Meningen

De film begint knallend. Heerlijke trash met een knipoog. Brute actie, naakte dames, Danny Trejo. Op een gegeven moment wordt het verhaal alleen wat uitgesmeerd en moeten alle personages een cool stukje krijgen. Afzonderlijk is het genietbaar, maar het houdt de aandacht van het hoofdpersonage af. Zonde, want die is slechtkont. Steven Seagal heeft een kleine rol, maar die is wel magnifiek (zijn sterfscène!). Wel jammer dat in deze film met Mexicaanse inslag óók een fucking samuraizwaard zit. Tjonge jonge, is dat nu echt nodig? Spot ten slotte ook de cameo van Tarantino. Moet je wel goed opletten... Tot zover mijn eerste indruk, misschien tik ik later wel wat meer. De (ode aan) splatterpulpexploitation ligt er dik bovenop, maar Rodriguez komt er hier mee weg. Zeer vermakelijk.

Ik ben er nog steeds een beetje ondersteboven van. De actie en regie zijn van ongekend hoog niveau.

Om dat uit te leggen is het misschien beter (of gemakkelijker...) om een tegenvoorbeeld te gebruiken. Miller maakt een constant hoogtepunt van de actie, en houdt daarbij constant oog voor waar het om draait in actiescènes: actie. Bij een film als The Avengers gaan die scènes gewoon slepen op den duur. Dat komt mede door CGI-overkill, door saai geschreven personages die constant grapjes moeten maken (argh) en doordat er zo ontzettend veel nodig is om ons in zo’n film versteld te doen staan (instortende wolkenkrabbers, oneindig veel CGI-robotvijanden, 29 hoofdpersonages die allemaal aan bod moeten komen - en dat zijn dan de voorbeelden die ik aanhaal zonder te spoileren voor die film ). En juist dan doet mij dat niet meer versteld staan, juist vanwege die CGI-overkill, vanwege het gebrek aan interessant geschreven personages en ook vanwege de complete anonimiteit van de rest van de wereld waarin de actie plaatsvindt. Meer is niet beter. Meer is in de handen van veel regisseurs juist teveel, zeker in een tijdperk waarin alles met computers mogelijk is. Maar dat iets mogelijk is, betekent niet dat het ook gemaakt moet worden. Ik houd mijn hart vast voor Jurassic World, om exact die reden. Wan deed dat eerder dit jaar iets beter met Fast & Furious 7, al vind ik die reeks nog steeds irritante soapkitsch met coole actiescènes. Michael Bay laat ik maar gewoon achterwege in dit stuk, die kan nog niet eens dromen over hoe je een actiefilm als deze maakt, laat staan dat hij ook maar in de buurt komt als regisseur. De prutser.

Miller creëert een wereld die geen uitleg krijgt en die uitleg ook niet nodig heeft. De personages hebben bovendien geen woorden nodig (laat staan grapjes na élke klap, potdomme!!!) om verder te komen in het verhaal. Max zegt het zelf al in het begin, in een voice over: ik wil gewoon overleven. Punt. Hoeveel background story heb je dan nog nodig? Miller snapt dat het uitdiepen van zijn personages onzinnig is in de door hem geschapen post-nucleaire wereld waarin alles totaal naar de klote is, net zoals John McTiernan met Die Hard 1 snapte dat John McClane als personage gewoon een agent moest zijn met een kuthuwelijk, en verder niets. Miller geeft zijn personages simpele drijfveren. Daarmee zeg ik niet dat The Avengers daar een voorbeeld aan moet nemen, want juist zulke superhelden in zo’n superheldenuniversum hebben achtergrondverhaal en een tikkie diepgang nodig, maar waarom moeten het in Age of Ultron (belachelijke titel) per se 78 personages zijn die allemaal hun eigen momentje nodig hebben? Waar is de focus? De actie in Mad Max is gecentreerd rondom twee helden (die gesteund worden door een aantal randpersonages) die de hele film op één vrachtwagen rijden, in één locatie. De rest is allemaal bijzaak (maar niet per se onbelangrijk, zoals het feministische en in mindere mate het ecologische thema van de film). Gemakkelijk en overzichtelijk. Die minimalistische focus werkt heel prettig voor een actiefilm van deze omvang.

