Meningen

He's in all of us.

Simpelweg een prachtstuk te noemen omdat alles klopt aan deze door de Wachowski broertjes geproduceerde prent. De film speelt zich af in 2019 waar kanselier Sutler de scepter zwaait. Deze moderne 21e eeuwse variant van Adolf Hilter laat het land beduidend leiden onder zijn dictatuur waartegen de terrorist V (subbliem vertolkt door Weaving) zich door de gehele film heen fel verzet. Per toeval komt hij in contact met Evey (Portman) die hem gedurende de film steeds meer bij gaat staan in zijn plan om het totalitaire regime neer te halen.

Dit verhaal wordt ontzagwekkend sterk in beeld gebracht door debuterend regisseur McTeigue. Hij zorgt ervoor dat de kijker na het bekijken van de film niet alleen oververdonderd achtergelaten wordt omdat men gewoon een prachtig in elkaar gezette film heeft gezien; hij geeft de kijker tevens een boodschap mee die nog actueel is ook. En dat is knap omdat dat soort films veelal verzanden in een heleboel oninteressant geneuzel en/of emotieloos gedonder wat wel emotie vol zou moeten zijn en de kijker raken. Deze film doet gelukkig het tegenovergestelde. Hij bevat een politieke en interessante boodschap en een aantal sterk in beeld gebrachte emotionele scene's die je met de situatie mee laten leven. Dit zorgt ervoor dat V in de eerste 5 minuten nog als een rare kwast op de kijker over kan komen, maar gedurende de film al gauw de nodige sympathie oproept. En dit is een hele prestatie voor een personage wiens gezicht de gehele film zit verscholen achter een masker.

Naast een interessant en sterk in elkaar gedraaid verhaal bevat de film ook nog eens enkele fraai geregisseerde actie scene's. Kortom voor ieder wat wils dus.

Een waar meesterwerk.

5,0*

Niet wat ik ervan verwacht had

Hoge verwachtingen zijn doorgaans een killer. Ook voor V/H/S blijkt die vlieger helaas weer op te gaan. Ik had al verschillende beelden, trailers, verhalen en recensies gelezen en keek hier dan ook al langere tijd naar uit. Des te vervelender is het als de verwachtingen dan niet waargemaakt worden.

Dit lag absoluut niet aan de opzet, deze sprak me namelijk aan en ik hield er van tevoren rekening mee dat er sprake van meerdere regisseurs is zodat de kwaliteit wisselend zou kunnen zijn. In zijn eerste gedeelte leken mijn verwachtingen nog waargemaakt te gaan worden. Hoewel de opzet van het verhaal niet bijster sterk was bleek het mijn interesse wel te wekken en was ik erg benieuwd naar wat er uiteindelijk met de groep in het huis zou gaan gebeuren. Ook het eerste filmpje wat door de groep bekeken werd (er zijn er 5 van verschillende regisseurs in totaal) viel beslist niet tegen en vond ik erg goed gedaan. Het idee is goed en ook ijzersterk uitgewerkt waardoor ik ook goede hoop had dat de andere filmpjes mij ook zeker niet teleur zouden gaan stellen. Helaas is dit nu net wat ze wél deden.

Het tweede filmpje ging nog wel maar eindigde vrij onduidelijk en er gebeurde tot aan het einde dan ook vrij weinig. Het derde en vierde filmpje kwamen ronduit slecht en goedkoop op mij over en waren dan ook vele malen slechter dan het eerste filmpje. Het laatste filmpje kwam wel weer wat beter uit de verf, maar kwam ook niet in de buurt van de eerste. Ook het verhaal wat als een rode draad tussen de tapes doorliep overtuigde uiteindelijk niet en met de opgewekte interesse werd ook te weinig gedaan, ik had het allemaal wat sterker verwacht en het eindigde voor mij dan ook behoorlijk teleurstellend. Mijn beoordelingen voor de korte films is als volgt:

Film 1: 4,0*

Film 2: 3,0*

Film 3: 1*

Film 4: 1,5*

Film 5: 2,5*

Het verhaal om de tapes heen leek zoals ik al eerder zij wel interessant te worden maar tevens had ik ook hier meer van verwacht. Alles bij elkaar genomen is V/H/S absoluut niet slecht, en het eerste filmpje is zelfs erg goed, maar alles bij elkaar genomen is het helaas niet geworden wat ik ervan verwacht had.

