menu

Hier kun je zien welke berichten El ralpho als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A-Team, The (2010)

Alternatieve titel: The A Team

3,5
Prima mainstream productie

Toegegeven; kritische kijkers zullen zich in grote mate kapot ergeren aan de vele totaal niet realistische scene's die deze prent bevat.
Echter hebben we het hier wel over the A-team; de originele serie was nou ook niet bepaald realistisch te noemen en op voorhand kun je zelf wel bedenken dat de film nou niet bepaald veel realistischer zou zijn.

Natuurlijk is er anno 2010 wel flink aan het concept gesleuteld. Zo zijn het verhaal en de personages an sich flink gemoderniseerd en is de Bassie en Adriaan actie aangepast aan het actie niveau anno 2010. Grotesker en voor zover mogelijk nog harder over the top (wat in de tijd dat de serie uitkwam natuurlijk ook nog niet op die manier kon) Deze actie mag dan een looping met het realisme nemen, het kijkt lekker weg en ziet er op sommige momenten behoorlijk spectaculair uit! Met name de tank-scene is heerlijk om te aanschouwen en een van de hoogtepunten uit de film.

Met de actie zit het dus wel snor, met al het overige echter minder. Al is het verhaal op zichzelf goed vertaald naar onze tijd, er is maar een A-team die de klus kan klaren en geen vervangend opengetrokken blik acteurs. Met name Bradley Cooper en Liam Neeson mogen dan niet de minste zijn; ze komen geenszins geloofwaardig over als Face of Hannibal. Evenals de vertolkingen van de overige leden van het team. Ook al ben ik zelf geen fervent liefhebber van de serie en heb ik maar een aantal flarden van wat afleveringen gezien; als het mij opvalt zal het de hordes trouwe fans zeker teleurstellen.

Als eindconclusie kan ik zonder meer zeggen dat de actie in deze prent meer dan geslaagd is. Mits je van over the top houdt
De vertolking van de personages viel dus als al eerder gezegd echter tegen en geen van de 4 leden wist me dan ook op geen enkele manier aan te spreken.

Aardige film, die over de gehele linie alsnog zeer geslaagd te noemen is. Echter was ik meer te spreken over ''The losers'' die vaak met deze film vergeleken wordt. Deze prent vond ik een stuk sterker; niet vanwege de actie maar de personages waar je beter bij betrokken werd. De film biedt net dat beetje meer charisma wat deze film ontbeert.

Alsnog heb ik me een avond uitstekend vermaakt met deze film en heeft hij onderstaande score dan ook dik verdiend.

Dikke 3,5*

Abduction (2011)

1,0
Behoed u voor het kwade!

Het enige voordeel van het bekijken van een slechte film is dat je je daarna zo lekker kunt uitleven over het schrijven van een recensie waar je de film volledig in af kunt zeiken. Had ik dan niet liever een sterkere film willen bekijken? Absoluut. Waarom ik er dan uiteindelijk toch voor gekozen heb om Abduction te bekijken? Geen idee..

Ik had voor deze film namelijk echt mijn vergrootglas nodig om op te merken wat er nog wel positief was aan deze film. Laat ik voorop stellen dat Lautner absoluut het grootste mankement is van de hele film. Nauw op de voet gevolgd door het waardeloze script en de andere acteurs die eveneens voor geen meter kunnen acteren. Ik probeerde me niet te laten afschrikken door het Twilight verleden van de acteur -films waar ik na alleen het eerste deel van gezien te hebben zo ver mogelijk bij uit de buurt blijf- omdat ik ook toe moet geven dat bijvoorbeeld Robert Patinson in Remember me een bijzonder sterke rol heeft neergezet waarbij ik me totaal niet aan de acteur gestoord had.

Bij Lautner is dit echter wel anders. Wat een irritant rontventje is dat zeg. Alles suggereert er op dat hij pas net om de hoek komt kijken waarbij een specifieke scené dit eigenlijk perfect naar voren brengt. Het gaat hierbij om de scené waarbij zijn toekomstige geliefde bij hem thuis langskomt om aan een school opdracht te werken. Wat hij in deze scené overdreven opzettelijk doet, doet hij in de rest van de film eigenlijk (onbewust?) ook. Lautner neemt namelijk een houding aan waarin hij de ultieme coole, stoere en intelligente mooiboy probeert te zijn waardoor ik me persoonlijk groen en geel ergerde aan de acteur naast het feit dat hij totaal niet kan acteren.

Een slecht script, een waardeloze hoofdrolspeler, maar als het met de actie maar goed zit toch? Ook hier is de film in staat geweest dit flink te verprutsen. Er zit dan wel voldoende actie in de film maar deze is qua geografie zo slecht in beeld gebracht dat dit ook een hulpeloos zooitje geworden is. Je kunt ook wel spreken van actie om de actie waarbij veel zaken onlogisch zijn en er puur op gericht zijn om zogenaamd groots en cool te zijn. Ook hier is dit het geval.

