In zijn algemeenheid kan ik de Alien reeks zondermeer waarderen. Hoewel ik pas in 2017 voor de allereerste keer aan de reeks begonnen was begreep ik goed waar alle hype vandaan kwam. Met Romulus probeert men een nieuw publiek te porren voor het Alien universum, en ik moet zeggen dat dit aardig geslaagd is.
Met name de opzet vond ik minder sterk. Het verhaal komt traag op gang en zonder voorkennis heb je werkelijk geen flauw idee waar je in terecht gekomen bent. Bij mij was er ook vrij veel informatie weggezakt, waardoor ik er zelf ook echt even in moest komen. De retro aankleding voelt voor een productie uit 2024 behoorlijk gedateerd aan, al is dit laatste onoverkomelijk wanneer je dit nieuwe deel tussen twee films uit de jaren 70 en 80 af wilt laten spelen.
Eenmaal op gang valt er voor zowel nieuwkomers als oudgedienden genoeg te genieten. Het verhaal is spannend en vlot genoeg, met een goede mix aan sciencefiction, actie en horror. Ook lof voor de vele praktische effecten! Daarnaast zijn er ook voldoende referenties met betrekking tot het origineel. Er wordt daarnaast niet alleen voor herkenning gegaan. Zo wordt er bijvoorbeeld ook nog een nieuwe monsterlijke verschijning in het verhaal (pun intended) geïnjecteerd.
Een korte recap van het eerste deel zou niet misstaan hebben om nieuwkomers in de reeks wat zachter te laten landen. Ik zou iedereen dan ook adviseren om Alien, Romulus, en Aliens in chronologische volgorde te gaan zien. Zelf sta ik er niet direct om te trappelen om dit na het zien van Romulus voor een tweede keer te doen, kijkende naar mijn beoordelingen van Alien en Aliens. Zó goed vond ik de films namelijk ook weer niet. Maar wie zal het zeggen: wellicht stijgt mijn waardering voor dit deel nog net wat meer indien ik dit op een later moment alsnog besluit te doen.
Hoewel ik enorm uit heb gekeken naar de hekkensluiter van de X trilogie vond ik dit slotakkoord echt een heel stuk minder dan de overige delen.
Het idee is op papier niet slecht bedacht, maar de uitwerking vond ik enorm tegenvallen. Er was weinig horror te bekennen, scenes die er echt uitsprongen (zoals bij Pearl en X wel het geval was) ontbraken hier, en wanneer de identiteit van The night Stalker eindelijk onthuld wordt gaat er maar weinig dreiging van hem uit. Dit geldt net zo goed voor de identiteit loze cult leden die alleen maar leken te dienen als aankleding voor het verhaal. Hier had veel meer uitgehaald kunnen worden.
Het enige wat mij door heeft laten kijken was het jaren 80 sfeertje die wel bijzonder goed gelukt is. Ook Mia Goth doet het weer meer dan verdienstelijk, maar scenes waarin ze echt kan laten zien wat ze in huis heeft, schitteren in dit deel van afwezigheid.
Jammer dat de hekkensluiter van deze trilogie moet eindigen in deze teleurstelling. Waar ik de eerste twee delen ooit nog wel een keer zou willen herzien, ga ik MaXXXine een tweede keer waarschijnlijk overslaan.