Een actiefilm met zwijgzame personages in één filmlocatie dus. Less is more.

En precies datgeen waar een actiefilm om draait: actie. Voor wie The Road Warrior gezien heeft: de eindscène van die film is overdonderend. Een elf minuten lange achtervolging door de woestijn, met een vrachtwagen en in elkaar geknutselde buggies en motoren. Deze film ís die eindscène. Menig regisseur zou dat repetitief maken en eerlijk gezegd snap ik zelf nog maar half hoe Miller dit constant overweldigend houdt. ’t Zou kunnen door de eindeloos gevarieerde stroom gestoorde personages die ten tonele verschijnen en anoniem weer worden afgemaakt (in plaats van 1000x dezelfde computerrobot), maar ook door die paar rustige momenten waarin we kans krijgen iets meer grip te krijgen op de krankzinnige wereld van Max, door de ogen van personages die juist wel iets willen maken van de Apocalyps. Of door het fantastische design van de junk cars, de kostuums en de door bestraling gemuteerde freaks die de wereld van Mad Max bevolken (dikke kudo's voor de costume en makeup departments!). Maar vooral door de stunts. Zoals wel bekend denk ik, is het gros van die stunts gewoon echt. Auto’s die over de kop slaan zijn auto’s die over de kop slaan. En dat is even een heel simpel voorbeeld, want Fury Road is véél meer dan dat. Miller heeft geen overmaat aan computereffecten nodig, geen instortende gebouwen en geen oneindige hoeveelheid robotvijanden. Hij schept zijn wereld en personages via beelden, niet via tekst.

Ik ga de film heel snel (vanavond?) opnieuw kijken. Dit is een masterclass big budget actiefilm maken, waar echt élke regisseur in Hollywood goed naar moet kijken. Overigens mag de veelal onbenoemde stunt coordinator ook zeker een pluim en een standbeeld krijgen.

Oh ja, ook nog belangrijk om te melden: zaaaaalig dat Miller zijn R-rating gewoon ten volste benut. Dat is in een blockbuster van deze omvang echt zeldzaam.

Origineel filmpje, dat inderdaad sterk aan Amélie doet denken. Maar waar in de laatstgenoemde slechts twee kleuren domineren, gooit Mah Nakorn er alle kleuren van de regenboog tegenaan, met zoveel kracht dat ze van je scherm spatten. Dit vrolijke regenboogeffect wordt bijgestaan door een dosis maffe humor die steeds weer voor verrassingen zorgt, omdat geen enkele grap aan regels is gebonden. Er zitten verder zoveel frisse ideëen in de film verwerkt dat verbazing constant hoogtij viert.

En dan de personages. De twee hoofdpersonen zijn nog vrij normaal, het zijn de randpersonages die voor de nodige hilariteit zorgen, de een is nog grappiger dan de ander: de oma, Yhod, likmans, little ma'm, haar knuffel, et cetera! Een bonte verzameling van vreemde frivoliteit!

Ik kon nagenoeg maar twee minpuntjes ontdekken. De eerste is Jin, wat een zeikwijf was dat (pardonnez-moi mon Français). Was ik Pod geweest had ik haar allang links laten liggen. Ten tweede duurt de film nét iets te lang, een kwaal waar Amélie ook al aan lijdt. Gelukkig is de film zo geinig dat dit maar kleine stoorfactoren zijn. De muziek verzacht de minpunten gelukkig ook een beetje, het draagt veel bij aan de sfeer. Een leuke en ietwat jolige soundtrack! Mah Nakorn is een fijn en warm hedendaags sprookje. Ik dacht aan vier sterren, maar een halve erbij op past beter!

4,5*

N.B. Ik lag onder mijn stoel van het lachen toen Jin erachter kwam wat voor boek ze al die tijd met zich meedroeg, fantastisch!!!

Ik vond deze film een kleine tegenvaller. De personages in de Miyazaki's die ik tot nu toe heb gezien stralen meer magie uit dan in deze film, inclusief Kiki zelf. Vergelijk een Kiki met andere creaties uit Ghibli films (de charismatische biggemans uit Porco Rosso, de dappere Chihiro, de schattige zusjes uit Tonoari no Totoro), dan is zij een stuk minder innemelijk en eigenlijk veel gewoner, ondanks dat ze een heks is.