Het enige lichtpuntje bij aanvang was de prachtige Lily Collins (dochter van) die mijn aandacht nog wist te trekken met een klein rolletje in Priest. Maar ook in deze film viel zij mij bijzonder tegen..

Alle redenen om deze film vooral te laten liggen dus!

1,0*

About Time (2013)

2,0
About boredom.

Een flinke tegenvaller is dit. Na het sterke The fault in our stars van afgelopen zomer die ondanks zijn mankementen wel gewoon een hele sterke film neer wist te zetten, werd mijn nieuwsgierigheid uiteindelijk groot genoeg om ook About time eens een kans te geven. Dit had ik niet moeten doen, want hoewel het aanvankelijk allemaal nog best leek te lopen gaat het meer en meer bergafwaarts zodra McAdams in beeld verschijnt, en dit is helaas al snel.

Grootste mankement is dat er gewoon te weinig gebeurd en dat ik hier al gauw het idee had naar een chick flick te kijken. Goed, dit was bij the Fault in our stars natuurlijk ook, maar deze bood toch nog een bepaalde diepgang en dusdanig sterke verhaallijn dat het uiteindelijk zelfs een sterk te noemen film was. Hier was dit helaas niet het geval. Dit is het voorbeeld van een film die je samen met je vriendin verplicht op de bank moet zitten kijken, dus je kunt wel nagaan hoe ik mij na afloop voelde omdat ik hier vrijwillig voor gekozen had, en als kers op de taart deze slaapverwekkende attractie ook nog eens in mijn eentje heb uitgezeten. Naarmate het verhaal vordert wordt er geprobeerd nog wat extra gewicht bij te gooien als de turbulente levensstijl van de zus van Tim onder de loep word genomen waarop hij vervolgens actie gaat ondernemen, maar enige vorm van impact hebben deze scene's niet. Wél moet ik toegeven dat het overlijden van de vader van Tim zijn schot op doel niet mist, want de laatste momenten waarop Tim definitief afscheid diende te nemen raakte mij dan weer wel. Ook de start van de titel beviel mij goed, gezien zijn sciencefiction achtige inslag direct mijn aandacht greep, maar na een klein halfuurtje heb je dit trucje ook wel weer gezien en begint de zoetsappige en slaapverwekkende liefdesverhouding tussen Tim en Mary helaas een veel te grote rol te spelen.

Alles samen genomen is er hier sprake van een vlotte, rollende start, en eveneens een aantal sterke, emotionele scene's met betrekking tot de vader richting het einde maar de overige speelduur, die slaapverwekkend genoemd mag worden, is hier het uitzitten toch echt niet van waard.
Enorm overgewaardeerde titel dit, en mijn advies is dan ook om deze vooral over te slaan.

2,0*

Abraham Lincoln: Vampire Hunter (2012)

2,5
vampiertje jagen

Complete nonsens waar Abraham Lincoln aanvankelijk weinig mee te maken leek te hebben. In de tweede helft van de film werd mij duidelijker waarom hiervoor gekozen is, maar werd ook des te duidelijker dat fantasy en de voormalig president maar bar slecht samen gaan. Het was ook op dit punt dat ik het verhaal een stuk minder interessant begon te vinden. Dit in tegenstelling tot de eerste helft, waarbij het hoofdpersonage ieder willekeurig persoon had kunnen voorstellen. Het is op deze momenten dat de film heerlijk simpel in eenvoud is en op zijn best is. De extra dimensie van Lincoln, die met name in de tweede helft naar voren komt is gewaagd en origineel, maar dat wil niet zeggen dat het leuk is.

Vanaf dit punt wordt de luchtigheid weliswaar nog steeds behouden maar is het personage van Lincoln in combinatie met dit onderwerp te ongeloofwaardig. Op een gegeven moment is de president een behoorlijk aantal jaren ouder geworden, en dit doet de film geen goed. zowel verhaaltechnisch als visueel. Lincoln wordt namelijk nog steeds door dezelfde acteur vertolkt waarbij de make-up om de acteur ouder te laten lijken bij mij een behoorlijke flater sloeg. Hetzelfde geldt voor zijn grote liefde die ineens voor 20 jaar ouder door moet gaan, wat er bij mij dan ook echt niet inging. Het is op dit punt dat de film zich te serieus wil laten nemen, maar het totaal niet is. Dit is zeker geen slechte film maar Lincoln als hoofdpersonage werkte hier voor mij niet, en haalde de vaart er ook uit. Zeker toen hier de nadruk op werd gelegd.

Daar komt bij dat veel actie lekker spetterend wordt neergezet maar sommige scene's (met name die met de paarden) een typisch geval is van overdaad schaadt en te CGI achtig aandoet.

