The Strangers part 1 is een remake van een film die ik al niet geweldig vond dus dit nieuwe deel, die voor het grootste gedeelte een herhaling van het origineel is, voegt voor mij echt helemaal niks aan het horrorgenre toe. Deze verkapte remake is namelijk saai en langdradig, en wil daarnaast op geen enkele manier spannend worden. Er gebeurt genoeg, maar de film bevat zó veel clichématige momenten dat iedere vorm van spanning al snel wegvalt.
De acteurs doen het daarbij nog niet eens zo slecht niet, maar ze hebben helaas gekozen voor een productie die wel door Chat GPT gegenereerd lijkt te zijn. Ik zie de prompt ook al voor mij: “acteer als een uitstekend scriptschrijver, schrijf een script voor een reboot van de film The Strangers uit 2008. ” Al zou het mij niks verbazen dat AI een beter script op papier weet te zetten dan dat hier het geval is.
Tenzij het tweede en derde deel opeens veel beter scoren dan het eerste deel van dit aangekondigde drieluik laat ik deze vervolgen lekker aan mij voorbij gaan. Het spenderen van mijn tijd hieraan voelde in alle opzichten als een verspilling van mijn avond.
In de basis heeft Blink Twice een prima opzet. Het begint allemaal best aardig, met een fijne vibe, waarbij je merkt dat er onder het oppervlak iets broeit. Wat ik vooral jammer vond was dat de personages van Channing Tatum en kornuiten zo eendimensionaal en oppervlakkig bleven. Het verhaal is eigenlijk heel rechttoe, rechtaan en daarom is het jammer dat hier niet meer diepgang in werd aangebracht.
Als eenmaal duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit – dit is overigens geen hogere wiskunde en zie je al van mijlenver aankomen – is de manier waarop wraak genomen wordt een beetje inspiratieloos. Men had hier goed los kunnen gaan door bijvoorbeeld in een soort Quentin Tarantino stijl een waar feestje van te maken, maar nu deed het mij allemaal vrij weinig. Daarnaast duurt de opbouw hiernaartoe ook net wat te lang.
De laatste scène vond ik wel weer tof, maar ik had graag meer van dit soort momenten gezien. Nu waren deze in de minderheid in combinatie met veel te veel ongeloofwaardigheden. De meest ver gezochte vond ik nog wel dat Frida eerder op het eiland was geweest zonder zich hier in eerste instantie iets van te kunnen herinneren. Ook al was hier een verklaring voor: dan nog vond ik dit te ongeloofwaardig overkomen.
Alternatieve titel: Suffocating Love, 23 februari 2025, 16:17 uur
What are you willing to endure?
Zo nu en dan loop je compleet onverwacht tegen een ondergewaardeerd pareltje aan, en Suffocating Love is hier een goed voorbeeld van voor mij. Ik kwam de titel tegen tijdens een terugvlucht vanuit Taiwan en omdat de omschrijving mij aansprak, en ik nog maar weinig ervaring heb met producties uit Taiwan, leek mij dit een mooi moment om mijn vakantie in het land af te sluiten.
En Suffocating love heeft mij positief verrast. Ik was tot op zekere hoogte dan ook verbaasd toen ik de overwegend negatieve kritieken zag. Ik begrijp deze overigens wel. Het kan voor een buitenstaander lastig zijn om zich in het hoofdpersonage te verplaatsen. Omdat ik mij juist in zijn gedragingen herkende, en in zijn gedachtegang mee kon gaan vond ik de film juist een extra dimensie meekrijgen.
Hoewel ik ondanks mijn roze bril echt nog wel voldoende tekortkomingen kan aanhalen, en dit ook voorkomt dat ik een nog hogere beoordeling uitdeel, wegen de positieve aspecten voldoende op tegen de negatieve aspecten. Wat ik jammer vond was dat Pai Chia-Chi niet meer positieve eigenschappen toegeschreven kreeg (ze werden in ieder geval minimaal getoond) zodat er meer begrip kon worden opgebracht voor het hoofdpersonage en de zaken in haar die hem aanspraken. Het feit dat je tijdens de verliefdheidsfase verblind kan zijn voor de tekortkomingen van een ander is namelijk een universeel gegeven waar veel mensen ooit mee in aanraking komen in hun leven. Pas wanneer de vlinders gaan liggen kan je eigenlijk pas een redelijke inschatting maken of een persoon echt bij je past en of de tekortkomingen van een ander (die hebben we namelijk allemaal) voldoende compenseren met de positieve eigenschappen van een ander persoon.
