Meningen

Overkill

Aanvankelijk dacht ik nog wel positief te gaan worden over Ponyo: de prachtige tekenstijl trok mij al heel gauw in het verhaal. Een beetje jammer dat deze vervolgens naar mijn gevoel, echt alleen maar voor de allerkleinsten geschikt lijkt te zijn. Daarnaast kiepert deze Ghibli productie zo'n enorme vachtwagenlading aan schattigheid over de kijker heen, dat het voor mij echt overkill werd. Als daarnaast ook nog eens iedere vorm van spanning of humor ontbreekt, ben ik er al snel klaar mee. Ik zou iedere ouder met kleine kinderen deze anime warm aanbevelen, omdat kleintjes hier wel veel plezier uit zullen gaan halen. Wel maar voor kinderen tot een jaar of 10 schat ik zo, want ik denk dat veel kinderen boven deze leeftijd, deze titel ook al kinderachtig zullen vinden.

Ik zie het talent van de Japanse animatie studio wel terugkomen in de titels die ik tot nu toe van ze gezien heb (naast deze zijn dat Ocean waves en Howl's Moving Castle) maar ik vind ze tot nu toe allemaal op hun eigen manier sterk tegenvallen. Terwijl ik wel interesse voor Japanse animatie heb. Ik wou in eerste instantie niet meteen voor het bejubelde Spirited Away kiezen toen de gehele collectie op Netflix kwam te staan, maar denk dat ik dat binnenkort maar wel ga doen. Als ik die namelijk ook niks vind zijn dit denk ik gewoon niet de juiste producties voor mij.

2,5*

Huilen met de strop om

Er zijn genoeg ondergewaardeerde pareltjes binnen het found footage genre, maar The Gallows is daar niet een van. Hoewel de opzet redelijk origineel aandoet, is de invulling een grote slaapverwekkende vertoning die op alle fronten te aangezet aanvoelt. Ik ben het er mee eens dat de enige scène die een beetje sfeer bevat, de scène met het rode licht is (slimme keuze om deze als teaser in te zetten overigens) want voor de rest zijn er niet veel sfeervolle momenten te bekennen hier.

Waar het kort gezegd op neer komt is dat ik al snel verveeld raakte bij The Gallows. Er gebeurd niks wat je als liefhebber niet al 100 keer eerder en beter gezien hebt. Het ontbreken van iedere vorm van spanning en een hele slappe uitvoering van het verhaal, maakt het er allemaal niet beter op.

1,0*

Let the games begin!

Komedie blijft voor mij altijd het genre waar ik mij het minst vaak aan waag omdat ze vaker wel dan niet tegenvallen. Maar zo nu en dan komt er een trailer voorbij die mijn aandacht meteen wekt, wat ook het geval was bij Game Night.

Het grootste plus en gelijk grootste minpunt is de aandacht die aan de plot besteed is, deze is toch wel bovengemiddeld voor een komedie. Het is dan toch wel heel jammer dat de meeste grappen eromheen niet werken (80% van de leuke grappen zit al in de trailer) en zijn sowieso te minimaal aanwezig. de film was op zijn leukst toen iedereen nog dacht dat het om een spel ging, maar deze situatie was ook maar van korte duur.

Ik verbaas mij eigenlijk ook wel over de tamelijk hoge score op IMDB want naast het aardige plot die een aantal leuke twists kent, vond ik het allemaal niet heel bijzonder, inclusief de rol van Jesse Plemons als excentrieke vogel dus. En Michael C. Hall als badguy..really guys? Game Night is leuk voor een verloren zondag, maar een bioscoopbezoekje is deze niet waard.

3,0*

Gangsterloos!

Een grote grap deze film. En dan bedoel ik dat niet in de positieve zin van het woord.

De film zit vol met overdreven stoerdoenerij van de personages Mahmut en Apo. Waarbij sommige opmerkingen van het personage van Yes-R nog best voor een glimlach op het gezicht weten te zorgen slaan die van het personage van Önder Dogan meestal volledig dood. De 2 zijn simpelweg niet gewaagd aan elkaar.

Verder heb ik dan nog niet gesproken over de vele belachelijke bijrollen waarin o.a. bekende nederlanders zich op een pijnlijk onleuke manier van hun beste kant proberen te laten zien. Het dieptepunt hiervan vond ik toch wel Beau van Erven dorens, die zichzelf volkomen belachelijk maakt met zijn tenenkrommende acteerprestaties. Heel zijn personage wat hij neerzet is ook gewoon kansloos en zielig. Get a life man..De brijrol van Georgina Verbaan was ook niet om over naar huis te schrijven. Tevens valt hetzelfde te zeggen over de bijrollen van de voodoo dokter uit Afrika en later zijn vervanger..tijdens het bekijken van de film kreeg ik echt last van plaatsvervangende schaamte voor de Nederlandse filmindustrie. En dan die lachwekkende eindscene...nee mensen

Enkele leuke grappen zorgden ervoor dat er toch doorgekeken werd, maar hoe verder je in de film geraakt hoe dramatischer en lachwekkender het geheel wordt.

Één lichtpuntje: de scene met Jeroen van Koningsbrugge is hilarisch Ook al vertolkt hij het brabantse accent niet perfect; alsnog leuk gedaan! Ach, ik ben en blijf een brabander dus kon ik bij deze scene een flinker lachpartij niet onderdrukken. Eindhovuh de gekste!!

Met deze scene als een van de weinige pluspunten is de film over zijn algemeen simpelweg waardeloos te noemen. Zelfs de raps van Darryl hebben meer diepgang..

1,5*

Koffiedik kijken

De gelukkige huisvrouw is niet de hele tijd een prettige film om naar te kijken. Dit komt niet zo zeer door het zwartgallige thema, of het naargeestige gedachten patroon van Lea (Vertolkt door Carice van Houten) maar meer door het trage middenstuk wat zich aandient zodra Lea wordt opgenomen. deze scene's voelen te uitgesponnen aan en liggen er naar mijn idee ook net wat te dik boven op. Ik kan mij indenken dat de makers hiermee de ernst van de zaak proberen te benadrukken en dat het anders wellicht wat minder snel aan zou komen bij de kijker, maar dan nog duurden deze scene's mij veel te lang en misten zij op den duur hun impact op mij.

Toch is deze titel in zijn geheel bezien zeker geen slechte film. De instorting van Lea en met name hoe ze met bloed, zweet en tranen weer op weet te krabbelen als ze eenmaal weer thuis komt gaat niet zonder zonder slag of stoot, en heeft zo zijn momenten. De relatie die Lea met haar vader heeft is daarnaast behoorlijk aangrijpend, en mensen die met zelfmoord in hun leven te kampen hebben gehad, zullen hier best even van moeten slikken.

Als drama levert de regisseuse een pretty decent job, en kan het einde zeker wel een zekere impact op de kijker hebben. Het middenstuk had echter drastisch mogen worden ingekort en met name ook wel wat boeiender gemogen.

3,0*

Dancing in the moonlight

Mike Flanagan aan het roer bij een Stephen King verfilming? Kom maar op, dacht ik toen de eerste berichten van Gerald's game voorbij kwamen. Hoewel ik het boek nog nooit gelezen heb wilde ik me graag een keer laten verassen. Ik had dan ook expres geen enkele trailer gekeken. Na het enorm tegenvallende It kon dit weleens de sterke Stephen King verfilming zijn die ik graag wilde zien. Helaas werd ik ook bij deze King productie weer teleurgesteld.