2,5*

Across the Hall (2009)

1,5
Bijzonder lauw filmpje


De film probeert de kijker te verassen met de nodige plottwists die je stijl achterover zouden moeten doen slaan. Echter gebeurde bij mij eerder het tegenovergestelde; ik kukelde eerder voorover van de bank af omdat ik van verveling in slaap viel dan dat de film me enigszins wist te boeien.
De eerste 5 minuten wilde dit nog wel lukken; de intro van de prent is vrij sfeervol en de opzet van het verhaal maakt nieuwsgierig.

Maar als het verhaal zich echter uit de doeken begint te doen wordt al die nieuwsgierigheid weggenomen en wordt er plaatsgemaakt voor een zeer lauwe, oninteressante film die stikt van de geforceerde spannende momenten die je al snel niks meer kunnen schelen en die je al van mijlenver aan ziet komen.

Was nog wel benieuwd naar een van de laatste rollen van wijlen Brittany Murphy maar heel bijzonder is dat ook allemaal niet te noemen. Ook is haar rol in de film minimaal.

Met recht een straight to dvd niemendalletje.

1,5

Adjustment Bureau, The (2011)

4,0
Zij blij, jij blij

Deze film heeft als genre aanduiding romantiek gehuld in een jasje van mystiek vermeld staan. Meestal mondt dit uit in een uitgekauwd chick flick achtig plotje met een einde wat zo mierzoet is dat het glazuur van je tanden afspringt. Sowieso roept het genre van de romantiek bij het mannelijk geslacht de nodige diepliggende trauma's op, want ik denk dat er weinig mannen gelukkig werden bij het bekijken van The notebook . Jij als jongen ergert je dan rot, je vriendin heeft de avond van haar leven.

Laat ik nou een gelukkig man zijn en een vriendin hebben die gelukkig goed in het mannenwereldje geïntegreerd is en alles wat met actie te maken heeft evenwel geweldig vindt. Maar ook zij zwijmelt weg bij een film zoals Twilight of een film met Clooney in de hoofdrol. Dus werd het voor mij weer eens tijd om een keer met de hand over het hart te strijken en weer eens een film met een romantisch thema te bekijken (Ja mannen, we ontkomen er soms gewoon niet aan). Ik hield mijn hart vast en vreesde het ergste..om vervolgens compleet verrast te worden.

Laat deze film nu namelijk het beste van twee werelden nemen: een origineel en sterk liefdesverhaal wat leuk is voor haar, maar wel gegoten in een bijzonder sterke en originele futuristische setting die veelal aan Inception en de Matrix laat terug denken. Natuurlijk ontkom je bij dit thema niet aan de nodige clichés en ook deze film gaat ze niet uit de weg. Echter zijn deze minimaal aanwezig, en doordat het verhaal van de film zo sterk is en talloze leuke vondsten kent stoor je je er niet eens aan.

Dit komt vooral omdat de film ook nergens te zoetsappig wordt en zijn romantische scene's redelijk subtiel brengt. Oké, uitgesloten van het feit dat het een beetje ongeloofwaardig is dat het hoofdpersonage wel erg veel moeite doet voor een meisje dat hij bij het begin van de film eigenlijk niet eens kent, maar voor de rest blijft het netjes binnen de perken.

Dit alles zorgt ervoor dat de film bijzonder lekker weg kijkt. Zo lekker zelfs dat ik kan beamen dat dit tot nog toe de meest vermakelijke film met romantiek erin verwerkt is die ik gezien heb. Ook voor mannen erg leuk dus. De onderstaande beoordeling is dan ook dik verdiend en ik kan daarom deze film ook een dikke aanrader noemen. Voor hem én voor haar.

4*

Afflicted (2013)

Alternatieve titel: Ends of the Earth

3,5
Staak door de finale

Afflicted doet veel dingen goed. Sterker nog, deze horror/thriller/actie doet met zijn veelzijdigheid héél veel dingen goed. Als het op originaliteit qua uitvoering aankomt weet deze titel flink te verbazen. Met een mix die het in het midden houdt tussen Chronicle en found footage horror wordt de kijker een fijne mix voorgeschoteld die heel lekker opbouwt. Het tempo is voortdurend stijgend, en als je de plotomschrijving niet gelezen hebt (zoals ik) heb je daadwerkelijk geen idee wat je te wachten staat.

Oh zo jammer is dan echter de finale. De film wordt sowieso al wat minder doordat deze iets te actie gericht wordt op het moment dat Cliff overlijdt en als Derek volledig getransformeerd is, is hij opeens ook een stuk minder angstaanjagend meer, maar het geheel is hier nog steeds bijzonder sterk. Het geheel zakt echter als een plumpudding in elkaar als de finale zich aandient, en Derek zogezegd eindelijk zijn maker ontmoet. Wat een confrontatie zou moeten worden waar ik gezien het hoge niveau bijzonder naar uitkeek, werd namelijk een anti-climax met een kwaliteit van de laatste True Blood seizoenen. In plaats van U, zei ik hier dan ook pardon? tegen.