De gebeurtenissen en ontmoetingen waren daarom ook minder bijzonder. Kiki's avontuur is leuk om te volgen, maar laat toch minder indruk achter dan bij de eerder genoemde voorbeelden. De beste momenten in de film zijn daarom ook de momenten waarin haar kattebeest zit; een lekker cynisch mormel die best wat meer op de voorgrond had kunnen treden (zoals zijn encounter met die grote hond, awww ).

Maar omdat de film in vergelijking niet aan mijn verwachtingen voldoet betekend natuurlijk niet dat hij slecht is. Neen, au contraire. Het vergelijkingsmateriaal is natuurlijk niet geheel eerlijk, omdat het allemaal van de meester zelf is. Kiki's Delivery Service is een leuke anime om eens te zien, vooral vanwege het hoge feel-good gehalte. 3,5*

Niet vervelend om te zien, maar enerverend is anders. Een film op het grijze gebied tussen leuk en niet leuk (hoe vaag kan ik Major League beschrijven? ). 2,5*

Deze eerste kennismaking met Almodóvar is geen goed visitekaartje. Ten eerste leek het allemaal op "ingewikkeld doen for the sake of it", beetje moeilijk doen als het ook makkelijk kan. Daardoor was het verhaalverloop ook niet echt interessant om te volgen. Daarbij heb ik echt niets tegen homo's, totdat het te intiem wordt. Dat is mijn probleem natuurlijk, maar ik reken de film er wel op af. Ik kan er niet meer dan 2* voor kwijt.

Zeer geslaagde film met een buitengewone Bogart. Dit valse doch geslepen mannetje geeft de film een lekker rauw maar vooral onvoorspelbaar randje mee, waardoor elke situatue eigenlijk anders afloopt dan je zou verwachten. In combinatie met een hele hoop plotwendingen blijft The Maltese Falcon hierom een scherpe en verrassende noir. De overige personages zijn overigens ook dik in orde, vooral de twee handlangers van de bolle bad guy. Vier sterren lijken me daarom voor nu wel gepast.

Misschien wel juist die povere setting die deze film zoveel kracht geeft. Niveautje soap wat acteerwerk en regie betreft, maar het concept en het scenario zijn enorm sterk. Een kamer met hoogleraren en hun collega die beweert 14.000 jaar te leven. De concentratie op dit gegeven en de bewijzen voor zijn beweringen maken de visuele flair een beetje overbodig.

Butch Cassidy and the Sundance Kid, maar dan anders. Las net op IMDb dat Newman en Redfort ook in aanmeking voor de rol kwamen. Connery en Caine doen niet onder als Britse avonturiers. Hilarische film, toffe accenten, zondoorkliefde koppen, mooie overgang van komedie naar drama. Een dikke score voor The Man Who Would Be King. De volgende is een wat suffe uitspraak, maar zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt!

You're. Alone. A soooooooo-li-taaaaaary-maaaaaaaan. Erbarmelijke, maar ook wel lachwekkende muziek. Wansmaak ten top. Mannaja is verder wel een prima spaghettiwestern. Qua geweld compromisloos. De held heeft net iets te weinig charisma (hij deed me aan Chuck Norris denken), maar zijn bijlenact is wel weer cool. Verder drijft de film op een aantal stoere clashes tussen de schurk en de held, met een climax die waarschijnlijk iets te snel voorbij ging. De ooglidscène is een klein hoogtepunt. Lekker bruut. De huidige 3 sterren die hier nu staan zijn echt wat te weinig.

Dit is echt niet best. Ik ben dol op Vlaamse films, maar dit schuurt bijna tegen amateuristisch aan. Een voorspelbaar en een tikje kinderachtig script, matig geacteerd (die jongen en dat meisje...), leek vaak zelfs slecht gelipdubd... En dan dat einde, waarin het uitkomen van dat plaatje ineens de redding van het gezin was. Een kitschverhaaltje. Dit kon wel een film van Johan Nijenhuis zijn...