Hoewel deze psychologische thriller zeker wel gewoon aardig te noemen is en de titelrol verpletterend wordt ingevuld door Carla Gugino was het grooste probleem van dit verhaal voor mij om simpelweg boeiend te blijven. De uitwerking dat Jessie tegen een ingebeelde versie van zichzelf en haar inmiddels overleden echtgenoot begon te praten was voor mij echt een afknapper.

Wel sterk vond ik hoe het verleden van Jessie steeds meer in de huidige tijd verwerkt werd. Een geinig trucje wat de regisseur ook al heel leuk wist toe te passen in het uitstekende Oculus. Ook de toevoeging van de man in het maanlicht zag ik niet aankomen. Tot slot vond ik de manier die Jessie bedacht om van het bed los te komen gruwelijk, en erg sterk tegelijk.
Dit waren echt de momenten die het verhaal naar een hoge niveau tilden.

Naast de ingebeelde versie van zichzelf en haar man was er ook nog een ander element wat de film omlaag haalde, en dit was de uiteindelijke ontknoping. Wederom was het weer goed uitgedacht dat de man in het maanlicht Carla waarschijnlijk niks aan had gedaan omdat ze dacht dat hij niet echt was en daardoor niet bang voor hem was, maar op het scherm kwam het niet goed over. Het slot voelde er een beetje aangeplakt aan, en daarnaast was de man in het maanlicht na zijn eerste verschijning ook niet indrukwekkend meer, totdat er in de rechtbank zelfs niks meer van zijn dreiging over bleek te zijn.

Al met al vond ik ook deze Stephen King te kwalificeren als redelijk. Hopelijk komt 1922 wel een keer boven een zesje uit, maar hiervoor moeten we nog even geduld hebben tot eind oktober.

3,0*

Vooral érg lang.

Wat Forgetting Sarah Marshall zo leuk maakte was o.a. de rol van Russell Brand's gestoorde personage. De film wist verder weinig potten te breken, maar dit personage wist geregeld een glimlach op het gezicht te toveren. Enkele jaren later mag de acteur de titelrol van deze ''Get him to the greek'' dragen.

Wat als eerste gezegd moet worden is dat Get him to the greek vooral een lange zit is. Enerzijds positief is de verhaallijn waar overduidelijk moeite in gestoken is, anderzijds maakt dit de film onnodig langdradig. Met name naar het einde toe begint de film steeds serieuzer te worden en meer op een drama film te lijken met comedy elementen erin verwerkt dan een comedy met een invloed van drama elementen.

Daar komt bij dat het personage met nichterige trekjes van Brand zijn leuke momenten heeft maar geen hele film kan dragen. Jonah Hill moet met zijn spel tegenwicht bieden maar komt vaak niet overtuigend over in zijn rol als veredelde stagiair die Brand op tijd voor zijn optreden moet laten komen.

De vele grappen die in de film verwerkt zitten zijn leuk bedoeld, hilarisch wordt het echter slechts zelden. Meer dan een glimlach op je gezicht toveren zullen deze grappen dan meestal ook niet teweeg brengen. En dan wordt de speelduur van bijna 2 uur ineens wel erg lang en heb je het al snel gezien met de aan drugsverslaafde zanger.

Geen dijenkletser, maar goed voor een aantal keren glimlachen.

2,5*

Black...is in fashion

Jammer van die politieagent bij het begin van de film die ik ondanks het originele thema en ook andere invulling van het personage toch nog steeds cliché vond, want voor de rest vond ik Get out over het algemeen een originele en ook goede titel. Wat Get out onderscheid van de massa is zijn diepere boodschap, al was de ontknoping met betrekking tot de hersentransplantaties in mijn optiek wel iets te ver gezocht.

Maar goed, terug naar de diepere boodschap die betrekking heeft op racisme. Het is moeilijk hier veel over te zeggen zonder alleen maar in spoiler tags te praten, maar wat ik verrassend vond was de vorm van racisme die hier aangesneden werd. Er was namelijk geen sprake van traditioneel racisme en het racisme uit zich dan ook op een andere manier dan je zou denken.

De familie van Rose, (en Rose zelf) zijn meer rasistisch op het gebied van jaloezie naar zwarte mensen toe omdat ze vaker atletisch begaafd zijn dan blanke mensen, en van nature sneller ''cool'' gevonden worden. Dit lijkt het tegenovergestelde van racisme te zijn en om mensen te gaan die helemaal verzot zijn op de zwarte cultuur. Het racisme zit hem echter in het feit dat ze de individuele zwarte mensen niet als mens genoeg zien, om morele gewetenswroeging te voelen om hun geest in krijgsgevangenschap te nemen en hun lichamen over te willen nemen. Als je dit als kijker doorhebt, geeft het Get out een extra laag mee en merk je gaande het verhaal dat er wel degelijk sprake is van racisme. Ook al lijkt dit aanvankelijk niet zo te zijn. De politieagent bij het begin van de film lijkt daarbij meer een standaard racist te zijn terwijl het zich bij Rose en haar familie, op een hele andere manier uit.

Kleine puntjes die ik minder vond waren zoals ik hierboven door mij al genoemd waren
de hersentransplantaties wat ik een beetje vergezocht vond, en daarnaast ook hoe gemakkelijk Chris onder hypnose kan raken van dat stomme theelepeltje wat in een kopje roert. Ik weet alleen te weinig van hypnose af om vast te stellen of het in de praktijk net zo gemakkelijk kan gaan. Op deze kleine persoonlijke puntjes na is Get out al de commotie wat mij betreft dubbel en dwars waard!

4,0*

De geest is gewillig, maar het vlees is zwak

Naar aanleiding van de live action versie van Ghost in the Shell bekeek ik enkele maanden geleden nog de originele Japanse animatie. In deze review schreef ik dat, hoewel ik lang niet altijd een voorstander ben van de Hollywood verfilmingen, mij dit misschien wel een bepaalde toegankelijkheid tot het verhaal kon geven die ik in het origineel mistte. Voor mij persoonlijk schreeuwde het origineel namelijk om een meer toegankelijke, en vooral levendigere versie.

Wat positief is aan deze versie is dat het verhaal nu veel beter te volgen is en nu tenminste wel helder is. Ook ziet deze versie er een stuk flitsender uit dan de in mijn ogen maar matige animatie uit het origineel. Echter ben ik nu wel klaar met mijn positieve punten, want deze remake is verder van hetzelfde laken een pak. Het verhaal boeit me hier namelijk nog steeds niet en vind ik eigenlijk ook maar een beetje een stijve bedoeling. Ook vind ik Johansson veel te overduidelijk een pruik ophebben, en past haar uitstraling ook totaal niet bij het personage. Niet dat het personage perse Aziatisch had moeten zijn, maar dit was in ieder geval ook niet de juiste keuze.