Waar Audrey voorheen amper in beeld was geweest en veel mysterie opwekte, was haar uitgebreide verschijning namelijk een grote sof. Allereerst hadden ze hier beter een actrice voor kunnen vinden die de acteerschool wel had afgemaakt, en eveneens hadden ze de uitvoering van de confrontatie zoals deze nu was beter helemaal weg kunnen laten. Alles voelde namelijk opeens als een B-film aan waardoor de uiteindelijke laatste scené ook helemaal niet meer aan wist te komen bij mij. Ik kreeg het idee dat ik wakker gemaakt werd uit een roes, en in dit geval slechts het idee had dat ik naar een hele goede titel zat te kijken. Een goede titel is Afflicted, al met al zeker nog wel. Maar het 5 sterren materiaal wat ik voorheen in gedachten had, werd door de finale helaas drastisch naar beneden geschroefd.


3,5*

After.Life (2009)

Alternatieve titel: After Life

3,0
Redelijke film die helaas een loopje met de realiteit neemt. In wezen doen de meeste films dit, maar men kan overdrijven; wat hier dus gebeurd.

Dat de begrafenisondernemer het meisje kunstmatig doodhoudt valt nog wel te geloven. Dat hij de ongelukken zelf veroorzaakt ook nog wel enigszins. Maar hoe kan het dat iemand na afloop van een ongeluk amper gewond op de autopsietafel ligt? Hoe kan het dat de begrafenis ondernemer zelf nooit gewond raakt als hij de ongelukken moet veroorzaken? En waar slaat het op dat de begrafenis ondernemer een ieder verbiedt om het meisje te zien? (op familie na dan) Had zelf nog nooit van die wetgeving gehoord in ieder geval

Enfin zo zijn er nog wel meer plot holes te noemen die het een en het ander bijzonder ongeloofwaardig maken wat erg jammer is. Het idee van de film is bijzonder sterk, echter kon de uitwerking een stuk beter en mocht het ook wat meer suspense bevatten dan het nu deed In de zin van een gevecht tegen het slot van de film tussen de ondernemer en Ritchie of al dan niet haar verloofde Nu is dit slechts een film die wel aardig wegkijkt en best weet te vermaken als je er niet te veel bij nadenkt maar niet meer met je doet terwijl dat met dit interessante uitgangspunt wel had gekund. kwalitatief zit de film tussen 2,5 en 3 sterren in maar laat ik het met mijn beoordeling mild houden; een nipte 3,0.

Aggression Scale, The (2012)

3,5
Home alone meets the collecter

Een leuke combinatie van twee films die ik hier te zien kreeg. Enerzijds deed dit mij erg denken aan de collector die een paar jaar geleden uitkwam, en anderzijds moest ik direct denken aan de home alone titels. Dit niet in de eerste plaats omdat het hier ook om een soort inbrekers ging, maar ook omdat de belangrijkste rol hier van een 12 jarig mannetje was. Het was natuurlijk net iets minder braaf allemaal, wat ik eigenlijk nog zacht uitdruk. Dit is dan ook beslist geen film voor je kleine broertje of zusje!

Het verhaal en de opzet zijn compleet vergeetbaar maar het begint allemaal wat beter te lopen als de ouder(s) van respectievelijk de jongen en het meisje afgemaakt worden. het tempo komt er vanaf dit moment goed in, en omdat de speelduur ook niet al te lang is wordt het verhaal ook nergens gerekt. Dit had het dunne verhaaltje ook zeker geen goed gedaan. Het is allemaal vrij snel achter de rug, en achteraf kon ik concluderen dat het best lekker weg heeft gekeken allemaal. Het is geen bioscoop waardig materiaal, maar er zijn de laatste tijd ook genoeg titels geweest die het witte doek wel haalden en die zeker een stuk minder vermakelijk waren. Simpel in zijn eenvoud, maar daardoor zeker niet minder leuk. Al had het personage van de leuk ogende Fabianne Therese, iets minder hysterisch mogen doen..

3,5*

Aladdin (1992)

4,0
Tijdloos

Als ik het mij goed herinner is Aladdin de eerste film die ik ooit in de bioscoop zag. Ik kan mij met name herinneren dat ik veel momenten erg eng vond en ik de geest echt enorm grappig vond, maar bovenal continue op het puntje van mijn stoel zat. Nu pakweg 24 jaar later valt mij met name het vlotte tempo van de film op. Ook wat grappen voor volwassenen gaan nu natuurlijk niet aan je ogen voorbij maar wat het meest in het oog springt is nog steeds de prachtige animatie. Hoewel enkele CGI effecten in de grot der wonderen wel wat gedateerd aan doen, is de animatie vandaag de dag verder alsnog feilloos te noemen.