Ik ben het daar wel mee eens. Vond het op den duur ook een beetje saai worden. Verder was ik die constante voice over op een gegeven moment wel beu en liggen enkele grapjes er net iets te dik bovenop voor een ogenschijnlijk subtiel filmpje. Het ziet er allemaal heel mooi uit, maar echt pakkend wordt het verder niet.

Toffe tussendoorfilm met briljante Brosnan. Het is vooal zijn personage dat de film zo leuk maakt. Verder valt The Matador nogal in het niets.

Brosnan zet een geweldige anti-Bond rol neer. Zo charismatisch als een zweterige oksel en een dito uiterlijk, maar toch een grote overtuigings- én aantrekkingskracht. Wanneer hij een normaal gesprek moet voeren faalt hij echter schromelijk. Hilarisch hoe hij in zijn Britse accent struikelt over dagelijkse onderwerpen. Jammer dat Brosnans personage het niets wordt ingezogen door een duf verhaal, dat halverwege de film als een zwart gat grote proporties aanneemt. Er had veel meer uitgehaald kunnen worden...

Wel zit er een aantal korte, maar memorabele intermezzo's door de film heen die eigenlijk niets aan het verhaal toevoegen, maar wel de humoristische toon benadrukken.

De eerste helft érg leuk en de anti-held maakt genoeg goed voor 3,5*

Ja, een goede film. Ik hem hem in twee keer gekeken en na het eerste deel moet ik bekennen dat ik het niet meer achtte dan 13 in een dozijn.

Maar het tweede deel werd een stuk leuker. Dustin Hoffman heeft zeker beter werk afgeleverd maar dit is ook een voor een deel te wijden aan zijn rol, die een hem een beetje forceerde te acteren zoals hij deed. DeNiro.. tja.. goed. Barbra Streisand.. ik had had echt 1000x erger verwacht, met haar aarskop, dus dat was weer een meevaller. Stiller is naar mijn mening altijd leuk. De film is een waardige opvolger van het eerste deel, die ook niet uitsteeg boven de massa, maar die zeker vermakelijk bleek. 3,5*

Blegh, veel te veel gelul, onvervalst Chinees sentiment en dan duurt het ook nog even voordat je alle personages uit elkaar kan houden. Lam heeft iets van 45 minuten nodig om een supersimpel verhaaltje uit te leggen. Ik was toen al lang afgehaakt. Dat er uiteindelijk nog wat redelijke, maar spierballoze actiescènes inzitten, levert weinig extra plezier op. Hoopte op twee uurtjes knallen, jammer dat er zoveel in de film gemekkerd wordt. Ik ben wel fan van politiehond Bingo, en dat bedoel ik maar half sarcastisch.

Een lome, maar ook surreële en mooie film van Stelling. Visueel bijzonder, een hotel als een nachtmerrie-achtig Fawlty Towers. Ook een sterke rolbezetting. IJzige maar goede rol van Hoeks. Iemand anders zin om een wat lagere stem toe te lichten?

Als niet-kenner van de originele serie kon ik lekker onbevooroordeeld de film in stappen. Nuwel, met een regisseur als deze is er altijd een vooroordeel. De MM score negerend drukte ik de playknop in...

... en leerde dat snelle boten en auto's in ieder geval geen toon zetten voor een snelle film. Veel eerder gepost commentaar, commentaar waarop de film genadeloos werd afgerekend, bestaat dan ook uit de trage ontwikkeling van een simpel plot. Zo was de suffe liefdesrelatie tussen Farrell en Gong bijzonder onnodig uitgerekt, maar mistte het vooral geloofwaardigheid. Het had saaie kijkminuten gescheeld als dit gewoon werd overgeslagen.

Het gebrek aan geloofwaardigheid wordt vooral veroorzaakt door de ééndimensionale personages. Mann had evenzogoed twee bordkartonnen uitsnedes van Farrell en Foxx kunnen neerzetten, hun serieuze blik op oneindig. Dit geldt ook wel voor de bad-guys, hoewel hun rechtlijnige gedrag deze rollen eerder ten goede kwam. Ze werden zo nogal sinistere en onbetrouwbare boefjes. Maar voor het copduo geen excuus. Zelden twee zo eenzelvige personages een duo zien vormen.

