Geslaagde, maar niet altijd even volwassen DCU-reboot
James Gunn is een regisseur die bij mij wisselend succes boekt. Guardians of the Galaxy vond ik geweldig, en ook The Suicide Squad is top. Ik geniet van series als Peacemaker en Creature Commandos, al kent Peacemaker sterk wisselende kwaliteit (seizoen 2 moet ik nog steeds zien). Toch vond ik het eerste seizoen over het algemeen vermakelijk, met een aantal uitschieters naar boven.
Het tweede seizoen van Peacemaker speelt een belangrijke rol in de DCU, maar voor ik daarmee begon, wilde ik eerst Gunns Superman zien. Omdat Guardians of the Galaxy Vol. 3 mij flink tegenviel, had deze film niet mijn hoogste prioriteit. Toch vond ik Gunns versie van Superman behoorlijk geslaagd. Er waren echter wel een aantal punten die mij stoorden en waar ik niet op had gehoopt binnen de DCU.
Dit heeft betrekking op een aantal kiddy- en softe elementen: Superman die een eekhoorn redt, de “superschattige” ruimtebaby en het voorspelbare cliché van een object (en zelfs een gigantische draak) dat Superman net op tijd tegenhoudt voordat deze omvallen en er gewonden vallen. Ik begrijp dat dit bij Superman hoort, maar ik had gehoopt dat Gunn meer zou inzetten op zijn eigenzinnige, volwassen stijl, in plaats van te leunen op familievriendelijke clichés die we al kennen van Marvel/Disney. Deze elementen hadden minder opzichtig naar voren mogen komen en meer op de achtergrond kunnen blijven.
Toch zijn er ook veel positieve punten. De speelduur vloog om, het tempo lag hoog, en er werd geen onnodige tijd verspild aan introducties die iedereen al kent. De Justice Gang vond ik een leuke groep: ongefilterd en ongeremd, wat een verademing was bij de toch wat brave Superman. Lex Luthors intelligentie werd op een geloofwaardige manier ingezet om Superman dwars te zitten. Ondanks het hoge “koetjiekoe-gehalte” van Superman zijn sidekick Krypto, heb ik hem toch in mijn hart gesloten. Er zijn ook scènes waarbij duidelijk is dat Gunn helemaal in zijn element is, met als hoogtepunt het gevecht op het strand met Mr. Terrific en een aantal humorvolle momenten waar ik oprecht van genoten heb.
Het was jammer dat het eindgevecht behoorlijk generiek en weinig origineel was, maar gelukkig bleef er genoeg te genieten over. Ik blijf Gunn met veel belangstelling volgen, al hoop ik dat hij zijn eigenzinnige stijl niet te veel laat ondergraven en te soft wordt. Al dan niet onder druk van de studio’s.
Paul Thomas Anderson zal naar mijn idee nooit helemaal mijn regisseur worden, maar One Battle After Another beviel mij in ieder geval al een stuk beter dan het bejubelde Licorice Pizza. Hoewel ik ook deze film enigszins overgewaardeerd vond, heb ik de eigenzinnige actiecomedy wel als aangenaam ervaren. Niet in de laatste plaats door DiCaprio, die eigenlijk nooit teleurstelt, maar evengoed door Sean Penn en Chase Infiniti. De rol van Benicio del Toro vond ik wel behoorlijk vergeetbaar.
Waar ik aanvankelijk wat moeite mee had, was het ontbreken van expliciete motivaties voor Bob Ferguson om revolutionair te zijn. Toen het verhaal eenmaal op gang kwam, kon ik dit goed loslaten en begon ik steeds meer te genieten. Richting het einde nam mijn enthousiasme echter weer wat af. Het verhaal kende te weinig verrassingen en bleef afstandelijk. Bovendien wilde de film soms net wat te geforceerd een moderne klassieker zijn.
Dat wordt het niet, omdat het verhaal hier te generiek voor is en de dialogen onvoldoende sterk zijn om dit in zijn totaliteit te bewerkstelligen. Dit heeft ook met smaak te maken: de stijl van Anderson is niet helemaal de mijne. Desalniettemin barst de film van de sfeervolle beelden. Het is een goed voorbeeld van hoe een sterke cast de hele film van een ruime 6 naar een ruime 7 tilt. Want dat de cast sterk acteert, staat buiten kijf.
Alternatieve titel: Zootropolis, 30 december 2025, 22:00 uur
Meer dan een schattig konijntje
Nu het tweede deel inmiddels in de bioscoop draait, heb ik mij ook gewaagd aan deze moderne klassieker. Het is geen geheim meer dat Disney’s eigen animatie studio al lang niet meer onderdoet voor producties van de door hen opgekochte Pixar-stal. Titels als Frozen, Wreck-It Ralph en Big Hero 6 zijn net zo onvergetelijk als klassiekers als Toy Story, Up en Wall-E.