Verder kan ik mij best goed voorstellen dat kleintjes het allemaal behoorlijk heftig kunnen vinden. Met name de finale is vrij angstaanjagend voor kleine kinderen en ik kan mij ook nog wel herinneren dat ik het moment dat Abu de lamp oppakt in de grot der wonderen ook met de vingers voor mijn ogen gezien heb. Gelukkig is er dan nog wel geest die voor de nodige komische momenten zorgt, en de nummers die voorbij komen herbergen een aantal echte klassiekers. Toch wel een dikke 4* beoordeling. Deze nodigt toch wel uit om eens wat meer Disney klassiekers te gaan herzien!

4,0*

Alexandra's Project (2003)

3,5
Film die tijdens het middenstuk flink weet te imponeren maar aan het einde als een kaartenhuis finaal in elkaar stort

Bij aanvang van de film valt je als kijker gelijk al op dat Alexandra een bij elkaar geraapt zooitje is. Haar echtgenoot Frank is echter zelfverzekerd, heeft een goede baan en is intens gelukkig met zijn kinderen.
Als Frank op de dag van zijn verjaardag ook nog promotie op zijn werk maakt lijkt niets hem zijn geluk nog af te kunnen nemen. Of toch wel?

De film maakt na de eerste minuten al gelijk nieuwsgierig. Alexandra is duidelijk iets van plan en als kijker vraag je je voortdurend af wat er zich allemaal in haar bovenkamer afspeelt.
Het begint allemaal als Frank terug komt van zijn werk; het huis is verlaten met enkel een videoband die Frank vol genoegen om verrast te worden in de videorecorder steekt. En verrast wordt hij zeker, alleen niet op de manier hoe hij het verwacht had..

Vanaf het moment dat de band begint te spelen bouwt de spanning langzaam op. Wat Frank te zien krijgt is ziek, spannend, verontrustend en bizar tegelijk. Op dit punt dacht ik hier met een topper te maken te hebben. het uitgangspunt is namelijk bijzonder origineel te noemen.
Alexandra zit gevangen in een ongelukkig huwelijk waar ze uit wil ontsnappen. Waar normale mensen een scheiding aanvragen heeft Alexandra zo haar eigen plannen om het huwelijk tussen haar en Frank te beëindigen. Ergens is het misgegaan, en Alexandra confronteert Frank met de pijn en de geheimen die ze al die tijd met zich mee heeft gedragen. Met alle gevolgen van dien..

Helaas weet de film als geheel maar deels te slagen. Het einde van de prent mondt namelijk uit in een anti-climax waar je U tegen zegt en die de film flink naar de kloten helpt om het maar even expliciet uit te drukken.
De film wil er hier overduidelijk nog een schepje bovenop doen en slaagt hier totaal niet in. De scene's die volgen vanaf het moment dat Frank letterlijk bij de Buurman in huis valt slaan de plank stuk voor stuk volledig mis. Dit haalt de sfeer van de film tergend hard naar beneden en hadden ze er echt uit moeten laten.

Tijdens het bekijken van de film dacht ik om de maximale 5 sterren te geven die de film door het erbarmelijke slechte slotstuk helaas zelf heeft laten liggen.
Toch beoordeel ik de film alsnog met een dikke voldoende en kan ik de film zeker aanraden aan een ieder die een origineel werkje wil gaan bekijken.
De film heeft als overige minpuntjes het waardeloze acteerwerk van de kinderen (waarvan het aandeel gelukkig zeer minimaal is) en er moet worden gezegd dat de film bijzonder traag is; dit moet je als kijker liggen. Houdt rekening dat je gaat kijken naar een film die de tijd neemt om zijn verhaal uit te werken en zich voornamelijk afspeelt binnen een ruimte. Deze punten waren verder niet dusdanig storend genoeg om al te lang bij stil te staan. Het einde was dit echter wél. Jammer dat niet alles eruit is gehaald wat erin zit..

3,5

Alfie (2004)

2,5
What's it all about?

Op voorhand had ik niet bepaald verwacht dat Alfie de vraag over waar het leven nu eigenlijk om zou moeten draaien zou beantwoorden en hoewel de vraagstelling wel wordt verkend, blijft een bevredigend antwoord dan ook uit. Op de fun factor scoort Alfie helaas ook matig en bewandeld deze titel grotendeels hetzelfde weggetje als de in 2013 uitgekomen Don Jon. Toch is Alfie overall toch echt een paar tandjes minder dan die film omdat de luchtige toon waarmee de film aanvangt al na een half uur verdwenen is, terwijl deze bij Don Jon wat langer behouden bleef. Deze film bevatte over het algemeen ook leukere personages en ik vond Joseph Gordon-Levitt ook nét een wat betere Playboy dan Law is.