3,0*

Meer van hetzelfde

Het vervolg van VHS is precies wat je er van kunt verwachten; meer van hetzelfde. Dit houdt in dat er weer een serie tapes met diverse afgrijselijke en lugubere opnames gevonden wordt, die weer door een aantal verschillende regisseurs geregisseerd zijn. Tijdens het bekijken van de video's van de slachtoffers door speelt zich eveneens nog een sub-plot af wat eveneens het concept was van de eerste film. Het eerste deel was van sterk wisselende kwaliteit, en ook in dit vervolg is dit niet anders. Dit heeft ook sterk met smaak te maken, omdat ik zelden de meningen zo sterk uiteen heb zien lopen als bij deze titel. Wat de een dus een geweldige short kan vinden is voor de ander pure rommel en visa versa. Wat mij direct opviel was dat net als bij het eerste deel ik steeds minder enthousiast werd over het concept. De eerste short vond ik erg sterk, tot ik bij de laatste short belandde die ik ronduit bagger vond. Hieronder loop ik ze allemaal even langs.

Clinical trials:
Veruit de beste van de vier, en meteen een short die over het algemeen juist als een van de mindere gezien wordt. Ik vond deze juist sterk, met veel schrikmomenten en een goede spanningsopbouw. Het verhaal mag dan overduidelijk van The Eye gejat zijn, maar beter goed gejat dan slecht verzonnen. Dit filmpje leunt ook niet zozeer op de gore, maar echt op de onderhuidse spanning zonder dat er weinig bloedvergieten nodig is. Een hele prestatie vandaag de dag. Klein min-punt was dat je op enkele momenten wel iets te goed zag dat de geesten in de make-up hadden gezeten. Verder niks op aan te merken! 4,0*

A ride in the park: Een slagje minder maar nog steeds behoorlijk goed is deze tweede short die het zombie genre op een leuke komische manier onder de loep weet te nemen. Een uitgebreide close-up over iemand zijn darmen die uit zijn maag gerukt worden had van mij niet gehoeven (nietszeggende gore noem ik dat) maar voor de rest was ik hier zeker over te spreken. Een short met veel creatieve vondsten die niet zo zeer eng is, maar wel erg vermakelijk. 3,5*

Safe heaven: De kwaliteit gaat flink omlaag in deze derde short die over het algemeen zeer goed ontvangen word, maar mij absoluut niet wist te bekoren. Dit is jammer, want Safe heaven duurt veruit het langste van alle vier de video's. Dit komt onder meer omdat de aanloop van dit filmpje eigenlijk veel te lang is waarbij er ook een te lange tijd veel te weinig gebeurd. Als de hel dan uiteindelijk losbarst barst deze zo hard los dat de term overdaad schaadt ook al vrij snel in mij opkwam. Toen ik hoorde dat Gareth Evans de regie op zich had genomen verbaasde mij dit niks. Bij zijn film The Raid vond ik het namelijk op een gegeven moment ook te lang duren en te overdreven worden wat hier ook het geval was. Daarbij zagen sommige effecten er hier niet al te best en werd er maar zoveel mogelijk sensatie in het filmpje gestopt om het allemaal interessant te houden. Aan mij niet besteed. Pluspunt was het lugubere wezen wat uit de buik van de vrouw kwam deze zag er indrukwekkend en twisted uit. Voor de rest vond ik het maar zeer matig. 2,5*

Slumber party alien abduction: Dieptepunt was het laatste filmpje, waarbij ik eigenlijk niet spoil als ik zeg dat het hier over aliens gaat gezien de titel van deze laatste short. Deze laatste video viel met name tegen omdat hij ongelofelijk chaotisch was en je veel te weinig zag. Ongetwijfeld om de goedkope aliens te verhullen want die waren overduidelijk gewoon wat mannen in een pak. verder een hoop geboem en geknal, en de makers dachten verder dat ze er wel waren. Nou bij mij niet dus. 1,5*

Het verhaal wat als rode draad door alle video's heenliep was wel nog een kleine slag spannender dan het eerste deel, maar blijft overduidelijk als kapstok dienen om de shorts aan elkaar te lijmen. In het geheel geef ik dit vervolg dezelfde beoordeling als zijn voorganger. Een redelijke titel dus, die in mijn ogen veel verder had kunnen komen als ze de kwaliteit van de eerste twee shorts vast hadden weten te houden.

