Alternatieve titel: Mario Puzo's The Godfather, gisteren om 21:11 uur
A gift from cinema history you can’t refuse
Ik heb een bekentenis te maken: dit is geen herziening van een film die ik al had gezien vóór ik begon met reviews schrijven voor Moviemeter, maar simpelweg omdat ik The Godfather nog nooit had gekeken…
Toen ik jonger was, lag mijn focus vooral op blockbusterfilms. Naarmate ik ouder werd, heb ik meerdere keren op het punt gestaan om deze klassieker te kijken, maar liet ik mij telkens tegenhouden door de gedachte dat de film onmogelijk aan alle verwachtingen zou kunnen voldoen. Daarnaast hebben opmerkingen over de traagheid en complexiteit van het verhaal, in combinatie met de speelduur van bijna drie uur, mij er in het verleden van weerhouden om eraan te beginnen. Ook speelde mee dat ik bang was dat de film te sterk verouderd zou zijn.
Hoewel ik moet toegeven dat mijn 16-jarige zelf de schoonheid van deze film waarschijnlijk niet volledig had kunnen waarderen, schaam ik mij enigszins dat het zo lang heeft geduurd voordat ik dit unaniem geprezen meesterwerk eindelijk heb gezien. Na het kijken van The Godfather kan ik namelijk niet anders concluderen dan dat deze film tot de basisopvoeding van iedere filmliefhebber behoort. Mijn zorgen over eventuele overwaardering bleken volledig onterecht.
Wat betreft de vermeende traagheid en complexiteit: je moet er inderdaad voor gaan zitten en bereid zijn je mee te laten voeren, maar zolang je je aandacht erbij houdt, is het verhaal uitstekend te volgen. Al was ik zo nu en dan even in de war over wie nou precies wie was, kon ik de verhaallijn zonder verdere problemen volgen.
Ik kan deze film niet anders omschrijven dan als een geschenk uit de filmgeschiedenis. Een geschenk van bijna 55 jaar oud dat tevens als tijdscapsule werkt: gesitueerd in de jaren ’40, gemaakt in de jaren ’70, en nog altijd verrassend sterk overeind is gebleven. De vele iconische scènes en het natuurgetrouwe maffiasfeertje, dat als inspiratie heeft gediend voor talloze films, series en games, spelen hierin een grote rol. En natuurlijk mogen de uitmuntende acteerprestaties van met name Marlon Brando en Al Pacino ook niet onvermeld blijven
Aan iedereen die, om wat voor reden dan ook, nog nooit aan deze trilogie is begonnen: zet dit bovenaan je prioriteitenlijst. Ik kijk in ieder geval uit naar de overige twee delen. En daar ga ik nu zeker geen jaren meer mee wachten
Doorgaans schrijf ik alleen reviews over films, maar omdat Punisher: One Last Kill officieel als film wordt betiteld, neem ik deze ook mee. De voormalige Netflix-serie heb ik ook gezien. One Last Kill lijkt daar grotendeels los van te staan, maar voelt tegelijkertijd wat gefragmenteerd aan. Het doet eerder denken aan een pilot voor een zachte reboot van de serie dan aan een echt op zichzelf staande special.
Een special die volgens mij bedoeld is om een inkijkje te geven in waar Frank Castle zich bevond, voordat hij mogelijk opduikt in de nieuwe Spider-Man. De release daarvan moeten we natuurlijk nog afwachten. Als “Ma” (de nieuwe vijand die in deze special wordt geïntroduceerd) daarin geen rol speelt, zou ik het vreemd vinden als hier geen losstaand vervolg op komt.
Dat vervolg hoeft wat mij betreft geen seizoen van dertien afleveringen te zijn. De serie zat goed in elkaar, maar had beter gewerkt in een format van vijf tot maximaal acht afleveringen, zoals ook bij Daredevil: Born Again is gedaan. Een kort seizoen van vijf afleveringen, in dezelfde vlotte stijl als deze special, had hier goed kunnen passen.
Nu voelt het vooral als een losse showcase van het personage, zonder echte toegevoegde waarde voor het verhaal van Frank Castle. Daardoor komt de special behoorlijk overbodig over en voegt deze voor mij persoonlijk weinig toe.
Dat gezegd hebbende, was het absoluut geen straf om naar de moddervette actie te kijken, die hier bruter dan ooit in beeld wordt gebracht op één slordig CGI-moment na. Petje af voor Disney. Hopelijk wordt er straks geen afbreuk gedaan aan The Punisher door hem in een 12+-productie op te laten duiken.
Het kan vooropgesteld worden dat Equilibrium de tand des tijds niet bepaald goed heeft doorstaan. Dit gaat vaak op voor films die zich in een futuristische wereld afspelen. In dat opzicht voelt de film bijna als een tijdcapsule: een blik op hoe men een toekomstige wereld bijna 25 jaar geleden voor zich zag. Op dit vlak is deze futuristische thriller hulpeloos verouderd, en soms voelde het voor mij alsof de film bijna 35 jaar geleden was uitgebracht. Alsof het om een futuristische versie van eind jaren ’80 of begin jaren ’90 ging.