Een ding hebben de heren in ieder geval gemeen en dat is hun vreemde keuze voor de wat rijpere dames. Dit zou nog geloofwaardig kunnen zijn geweest als er voor echt mooie dames zou worden gekozen zoals Selma Hayek, Jennifer Aniston of Jennifer Lopez die toch echt van ongeveer dezelfde leeftijd als Jane Krakowski zijn. Want hoewel deze dame wel klasse uitstraalt, kan ik me niet voorstellen dat je hier als jongeman sexueel opgewonden van raakt. Ditzelfde gold in Don Jon voor Julianne Moore ook al, maar laten we het maar op een kwestie van persoonlijke smaak houden.

Alfie laat uiteindelijk overall een beetje een onbevredigend gevoel achter. Misschien heb ik de boodschap zelf wel niet helemaal begrepen, maar in mijn ogen was deze een beetje magertjes. De film had ervoor moeten kiezen om of de luchtige toon uit het eerste half uur wat meer uit te breiden, of meer de diepte in te gaan door bijvoorbeeld dieper op de oorsprong van de bindingsangst van Law in te gaan. Nu zweeft het verhaal te veel aan de oppervlakte om echt interessant te worden, en is er veel te weinig humor aanwezig om het allemaal nog enigszins vermakelijk te houden.

2,5*

Alice in Wonderland (2010)

1,5
Verschrikkelijk. Op de visuele aankleding van de film en sommige personages die er nog wel leuk uitzagen na dan. Verhaal; zo plat als een dubbeltje, kinderachtig met als hoogtepunt die pratende hond! tevens had ik de film een stuk duisterder verwacht ala pan's labyrinth maar kwam van een koude kermis thuis. Er zaten nog wel enkele scene's in die vrij grof waren Zoals de oversteek naar de hide-out van de red queen, op de drijvende hoofden in het water, en de onthoofding van het draakachtig wezen aan het einde
maar voor de rest vond ik de film erg kinderachtig. Heb de film in 3d gezien wat ook erg tegenviel tov de film avatar bv. 1,5 voor de visuele aankleding, en dat is misschien nog aan de hoge kant. Overgewaardeerd misbaksel.

Alien (1979)

3,5
Het begin van een tijdperk

Tijden veranderen. In 1979 was Alien een grensverleggende film en deze heeft een enorme invloed op de filmwereld gehad. Het is waarschijnlijk ook deels vanwege deze reden dat Alien door het publiek op handen gedragen wordt. Ik vind dat persoonlijk ook volledig terecht, want als je je bedenkt dat dit eind jaren 70 gemaakt is en vandaag de dag nog steeds zijn doorwerking heeft dan is dat ook gewoon een indrukwekkende prestatie.

Zelf heb ik dit wel in mijn achterhoofd gehouden, maar ik ben er verder wel blanco ingestapt. Zelf had ik namelijk nog nooit een deel uit de reeks gezien (Ja ik weet het, en dat noemt zichzelf filmliefhebber ) maar daar ben ik nu verandering in aan het brengen. Dit allereerste deel liet op een aantal vlakken een diepe indruk achter, maar er waren ook elementen en momenten die in mijn optiek ondermaats waren. Veroudering speelt hierbij zeker een rol, maar hier kan niet alles op afgeschoven worden en dus ook niet alles valt in perspectief te zien.

Zaken waar ik me aan irriteerde maar die wel in perspectief gezien dienen te worden omdat de techniek destijds nog niet zo ver was, zijn onder meer de manier waarop de ruimtebemanning zich voortbeweegt. Er is hier dan ook duidelijk zwaartekracht aanwezig. Ook het monster zelf (en dan met name aan het einde) was te overduidelijk een acteur in een pak, wat voor mij toch veel van de dreiging weg nam.

Ook een minpunt vond ik dat het origineel mij geen onbehaaglijk gevoel meer wist te bezorgen. De opbouw vond ik heel goed gedaan, maar nadat de Alien ''geboren'' was werd het voor mij allemaal een stuk minder spannend. Echter het grootste minpunt vond ik de ontwikkeling van de Alien. Op het moment dat hij zich bij het bemanningslid naar buiten vreet is hij niet groter dan een wijsvinger, maar korte tijd later is hij opeens veranderd in een gigantisch monster? Deze groei had veel geleidelijker aan mogen gaan, óók in 1979. In ieder geval hadden ze hem in meer groeifasen moeten laten zien. Het verbaast mij dan ook dat ik hier nergens commentaar over terug lees en dat dit zo gemakkelijk gepikt wordt door het publiek. Life is bijvoorbeeld een film die dit veel beter aangepakt heeft, al begrijp ik zelf ook wel dat het in 1979 niet op die manier had gekund.