Ook Zootopia is hier geen uitzondering op. De sterk geschreven animatiefilm bevat de meest uiteenlopende kleurrijke personages, leuke humor en een plot dat ook volwassenen aanspreekt. Animatiefilms voor het hele gezin zullen nooit mijn favoriete genre worden (maar ach, laat dit nu ook net de doelgroep zijn), maar ook voor mij was dit zeker geen straf om te bekijken.
Vanaf het moment dat de eerste beelden van The Fantastic Four: First Steps werden gedeeld, kreeg ik al een slecht voorgevoel. Ik vond de geselecteerde acteurs heel onnatuurlijk overkomen en totaal niet bij de personages passen. Waar ik wel enthousiast van werd, waren de aangekondigde villain en setting (een soort futuristische jaren 60) en de overwegend positieve reviews die ik na verloop van tijd voorbij zag komen.
Het slechte gevoel dat ik bij het begin kreeg, werd helaas niet weggenomen – sterker nog, het werd versterkt. De acteurs pasten nog minder goed bij de personages dan ik van tevoren had gedacht, en de dynamiek tussen de cast voelde onnatuurlijk en geforceerd aan. Ik moest met weemoed terugdenken aan de films uit 2005 en 2007. Hoewel deze veel slechter gewaardeerd worden, heb ik altijd het gevoel gehad dat deze producties ondergewaardeerd werden, en vond ik de casting hier vele malen beter.
De setting en villain blijven gelukkig enigszins overeind, maar ik heb het dan met name over Galactus. Ook de Silver Surfer maakt hier een veel minder sterke indruk dan in 2007 het geval was. Wellicht spreek ik te veel vanuit nostalgie en wordt het hoog tijd dat ik de films uit 2005 en 2007 eens ga herzien, maar naar mijn idee waren deze films – hoewel verre van meesterwerken – op meerdere vlakken vele malen vermakelijker dan deze 2025-editie (de versie uit 2015 heb ik nooit gezien).
Ook enorm storend vond ik de humor, die vaak totaal niet aansloeg (The Thing met een baard… really?). Daarnaast waren er belachelijke momenten, met als dieptepunt een bevalling in de ruimte, en het gegeven dat sommige animaties er belabberd uitzagen. Zo ziet The Thing er bijvoorbeeld pijnlijk slecht geanimeerd uit. Daarnaast past zijn stemgeluid ook totaal niet bij het personage, maar goed, dat is dan weer te herleiden naar de middelmatige casting.
First Steps wordt gelukkig een stukje leuker tijdens het aardige eindgevecht, en toegegeven: tegenover een aantal visuele missers staan ook een aantal mooie plaatjes. Deze voelen echter onevenwichtig, omdat er ook genoeg effecten zijn die juist heel slecht zijn uitgevoerd. Zelfs wanneer ik probeerde deze missers over het hoofd te zien, zorgden de miscastte cast en het vrij saaie verhaal ervoor dat mijn gaapspieren – tot aan het eindgevecht tenminste – behoorlijk veelvuldige gebruikt werden.
In tegenstelling tot Past Lives vond ik Materialists een eentonige en oppervlakkige film waarin eigenlijk niet veel gebeurd. De uitkomst zie je van mijlenver aankomen, en wat voor mij zeker niet bijdroeg aan het geheel was de slecht geselecteerde cast. Pedro Pascal acteert op de automatische piloot en Dakota Johnson acteert veel te vlakjes. Chris Evans vond ik dan nog veruit het meest overtuigen, maar het flinterdunne, niet bepaald boeiende script geeft hem weinig gelegenheid om echt iets met het personage te doen.
De keuze tussen geld en liefde is niet nieuw, maar de film mist de kans om dit thema psychologisch uit te diepen. Waar Past Lives subtiele emoties en complexe keuzes uitdiept, kiest deze film voor voorspelbare plotwendingen en een script dat weinig ruimte laat voor nuance.
In hoeverre hebben mensen de neiging om hun eigen situatie af te zetten tegen die van anderen en een relatie te baseren op financieel gemak? In hoeverre zijn deze mensen echt gelukkig? Is dit afhankelijk van hoe materialistisch iemand ingesteld is? Thema’s waarmee Materialists wel speelt, maar waar echt wel de nodige verdieping in had kunnen worden aangebracht. Het eindresultaat is nu een film die, net als de relaties die deze uitbeeldt, weinig indruk achterlaat. Hierdoor was ik deze film vijf minuten later alweer vergeten.
