Dit laatste(?) deel uit de Conjuring-reeks blijft qua niveau vergelijkbaar met het eerste deel. Echte dreiging ontbreekt, omdat je weet dat de paranormale onderzoekers Ed en Lorraine Warren de gebeurtenissen zullen overleven. Hun ervarenheid en routine maken de reeks voor mij altijd iets minder boeiend. Het hoogtepunt was voor mij deel twee: ondanks dit voorspelbare gegeven voelde de dreiging daar groter, en Valak was destijds een angstaanjagende verschijning.
Helaas ontbreekt in dit deel een dreiging met dezelfde intensiteit, hoe hard de marketing ook het tegendeel probeert te bewijzen. Een dreiging die op papier groot lijkt, hoeft dat in de praktijk nog niet te zijn. Hoewel The Conjuring: Last Rites een stapje beter is dan The Devil Made Me Do It, blijft het ver achter bij veel andere horrorfilms van de afgelopen jaren. Er ontbreekt creativiteit en originaliteit, en de finale, die eigenlijk sensationeel zou moeten zijn, is allesbehalve beangstigend. Wel zitten er sterke jumpscares in de film verwerkt, maar die volgen een voorspelbaar patroon. Met alleen een paar jumpscares kom je er niet als je finale teleurstelt.
Deze horror steekt nergens boven het maaiveld uit. Voor beginnende horrorliefhebbers kan het een leuke introductie zijn, maar voor de doorgewinterde horrorfan is dit niveau allang niet meer genoeg.
Bring her back laat zien hoe belangrijk de basis van een goed verteld verhaal, een gezonde dosis drama, en uitstekende acteerprestaties zijn. Het valt mij op dat er de afgelopen tijd steeds vaker titels uitkomen die deze benadering hanteren en hiermee het horrorgenre naar een hoger niveau brengen. Sinners en Weapons zijn hier bijvoorbeeld ook uitstekende voorbeelden van. Een verhaal wat complex in elkaar steekt is dan niet eens noodzakelijk. Zolang het maar goed verteld wordt.
Bring Her Back heeft mij positief verrast. Ik vond Talk to Me, de vorige film van hetzelfde regisseursduo, namelijk met name sterk in de eerste helft, maar minder overtuigend in de tweede helft, die te veel focuste op oppervlakkig sentiment en sensatie. Gelukkig is dat hier niet het geval: Bring Her Back is veel evenwichtiger opgebouwd.
Vanuit het eerste moment merk je dat er iets broeit. Naarmate de speelduur vordert, bouwt de spanning zich langzaam maar zeker op. Iedereen kan zien dat Laura compleet doorgedraaid is, maar de kracht van de film zit in hoe het verhaal zich verder ontwikkelt. Olivier is in het begin slechts een raar ventje, maar hij verandert langzaam maar zeker in een van mijn grootste horrornachtmerries. Een aantal scènes zijn vastgeroest in mijn hoofd en komen nog regelmatig voorbij wanneer ik mijn ogen sluit. Wat deze scènes zo krachtig maakt, is de mix van acteerwerk, camerawerk en praktische effecten. Jump scares komen amper voor. De onderhuidse spanning is voldoende om je op het puntje van je stoel te laten zitten.
Ook een sterk punt is het gevoel van onmacht dat ik heb ervaren ten opzichte van Andy en Piper. Je hoopt uit alle macht dat Laura gestopt wordt, maar dit gevoel van machteloosheid groeit alleen maar naarmate zij (ondanks de tegenwerking die zij krijgt ) de situatie steeds weer naar haar hand weet te zetten.
Ik heb ook gehoord dat Laura medelijden opwekt, en hoewel ik wellicht een greintje van dit gevoel ervoer toen ik haar aan het slot met haar dochter in het zwembad zag liggen, vond ik het verder onmogelijk om sympathie voor haar op te wekken. Het verlies van een geliefde is geen excuus om dergelijke zieke plannen te bedenken en hierbij talloze andere mensenlevens op te offeren. Maar onder meer haar personage maakt Bring Her Back juist tot zo’n uitstekende horrorfilm.
Ondanks enkele kleine smetjes zoals de onduidelijk verklaarde verschijning van de overleden vader van Andy en Piper, de zichtbare zoutlijn aan de voorkant van het huis die niemand lijkt op te merken, en het feit dat de mensen om Laura heen bepaalde acties (zoals de opgezette hond in haar huis) niet direct als alarmerend herkennen, zit deze moderne klassieker zo sterk in elkaar dat ik hier met gemak overheen kan kijken. Een van de sterkste horrors die ik ooit gezien heb.
Het verbaasde mij toen ik erachter kwam dat de regisseuse die verantwoordelijk was voor We need to talk about Kevin, eveneens verantwoordelijk was voor Die my Love. Deze vond ik namelijk veel sterker dan Die my Love: Een onevenwichtig drama dat te afstandelijk blijft, omdat de focus uitsluitend ligt op de mentale inzinkingen van Grace, zonder dat er aandacht is voor haar achtergrond of haar leven vóór haar fragiele geestestoestand. Ik had bijvoorbeeld graag willen zien hoe Grace en Jackson elkaar ontmoet hebben en hoe hun relatie zich ontwikkelde tot het moment waarop ze naar het platteland verhuisden.
