaam (er wordt veel te veel op zaken gericht die echt niet toedoen voor het verhaal) en had ik veel meer een wraakplot verwacht. Dat is nauwelijks het geval. De 'wraak en weerwraak' klinkt als een tennisspel, maar zo heftig gaat het er niet aan toe. Doordat er een bijzonder laag tempo in deze film zit, komt het einde bovendien wat slap aan.

Wel enorm bruut is de grafische verkrachtingsscène. Dat gaat zo'n tien minuten door, je proeft het leed. Maar door de (bewust) amateuristische opzet (slechte kwaliteit, slecht camerawerk, slecht geluid) is dit werkje niet heel boeiend. Volgens mij is dit een enorme ode aan grindhouse-achtige cinema, maar gaat te traag om goed te vermaken. Ik heb I Spit on Your Grave overigens niet gezien, maar ik kan me voorstellen dat die film een groot voorbeeld hiervoor was.

De hardste film op het AFFF is dit overigens echt niet.

Het behoorlijk inventieve scenario wordt bijna de das omgedaan door het zeer goedkope uiterlijk van deze film. Hier moet haast een stel welwillende amateurs aan het werk is geweest zijn. Toch wordt er ook veel goed gedaan, ondanks het overduidelijke lage budget. We krijgen een aardig noir-sfeertje voorgeschoteld, in een jaren dertig gangsterjasje. Mooi lichtspel in bepaalde stukken bovendien, waar er goed met schaduwen gewerkt wordt. De cast laat af en toe een steekje vallen, maar dat zie ik graag door de vingers.

Het foefje van Nobody is namelijk het script, dat een soort mix is van Barton Fink en Miller's Crossing, overgoten met wat Lynchsaus. De hoofdpersoon moet iemand vermoorden voor een gangsterbaas, maar belandt in een cirkel van precies deze gebeurtenis die zich continu herhaalt. Bepaalde scènes komen meermaals terug, maar dan voorafgegaan door een incident dat aan die scène voorafging, ondanks dat het verhaal toch chronologisch verteld wordt. We zitten in een cirkelvertelling, volgt u het nog?

Ik heb er mijn brein niet over gekraakt, maar er zitten ongetwijfeld wat plotholes in het script. Toch is deze herhaling van feiten (die door een blinde heks in gang worden gezet en gehouden) erg vermakelijk en verrassend. Ik zou hier wel eens een remake van willen zien met een hoger budget. Ondanks mijn milde score is dit een aanrader.

Gister herzien, vandaag herwaardeerd. Opgewaardeerd zelfs; een heerlijke film dit. Lekker luchtige en kolderieke suspense thriller die zichzelf geenszins serieus neemt, mede door een bizar plot dat vaker wendt dan een vlieger.

Fijn geacteert door Cary Grant als de vlotte en sarcastische Thornhill, die ongewild een niet bestaande persoonlijkheid aangemeten krijgt, en daarmee ook nog eens opgejaagd wild wordt. Fantastische cropduster scène, onvergetelijk! 4,5*

Absurdistische vampierenfilm, uit Griekenland nota bene. De regisseur heeft lak aan narratieve conventies en maakt in geheel eigen stijl een film waarin vampieren ouwe, dronken, verslaafde losers zijn, ipv jonge, sexy tieners. Met een einde dat je moet zien om te geloven. Staat onterecht onderaan de publiekslijst van Imagine. Draait nog 1x op het festival. Aanrader.

Kom net terug van een vertoning van deze film. De beelden waren best mooi om te zien, mooie locaties, mooie grimage. Maar ik heb me van begin tot eind geërgerd aan de waardeloze muziek. Wat een verkrachting van de film zeg. Op een gegeven moment nam de muziek voor mij de overhand zodat ik me meer zat te ergeren dan dat ik op de filmbeelden lette. Maar een keer herzien zonder geluid erbij voordat ik hier een oordeel over kan geven.

GAAAAATVER wat een vervelende film zeg. Dit is echt mijn genre niet. Zo vervelend voorspelbaar, zoveel clichés en buiten het verhaal om stelt dit ook nog weinig voor. Geen bijzonder camerawerk, geen andere speciale cinematografische aspecten, niets van dat alles. Veel te standaard liefdesverhaaltje. Waarom kijk ik zoiets tot het einde? 1*

Zo ben ik ze nog niet eerder tegen gekomen. Dat dit ooit op de markt is verschenen moge een wonder heten. De zombiepakjes waarin de acteurs rondstruinen zijn niet meer dan opgewaardeerde versies van Halloweenkostuums, waarvan je de maskers gewoon over de hoofden ziet zitten! Zombies hebben in deze film schijnbaar een externe schedel... En 'smerig' staat klaarblijkelijk equivalent aan een dozijn regenwormen uit een hoofdgat. Veel vunziger dan dat wordt het niet, het is enkel hilarisch lelijk.

De 'gewone' 'acteurs' gaan ook al mijn verstand te boven, wat vertonen zij een sterk staaltje amateurisme. Vooral de besnorde porno-acteur en die blonde griet trekken onbetaalbare gezichten wanneer er weer een horde zombies op hen afkomt! Maar de kroon wordt natuurlijk gespannen door Michael, de Italiaanse dwerg die voor een klein kind moet doorgaan. Er blaast zoveel stoom en passie van de erotisch beladen scène tussen hem en zijn moeder af... Maar met een script dat de dialogen op het scherpst van de snede voert kan dat natuurlijk niet anders:

Michael, met een hoog en gedubt stemmetje:

Oh, mama, I love you so much! I need to feel you near me, I need to touch you! When I was a baby, you always used to hold me to your breast. I loved your breast so much mama...

Briljant.

De personages zijn ten slotte zo godserbarmelijk stupide, ik heb een groepje mensen nog nooit zien wachten tot de zombies daadwerkelijk door de deur heen braken (met een stormram!), om dán pas voor ze weg te rennen... Ongelovelijk.

Ik geef twee sterren voor de entertainmentwaarde van dit geheel, maar er gebeurt teveel van hetzelfde om er een hele film mee te vullen. Na een poosje had ik de slechte maskers en debiele beslissingen wel gezien. Toch bedankt voor de tip dutchtuga, vermakelijk was het zeker!