3,0*

Blamage

Ken je dat gevoel dat je een film toch wilt gaan bekijken door zijn interessante plot omschrijving terwijl de prent door de meerderheid wordt afgekraakt? Dit is zo'n film. Ken je dat gevoel van opluchting die je over je heen krijgt als de film aanvangt en het eigenlijk nog best goed lijkt te gaan worden? Dit is zo'n film. Ken je tenslotte het gevoel dat je krijgt dat de film door het grote publiek gewoon niet gewaardeerd kan worden maar dat je toch met een klein pareltje te maken hebt? Dit is absoluut niet zo'n film!

Een laag gemiddelde hier op MM, negatieve recensies en tevens een bijzonder laag gemiddelde op IMDB; het hoeft niet veel te betekenen. Als men met een toekomstige cult classic te maken heeft bijvoorbeeld, of een film waar de meerderheid zijn ware schoonheid niet van in kan zien. Kan ik die bij deze film ook niet inzien? Dit is natuurlijk goed mogelijk, maar ook de rest eromheen is in mijn ogen absolute crap. De film begint best goed en zorgt voor goede verwachtingen, die helaas al gauw vakkundig om zeep worden geholpen door een waardeloos script en vele ongeloofwaardigheden.

De makers van deze film hebben ongetwijfeld hun inspiratie opgedaan bij de videogame Alan Wake waarbij flink leentjebuur wordt gespeeld. Beter goed gejat dan slecht verzonnen kun je dan denken, maar had dan net zo goed de verhaal elementen uit de videogame erin geïmplementeerd in plaats van deze half gare rommel die aan alle kanten rammelt.

Er heerst een zogenaamd onheilspellend kwaad door de film heen wat iedereen te grazen neemt maar de hoofdpersoon ontkomt er keer op keer aan terwijl de rest van de mensheid in fracties van seconden verzwolgen wordt..sure..natuurlijk zie je dit bij wijze van in 90% van de films terug maar hier is het echt te overtrokken en nodeloos storend. Tevens is men veilig met een zaklamp in de hand en dat terwijl de duisternis overal om je heen is en je niet van achteren in rook op kan laten gaan? Deze en meer van dit soort ongeloofwaardigheden breken de film. Daar komt bij dat er 0,0 spanning gegenereerd wordt. Dan ga ik nog liever een avond gamen met Alan Wake in mijn Xbox gestopt..veel spannender en effectiever, én nog een beter verhaal ook: In een videogame notabene!

1,0*

Vlees noch vis

Wil Velvet Buzzsaw inzoomen op de hedendaagse kunstwereld of is dit toch echt een horrorfilm? De makers lijken het zelf ook niet echt te weten want uiteindelijk is deze zoveelste gefaalde Netflix Original, vlees noch vis en een mislukte combinatie van deze twee. Het is in ieder geval al snel duidelijk dat Dan Gilroy geen ervaring heeft met het regisseren van een bovennatuurlijke thriller want de paar ''scares'' die voorbij komen zijn doorgaans geforceerd en ogen goedkoop. Een enkele uitzondering is het personage van Jake Gyllenhaal die achtervolgt wordt door de Hoboman (wát een tof design!) maar in de hele film gingen mijn nekharen geen enkele keer overeind staan.

Op serie gebied produceert Netflix genoeg leuks, maar de echt goede originals op het gebied van film zijn helaas maar beperkt. Althans de titels die ik gezien heb, want de meeste hebben dezelfde trage, slepende stijl, waarbij het verhaal nooit echt goed doorpakt of indruk maakt. Velvet Buzzsaw kan zich aan dit rijtje toevoegen want buiten het thriller element was het ook op alle overige gebieden huilen met de pet op.

Ook de personages spraken me totaal niet aan, en daarnaast is het mij een raadsel waarom namen als Toni Collette en John Malkovich hierin zaten. Echt veel kregen ze namelijk niet te doen. De levens van de personages, die van Morf Vandewalt incluis, voelden leeg en hol aan, net als de rest van de film. De opzet vond ik enorm gaaf en deed me enigszins denken aan Mirrors, maar het eindresultaat stelde mij op bijna alle vlakken teleur.