Nog steeds spreekt het uitgangspunt mij hier wel aan, maar de manier waarop het hier gebracht wordt staat me -net als in het origineel- toch tegen. Geen een van de personages doet me hier eigenlijk iets en het verhaal zelf draagt ook gewoon te weinig spanning, en mist daarnaast ook gewoon iets wat je echt de film in zuigt. Net als het origineel vond ik het allemaal maar een beetje saai, ook nu ik het verhaal wel een stuk duidelijker gebracht vond ten opzichte van het origineel. Dit zorgt er wel voor dat deze Amerikaanse versie net wat hoger eindigt dan het origineel, maar een voldoende zit hier voor mij nog steeds niet in.

2,5*

Eendagsvlieg

Hoewel ik Martyrs (van dezelfde regisseur), nog steeds een meesterwerk vind, stelt Pascal Laugier mij met Ghostland voor de tweede maal teleur. De eerste keer ging het om The Tall Man uit 2012, en hoewel Ghostland wel weer net wat beter is, lijkt het er voor mij steeds meer op dat deze regisseur een eendagsvlieg blijkt te zijn.

Het verhaal herbergt te weinig verassingen, en voelt daarnaast ook gekunsteld en geforceerd aan. Ik had een grotere vindingrijkheid van de regisseur verwacht, of op zijn minst een sterkere uitwerking. De eerste twist greep mijn aandacht, maar ik had verwacht dat het vanaf dit moment alleen maar nog interessanter zou gaan worden. Helaas bleek sprake van het tegenovergestelde.

Al vrij vroeg in het verhaal wordt helder dat Beth in een fantasiewereld leeft. Het grootste probleem vanaf dit punt is dat Laugier al zijn kruit verschoten heeft en verder niks meer te bieden heeft. Hij wist mij namelijk totaal niet mee te voeren in de afwikkeling van het verhaal omdat deze heel voorspelbaar en langdradig werd. Wat ook niet hielp was dat de twee psychopaten gewoon niet huiveringwekkend of interessant genoeg waren om mijn aandacht vast te houden.

Mijn beoordeling is gebaseerd op de opbouw omdat deze nog wel aangrijpend was. Helaas wordt de film heel slepend zodra de aap uit de mouw is. En dat is zonde, want dat had zeker niet gehoeven. Deze gemiste kans maakt de eindbeoordeling des te zuurder.

2,5*

“You there, boy, what day is it, Christmas?” “No, it’s Saturday you moron.”

Beter goed gejat dan slecht bedacht, en het oorspronkelijke verhaal verplaatsen naar een hedendaagse setting en de vrek veranderen in een rokkenjager, klonk dan ook veelbelovend genoeg. Helaas viel de uitvoering op alle vlakken tegen, en hoewel ik van een romcom echt geen hoogstaande cinema verwacht, mag ik wel op een makkelijker wegkijker hopen. Ghosts of girlfriends past blijft echter op alle gebieden vlak en voorspelbaar aanvoelen, en laat geen enkele creativiteit in het script zien waardoor de film al snel saai wordt.

Ook leuke humor ontbreekt grotendeels, en het sterke bronmateriaal ten spijt: de makers doen er niks aan om hier een leuke invulling aan te geven. Ook de uitgelichte jeugd en toekomst van Connor voelen zeer magertjes aan en kennen geen enkele impact. Het resultaat is een zoutloos geheel waarbij de hoofdrolspelers weinig chemie hebben en waarbij ook de verschijning van de geesten grotendeels een teleurstelling blijft.

De personages van Douglas en Stone hebben soms nog wel hun momenten, en de uitspraak van Connor die ook bovenaan mijn review prijkt vond ik een gouden enkele seconden, maar hierbij houdt het toch echt op. Om tot slot over logica nog maar te zwijgen:want hoe kon de geest van het heden tegelijkertijd ook in de huidige tijd aanwezig zijn? Wellicht is dit in het originele verhaal ook het geval (het is heel lang geleden dat ik een van de bewerkingen van A Christmas Carol gezien heb), maar desalniettemin viel het mij hier in negatieve zin op.

2,0*

Boontje komt om zijn loontje

Een thriller met een aardige opzet, die echter al gauw geen echte geheimen meer herbergt. Hoe de vork in de steel zat zag ik al ver van tevoren aankomen, dus toen hier vervolgens nog zeker een half uur gestaag naar werd toegebouwd begon het voor mij een beetje vervelend te worden omdat ik mijn aandacht begon te verliezen. Ook is de film totaal niet schokkend, en waarom deze dan een 16 plus rating heeft gekregen is mij een raadsel. Het personage waar de dreiging van uit moet gaan heeft motieven die op zekere hoogte zelfs nog wel te begrijpen zijn . Oké, het wordt al gauw duidelijk dat hij niet bepaald een stabiel persoon is en wat hij de vrouw van Simon aandoet, is natuurlijk een walgelijk gegeven (hoewel je je af kunt vragen wat er uiteindelijk daadwerkelijk gebeurt is) maar de overige acties zijn te verwaarlozen. Goed, er wordt een keer een kraan opengedraaid en de hond wodt een paar dagen vermist, maar als dat nu het ergste is.. Daarnaast mocht Simon ook wel een keer goed op zijn nummer worden gezet. Ik had total geen medelijden met hem, omdat het nu als volwassen man ook nog steeds een gemene bullebak was. Wat hij ook duidelijk naar voren bracht voordat Gordo echt serieuze schade aan ging richten.

Maar om mijn volgende alinea wat meer spoiler vrij te houden zodat het voor de niet kijker ook nog enigszins leesbaar is; ik vond the Gift hoofdzakelijk gebakken lucht en het verhaaltje nooit echt aankomen of indruk maken. De beelden zijn mooi, er wordt goed geacteerd en ik vond Bateman in een serieuze rol vrij geloofwaardig overkomen maar er is te weinig mysterie, en het kleine beetje mysterie wat er al wordt opgebouwd wordt ook weer net zo snel weer afgebouwd totdat er eigenlijk een climax volgt die niet al te veel indruk maakt, ook al Is deze goed gevonden, en een heel verontrustende. Ik denk dat de climax niet te hard aankomt omdat er in de opbouw net te weinig gebeurd en het verhaal ook al snel te langdradig aan begint te voelen. Ook was het in mijn ogen een gouden zet geweest als de jeugd van Simon en Gordo getoond had kunnen worden via flashbacks. Nu vond ik het totaal product maar matig en langdradig met een minimale diepgang.

2,5*

Uit het leven gegrepen

Het sterkste aspect aan Girl is hoe Victor Polster Lara neerzet. Ik zou meteen geloven dat de acteur in het echte leven ook van geslacht zou willen veranderen, zo geloofwaardig zet hij de rol neer. Vanaf moment een zag ik Lara als jonge vrouw die toevallig in het verkeerde lichaam geboren is. Hoewel Polster ten allen tijden uiterst geloofwaardig in zijn rol blijft, schoot hij wel tekort in het uitbeelden van een brede range aan emoties. De pijnlijke getergde blik die hij neerzet komt sterk over, maar de overige innerlijke strubbelingen die Lara ervaart blijven een gesloten boek en komen er niet voldoende uit. Ook niet wanneer Lara bijvoorbeeld alleen is.

Daarnaast had Girl ook beter gewerkt in een speelduur van pakweg 50 minuten. De zoveelste scène in de dansschool waarbij Lara worstelt om met de rest mee te komen zorgde ervoor dat het drama wat langdradig en eentonig werd. Nu men voor een langere speelduur gekozen heeft, had ik graag ook meer beelden gezien vanaf het moment dat Lara haar penis verwijderde en verder meegenomen willen worden in haar voltooiing van jongen naar meisje.