Wat nog wel als een huis staat zijn onder meer de scene's met de ontdekking van de eieren, de facehugger scene, en natuurlijk de chestburster scene die helemaal niks aan kracht ingeboet lijken te hebben. Deze scene's zijn, ook nu nog, zo tof gemaakt dat ik hier diep van onder de indruk ben. Ongelofelijk knap wat ze hier met praktische effecten hebben weten te bereiken. Ook het verhaal is sterk, en het element van Android Ash vond ik ook onverwacht en goed gevonden. Ook hier was het weer indrukwekkend wat ze met praktische effecten wisten te bereiken, al lijkt de Android nu anno 2017 wel veel te geavanceerd te zijn voor de tijd waarin het verhaal zich afspeelt.

Mijn eerste kennismaking met het origineel was goed, maar zo goed als de mensen hem ten tijden van de release vonden, vind ik hem nu niet meer. Hiervoor zijn een aantal zaken nu te sterk verouderd en ben ik veel te verwend geraakt aan het hoge realisme gehalte wat we vandaag in dit soort type films wel gewoon terugzien, zoals het ontbreken van de zwaartekracht. Ook het gevecht met het monster was een kleine 40 jaar geleden waarschijnlijk ook veel spectaculairder dan dat hij nu nog was.

Wat de film destijds teweeg gebracht heeft snap ik echter wel, en de invloeden die deze titel vandaag de dag nog steeds heeft zijn dan ook onmiskenbaar. Het was dan ook een toffe ervaring om te zien waar het allemaal mee begon. Ook op zichzelf staand heeft de film vandaag de dag nog voldoende sterke punten in zich om ook nu nog een ruime voldoende te scoren en vermakelijk te zijn. En dat alleen al is heel indrukwekkend voor een film van bijna 40 jaar oud. Ik ben in ieder geval benieuwd genoeg geworden naar alle overige hoofdstukken binnen het Alien universum!

3,5*

Alien: Covenant (2017)

2,5
Rise of the machines

Ridley Scott bouwt in dit vervolg overduidelijk voort op zijn allereerste Alien succes, terwijl hij tegelijkertijd een vervolg op Prometheus in elkaar probeert te knutselen. Het publiek geven wat het wil (Aliens) en tegelijkertijd de wereld van de engineers in stand houden, (wat daar in dit tweede deel van deze prequel reeks nog van over is in ieder geval) eind goed al goed toch? Nou, nee..

Ik vind het jammer dat er helemaal niks meer aan de verbeelding van de kijker mag worden overgelaten, want iets zelf invullen is vaak veel beter dan een door de regisseur gepresenteerde invulling voorgeschoteld te krijgen. Wil jij precies weten wat er allemaal in een frikandel zit? Precies..zo is het wellicht ook beter om niet helemaal precies te weten waar de Aliens vandaan komen. Deze verklaring vind ik in ieder geval zeer zwak geschreven. En dat één android in een klap alle engineers weet uit te roeien met een of ander wazig virus? Juist ja, daar gaat je mogelijkheid om meer met de engineers te doen in plaats van ze zo makkelijk af te danken. Want wat was het hele nut van hun introductie in de eerste plaats dan?

Nee, dit was niet best. Terwijl ik het in het begin nog best mee vond vallen. Hoewel Alien deels gekopieerd werdvond ik de eerste momenten op de nieuwe planeet best tof, en vond ik het ook spannend toen het eerste bemanningslid ziek werd. Vanaf het moment dat Faris besloot Karine met het geïnfecteerde bemanningslid op te sluiten om ervoor te zorgen dat het virus niet verder kon verspreiden terwijl zij zelf degene was die bloed in haar gezicht gekregen had vond ik behoorlijk onlogisch. En zo werden er nog wel meer onlogische en domme keuzes door de personages gemaakt. Daarnaast waren de effecten ook niet al te best. De Xenmomorphs zagen er er in met name Aliens toch echt een stuk beter uit.

De Alien reeks loopt nu het risico om in de ijskast gezet te worden vanwege tegenvallende verkoopcijfers. Wat mij betreft mogen ze het best nog een keer proberen, maar hoeft Ridley Scott wat mij betreft niet per se weer aan het roer te gaan staan. Covenant is nu voor mij een van de meest tegenvallende delen van de hele reeks.

2,5*

Alien: Resurrection (1997)

Alternatieve titel: Alien 4

3,0
The walking dead

I'll be back. Deze wereldberoemde woorden van Arnold Schwarzenegger zouden ook Sigourney Weaver niet misstaan met betrekking tot de Alien franchise. Ze sterft in het derde deel zelfs een zelfde soort dood als Schwarzenegger in de tweede terminator film! Toch lijkt het vierde deel het laatste optreden van Sigourney Weaver als Ellen Ripley te zijn al sluit een vaag project van Neill Blomkamp wat op IMDB vermeld staat, dit niet helemaal uit.