Een langdradig plot en afgietsels van acteurs dus, what else sucked? Niet veel eigenlijk. Ik vond Miami Vice best een goede film. Veel mooie shots van snelle boten langs de haven van Miami, landschappen en ander zulks. De undercover operatie hield een fijne drijgende ondertoon in de film. Vooral naar het einde toe wordt de film erg goed. Het moment dat Trudy ontvoerd wordt leidt tot zeer spectaculaire scènes, waarin schijnbare teamgenoten ook in actie mogen komen (damn het duurde lang voordat ik door had wie die lui eigenlijk waren...).

En een 10 met een griffel voor de shootout op het einde! Lekker chaotisch gefilmd, een korte hel op aarde. Het deed me aan Children of Men: je zit als kijker midden in de actie. Dit soort momenten doen me realiseren de bioscoop wat vaker op te zoeken, mijn 19" beeldscherm is bagger voor al dit moois. Wat me verder opviel was het sublieme geluid van het schieten en de inslag van kogelregens, woei!

Als laatste de muziek. Veelal geslaagde 'hippe' tracks. Dramatisch alleen die Phill Collins cover op het einde. Nou kan ik dit soort rockrommel waarderen op juiste momenten, maar daar was dit er geen van. Heel erg jammer. Uiteindelijk is Miami Vice een film die aan de ene kant bar slecht is, maar aan de andere kant behoorlijk goed. Een gewogen gemiddelde leidt tot 3 sterren, maar het gevoel zegt 3,5* dus het zij zo!

Chase, het eerste nummer van de score, is ronduit fantastisch. Die plaat kan ik oneindig vaak horen. Dat een artiest als Laurent Garnier zo'n nummer origineel in een set draait zegt genoeg.

Verder snap ik het gegronde commentaar op deze film heel goed, maar ikzelf stoor me niet zo aan de zwart-wit-afschildering in Midnight Express. De sfeer, decors en de vette synthesizerdeuntjes tellen veel zwaarder mee in mijn beoordeling. Zo ook de sterke rol van John Hurt.

Verder is het verhaaltechnisch armoetroef, maar daar draait de film niet op. Een mooie score van mij.

Wat blijft dit toch een afgrijselijk goede prent. Na TBL zonder twijfel mijn favoriet van de Coens. De dialogen, personages, plot en setting: op eigen wijze maken de broers een naadloos geheel van moeilijk verenigbare componenten. Noir, gangster en komedie smelten samen door hun regie, maar ook door hun acteurs. De serieuze Byrne houdt zich met verve staande tegen de belachelijke personages van Turturro en Polito. Tot botsing komen de ernst en de lach niet.

Het machtspel van Byrne, waarin hij als poppenspeler de overige personages dirigeert, is de grootste troef. Zijn personage is bijna larger than life, maar helemaal onaantastbaar is hij niet. Alle stompen, vuistslagen en trappen die hij moet incasseren zijn absoluut hilarisch. De typische gangster-shootouts zijn daarnaast onvergetelijk. Finney met zijn Thompson behoort tot één van de coolste filmscènes ooit.

Als ik vervolgens Polito weer in discussie zie met The Dane, of met die knullige burgemeester en politiechef, dan volgt het schuddebuiken. Waarschijnlijk worden dit nog wel eens 5 sterren.

Na redelijke hoge verwachtingen, viel de film mij tamelijk tegen. Ik heb bij een aantal stukjes moeten grinniken, maar bij des te meer stukjes niet. Flauw, te lang, bijzonder slecht acteerwerk van McFarlane en teveel grapjes over lichaamssappen. In zijn pogingen om de lachers op zijn hand te krijgen komt McFarlane op den duur wel heel behoevend over.

Redelijke western die helaas door een overmaat aan flauwigheid minder leuk is dan hij zou moeten zijn, iets wat vooral veroorzaakt wordt door het personage van Terrence Hill. Aan het begin lijkt zijn 'Nobody' een aimabel karakter, maar al snel blijkt dat hij gewoon een vervelende clown is. Enkele simpele filmtrucjes versterken dit ten nadele, zoals het gebruik van fast motion in de saloon of bij het treinspoor.