3,0*

Gluren bij de buren

The girl on the train is een verfilming die zeer trouw schijnt te zijn aan zijn bronmateriaal. Er is namelijk eerder al een boek met een gelijkwaardige titel uitgekomen. Volgens sommige reviews was het boek echter al een rommelig en slepend geheel en helaas vind ik dat -bij in in ieder geval de verfilming- vaak ook niet anders.

Toch zijn er hier best wel wat pluspunten te vinden. Het leven van drie verschillende vrouwen wordt getoond, en deze beginnen steeds meer verband te houden met elkaar. Dit is een interessant uitgangspunt. Wat mij alleen zo stak was dat de aandacht al snel bij een personage bleef hangen terwijl er aan de andere twee dames veel minder aandacht werd besteed waardoor ze al snel veranderden in bordkartonnen personages. Met name in Anna zit nu veel te weinig diepgang. Wat ik ook als een nadeel beschouwde was dat het hele verhaal ook een beetje als een rommeltje gebracht werd. De motivaties van Rachel zijn - met name in het begin- gewoon heel vaag en als de puzzelstukjes eindelijk op hun plaats beginnen te vallen heeft de kijker dit zelf al geruime tijd van te voren bedacht. Wat vervolgens rest is wachten op een voorspelbare finale. De prikkelende eerste minuten van de film was ik toen al vergeten.

Het idee achter deze film is eigenlijk heel goed, en ik geloof dat met wat meer kundigheid en mysterie rondom de ontknoping hier iets heel sterks uitgekomen had kunnen zijn. Hoe rommelig het hier allemaal gebracht wordt en het te makkelijk te raden einde ver voordat de finale zich aandiende hebben deze film echter genekt. De focus die daarbij veel meer op het drama aspect dan op het thriller aspect werd gelegd maakte het er allemaal niet beter op. Deze liet de film soms ook enigszins goedkoop aanvoelen. Het feit dat het boek van eenzelfde niveau is maakt dit dan ook een beetje een onbegrijpelijke verfilming. Waarschijnlijk is deze keuze gemaakt vanwege de potentie die het verhaal wel degelijk in zich heeft, maar qua uitvoering had dit toch echt een stuk beter aangepakt mogen worden.

2,5*

Fincher's vergelding

Mannen die vrouwen haten. De boeken heb ik nooit gelezen. Ook de Zweedse verfilmingen heb ik nog geen kans gegeven, hoewel ik deze doorgaans wel prefereer boven Amerikaanse verfilmingen. Ik besloot een keer de rollen om te draaien en deze Amerikaanse versie het voordeel van de twijfel te geven. Dit is een goede keuze geweest,want de film houdt zich niet in en gaat ongecensureerd te werk, wat doorgaans weleens anders is met film versies uit Hollywood.

De film heeft echter wel een behoorlijke tijdsduur die mij meerdere malen in de weg zat. Het verhaal nam de tijd om zich te ontvouwen wat ik vaak als positief beschouw maar hier ervoer ik het met momenten echter ook als slepend en saai en hierdoor wist het verhaal mij ook niet helemaal in zijn macht te krijgen. Hierdoor voelde de ontknoping (hoewel goed gevonden) toch als een opluchting voor me omdat er door de film heen niet altijd genoeg gebeurde waardoor ik mijn aandacht de volle 100% bij de film kon houden.

Begrijp me goed dat de film ook voldoende sterke scene's heeft om overall een goede score te behalen en dat Daniel Craig en met name Rooney Mara het verhaal echt kracht bij weten te zetten. Hoewel Craig door vele andere acteurs vervangen had kunnen worden, was dit bij Mara niet het geval. Ik kon me op het moment geen betere actrice voorstellen die de rol van de verknipte Lisbeth beter kon invullen dan dat zij in deze film deed. Ook de overige cast zal de kijker niet teleur weten te stellen en vervult een goede taak.

De Amerikaanse remake heeft me al met al niet teleur weten te stellen. De film wekt bij mij dan ook niet de behoefte om ook nog de Zweedse verfilmingen te gaan bekijken en heeft in die zin ´´mijn honger gestild´´. Al komt dit gedeeltelijk ook door het verhaal zelf. Dit is absoluut interessant, maar ook weer niet zo interessant dat ik de Zweedse versie er voor zou willen gaan bekijken.

3,5*

Schijn bedriegt

Het kostte mij behoorlijk veel moeite om de eerste zin voor deze recensie uiteen te schrijven, omdat het bijna onmogelijk is dit Zuid-Koreaanse werkje te omschrijven. Uniek is er in ieder geval zeker een goed woord voor, evenals, komisch, dramatisch en verrassend. Hoe minder je op voorhand weet hoe beter, en ik kan een ieder adviseren om zichzelf zo min mogelijk in te lezen voor je besluit hieraan te beginnen. Het belangrijkste om te weten is dat Parasite absoluut de moeite waard is, en dat dit vooral interessant is voor de mensen die wel houden van een mindfuck met verrassende plottwist.

Grootste nadeel aan dit werkje vond ik persoonlijk dat deze van wel erg veel toevalligheden aan elkaar hing, waarbij ik dan met name doel op het feit dat naast de familie van Ki-taek ook de voormalig huishoudster een verborgen agenda had tegenover de familie Parker -lees haar man verborgen houden in de kelder- en dat zij hier nooit iets van in de gaten hebben gehad, ook al waren ze niet op de hoogte van de kelder zelf. Hoe ingenieus en sterk uitgedacht de plot ook is: het voelt allemaal net iets te toevallig en in staat van het verhaal gesteld aan. Het riep bij mij in ieder geval wel een enkele keer een "ja hoor" reactie op omdat het verhaal hierdoor soms te ongeloofwaardig aanvoelde.

Het gaat daarbij niet om het realisme (ik kan bijv. ook prima genieten van Sci-Fi) maar meer over de omstandigheden waarin een verhaal verteld wordt. Deze moet enigszins geloofwaardig op mij overkomen en Kim Ki-woo die eerst het hele gezin bij de familie Parker binnen weet te krijgen i.c.m. een huishoudster die haar man ook al bij het gezin heeft ondergebracht zorgde bij mij enigszins voor afbreuk aan het verhaal omdat het te ongeloofwaardig werd.

Buiten bovenstaande kritiek die ik goed wou uitlichten, wil ik Parasite alsnog aan iedereen aanraden. Wanneer ik bovenstaande punten terzijde leg en kijk wat de film nog meer te bieden heeft op het gebied van humor, acteerwerk, verhaal en cinematografie word mij al snel duidelijk dat dit zonder meer een van de meest originele films van het jaar is, ook al komt deze met gebreken.

3,5*

This is not a cartoon. This is the real world.

De vernietigende kritieken die Glass over zich heen krijgt zijn wat mij betreft onterecht. Shyamalan is nog steeds niet in topvorm, en ik was niet helemaal tevreden over het eindresultaat, maar dit wil niet zeggen dat dit afsluitende deel uit de trilogie je tijd helemaal niet waard is.