Het meeste plezier haalde ik uit de over-the-top actiescènes, en de visie die het regime op deze wereld heeft. Hoewel het concept aan alle kanten rammelt en mij in de praktijk onhaalbaar lijkt, is het wel een interessant gegeven. Alleen is de link die er met de Tweede Wereldoorlog wordt gelegd soms wel heel opzichtig aanwezig.
Hetzelfde kritiekpunt dat ik had over de verouderde effecten, heeft ook weer zijn charme. Je moet er maar net voor in de stemming zijn, maar het had op mij soms ook wel een soort pulpeffect. Dat ik deze film op dvd bekeek, naar aanleiding van een flinke stapel dvd’s die ik nog in een doos bewaard had, draagt alleen maar bij aan de nostalgie.
Project Hail Mary stond vrij ver onderaan mijn wishlist om te gaan zien, maar ik ben blij dat mijn vriendin mij heeft weten te overtuigen om hierheen te gaan. Hoewel ik doorgaans niet kapot ben van sciencefiction met een focus op drama die zich in de ruimte afspeelt, begon ik mij, naarmate het verhaal zich ontvouwde, steeds meer te vermaken. Dit allemaal ondanks het hoge Walt Disney- en "film voor het hele gezin"-gehalte, waar ik doorgaans ook niet de grootste liefhebber van ben.
Wat ik vooral positief vond, was hoe een aantal elementen die mij stoorden, gecompenseerd werden door een aantal sterke tegenhangers. Rocky vond ik toen zijn stem aan het begin gekozen werd vrij storend, maar naarmate het verhaal zich ontvouwde, begon ik geraakt te worden door de vriendschap die er tussen Grace en Rocky ontstond. Hoewel de makers bewust aanstuurden op het aanspreken van emoties (die voor mij op sommige momenten heel dicht tegen grincy aanschuurden) merkte ik dat ik tegelijkertijd toch geraakt werd.
De scène waarin Grace en Rocky de taumaoeba bij de planeet Adrian proberen te vangen, vond ik persoonlijk een dieptepunt in de film, omdat dit aanvoelde als een standaard, inspiratieloze ruimtemissie die ik al talloze keren voorbij heb zien komen. Gelukkig ligt voor het overgrote deel de focus op de band tussen Rocky en Grace. Waar ik mij aanvankelijk ook stoorde aan de Amerikaan die de wereld wel even van de ondergang ging redden, vond ik het verfrissend toen ik ontdekte dat hij tegen zijn wil in naar de ruimte werd gestuurd.
De wetenschap achter het verhaal is goed te volgen, en hoewel ik mijn aandacht verloor wanneer hier te diep op werd ingegaan, was het hoofddoel succesvol bereikt: namelijk een geloofwaardige wetenschappelijke basis voor dit verhaal.
De laatste scène zou vervolgens niet misstaan in een Walt Disney-productie, maar de makers kwamen er bij mij toch nét mee weg. Ik was de twee zo leuk gaan vinden, dat ik op het best mogelijke einde voor het duo hoopte
Alternatieve titel: 28 Years Later - Part 2: The Bone Temple, 14 mei, 12:27 uur
6 6 6, the number of the beast
Positief verrast door dit laatste deel uit de *28...* reeks. Ik durf zelfs wel te stellen dat dit het beste deel uit de hele serie is. Ik kan mijn kritiekpunt uit 28 Years Later met betrekking tot bepaalde elementen die ik belachelijk vond (zoals de menselijkheid die je terugzag tijdens de bevalling) ook in een ander daglicht zien, omdat er in dit deel ook werd ingezoomd op het perspectief vanuit de geïnfecteerde zelf.
Dat genezing met een aantal basismedicijnen eigenlijk zo verrassend simpel was, had ik niet aan zien komen. Al vond ik het ogenschijnlijk blijvende effect een stuk minder geloofwaardig. De medicijnen die werden toegediend, zie ik als onderdrukking van een symptoom en niet als bestrijding. Maar goed, ik kan hier iets over het hoofd zien. Ik ben tenslotte geen arts
Desalniettemin was ik te spreken over deze benadering, wat ik ook kan zeggen over de toevoeging van de Jimmy Cult. De wijze waarop ze voor het eerst in beeld kwamen bij 28 Years Later voelde misplaatst aan, maar gelukkig is daar nu totaal geen sprake meer van. Hoewel ik graag nog iets meer had gezien over hoe Sir Jimmy Crystal zo verknipt was geraakt, vond ik het fascinerend om de groep te volgen. Ook de ontmoeting tussen de Cult en dr. Kelson was erg gaaf gedaan.
Dit verhaal was voorbij voor ik er erg in had, en het slot maakt duidelijk dat er nog genoeg benzine in de tank zit om dit universum verder vorm te blijven geven. Ik was overigens verbaasd dat Jim in dit deel alweer te zien was. Gelukkig heb ik deze verrassing al die tijd weten te ontlopen.
Na dit deel ben ik voorzichtig weer een beetje benieuwd geworden hoe de toekomst voor Jimmy en Kellie eruit zal zien, en hoe het personage van Jim hier een rol in zal gaan spelen. Ik zeg bewust voorzichtig, omdat ik me wel zorgen baar of de stijgende lijn die dit deel laat zien vastgehouden kan worden. De tijd zal het uitwijzen.