Het verhaal is gelukkig wel leuk: een oude revolverheld die in een nieuw tijdperk nog eenmaal moet knallen. Letterlijk en figuurlijk. De tegenzin van Fonda en het doordachte plannetje van Hill zorgen voor enkele heerlijke scènes. Gecombineerd met wederom een voortreffelijke Morricone soundtrack (alleen dat deuntje van de Wild Bunch theme vond ik vrij lelijk) had dit een uitmuntend filmpje kunnen zijn. Helaas van die slapstick erdoorheen dus. Een krappe drie sterren voor wat er vier had kunnen zijn.

Qua verhaal bijna één-op-één-kopie van My Neighbour Totoro, maar ook origineel en fris genoeg om op zichzelf te staan. De drie geesten die in de plaats van Totoro komen zijn bijzonder... tja, geestig. Jin-Rôh vond ik echter een pak beter dan deze film, ook vanwege het rauwere einde daarvan. Alle verhaallijntjes worden hierin goed afgerond, terwijl veel animefilms vaak toch wat verontrustender eindigen. Visueel ten slotte basaal, een stuk minder gebruik van digitale effecten dan ik van Production I.G. gewend ben. Toch aandoenlijk, klein van opzet en meeslepend.

Om de populaire vergelijking te handhaven: in Mononoke-Hime vond ik het verhaal sterker dan in Sen to Chihiro, maar de sfeer die in de laatstgenoemde zo sterk aanwezig was ontbrak bij deze film eigenlijk op alle fronten. Minder mooie beelden, minder mooie muziek, minder interessante personages, etc. Spirited Away hield mij van begin tot eind in een houdgreep, terwijl Princess Mononoke's lot mij minder kon boeien dan dat van Chihiro.

Zonder te vergelijken: goede anime die zeker de moeite is om eens te kijken Leuke twee uur vermaak voor een regenachtige .. woensdagmiddag.

3,5*

Wat een verschrikkelijke, verschrikkelijke (!!) avonturenfilm! Hele slechte plot, lelijke sfx, tergende humor, vervelende personages, geconstrueerde actie. Vanmiddag naar deel 3. Ik houd mijn hart vast.

Na deel twee deel ik hier even makkelijk een halve ster voor uit. Je reinste bagger. Zowat een kopie van de voorgaande Mummy, maar nu in China. En een slechte kopie ook nog eens. De fouten uit dat deel zijn allemaal overgenomen, behalve dat het schrijnend irritante zoontje nu volwassen is. Oh ja.. Maria Bello? Slechte keuze. Prut.

In Munich word je als kijker, na de verslaggeving van de aanslag, vrij hard het verhaal in geschopt. Introductie van personages is bijvoorbeeld uiterst miniem en laat veel giswerk over. Dit komt waarschijnlijk door de vrij restrictieve manier van vertellen: we weten voornamelijk wat Avner weet, en niet veel meer. Maar een beetje verkenning van de achtergronden van zijn teamgenoten had geen kwaad gekund.

En dan worden vrij plots de eerste paar 'repressaille maatregelen' voltrokken. Deze zijn nogal segmentarisch ingedeeld. Losstaand erg goed, maar in verhaalverband nogal voorspelbaar en opstapelend van aard. Bats, hup, volgende. Hier tussendoor had bijvoorbeeld best wat karakteropbouw gekund, voor wat extra dramatisch effect. Daarna, in de tweede helft wordt het team zelf opgejaagd en komt de dood ineens dichtbij. Het is dan helaas te laat om het dramatische effect op te wekken. De teamgenoten die het loodje leggen waren levend al weinig interessant, dus hoe erg is het als zij de pijp aan maarten geven? Niet heel.

Het enige interessante dat het verhaal daadwerkelijk uitdiept is de transformatie van Avner. Maar ook hij is weinig boeiend als filmpersonage. De rechtschapen jood die vrouw en ongeboren kind achterlaat voor het vaderland. Gevormd door ouders die hij nooit gehad heeft en dus eigenlijk door de staat. Weinig berouwvol verandert hij langzaam in een getraumatiseerd persoon, bang voor wraakacties op hem en zijn gezinnetje. Het enige dat hem verder dwars lijkt te zitten, is het feit dat al zijn werk voor niets is geweest.

Munich was een kleine tegenvaller. Te lang en te weinig meeslepend. 3*