2,0*

Bambi on ice

The Worst Person in the World is een tragikomedie die op zijn best is wanneer de balans tussen de humor en drama goed is. Er wordt flink aan kracht ingeboet wanneer de focus steeds nadrukkelijker op het dramatische aspect komt te liggen.

Ook zonder een bepaalde mate van zwaarte kan een boodschap namelijk worden overgebracht. Denk alleen maar aan 500 days of Summer die over een vergelijkbaar onderwerp gaat, maar het daadwerkelijk bij dit onderwerp houdt, zonder er een ander onderwerp bij te betrekken. Het feit dat de ex van Julie kanker krijgt voelt nu met name als een excuus om haar met zichzelf te confronteren en het vastlopen in haar relaties.

De focus komt vanaf dit moment ook steeds meer te liggen op hoe Julie met het verlies van een dierbare omgaat, en staat te ver van haar behoeft af om een Bambi op het ijs te willen zijn, en wat er daadwerkelijk onder deze uitspraak schuilgaat. Ik had het dan ook interessanter gevonden als de focus zuiver was blijven liggen op het herhalen van haar geschiedenis tijdens haar relatie met Eivind, zonder de ziekte van Aksel hierbij te betrekken.

Julie haar bindingsangst en het doorlopen van de verschillende fases binnen haar relaties zijn namelijk het hart van dit verhaal. De scenes waarbij haar wereld letterlijk stil staat, en haar ervaring met psychedelische middelen waarbij haar angsten tot uiting komen zijn hier sterke voorbeelden van. Deze momenten vinden plaats voordat de aandacht steeds meer verschuift op het sterven van Aksel en hoe Julie hiermee omgaat.

Ook zonder het verliezen van Aksel waren Eivind en Julie niet bij elkaar gebleven waardoor ik het ziekteverloop van Aksel dan ook minder op zijn plek in dit verhaal vond aanvoelen. De film wordt vanaf dit moment ook een stuk dramatischer en serieuzer en boet hier helaas teveel mee aan kracht in. Met een andere benadering in zijn tweede helft waarbij de focus puur op de worsteling van Julie was blijven liggen, had wat mij betreft beter gewerkt.

3,0*

Better left unanswered

Niet zozeer de uitspraak dat dit weer een van de engste films ooit zou zijn maakte mij enthousiast over Verónica, maar het feit dat hij geregisseerd is door Paco Plaza, die mede verantwoordelijk voor de eerste 3 [Rec] films is. Wat me dan wel weer een beetje zorgen baarde was dat [Rec] 3 ronduit verschrikkelijk was terwijl dit de enige film uit de reeks is waar Paco Plaza volledig verantwoordelijk voor was. Dit deel was zo slecht dat ik tot op heden me er nog steeds niet toe heb kunnen zetten om het afsluitende deel uit de reeks te zien. Toch mocht Plaza van mij in de herkansing, zeker na de aardig positieve reviews die ik over Verónica voorbij zag komen.

Ook ik ben aardig positief over Verónica, want ondanks dat het verhaal een van de grootste filmclichés binnen het genre lijkt te zijn, geeft Plaza er wel een heel unieke audiovisuele draai aan. Hoogtepunt vond ik daarbij de scené, waarbij Verónica met haar zusjes en broertje de demonische entiteit probeert te verjagen waarbij de camera als het ware rondjes binnen de groep draait. Ik was hier constant aan het opletten op veranderingen in de achtergrond. Erg sterk sterk geschoten en beklemmende scené. Ook de manier waarop de demonische entiteit zich manifesteert vond ik tof gedaan, vooral op de manier hoe deze steeds sterker wordt. Minpuntjes hierbij zijn helaas wel dat Plaza soms net wat te weinig aan de verbeelding overlaat en de film juist veel minder eng maakt door alles te laten zien. Ik doel dan bijvoorbeeld op de zwarte handen die Verónica in haar bed vastgrijpen. Er is op deze momenten ook gewoon te veel overuidelijke CGI aanwezig wat voor mij altijd wel een moodkiller is.

