Meningen

Grappig hoe mensen zich de 3D laten aanpraten en dit ook echt zien als een meerwaarde. Grotere onzin kom je zelden tegen. Dit is een uiterst platte 'film' natuurlijk, waarin de 3D zelden een meerwaarde kent. Niettemin heb ik me gewoon kos-te-lijk vermaakt in de bios. Blijven de grappen hangen? Geen idee. Is het memorabel? Moah. Had ik tranen in mijn ogen van het lachen? Ja! Gewoon leuk. Punt.

Sfeer, cinematografie, art direction: prachtig. Maar aan het einde werd ik enorm twistmoe.

Ik ben één van die mensen die ruim dertig jaar na dato pas Jaws keek. Soms komt het gewoon zo ver. Ik zag ook pas enkele weken geleden voor het eerst een Rambofilm. Sue me.

Hoe dan ook, Jaws is ronduit fantatisch. De film heeft na het verstrijken der jaren nergens aan kracht hoeven inboeten, wat voornamelijk ligt aan het scenario (met wat uitschieters daargelaten) en de ijzersterke regie. De veelvuldig geparodieerde introductie van Quint bijvoorbeeld is prachtig. Enkel dat stukje op zee waarin Quint een monoloog afsteekt over zijn haaienhaat gaat wat over de top, maar voor de rest is dit op vele fronten genieten geblazen.

Natuurlijk vooral door de haai, die niet altijd even echt lijkt, maar altijd echt genoeg om de scènes spannend te houden. Maar vanzelfsprekend zit de spanning hem vooral onder de zeespiegel, op de momenten waarop we hem juist niet zien. Daar komt een sterk staaltje regie bij kijken, want hoe vaak is een film nou nog écht eng? Geweldig hoe het visserstrio Bruce af en toe nog wel ziet met behulp van de gele boeien die toch vaker onderwater verdwijnen dan de drie heren lief is... Maar ook de onbenullige vissers op de steiger beleven een alle-kleuren-van-de-regenboog-momentje, als het hout onder hun voeten vandaan wordt getrokken en hun dobber ineens 180 graden draait...

Spanning alom dus, ondersteund door een evenzo herkenbare, als simpele, áls functionele soundtrack van John Williams. Ook de wat avontuurlijke insteek van zijn muziek (buiten de tudum geluidjes om) raakt doel, waardoor Jaws soms leugenachtig optimistisch wordt. Tenslotte nog uitstekende rollen van Schneider en Dreyfuss, waardoor ze samen met Shaw een memorabel trio vormen, in een memorabele haaienfilm, met memorabele regie en muziek.

Spielberg heeft een ongekend talent om films (vooral zijn oudere) een bepaalde grandeur mee te geven, waardoor die echte attracties worden. Geen film kijken, maar film meemaken. Meeslepend, spannend en toegankelijk, zonder dat we teveel van alles voorgeschoteld krijgen. Zo geldt überhaupt voor Jaws. Topfilm, topvermaak, top Spielberg. Een verdiende status van horrorklassieker.

Mooi gemaakt, dat valt meteen op. De geschapen wereld is expressionistisch en duister, er wordt knap door de decors gefilmd en de soundtrack is eigenlijk het enige vrolijke dat de boel opsiert. De nacht in de stad is geen fijne en de mensen die hem beleven lijken bijna vergeten door iedereen behalve zichzelf.

Het design van de poppen is helemaal naar de hand van de stad gezet. Ingevallen ogen, grote voorhoofden en bleke gezichten markeren de troosteloosheid van hun bestaan. De invulling van dat bestaan is al even troosteloos (de één houdt dode insecten, de ander speelt valse muziek op zijn trekzak en weer een ander heeft een hondencrematorium...), waardoor One Night in One City geen vrolijke film is.

Van de drie segmenten worden ze eigenlijk per deel leuker. Toch wordt de duisternij die de personages en decors uitstralen overschaduwd door een bizar soort humor, die eigenlijk niet bizar genoeg is. Op een vreemde manier blijft de film aandoenlijk, terwijl dit zo gemakkelijk een uitschieter had kunnen zijn richting de diepste krochten van de menselijke psyche (of die van een boom en een vis, zoals in het tweede segment).

