Meningen

Ik strijk over mijn hart met 2,5 ster. Leuk concept en knappe poging tot genreparodie, maar jammer dat de Spierig Brothers falen in beide gevallen. Dat heeft twee redenen. Hun humor is niet leuk en de muziek is afgrijselijk.

Braindead meets Independence Day. Helaas dus dat de komische uitwerking die in genrecombinaties vaak goed uitpakt in dit geval de plank mis slaat. De broertjes doen te hard hun best om zombiefilms op de hak te nemen. Ze zijn daar niet gevat genoeg voor, waardoor hun intenties er steeds metersdik bovenop liggen. Na een tijdje wordt de poging tot coolness zelfs een beetje triest. Alsof een cabaretier met een repertoire van een kwartier een programma van anderhalf uur moet vullen. Dat is de eerste dertig minuten misschien nog grappig, daarna is het vooral heel zielig.

De muziek vervolgens is constant aanwezig en dat is doorgaans al vervelend, maar hier zijn de melodieën ook nog eens bar en boos. Het lijkt erop alsof een jaren '50 horrorfilmriedeltje moet worden nagespeeld, maar omdat die ergerlijke componist nooit eens roept dat het welletjes is geweest, lijkt het erop alsof Undead een stomme film is. Die wordt immers ook aan de lopende band begeleid met muziek. Daar werkt het doorgaans sfeerverhogend, bij dit werkje is het absoluut sfeerverlagend.

De mash up tussen horror en sci-fi is verder wel ok, maar eigenlijk wordt er helemaal niets mee gedaan. Die aliens worden er zelfs wat bij de haren bijgesleept en hebben geen enkele functie voor het verhaal. Geforceerd dus. Wat mij betreft hebben de Spierigbroertjes zich een stuk beter herpakt met Daybreakers. Ook een genrecombi, maar veel beter dan dit probeersel. Groot nadeel in die film: hun humor is niet om aan te horen.

Net zo veel nonsens als budget. Laat dit alvast voor zich spreken. Wel jammer dat het geheel nogal ongeïnspireerd gebracht wordt en er toch nog misplaatste karaktermotivatie door de knokpartijen gevlochten zit. Dit benadrukt het volslagen belachelijke script, terwijl de dialogen al behoorlijk spaarzaam zijn.

In Underground worden er twaalf vechtersbazen gepresenteerd die willekeurig tegen elkaar moeten strijden, tot er één winnaar over blijft. Meer of minder is het niet. Een voordeel binnen deze film is dat, in tegenstelling tot eigenlijk elke soortgelijke film die ik tot nu toe zag, de uitkomst compleet onvoorspelbaar blijft. Een bijkomend nadeel is dat de voorgenoemde karaktermotivatie hierdoor nog minder toegevoegde waarde heeft, zeker bij diegenen die in de eerste ronde al het onderspit delven. Een voordeel aan de spaarzame dialogen is dat het dramatische acteerniveau nu niet echt opvalt.

Underground is duidelijk een B-film onder B-films, maar echt slecht wil ik hem niet noemen. Fijne knokpartijtjes en weinig pretenties.

Een gortdroge registratie. Heerlijk hoe die statische shots beeld na beeld weer verbazingwekkende voedselmechanismen tonen. Jammer dat het constante gebruik van wide angle shots een wat overdreven nadruk legt op het perspectief. De akkers lijken nóg groter, de kassen nóg dieper, de hallen nóg langer. Wel érg mooi gefilmd allemaal, zeer puik in beeld gebracht.

Unser Täglich Brot heeft me waarschijnlijk wel anders achtergelaten dan de meesten. Ik blijf achter met een gevoel van apathie. Slechts een paar beelden lieten me beroerd: de doodbloedende kippen en de dood der koeien... Daar moest ik wel even bij slikken. Toch zal mijn vlees er niet minder om smaken. Mijn groenten evenmin.

Wel 4* sterren voor het geheel. Ietwat traag nu en dan, maar zeker indrukwekkend.

Ik vond het een uitermate zwakke en karikaturale misdaadfilm. Vooral erg slecht geschreven personages en dialogen. Het lijkt wel of de vier Untouchables op geheel eigen kracht het netwerk van Capone bestrijden. Lijkt af en toe wel een comicverfilming. Ook een waardeloze soundtrack van Morricone, veel te aanwezig en frivool.

De intenties van DePalma zijn maar moeilijk in te schatten. Dan is de film weer dramatisch, dan weer flauw, avontuurlijk, komisch. Soms lijkt The Untouchables op een ode aan de klassieke gangsterfilms (met evenzo karikaturale personages), soms op een serieuze, meer moderne misdaadfilm en net iets te vaak op een parodie. Ik mis de balans, of in ieder geval de nuance.

Her en der blijkt gelukkig nog wel dat DePalma kaas at van regisseren, zoals in de veelvuldig geprezen trappenscène. Visueel is de film in orde. Mooie sets en costuums en dat ook fraai in beeld gebracht. Dat is dan ook het meest positieve aan de film, want inhoudelijk kan ik hier maar weinig mee.