Dat Verónica dus weer een van de engste films ooit zou moeten zijn is je reinste onzin. Een goede marketingstunt, maar het zorg er wel voor dat mensen hier met bepaalde verwachtingen instappen die dan niet waargemaakt kunnen worden. En dat is jammer want als je Verónica in de juiste omstandigheden bekijkt kun je je toch wel aardig ongemakkelijk gaan voelen. Dit gebeurt niet als je enkel de film bekijkt, maar ik raad aan om na afloop van de film de volgende link eens op je gemak door te lezen:

The death of Estefania Gutierrez lazáro - why you shouldnt play with the quija board. , page 1 - abovetopsecret.com

De kans dat je dan helemaal onbewogen je bedje in gaat kruipen is dan opeens al een stuk kleiner! Natuurlijk hoef ik er nu niet bij te vermelden dat je voor het maximale effect deze film én het doorlezen van de link thuis, s' avonds laat in je eentje doet. Ik ben door Verónica in ieder geval wel weer benieuwd geworden naar toekomstig werk van Plaza. Nu alleen hopen dat we hier niet weer 5 jaar op hoeven te wachten. Al heeft goed werk tijd nodig en is zijn volgende naast een spannende, ook weer daadwerkelijk eng? De tijd zal het uitwijzen.


3,5*

High on love

Het wordt hier al meerdere malen benoemd en ook ik ga er nog een keer op doorhameren: probeer deze film echt met minimale voorkennis te kijken. Op deze manier zal deze titel namelijk hetzelfde effect op je hebben als op de hoofdrolspeelster, die van de ene verwonderlijke ervaring in de andere rolt.

Of je hier nu met voorkennis in gaat of niet, je komt er na verloop van tijd sowieso achter dat je Victoria echt kijkt om zijn totaalervaring, en niet zozeer om het verrassend simpele verhaaltje wat er achter steekt. Wat je wél op voorhand mag weten is dat de hele film in een take gefilmd is wat hem des te indrukwekkender maakt en een aparte vibe meegeeft. Hij is daarnaast ook dicht op de huid gefilmd, wat de gebeurtenissen die voorvallen des te beklemmender maakt.

Ook valt te vermelden dat er goed geacteerd word en dat de acties van de personages redelijk natuurlijk aanvoelen. Victoria is daarbij wel behoorlijk naïef in haar acties, maar hoe vaak komt het voor dat mensen ondoordachte dingen doen onder invloed van drank en drugs? Als je dan al van nature naïef bent wordt deze eigenschap in combinatie met alcohol alleen maar versterkt doordat je grenzen vervagen. Toen het ergste nog moest komen had iedereen ook nog een cocktail van Tilidine en Cocaïne naar binnen gewerkt wat in combinatie met alcohol en wiet op zijn zachtst gezegd ook wel de nodige impact op iemand heeft.

Als ik lees dat er tijdens koningsdag een feestvierder een dutje doet in een dixi en niet doorhad dat de dixi werd weggetakeld dan zijn de gebeurtenissen in Victoria eigenlijk helemaal zo onwerkelijk nog niet. Wees ondanks mijn positieve review je er alleen wel bewust van dat Victoria wel een investering van je vraagt. Verwacht dan ook een uitgebreide opbouw die wel als uitkomst heeft dat de band die de personages met elkaar hebben een stuk geloofwaardiger aanvoelt. Hoewel de trage opbouw door sommige ongetwijfeld als saai zal worden ervaren komt dit de film in zijn totaliteit uiteindelijk dus wel ten goede.

4,0*

YAHTZEE!

Ik ben nooit een groot fan geweest van het werk van Shyamalan. Van wat mij nog bijstaat en wat ik gezien heb tenminste. Unbreakable zag ik in 2014 en vond ik langdradig, saai en met een teleurstellende -lees ongeloofwaardige- conclusie. Van The Sixth Sense kan ik mij niet te veel meer herinneren omdat ik deze probeerde te kijken ten tijde toen ik nog te jong was en deze film destijds nog te eng vond. En hoewel ook Signs lang geleden is, kan ik me nog wel herinneren dat het slotakkoord van deze film me behoorlijk tegenviel. Enfin, doordat ik me beide titels niet meer goed herinner en alleen een echt duidelijke mening over Unbreakable heb, zou ik deze twee titels ook weer een keer moeten gaan herzien om een onderbouwde mening te kunnen geven. Ook zou ik The Village nog een kijkbeurt moeten geven, die ik zelfs nog nooit gezien heb. Wat ik verder van deze regisseur gezien heb is het eerder dit jaar uitgebrachte Wayward pines, die werkelijk waar geweldig van start ging maar rond de helft van het seizoen een groot drama werd. Dit kwam niet zozeer door het verhaal, maar wel door de belabberde uitwerking, die met de aflevering verder achteruit leek te gaan. Hoewel -op de eerste episode na- dit geen serie is die daadwerkelijk door Shyamalan zelf geregisseerd was, was hij wel nauw bij het productieproces betrokken.