Een enorm positief punt vind ik hoe origineel deze titel aanvoelt binnen het inmiddels uitgekauwde superhelden genre. Het plot is gewaagd en origineel en durft echt een nieuwe richting in te slaan, in plaats van de platgereden hoofdweg. Glass kan gezien worden als een origin story voor het gehele superhelden genre an sich, en dit vond ik enorm knap gedaan. Ook de meeste plottwists die je op je afgevuurd krijgt voelen goed uitgedacht aan en zag ik zelf ook niet aankomen. Het is weer eens wat anders dan de zoveelste bad guy die de vernietiging van planeet aarde of een vergelijkbare planeet, of het uitroeien van de mensheid of een variant hierop, nog net niet als levensdoel op zijn voorhoofd getatoeëerd heeft staan.

Het is Shyamalan dan ook vergeven dat Glass wel de nodige tijd nodig heeft om op stoom te komen, want wanneer de vaart er eenmaal inzit kijkt de film lekker weg. Wel vond ik het jammer dat het horror element uit Split met betrekking tot Kevin hier wat meer naar de achtergrond treedt. Buiten het feit dat Glass naar een PG13 rating neigt (in Amerika is deze rating ook daadwerkelijk gegeven) krijgen we ook te veel van ''het beest'' te zien, waardoor deze een stuk minder imposant dan in Split wordt.

Over bovenstaande zaken kon ik gemakkelijk heenstappen. Veruit het grootste nadeel vind ik een aantal keuzes die de regisseur gemaakt heeft. Soms ging het hierbij om details die knullig overkwamen zoals de opzichtige tatoeages die leden van de geheime organisatie droegen maar het kon ook gaan om keuzes die daadwerkelijk een negatieve invloed op mijn kijkervaring hadden.

Een heel specifiek voorbeeld was de manier, waarop het personage van Willis om het leven kwam, wat denk ik wel de meest suffe dood is die ik ooit gezien heb. Serieus. In een plas water? Ja, je hoort zijn zoon roepen dat zijn vader verzwakt is geraakt door het gevecht met het beest in de watertank maar dat hij dan vervolgens zo uitgeput is dat een normale man zijn gezicht naar beneden kon drukken in een plas water, waardoor hij verdrinkt, ging mij echt te ver. Het is vooral zonde als je je bedenkt dat Shyamalan dit zo gemakkelijk op had kunnen lossen door hem bijvoorbeeld te laten verdrinken in de watertank, wat veel geloofwaardiger, en bovendien ook een waardigere dood voor het personage was geweest. Wellicht zien sommige dit als kleine details, maar ik zag het als een smet op mijn kijkervaring die gemakkelijk voorkomen had kunnen worden.

Shyamalan heeft enorm veel talent, wat we ook hier weer duidelijk terug zien. Ik krijg alleen soms het idee dat hij door een bepaalde druk of verwachtingen bepaalde keuzes maakt die ervoor zorgen dat zijn werk aan algehele kwaliteit inboet. Toch zonde wanneer een deel van de potentie die hij heeft, wél duidelijk zichtbaar is. Hoewel dus ook met Glass niet het onderste uit de kan gehaald wordt, is het desalniettemin een goede afsluiter van een prima trilogie geworden. Het niveau van Split bereikt deze niet, maar het niveau van het overgewaardeerde Unbreakable wordt zonder meer ontstegen.

3,0*

What is reality?

Hoewel ik het idee heb dat de meeste mensen meer van het origineel genoten hebben, moet ik zeggen dat ik Glass Onion over het algemeen een heel stuk sterker vond dan zijn voorganger. Dit is op een storende misstap na. Deze bracht een nare nasmaak bij mij teweeg, maar hier kom ik op een later moment op terug.

Wat mij met name opviel is dat ik dit vervolg een stuk vlotter vond dan het eerste deel. Daniel Craig zit nu nog beter in zijn rol, het tempo is vlotter, en er zit naar mijn idee meer humor in die mij persoonlijk aanspreekt. Ook de personages vond ik stuk voor stuk erg leuk. Er was eigenlijk niemand waar ik mij aan stoorde, en de sterrencast krijgt stuk voor stuk voldoende scherm tijd. Dit voelt goed in balans. Het decor waartegen het verhaal zich afspeelt is erg extravagant maar dit stoorde mij niet, omdat het goed bij de personages aansloot. Het moordmysterie vond ik daarnaast van een vergelijkbaar niveau als dat in het origineel. Ook hier zag ik de dader niet meteen aankomen. Al moet ik er wel bijzeggen dat ik nooit bijster goed ben geweest in het voorspellen van de dader bij dit soort titels, en ik in die zin, vrij gemakkelijk te misleiden ben.

Glass Onion was hard op weg om een van mijn favoriete titels van dit jaar te worden, maar begaat aan het slot zo'n grote "misstap" dat dit een smet op mijn kijkervaring werd. Zeker na het bekijken van Avatar: The Way of Water was dit een doorn in het oog voor mij. Namelijk: een overdaad aan goedkope digitale effecten die pijnlijk waren om naar te kijken en die een groot deel van de impact van de finale bij mij wegnam. Ondanks het feit dat het volgens mij de bedoeling was dat de finale over de top moest zijn, betekent dit nog niet dat je deze er zo slecht en goedkoop uit moet laten zien.

Hoewel ik mij ook stoorde aan de plotselinge omslag van de genodigden om de rug van Miles Bron niet langer te dekken omdat dit element te geforceerd ingebracht aanvoelde, was de slechte CGI onvergefelijk voor mij en haalde deze mij uit mijn kijkervaring. Bij een Marvel titel ben ik hier doorgaans op ingesteld, maar juist omdat ik hier bij Glass Onion niet op gerekend had en verwacht had dat de CGI met name enigszins subtiel zou blijven, vind ik het jammer dat de regisseur hiervoor gekozen heeft. Als het eindresultaat er zo goedkoop en slecht uitziet, doe het dan gewoon niet en had dan eerder voor een kleinere en intieme finale gekozen.

Ondanks deze, voor mij, flinke smet geef ik dit "Knives Out Mystery" een mooi afgeronde vier, omdat ik dit, ondanks mijn kritiek, toch een van de sterkste Netflix original films van de afgelopen tijd vind. Alleen kan Netflix (o.a.) op het gebied van de toepassing van grafische effecten nog veel leren. Misschien helpt wat minder content willen produceren onder zoveel tijdsdruk? Iets met kwaliteit boven kwantiteit

4,0*

Fris, maar toch smakeloos

Een satire op de Amerikaanse samenleving die geen censuur kent en alle grenzen opzoekt. Dit moet het idee van de regisseur zijn geweest toen het schieten van God bless America begon. Grensverleggend is het zeker geworden, en het zal dan ook ongetwijfeld de nodige tongen hebben los gemaakt bij de brave Amerikanen maar ook al gaat de film zeker behoorlijk ver, goed is hij toch zeker niet.

Dit komt met name omdat alles de nodige bite mist. Na een vrij interessante start en een aantal (toegegeven) behoorlijk sterke dialogen met betrekking tot Frank zijn kijk op de huidige samenleving begon ik mij al enigszins te vervelen, en dit werd er niet beter op toen ik tegen het einde een stel lucifers nodig had om mijn ogen open te houden..hoewel het concept fris is, voelt het toch al snel smakeloos aan en het vele neerschieten van mensen wordt al snel ongelofelijk repetitief.