Suffocating love wordt nog een stuk interessanter wanneer er een nieuwe vlam in beeld komt en de worsteling die het hoofdpersonage ervaart met Pai Chia-Chi maximaal naar voren komen. Echter had ik ook graag een kleine inkijk gehad in het leven van Ai-hsuan en hoe de liefde tussen haar en haar partner zo bekoeld geraakt is. Want wie kan voorspellen dat er over een aantal jaar niet precies hetzelfde zou gebeuren tussen Ai-Hsuan en het hoofdpersonage, wanneer zij met hem bij elkaar was gekomen?
Vervolgens wordt er een plottwist met zelfs een fantasy element in de mix gegooid, waarbij het hoofdpersonage met een derde, schijnbaar perfecte vrouw eindigt. Toch heeft deze nieuwe vlam een mysterieuze verborgen agenda, die ik overigens graag meer uitgediept had willen zien om meer over inhoudelijke motivatie te ontdekken waarom zij met de rituelen bezig was. Een gemiste kans.
Het verhaal eindigt met een in de basis sterk slotakkoord die bij mij echt wel even binnen kwam. Ik begrijp echter gelijk ook de tekortkoming hieraan: omdat Pai Chia-Chi neergezet lijkt te worden als een persoon die haast alleen maar tekortkomingen kent boet het slot flink flink aan kracht in. Als het hoofdpersonage bijvoorbeeld meer over haar te weten zou komen met hoe zij nu in het leven zou staan op een meer positieve manier, had dit een sterke toevoeging kunnen zijn. Wellicht met haar controlerende gedragingen die meer onder controle waren en hoe zij ten positieve was veranderd bijvoorbeeld. Of, zoals eerder al aangehaald, het personage meer in balans was gebracht met meer positieve eigenschappen die zij tijdens de relatie met het hoofdpersonage al zou bezitten. Ik geloof dat het slot dan meer indruk had kunnen maken. En ik geloof ook dat dit voor de film in zijn geheel geld.
Hoewel de regisseur dus voldoende kansen heeft laten liggen, maken het eigenzinnige stijltje en originaliteit die het verhaal uitstraalt, veel goed. Ik geloof dat het verhaal en de boodschap in het hoofd van de regisseur helemaal duidelijk waren, maar het komt op het scherm niet altijd even duidelijk over. Ik kon hier echter doorheen kijken doordat ik hier in mijn ogen wel een boodschap aan kon koppelen. Namelijk dat geen liefde perfect is, ook al lijkt dit op het eerste gezicht nog zo te zijn in vergelijking tot de relatie die je kan hebben gehad met een ex-geliefde.
Tot slot goed om te weten: deze staat ook gewoon op de Nederlandse Netflix
In mijn review van de eerste Ferry film geef ik nog aan dat het publiek waarschijnlijk behoorlijk Ferry moe geworden was wanneer men gekozen had voor een serie format. Het eerste seizoen van de Ferry serie vond ik echter verrassend leuk, en ook sterker dan de eerste film. Dit maakte mij zelfs weer een beetje enthousiast voor de tweede Ferry film.
Het verhaal van meneer Bouman voelde na seizoen 1 al behoorlijk afgerond aan. In het derde seizoen kreeg het personage een kleine opleving. Ook al voelde de opzet geforceerd, het derde seizoen kende de nodige vermakelijke momenten. De meeste mogelijkheden om nog nieuwe verhalen over het personage te vertellen liggen echter in het tweede, nog niet verschenen seizoen van de Ferry serie.
Deze vervolgfilm, die zich na de gebeurtenissen van seizoen 3 afspeelt, is naast geforceerd in de opzet, ook gewoon enorm saai. Frank Lammers blijft het leuk doen, maar met name de personages Jezzebel en Lex zijn niet om aan te zien. Beide personages komen zeer ongeloofwaardig over. Jonas Smulders acteert simpelweg vreselijk, en hoewel Aiko Beemsterboer het iets beter doet, is de actrice een grote miscast voor het personage. Deze past haar namelijk totaal niet. Dit staat nog los van het feit dat het personage zelf ook totaal niet interessant is.
De regisseur probeert het tempo hoog te houden door de personages in verschillende benaderde situaties te laten belanden, maar nergens wordt het ook maar een enkel moment spannend. Het einde wekt de indruk dat het nu gedaan is met Ferry, en naar mijn mening is dit waarschijnlijk de beste keuze. Een tweede seizoen van Ferry kan mogelijk nog potentie hebben, maar deze tweede film voelt met name gewoon heel overbodig aan.