Het maakte me allemaal niet al te enthousiast over The visit, maar door het laatste werk van Shyamalan ben ik toch wel aangenaam verrast geraakt. Hoewel niet echt eng, en een plot die wel heel ongeloofwaardig en bol van de toevalligheden staat, is hij wel effectief als het gaat om het shockeren van de kijker. Zeker als je het de film kunt vergeven door er gewoon niet te veel bij na te denken. Aardig wat scares, de nodige mysterie en lichtzinnigheid zijn wat The Visit voor mij zo een succes maakte en hoewel het personage van het 13 jarige jongetje zich soms wel op het randje van irritant bevond, maakte zijn scene bij de aftiteling dit soort films wel anders dan anders wat ik toch als positief oppakte.

The Visit is een vakkundig in elkaar gezette horror, die wellicht nog net wel een tandje enger had mogen zijn. De originele twist en spannende momenten compenseren dit echter. Mits je de film niet afrekent op zijn ongeloofwaardigheden en toevalligheden. Voor mij is dit toch wel een van de betere horrors die ik dit jaar gezien heb.

4,0*

Black Phillip, Black Phillip King of all.

The Witch is een titel die op heel veel lijstjes van must-see horrors voorbij komt. Toen ik de plot las stond de setting van 1630 mij toch net wat teveel tegen waardoor ik deze links liet liggen. Gelukkig voor mij is deze onlangs op Netflix komen te staan waardoor de drempel wel heel laag werd om deze alsnog op te zetten. Gelukkig maar.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit is voor mij toch wel heel duidelijk een you love it or you hate it gevalletje. Ik had eigenlijk ook meer het idee naar een theater voorstelling dan naar een film te kijken omdat er toch wel heel aangezet en theatraal geacteerd word en ik kan me voorstellen dat dit tegen kan gaan staan. Ook ik had hier met momenten moeite mee. Een goed voorbeeld is de scene waarbij Caleb overlijdt en waarbij hij voor zijn dood volledig buiten zinnen raakt. Voor mij zijn dit soort momenten erg op het randje. Ook het oud-engels taalgebruik is wel iets waar je je niet aan moet storen, maar ik persoonlijk had hier geen last van.

Wie besluit het verhaal een kans te geven, goed oplet en even weet door te bijten, wordt beloond met een weergaloos slot waarbij opeens heel veel puzzelstukjes op hun plaats komen te vallen. Bij de finale liepen de rillingen vervolgens over mijn rug. Dit is geen film die gaat voor de goedkope jumpscares zoals de nieuwste IT verfilming, maar is er meer eentje die onder je huid kruipt en je nog lang bijblijft. En dit is toch wel een zeldzaamheid tegenwoordig. Niet alles wordt de kijker voorgekauwd en niet alles wordt getoond, maar wel net genoeg om niet alles totaal aan de verbeelding over te laten. The Witch is daarbij op het eerste gezicht ook niet schokkend of eng, en mensen die niet tegen het aangezette en theatrale acteren kunnen zullen deze titel naar verwachting zelfs saai kunnen vinden, maar het publiek wat zich echt open weet te stellen zal echt verrast worden.

Ik raad The Witch geenszins aan voor een gezellig filmavondje met vrienden. Sterker nog, ik raad het je sterk af. Ook als je zin hebt in een recht-toe recht aan horror kun je deze beter op een ander avondje aanzetten. Als je besluit om The WItch te gaan kijken kan het namelijk best als een investering aanvoelen en soms zelfs als saai ervaren worden. Als je echter op voorhand weet wat je kunt verwachten en je hier een beetje op in kunt stellen zul je getrakteerd worden op een verhaal wat nog lang door je hoofd blijft spoken, als alle puzzelstukjes eenmaal op hun plaats vallen. Bij voorkeur kijk je The Witch wel echt alleen, of in ieder geval met iemand die zich niet snel af laat leiden. The Witch is namelijk allesbehalve een toegankelijke film waar je echt voor in de stemming moet zijn (en blijven).

3,5*