Je tenslotte storen aan een van de hoofdpersonages is ook nooit een positief punt, wat ik echter wel al gauw had bij de 16-jarige Roxy waarvan ik hoopte dat Frank haar snel om zou leggen omdat ze de hele zit door met name bezig is om hoofdzakelijk irritant te zijn, en dan met name voor de kijker. De film mist ook pit, en is hierdoor behoorlijk traag waardoor ook de knap uiteengezette dialogen mij op een gegeven moment ook geen moer meer wisten te interesseren..vooral skippen deze handel, en je tijd aan betere films besteden.

1,5*

Mooi van buiten, hol van binnen

Laat ik dit allereerst even voorop stellen: Godzilla ziet er oogverblindend mooi uit. Op audiovisueel vlak is het smullen geblazen, vooral als je deze titel in Imax bekijkt. Het 3D aspect komt hier ook weer om de hoek kijken, maar dit voegt wederom weinig toe, net zoals bij 90% van de producties tegenwoordig. Dit ter zijde gesteld kun je wel vaststellen dat je je ogen uit zult kunnen gaan kijken, met name in de tweede helft van de film. Als je echter dieper gaat kijken stort het hele plaatje als een waar kaartenhuis in elkaar, want op verhaal technisch vlak is hier maar bar weinig te beleven. Sterker nog: het verhaal is hier met vlagen zelfs ronduit saai. Dit komt hoofdzakelijk omdat de inmiddels doodgebruikte succesformule hier wederom toegepast wordt. Dit is jammer, want de reden waarvoor Godzilla ten tonele verschijnt is anders dan je aanvankelijk zou kunnen verwachten. Het is het verhaal er omheen wat gewoon ronduit saai is en een aantal standaard elementen die kennelijk per se naar voren moeten komen om aan de Amerikaanse succesformule te voldoen.

Ook de keuze voor Aaron Taylor-Johnson als hoofdrolspeler is een opmerkelijke. Hoewel Bryan Cranston in de trailer zo wordt neergezet en reeds genoemde acteur volgens mij niet eens in de trailer in beeld komt, is hij hier prominent aanwezig. En wat mij betreft is dit een aardige miscast geweest. Hij voegt namelijk niks toe aan zijn rol. Ook komt de acteur totaal niet geloofwaardig over als militair met een vrouw en een kindje thuis. Elizabeth Olsen die de vrouw des huizes speelt krijgt van mij overigens de nominatie van bordkartonnen personage van het jaar. Dit is jammer, want naar mijn idee heeft de actrice veel meer in haar mars dan deze nietszeggende rol.

Ik was in ieder geval blij toen de credits over het scherm heen rolden. Het duurt veel te lang voordat er iets gebeurt, en hoewel Godzilla zelf wel voor enkele memorabele momenten weet te zorgen weegt dit niet op tegen het totaal plaatje. Dit totaal plaatje is een film volgens de Amerikaanse succesformule die zelfs met een origineel uitgangspunt ervoor weet te zorgen dat je toch het gevoel krijgt alsof je dit verhaal al honderden keren vaker gezien hebt en zich dus op geen enkele manier weet te onderscheiden van de grote massa.

2,0*

Onderwijs zal je rijkdom worden

Een beetje belerend voelt deze documentaire wel, maar de 94 jarige Priscilha Sitienei heeft zeker een punt. Het volgen van onderwijs kan je enorm veel rijkdom brengen. De bewustwording die zij wil creëren door zelf achter de schoolbanken te kruipen heeft dan ook zeker effect, juist omdat zij dit op deze leeftijd doet. Hetzelfde effect had alleen ook bereikt kunnen worden met een korte speelduur. 30 a 40 minuten was genoeg geweest.

Ook vond ik het vreemd dat de hoogbejaarde vrouw niet over een langere tijdsperiode gevolgd werd. Ik was benieuwd of haar oogoperatie eraan bijgedragen had dat zij haar diploma nu wel kon behalen. Wat mij betreft een gemiste kans van de makers en jammer dat praktisch de hele productie betrekking had op de periode die hiervoor lag.

Als conclusie kan ik trekken dat ik dit alsnog wel een ruime zes waard vind, want hoe vaak maak je nu kennis met een leerling van 94 jaar? En daarnaast heb ik genoten van een aantal prachtige beelden van de Keniaanse natuur.

3,0*

The name is Brosnan, Pierce Brosnan

Aah het debuut van Brosnan! De Bond films met hem brengen bij mij een warm nostalgisch gevoel mee dus was ik wel benieuwd of de reeks van Bond films met Brosnan me nog steeds zo goed zouden bevallen. Goldeneye wordt door velen ervaren als Brosnan's beste Bond dus zag ik het niet als een slechte start om hier mee te beginnen.

Zelf hoop ik niet dat dit het hoogtepunt was, want ik vond Goldeneye toch een beetje tegenvallen. Niet vanwege een tegenvallende hoeveelheid legendarische actiescènes, nee, maar meer het personage van Bond zelf wat inmiddels toch een cliché op zichzelf geworden leek. Misschien was ik niet voldoende genoeg in de stemming om deze te kijken, maar je verwacht toch wel te weten waar je van tevoren aan begint. Daarnaast voelde de actiescènes, hoe episch ze anderzijds ook waren, toch een beetje leeg voor mij aan op de een of andere manier. Janssen als Xenia Onatopp was wel nog steeds gaaf , maar kreeg veel te weinig screentime.

Mijn enthousiasme voor de 3 overige Bond films met Brosnan zijn nu toch wel behoorlijk getemperd want hoewel Goldeneye wel alle ingrediënten zou moeten hebben die een Bond film de moeite waard zou moeten maken mistte ik toch die adrenaline rush die ik wel verwachtte. Hopelijk bevallen de volgende delen mij beter.

3,0*

Look closer

Gone Girl is een heerlijke mindfuck die ook nog eens bijzonder lekker wegkijkt. Lang niet alle films van Fincher spreken mij direct aan, maar nadat ik de plot omschrijving van Gone Girl had gelezen, wilde ik er gelijk heen. Ik hoopte niet teleurgesteld te worden, en gelukkig werden mijn hoge verwachtingen dan ook grotendeels ingelost. Ik spreek hier echter wel over grotendeels, want doordat de titel in zijn finale de spijker finaal misslaat is mijn voornemen om het (terecht geroemde) Rosamund Pike vehikel, van een 5 sterren beoordeling een hele ster naar beneden gegaan. De score die overblijft getuigt nog steeds van een topper binnen zijn genre, maar het is jammer dat er in het slot niet voor een andere aanpak is gekozen.

Nu ken ik het boek waar de film op gebaseerd is verder niet, en kwam het slotakkoord hier wellicht een stuk geloofwaardiger en krachtiger over, ik vond het hier echter echt waardeloos gevonden. Had Fincher dit slot voor het witte doek herschreven had deze titel zomaar de status van een klassieker kunnen verwerven, maar nu blijft er toch een zure nasmaak achter. Het einde valt tot op zekere hoogte te rechtvaardigen, maar naar mijn idee had er in deze geraffineerde verhaallijn echt wel iets beters kunnen worden verzonnen waarin Nick de geesteszieke Amy Dunne definitief schaakmat zet. Het plot voelt intelligent genoeg aan, en dat Nick er nu voor kiest om bij Amy te blijven (ondanks het feit dat er een baby op komst is) klopt gewoon niet en voelt in tegenstelling tot de rest van de film, leeg en inspiratieloos aan.