Er bestaat een discrepantie tussen het uiterlijk van de film en de invulling ervan. Het oogt vreemd, maar had nog net een tikje vreemder moeten zijn.

Een dertiende film in een dozijn dat toch al heel krap begon te worden. Dit snufje Cidade de Deus met wat gemalen Rise of the Footsoldier en een apartheidssausje smaakt absoluut niet naar meer. Zo uitgekauwd dat het droog wordt. Verhaal houdt niet over dus, maar visueel en muzikaal gezien is Jerusalema ook eenheidsworst. Snel verteerd en net zo gemakkelijk weer uitgescheten. Plons.

Doortrekken maar.

Het is bijna onvoorstelbaar dat mensen (veel mensen zelfs) zo kunnen doorslaan. De volwassenen die aan het woord worden gelaten in "Jesus Camp" zijn volslagen krankzinnig - je kan de wereld niet veel zwart/witter interpreteren dan zij doen. Ik vraag me trouwens af waarom zij zo overtuigd zijn van hun gelijk? En als je dan die kinderen hoort praten, hoor je eigenlijk niemand anders dan hun ouders en hun kerkleiders. Ze worden klaargestoomd tot slaaf van het geloof, een eigen mening zit er al lang niet meer bij.

De uitvoering had mijns inziens wel wat beter gekund, ik had liever een direct cinema-achtige documentaire gezien. Die DJ die een ander licht op de zaak deed schijnen was inderdaad vrij overbodig en onnodig.

Eigenlijk is alles wat die kinderen voorgeschoteld krijgen heel grappig en doorzichtig, maar omdat het voor die mensen bittere ernst is, is het eerder beangstigend. Ze hebben een vrijwillig bord voor hun kop, zo groot als de verscheidene billboards die door de film heengemonteerd zijn. Zielig hoor.

3,5* voor een raar en gemengd gevoel dat ik eraan over houd.

Wow, deze film ging van goed naar beter.

Het begin is behoorlijk traag - de politieke intriges ontwikkelen zich langzaam. Maar al naargelang het drama zich verder ontwikkelt sleurt de film je dieper in het verhaal en in de verhoudingen tussen de personages. En als dan de laatste scenes voorbij zijn, als de sublieme muziek de eindcredits begeleidt, besef je wat voor mooie film je hebt gezien. Emoties pur sang.

En dat met de mooie animaties (heerlijk mooie details, de pakken van de speciale eenheid, etc) maakt dit echt een topper in het genre. 4,5*

Wat een ongelovelijk cool spektakel! Ik had hier al enorm veel zin in nadat ik op het vorige AFFF Sukiyaki Western Django zag, maar dat dit hommage zo groots was opgezet had ik van tevoren niet verwacht. Dolle actie, wilde achtervolgingen, prachtige locaties, geweldige personages en megaveel Koreanen te paard die met pistolen pief-paf-poefen. Tof!

De plot en de personages zijn vanzelfsprekend gebaseerd op de film van Leone, maar naast deze overeenkomsten vallen eigenlijk alle overige vergelijkingen in duigen. Dit is veel meer een avonturenfilm dan een western. Zo zit hierin een ongekende vaart, met barstensveel actie. Ook de luchtige ondertoon en de humor zijn goed te pruimen. Kang-ho Song speelt 'The Weird' hilarisch (en steekt er met kop en schouders bovenuit); de grappen van zijn personage zijn goed getimed. De andere twee titelfiguren zijn ook zeer geslaagde hommages aan de originele. (En ik wil Eli Wallach zeker niet wegcijferen).

Ji-woon Kim regisseert dit pretfestijn met verve: erg mooi geschoten en minstens zo mooi aangekleed. De goede decors wisselen van op locatie geschoten woestijnlandschappen tot sloppenwijkachtige stadsbuurten. De climax (het zijn er eigenlijk twee) is al helemaal geweldig (ik kom superlatieven tekort...): nog meer spektakel bovenop alle spektakel. Deze Good, Bad and Weird had van mij nog prima een uur langer mogen duren!

Dit is in ieder geval alles wat The Equalizer niet was. Nul pretenties, 100% cool, geen oneliners, veel headshots en een onderwereld zoals je die nooit zag (zie recensie van as). Doet in de verte denken aan de wereld van Sin City, maar dan niet cartoony. Reeves koelbloedig in een rol die hij als beperkt acteur goed draagt. Toffe bijrollen, clichéschurken, weinig verhaal, veel sequelpotentie. My kind of film.

