Dit laatste(?) deel uit de Conjuring-reeks blijft qua niveau vergelijkbaar met het eerste deel. Echte dreiging ontbreekt, omdat je weet dat de paranormale onderzoekers Ed en Lorraine Warren de gebeurtenissen zullen overleven. Hun ervarenheid en routine maken de reeks voor mij altijd iets minder boeiend. Het hoogtepunt was voor mij deel twee: ondanks dit voorspelbare gegeven voelde de dreiging daar groter, en Valak was destijds een angstaanjagende verschijning.
Helaas ontbreekt in dit deel een dreiging met dezelfde intensiteit, hoe hard de marketing ook het tegendeel probeert te bewijzen. Een dreiging die op papier groot lijkt, hoeft dat in de praktijk nog niet te zijn. Hoewel The Conjuring: Last Rites een stapje beter is dan The Devil Made Me Do It, blijft het ver achter bij veel andere horrorfilms van de afgelopen jaren. Er ontbreekt creativiteit en originaliteit, en de finale, die eigenlijk sensationeel zou moeten zijn, is allesbehalve beangstigend. Wel zitten er sterke jumpscares in de film verwerkt, maar die volgen een voorspelbaar patroon. Met alleen een paar jumpscares kom je er niet als je finale teleurstelt.
Deze horror steekt nergens boven het maaiveld uit. Voor beginnende horrorliefhebbers kan het een leuke introductie zijn, maar voor de doorgewinterde horrorfan is dit niveau allang niet meer genoeg.
Bring her back laat zien hoe belangrijk de basis van een goed verteld verhaal, een gezonde dosis drama, en uitstekende acteerprestaties zijn. Het valt mij op dat er de afgelopen tijd steeds vaker titels uitkomen die deze benadering hanteren en hiermee het horrorgenre naar een hoger niveau brengen. Sinners en Weapons zijn hier bijvoorbeeld ook uitstekende voorbeelden van. Een verhaal wat complex in elkaar steekt is dan niet eens noodzakelijk. Zolang het maar goed verteld wordt.
Bring Her Back heeft mij positief verrast. Ik vond Talk to Me, de vorige film van hetzelfde regisseursduo, namelijk met name sterk in de eerste helft, maar minder overtuigend in de tweede helft, die te veel focuste op oppervlakkig sentiment en sensatie. Gelukkig is dat hier niet het geval: Bring Her Back is veel evenwichtiger opgebouwd.
Vanuit het eerste moment merk je dat er iets broeit. Naarmate de speelduur vordert, bouwt de spanning zich langzaam maar zeker op. Iedereen kan zien dat Laura compleet doorgedraaid is, maar de kracht van de film zit in hoe het verhaal zich verder ontwikkelt. Olivier is in het begin slechts een raar ventje, maar hij verandert langzaam maar zeker in een van mijn grootste horrornachtmerries. Een aantal scènes zijn vastgeroest in mijn hoofd en komen nog regelmatig voorbij wanneer ik mijn ogen sluit. Wat deze scènes zo krachtig maakt, is de mix van acteerwerk, camerawerk en praktische effecten. Jump scares komen amper voor. De onderhuidse spanning is voldoende om je op het puntje van je stoel te laten zitten.
Ook een sterk punt is het gevoel van onmacht dat ik heb ervaren ten opzichte van Andy en Piper. Je hoopt uit alle macht dat Laura gestopt wordt, maar dit gevoel van machteloosheid groeit alleen maar naarmate zij (ondanks de tegenwerking die zij krijgt ) de situatie steeds weer naar haar hand weet te zetten.
Ik heb ook gehoord dat Laura medelijden opwekt, en hoewel ik wellicht een greintje van dit gevoel ervoer toen ik haar aan het slot met haar dochter in het zwembad zag liggen, vond ik het verder onmogelijk om sympathie voor haar op te wekken. Het verlies van een geliefde is geen excuus om dergelijke zieke plannen te bedenken en hierbij talloze andere mensenlevens op te offeren. Maar onder meer haar personage maakt Bring Her Back juist tot zo’n uitstekende horrorfilm.
Ondanks enkele kleine smetjes zoals de onduidelijk verklaarde verschijning van de overleden vader van Andy en Piper, de zichtbare zoutlijn aan de voorkant van het huis die niemand lijkt op te merken, en het feit dat de mensen om Laura heen bepaalde acties (zoals de opgezette hond in haar huis) niet direct als alarmerend herkennen, zit deze moderne klassieker zo sterk in elkaar dat ik hier met gemak overheen kan kijken. Een van de sterkste horrors die ik ooit gezien heb.
Het verbaasde mij toen ik erachter kwam dat de regisseuse die verantwoordelijk was voor We need to talk about Kevin, eveneens verantwoordelijk was voor Die my Love. Deze vond ik namelijk veel sterker dan Die my Love: Een onevenwichtig drama dat te afstandelijk blijft, omdat de focus uitsluitend ligt op de mentale inzinkingen van Grace, zonder dat er aandacht is voor haar achtergrond of haar leven vóór haar fragiele geestestoestand. Ik had bijvoorbeeld graag willen zien hoe Grace en Jackson elkaar ontmoet hebben en hoe hun relatie zich ontwikkelde tot het moment waarop ze naar het platteland verhuisden.
Wat de kijker nu voorgeschoteld krijgt, is een opeenstapeling van incidenten rondom Grace, zonder dat er een verhaal of verdere verdieping van de personages wordt getoond. Dit had mijns inziens beter gewerkt dan alleen maar uitkomsten van omstandigheden tonen wat de film bleek en onbevredigend maakt. Het dramatische lot dat Grace zelf koos, liet mij hierdoor volledig onberoerd, en met een leeg, onbevredigd gevoel achter. De acteerprestaties van de twee acteerkanonnen konden mijn aandacht soms kortstondig afleiden van het gebrek aan verhaal, maar die magie verdween snel. Met alleen een penseel dat prachtige streken kan zetten, kom je immers niet ver zonder een doek.