Dit gezegd hebbende is Gone Girl op het slot na, werkelijk een weergaloze titel te noemen die onderstaande beoordeling nog steeds dubbel en dwars waard is. Je wordt als kijker op een indrukwekkende wijze op het verkeerde been gezet, en je bent constant nieuwsgierig in welke richting het verhaal zich gaat ontvouwen. De acteer prestaties zijn van een bijzonder hoog niveau, en Pike wordt terecht geroemd om de prestaties die zij hier neerzet. Ook Affleck stoorde mij hier helemaal niet, terwijl deze in het algemeen toch wel geregeld de nodige kritiek over zich heen krijgt. Daarnaast is het allemaal ook erg spannend, en zat ik meerdere keren verwonderd naar het scherm te staren. Met een alternatief einde op de uiteindelijk uit te komen DVD, zou dit zomaar eens de 5 sterren titel kunnen worden die dit had kunnen zijn!

4,0*

Hey, Stranger Things - go fuck yourselves!

Er is geen genre zo persoonlijk als komedie. Waar de een schaterlachend over de grond rolt van het lachen, is het de ander zijn humor niet en visa versa. Good Boys blijkt over het algemeen goed in de smaak te vallen bij het grote publiek maar ik kon hier niet veel mee. Ik vond de meeste grappen flauw en voorspelbaar en van onvoldoende hoog niveau om je echt te laten lachen. Laat een aantal kinderen veel schuttingtaal gebruiken en met moeilijke woorden smijten waarvan men de betekenis niet kent, en de regisseur dacht dat hij al een heel eind was volgens mij.

Hoewel de cast veel plezier lijkt te hebben gehad met het maken van deze film, sloeg deze zelfde positieve energie niet op mij over. Ik kan mij voorstellen dat Good Boys al een stuk in ranking stijgt als je rond dezelfde leeftijd bent als de hoofdrolspelers, of zelf ouder bent van kinderen rond dezelfde leeftijd, maar ik vond Good Boys - op enkele leuke quotes na- meestal gewoon niet grappig genoeg.

2,0*

Yippee Ki-Yay Mother Russia

Deel 5 in de reeks is a good day to die hard alweer en dit begin je vrij goed te merken. Bruce Willis draait hier volledig op zijn automatische piloot en kan zijn overbekende Yippie-kai-yay, motherfucker wel thuis gaan laten want zijn rol begint een beetje aangezet te voelen. Dit geldt tevens voor de wisselwerking tussen vader en zoon die in dit deel ook om de hoek komt kijken. Chemie tussen de twee spelers is amper te bespeuren en weet een film toch juist net vaak naar een wat hoger niveau te tillen.

Wat over het algemeen wel goed in orde is zijn de actie scene's. Hoewel deze de wenkbrauwen kunnen doen fronzen en met het deel minder realistisch worden moet je vooral geen aandacht aan logica gaan besteden en het gewoon lekker laten gaan. Ik heb mij in ieder geval prima weten te vermaken als John McClane de ene na de andere onwerkelijke stunt uit weet te halen.

Toch is dit deel een stuk minder sterk dan zijn voorganger en dit komt met name omdat er in deze nieuwste telg een stuk minder werk lijkt te hebben gezeten dan in het voorgaande deel. Het verhaal, soundtrack, acteerprestaties en setting zijn namelijk compleet vergeetbaar. Hoewel er niks mis is met Rusland als setting, gaat het verhaal nooit echt leven en ben je deze al vergeten voor de film weer afgelopen is. Ook zijn de actie scene's wel gaaf, maar halen ze nooit het niveau die ze voorheen hadden. Een onvoldoende vind ik dit vijfde deel beslist niet, maar een toekomstig vervolg mag wel sterker worden wil de reeks geen reanimatie proces in willen gaan.

3,0*

It's always a good time

Good time is een aparte film, waarvan ik aanvankelijk nog zat te twijfelen om hem wel helemaal uit te kijken. Gelukkig is het alleen met name in het begin doorbijten. Ik vond de filmstijl aanvankelijk wat te hectisch, onpersoonlijk en vluchtig, om echt in het verhaal te komen. Vanaf het moment dat Connie denkt dat hij zijn broer uit het ziekenhuis bevrijd heeft, verandert de zaak en begint het verhaal gelukkig goed op stoom te komen, waardoor ik mij minder stoorde aan bovenstaande.

Naarmate het misdaaddrama vordert val je als kijker van de ene verbazing in de andere omdat de gebeurtenissen die zich voltrekken zo compleet bizar zijn, dat ze bijna niet te geloven zijn. De film deed mij meerdere keren denken aan bizarre stap avonden in het verleden waarbij je zelf, of een van je vrienden, compleet van de radar verdwenen, om vervolgens apen gapend aan te horen in welke situatie zij (of ik zelf) nu weer terecht waren gekomen. Te bizar om te geloven, maar eveneens te bizar om te kunnen verzinnen. Good times gaf een soortgelijke vibe af, al waren onze avonden gelukkig op een andere meer acceptabele manier extreem, dan dat ze hier waren

Inmiddels een week na het bekijken van Good Time valt mij op dat hij nog steeds door mijn hoofd blijft spoken en mij op een bepaalde manier bezig houdt. Ook de relatie tussen Connie en zijn broer zal veel ruimte voor discussie bieden. Het is gemakkelijk gezegd dat Connie erg manipulatief is en zijn broer meesleept in het criminele circuit door een overval met hem te plegen. Kon hij echt niet iemand anders vinden, i.p.v. zijn gehandicapte broer aan het risico van gepakt worden, bloot te stellen? Eveneens lijkt Connie ook niet te geloven in maatschappelijke zorg, en is de vraag hoe reëel zijn frustratie tegen het systeem is, omdat de relatie met verdere familie en wat er precies allemaal gebeurt is waardoor Connie met zijn broer van de radar wil verdwijnen, onderbelicht blijven. Ook het slot laat duidelijk zien dat Nick tijdens een therapiesessie langzaam eigen beslissingen begint te maken, wat indiceert dat hij door Connie in de overval gepraat is. Anderzijds komt dan wel weer de sterke relatie tussen de broers heel sterk naar voren. Maar in hoeverre is deze gezond? Was Nick echt zo slecht af in de instelling? En is Connie niet enorm egoïstisch om Nick in zijn ellende mee te slepen? Als je het doel achter de roofoverval van Nick onder de loep gaat nemen, zijn dit vragen die je jezelf begint te stellen.

Ik heb in ieder een good time met deze bizarre achtbaanrit gehad, waarbij ik aanvankelijk nog niet door het verhaal gegrepen werd, maar uiteindelijk onherroepelijk werd meegesleurd. Het filmwerk had wat minder rauw mogen zijn, en meer context over de familiesituatie om de daden van Connie (wellicht) beter te kunnen begrijpen, waren welkom geweest, maar dit alles doet gelukkig geen verdere afbreuk aan wat je als kijker voorgeschoteld krijgt.

4,0*

Never change a winning formula?