Zeer degelijke thriller, maar wel conventioneel. Angstige momenten volgens het boekje.

Aah wat een genot toch weer. Volgens mij heb ik deze film nu voor de derde keer gekeken maar hij is elke keer weer lachen-gieren-brullen geblazen! Het ene cliche volgt het andere op en verrassingseffecten hoeft niemand te verwachten, deze film is zo voorspelbaar als de achterkant van een blanco A4'tje. De heerlijk flauwe grappen van Rob Scheider tegenover de heerlijk flauwe acteerprestaties van Sylvester "Dredd" Stalone maken deze film voor mij het prototype film "zo slecht dat hij juist goed wordt". Het citaat "I am the LAW!" uit de scheve mond van de talentloze spiermassa is zeer memorabel! Topper

Sinds de basisschool weer eens gezien. Volgens mij is dit voor velen een nostalgisch filmpje en zegt wel genoeg over de populariteit ervan destijds. Ik heb Jumanji volgens mij nog in de schoolaula gekeken (als stichting Brein dat toch eens zou weten )...

Maar goed, als kinderavonturenfilm absoluut geslaagd. Jumanji is gebaseerd op een origineel idee en is aardig uitgewerkt bovendien. Als we de clichés, de slechte animaties en de herkenbare James Hornermuziek even buiten beschouwing laten, dan blijft er een hoop leuks over, dat per gooi met de dobbelstenen verrassend genoeg is voor deze 104 minuten.

Schandalig eigenlijk dat ik Jurassic Park, de film waar ik in mijn ganse leven het allermeeste naar uitkeek, zo'n tien jaar geleden voor het laatst zag. En ondanks dat,was er bij recente herziening geen scène die ik me niet voor de geest kon halen. Dat komt natuurlijk omdat deze prent bestaat uit louter memorabele scènes.

Dr. Grant bijvoorbeeld, die uitleg geeft over Velociraptors aan dat brutale jochie, of de aankomst op Isla Nublar, de eerste maal dat we levende dino's spotten, de geboorte van een kleine raptor en vele stukken hiertussendoor en erna. Wie mijn beschrijvingen nu niet haarscherp voor de geest kan halen heeft de film vast niet gezien. Waarom zo memorabel? Spielberg natuurlijk. Hij voelt weer feiloos aan wat werkt en wat niet werkt en hij weet hier zodoende echte attractiecinema van te maken. Als kijker kan het niet anders of je bent net zo overdonderd als de filmpersonages, wanneer er onder de begeleidende muziek van Williams voor het eerst Brachiosaurussen in beeld komen.

Maar vanzelfsprekend zijn alle stukken met de T-Rex nog het allerbeste, beginnende bij dat o, zo herkenbare bekertje water. Dat beest ziet er wonder boven wonder nog steeds fantastisch uit, daar kunnen veel films vandaag de dag nog een puntje aan zuigen. Mede daardoor blijft dit een uiterst spannende film. Vooral als Lex en Tim met hun zaklamp beginnen te klooien, weet je dat het goed mis gaat.

Naast alle enge scènes houdt Spielberg de film ook nog luchtig. De interactie met een verkouden Bronto-, nee, Brachiosaurus is minstens zo herkenbaar als de overbekende keukenscène. Door deze afwisseling houdt Jurassic Park een meer dan aangenaam tempo aan en wordt de prent hierdoor misschien nog wel eerder een spannende familiefilm dan een thriller of avonturenfilm. Ik moet een jaar of negen geweest zijn toen de lichten in de bioscoop eindelijk doofden en de film toen ook écht begon... geen moment te eng, maar tot de laatste snik op het puntje van mijn stoel.

Driewerf hoera dus voor Spielberg en de zijnen, voor de eerste film die me echt beroerde. Dat kan ook niet anders, in een donkere en volle zaal, nadat je de afgelopen maanden als kleine kereltje in je knuisten wreef bij het bedenken dat deze dag zou aanbreken... Maar onder leiding van een andere regisseur was dit heel wat minder groots geweest. Jurassic Park is en blijft zondermeer een film van wereldklasse.