Alternatieve titel: Mario Puzo's The Godfather, gisteren om 21:11 uur
A gift from cinema history you can’t refuse
Ik heb een bekentenis te maken: dit is geen herziening van een film die ik al had gezien vóór ik begon met reviews schrijven voor Moviemeter, maar simpelweg omdat ik The Godfather nog nooit had gekeken…
Toen ik jonger was, lag mijn focus vooral op blockbusterfilms. Naarmate ik ouder werd, heb ik meerdere keren op het punt gestaan om deze klassieker te kijken, maar liet ik mij telkens tegenhouden door de gedachte dat de film onmogelijk aan alle verwachtingen zou kunnen voldoen. Daarnaast hebben opmerkingen over de traagheid en complexiteit van het verhaal, in combinatie met de speelduur van bijna drie uur, mij er in het verleden van weerhouden om eraan te beginnen. Ook speelde mee dat ik bang was dat de film te sterk verouderd zou zijn.
Hoewel ik moet toegeven dat mijn 16-jarige zelf de schoonheid van deze film waarschijnlijk niet volledig had kunnen waarderen, schaam ik mij enigszins dat het zo lang heeft geduurd voordat ik dit unaniem geprezen meesterwerk eindelijk heb gezien. Na het kijken van The Godfather kan ik namelijk niet anders concluderen dan dat deze film tot de basisopvoeding van iedere filmliefhebber behoort. Mijn zorgen over eventuele overwaardering bleken volledig onterecht.
Wat betreft de vermeende traagheid en complexiteit: je moet er inderdaad voor gaan zitten en bereid zijn je mee te laten voeren, maar zolang je je aandacht erbij houdt, is het verhaal uitstekend te volgen. Al was ik zo nu en dan even in de war over wie nou precies wie was, kon ik de verhaallijn zonder verdere problemen volgen.
Ik kan deze film niet anders omschrijven dan als een geschenk uit de filmgeschiedenis. Een geschenk van bijna 55 jaar oud dat tevens als tijdscapsule werkt: gesitueerd in de jaren ’40, gemaakt in de jaren ’70, en nog altijd verrassend sterk overeind is gebleven. De vele iconische scènes en het natuurgetrouwe maffiasfeertje, dat als inspiratie heeft gediend voor talloze films, series en games, spelen hierin een grote rol. En natuurlijk mogen de uitmuntende acteerprestaties van met name Marlon Brando en Al Pacino ook niet onvermeld blijven
Aan iedereen die, om wat voor reden dan ook, nog nooit aan deze trilogie is begonnen: zet dit bovenaan je prioriteitenlijst. Ik kijk in ieder geval uit naar de overige twee delen. En daar ga ik nu zeker geen jaren meer mee wachten
Doorgaans schrijf ik alleen reviews over films, maar omdat Punisher: One Last Kill officieel als film wordt betiteld, neem ik deze ook mee. De voormalige Netflix-serie heb ik ook gezien. One Last Kill lijkt daar grotendeels los van te staan, maar voelt tegelijkertijd wat gefragmenteerd aan. Het doet eerder denken aan een pilot voor een zachte reboot van de serie dan aan een echt op zichzelf staande special.
Een special die volgens mij bedoeld is om een inkijkje te geven in waar Frank Castle zich bevond, voordat hij mogelijk opduikt in de nieuwe Spider-Man. De release daarvan moeten we natuurlijk nog afwachten. Als “Ma” (de nieuwe vijand die in deze special wordt geïntroduceerd) daarin geen rol speelt, zou ik het vreemd vinden als hier geen losstaand vervolg op komt.
Dat vervolg hoeft wat mij betreft geen seizoen van dertien afleveringen te zijn. De serie zat goed in elkaar, maar had beter gewerkt in een format van vijf tot maximaal acht afleveringen, zoals ook bij Daredevil: Born Again is gedaan. Een kort seizoen van vijf afleveringen, in dezelfde vlotte stijl als deze special, had hier goed kunnen passen.
Nu voelt het vooral als een losse showcase van het personage, zonder echte toegevoegde waarde voor het verhaal van Frank Castle. Daardoor komt de special behoorlijk overbodig over en voegt deze voor mij persoonlijk weinig toe.
Dat gezegd hebbende, was het absoluut geen straf om naar de moddervette actie te kijken, die hier bruter dan ooit in beeld wordt gebracht op één slordig CGI-moment na. Petje af voor Disney. Hopelijk wordt er straks geen afbreuk gedaan aan The Punisher door hem in een 12+-productie op te laten duiken.