Er wordt door mij expres een vraagteken achter de titel van deze review gezet omdat ik niet wil pretenderen dat een beproefd concept nooit vernieuwd mag worden. Eveneens heb ik echter voor deze titel gekozen omdat ik hier soms ook kaasrecht achter sta. Een concept kan beproefd zijn, maar als de uitwerking goed is, wie ben ik dan te zeggen dat ik een film slecht vind puur omdat ik iets dergelijks al eerder gezien heb? Zo ook voor Gothika en de kritieken die deze film over zich heen krijgt. Deze zijn over het algemeen behoorlijk negatief en dit vind ik onterecht. Ik vind Gothika namelijk verrassend goed uitgewerkt. De film is spannend, heeft goede schrikmomenten en het waarom de geest van Rachel de man van Miranda vermoord heeft was voor mij lange tijd onduidelijk. Daarnaast vond ik het uitgangspunt van een psychologe die wakker werd in haar eigen kliniek nog niet eens heel slecht bedacht. Het zijn meer de elementen er omheen die we al veel vaker gezien hebben. Maar zeg nou zelf, welke film binnen dit genre heeft dat vandaag de dag nu niet? Kijk maar eens naar de Conjuring films bijvoorbeeld..

Wat voor mij ook bijdraagt aan de succesfactor van deze film is dat Gothika een ijzersterke cast heeft die het over het algemeen erg goed doet. Uitzondering op de regel vond ik Sheriff Ryan van John Carroll Lynch op het moment dat naar voren kwam dat hij eveneens betrokken was bij duistere praktijken, maar voor de rest had ik niks op iemand aan te merken. Hoewel enkele effecten inmiddels helaas wel behoorlijk verouderd zijn staat de plot van Gothika nog steeds als een huis. Op het moment dat Miranda wakker word in haar eigen kliniek wordt je in het verhaal opgezogen en leef je met haar mee. Origineel is de film misschien niet, maar ik heb genoeg films binnen dit genre gezien die een meer uitgekauwd plot hadden dan deze titel. Deze werden overigens ook niet de grond ingeboord dus Gothika mag wat mij betreft best wel eens wat meer erkenning krijgen.

4,0*

Matigjes.

In tegenstelling tot anderen vond ik de opbouw van de film niet bijster interessant en werd de film richting het einde beter. Vanaf het moment dat het doktersbezoek plaatsvond begon de film namelijk wat meer pit te vertonen; het geheel bleef vrij braafjes en niet bijzonder qua gore maar wist desondanks enigszins te vermaken. De film dient het dan ook -zoals hierboven vermeld- meer van de suggestie te hebben dan de daadwerkelijke beelden die het toont.

Ondanks de vrij aardige scene's richting het einde toe was de absolute eindscene dan wel weer van een bedroevend hoog helaas pindakaas niveau; jammerlijk overdreven. De voedvrouw draagt ook niet geheel opzichtig een pruik ofzo?
Ook de vertolkingen van de personages wisten me maar gematigd te overtuigen. Als opvallende uitzondering op die regel mag de schoonmoeder worden genoemd; wat een ziekelijk, overbezorgde en obsessieve moederrol zet dat mens neer zeg!

Al met al zorgen deze enkele pluspunten ervoor dat de film zich in zijn totaal nog net een middelmatige kijk ervaring genoemd mag worden. Het verhaal klinkt vrij origineel maar echter valt de uitwerking tegen en had er meer mee gedaan kunnen worden.

2,5*

Over smaak valt niet te twisten

The Grand Budapest Hotel is zeker niet voor iedereen weggelegd. Het eigenzinnige sfeertje, de spitsvondige dialogen en kunstzinnige scènes die overgoten zijn met een theatraal sausje, geven het geheel een arthouse achtige feeling. Zelf kan ik dit eigenzinnige werkje wel waarderen en begrijp ik eveneens waarom deze in zoveel lijstjes eindigt. Qua cinematografie behoort deze unieke mix van avontuur, comedy en drama tot de absolute top en de film is dan ook bijna een aaneenschakeling van artistieke shots.

Hoewel ik over de gehele linie dus zonder meer te spreken ben over deze unieke productie, vond ik het wel een uitdaging om er de hele speelduur mijn hoofd bij te kunnen blijven houden. Overdaad schaadt en persoonlijk ging deze vlieger ook hier voor mij op, omdat ik de gehele film eveneens vrij druk en ook wat volgepropt vond. Ook niet alle gebeurtenissen voegden evenveel aan het verhaal toe, zoals bijvoorbeeld de schietpartij in het hotel die er enkel en alleen ingestopt leek om aan het eigenzinnige sfeertje bij te kunnen blijven dragen. Daarnaast was met name het personage van Ralph Fiennes erg lang van stof, wat uiteraard bij het personage hoort, maar wat wel constant je volle aandacht vraagt. Dit lukt aanvankelijk goed door de vele prachtige beelden, maar had eveneens het gevolg dat ik mij op een bepaald punt overladen begon te voelen. Alsof je in anderhalf uur een kunstmuseum wilt bezoeken, waar eigenlijk 3 uur voor staat. Je doet in zo'n rap tempo zoveel indrukken op, dat het op een bepaald punt niet meer blijft hangen. Mede hierdoor vraagt The Grand Budapest Hotel dan ook eigenlijk om een herziening om alle indrukken die je als kijker opdoet, echt volledig te kunnen laten landen.

3,5*

Verre van foutloos

Elijah Wood kan in deze titel dan wellicht een moedige poging doen om La Cinquette volledig foutloos te spelen, maar de ''dappere'' poging van de makers om hier een spannende thriller van te maken is toch echt een stuk minder geslaagd. Regelmatig zie ik hier voorbij komen dat de film zou moeten denken aan de werken van Hitchcock en de fenomenale thriller Phone Booth van een aantal jaren geleden (wordt weer eens hoog tijd voor een herziening overigens) maar deze vlieger gaat hier helaas toch echt niet op. De makers dénken dat ze hier een spannende thriller afgeleverd hebben, en dit straalt ook van de sfeer en het enthousiasme van de acteurs af, maar het eindproduct is een aaneenschakeling van ongeloofwaardigheden waardoor het verhaal je nooit weet te imponeren.

Het blijven allemaal goed bedoelde pogingen, getuige van de cast, aankleding, het fenomenale pianospel (als je hier een liefhebber van bent tenminste) en het redelijke acteer werk maar dit blijkt niet genoeg te zijn om het ongeloofwaardige verhaaltje naar een hoger niveau te tillen. Hoe spannender het allemaal zou moeten worden, hoe ongeloofwaardiger het verhaal word, en hoe verder het ook allemaal afzwakt. Hoewel ik bij het begin nog wel nieuwsgierig was naar het verloop begon ik mij al snel te vervelen, en werd deze verveling alleen maar erger. De bedoeling van de scherpschutter was mij ook onduidelijk, en dus ook niet wat voor een waarde het sleuteltje nu precies had maar dit kwam waarschijnlijk ook, omdat ik al mijn aandacht bij het slotstuk al langere tijd verloren was.

Onderstaande beoordeling is voor de aankleding en het sterke camerawerk, die wel van een hoog niveau waren. Ook het Piano spel was indrukwekkend om te aanschouwen (eens een keer wat anders) ook al ben ik zelf geen liefhebber.

2,0*