Wat de kijker nu voorgeschoteld krijgt, is een opeenstapeling van incidenten rondom Grace, zonder dat er een verhaal of verdere verdieping van de personages wordt getoond. Dit had mijns inziens beter gewerkt dan alleen maar uitkomsten van omstandigheden tonen wat de film bleek en onbevredigend maakt. Het dramatische lot dat Grace zelf koos, liet mij hierdoor volledig onberoerd, en met een leeg, onbevredigd gevoel achter. De acteerprestaties van de twee acteerkanonnen konden mijn aandacht soms kortstondig afleiden van het gebrek aan verhaal, maar die magie verdween snel. Met alleen een penseel dat prachtige streken kan zetten, kom je immers niet ver zonder een doek.
Alternatieve titel: No Other Choice, 24 maart, 23:13 uur
Werkloos maar niet weerloos
Omdat ik zelf werkzaam ben binnen het sociaal domein en binnen mijn vak ook veel met werkzoekenden in aanraking kom is dit thema erg herkenbaar voor mij. Op het vermoorden van de competitie na dan
No other choice weet werkloosheid en de doorwerking die dit heeft op de privé levens van mensen op een goede manier te vangen. Door dit herkenbare onderwerp te vervlechten met humor en een bizar script heeft regisseur Park Chan-wook echt iets unieks neergezet.
Hoewel ik No Other Choice makkelijker te volgen vond dan Decision to Leave en Ahgassi, vond ik die laatste twee films wel een stuk sterker. Dit komt met name door een aantal scènes die de vaart uit het verhaal halen. Daarnaast is er te veel focus op slapstickachtige elementen, wat een negatieve invloed heeft op de spanningsboog. Dit haalde mij regelmatig uit het verhaal, waardoor ik me soms ook een beetje zat te vervelen.
Een herziening zou wel eens verhelderend kunnen zijn. Zo vond ik het einde in eerste instantie onduidelijk, maar na wat nadenken bleek het juist heel ironisch: Man-soo dreigt opnieuw inwisselbaar te worden. Ditmaal door machines. Wellicht bevat de film nog meer details die mij bij de eerste kijkbeurt ontgingen. Een verhoging van mijn score is dus zeker niet uitgesloten.
Park Chan-wook blijft een regisseur om in de gaten te houden. Ik heb in ieder geval nog genoeg werk van hem om te ontdekken. Met stipt op nummer één de originele Oldboy, die ik nog steeds eens moet gaan bekijken.
Als je mijn eerdere reviews erop naslaat, wordt al snel duidelijk dat ik nooit een fan ben geweest van de originele Captain America. Chris Evans heeft nooit indruk op mij gemaakt. Ik vond zijn vertolking vergeetbaar en weinig bijzonder.
Toch keek ik in het verleden negatiever naar het personage dan ik dacht. The Infinity Saga is een persoonlijk hoogtepunt in het Marvel-universum voor mij. Over The Avengers (2012) was ik bijvoorbeeld minder positief. Omdat ik The Infinity Saga in zijn geheel beter vond dan een groot deel van de andere Marvel-producties, ging ik misschien ook milder naar het personage kijken. Zelfs tot het punt dat ik blij was toen ik hoorde dat we hem terug gaan zien in Avengers: Doomsday.
Ik vermoed echter dat deze gevoelens eerder voortkomen uit nostalgie. Chris Evans vertolkt het personage al zo lang en daarnaast maakt hij al langere tijd deel uit van een veel grotere superheldencast. Voor een nieuwe solofilm van Captain America met hem in de hoofdrol zou ik minder enthousiasme voelen.
Dit verklaart wellicht ook waarom ik niet negatief tegenover de release van Captain America: Brave New World stond. Hoewel ik de Disney+-serie The Falcon and the Winter Soldier zo saai vond dat ik hem nooit heb uitgekeken, stond ik verder neutraal tegenover de opvolger van het personage, vertolkt door Anthony Mackie. De vele negatieve recensies hielden mij desondanks toch een tijdje tegen om de film te bekijken. De realiteit viel mij alleszins mee: hoewel de eerste films met Chris Evans veel meer lof krijgen, vond ik Brave New World zeker niet slechter dan Captain America: The First Avenger.
Amper een compliment te noemen, maar Marvel maakt het er ook niet beter op. Ik wil wel een compliment geven voor het originele idee om Brave New World te linken aan The Incredible Hulk (2008) en Eternals. Hiermee maakt Marvel duidelijk dat deze producties nog steeds deel uitmaken van het Marvel Cinematic Universe. Het idee was echter leuker op papier dan in de praktijk.
Personages als Thaddeus "Thunderbolt" Ross en Samuel Sterns kon ik namelijk totaal niet meer herinneren. Bij Ross was dit verklarbaar, omdat hij de overleden William Hurt moest vervangen. Maar ook zijn personage was volledig weggezakt.
Gevalletje van "leuk geprobeerd, maar aardig mislukt". Het rommelige verhaal, de met regelmaat pijnlijk slechte effecten (die nog beter door AI hadden kunnen worden geanimeerd) en een compleet vergeetbare sidekick in de vorm van Joaquin Torres maken de kijkervaring niet beter. Giancarlo Esposito speelt naar mijn idee steeds dezelfde rol, wat de film ook niet ten goede komt.
Anthony Mackie doet het niet slecht, maar zijn personage wordt (net als dat van Chris Evans) veel te serieus neergezet. Hierdoor zie ik ook deze versie van Captain America als vergeetbaar en weinig bijzonder. Maar misschien kijk ik hier over 10 of 15 jaar ook wel met een nostalgische bril naar terug?
Het eindgevecht met Red Hulk en enkele op zichzelf staande actiescènes waren nog wel aardig. Dit heeft geleid tot onderstaande beoordeling. maar gezien de huidige kritiek zie ik niet snel een nieuwe solofilm met Sam Wilson verschijnen.