Toch ben ik zelf wel opgelucht dat er naar dit vierde deel gekozen wordt voor een andere benadering in de vorm van Prometheus (die ik nog moet zien) omdat de films nu wel een beetje eentonig en voorspelbaar beginnen te worden. Om de kijker toch nog te verassen worden er dan ook steeds vreemdere capriolen uitgehaald om de kijker te verassen zoals zwemmende aliens en een ander type Alien aan het eind van de film. Daarnaast is het klonen van Ellen Ripley ook wel heel vergezocht geworden, al moet ik zeggen dat deze uitwerking mij toch wel 200% meeviel.

Eigenlijk viel heel dit vervolg mij wel 200% mee want hoewel dit vierde deel zeker niet van hetzelfde niveau is als deel een en twee is dit wel weer een heel stuk beter dan het derde deel. De supporting cast is hier veel leuker, de aliens zijn weer dreigend te noemen, en het is op een aantal momenten weer flink spannend, ook al zijn sommige scènes op het belachelijk af. De regisseur leek het in dit vierde deel allemaal wat minder serieus te nemen ten opzichte van het derde deel, en leek meer een vermakelijke no-brainer neer te willen zetten. Dit is hem in mijn ogen goed gelukt en ik kreeg ook het idee dat er een heel leuke sfeer op de set heerste wat je ook terugzag in de film.

Het grootste probleem met dit derde deel is dat de reeks -ondanks de nieuwe ideeën- toch een beetje gerecycled aan begint te voelen. Er zit weer een android verborgen in het gezelschap,
er is weer een chestburster etc.
toch zorgt de aanwezigheid van nieuwe ideeën voor een vermakelijke film die mij met een veel beter gevoel achterliet dan het derde deel. Ik ben dan ook benieuwd hoe ik Prometheus en Alien: Covenant zal gaan beoordelen.

3,0*

Alien³ (1992)

Alternatieve titel: Alien 3

2,5
3 times less suspense, 3 times less danger, 3 times less terror

Oké dit derde deel begon eigenlijk best vervelend te worden. Na een uitstekende eerste en tweede deel lijkt deel 3 voor een herhalingsoefening van het origineel te gaan en deze blijkt helaas allerminst geslaagd. Het eerste deel was ook niet perfect, maar de spanning, het gevaar en de terreur die de Alien zaaide waren daar toch duidelijk aanwezig. Hier is de mate van deze aanwezigheid flink naar beneden geschroefd, en het echte ''Alien gevoel'' komt alleen in de finale nog maar een klein beetje terug.

Dit komt onder meer vanwege het feit dat je hier nooit echt het verhaal ingezogen word omdat het ook nooit echt spannend wil worden. Dat je scherm bevolkt wordt door personages die stuk voor stuk vervangbaar lijken te zijn maken het er niet veel beter op. Ook de Alien boet hier flink aan dreiging en kracht in. In close-up ziet deze er nog uitstekend uit, maar de CGI die eveneens met regelmaat toegepast wordt is werkelijk waar om te huilen. Eigenlijk is het een doodzonde als je je bedenkt hoeveel titels vandaag de dag verslechteren of aan de totaalervaring afdoen vanwege hulpeloos verouderde computereffecten. Hier is dit helaas geen uitzondering op de regel. Ik ben dan ook een groot voorstander van praktische effecten, ook vandaag de dag. Hoewel ik nog wel veel zin heb in Prometheus, juist omdat deze een andere weg in schijnt te slaan, zie ik nu nog wel flink op tegen Alien 4. Ripley die uit de dood herrijst door middel van klonen? Come on..

Nee, dit derde deel doet overduidelijk een aantal stappen terug ten opzichte van zijn voorgangers. Scene's worden veel te veel herhaald en uitgekauwd (Bijv. de achtervolgingsscènes door de tunnels), de regie trekt je niet mee in het verhaal en de personages hebben geen enkele diepgang. Dit derde deel kent nog wel een paar leuke opzichzelfstaande momenten maar verder is dit alleen voor de echte fans nog leuk.

2,5*

Aliens (1986)

3,5
All you can shoot

Is meer altijd beter? Of heb je het dan al snel over kwantiteit boven kwaliteit? In de meeste gevallen is dat tweede vaak een waarheid als een koe, maar bij dit vervolg snijdt het mes duidelijk aan twee kanten. Met name het slotakkoord is een verademing ten opzichte van het origineel, maar de vele honderden Aliens die nooit meer fatsoenlijk in beeld komen en veel te gemakkelijk kapot geschoten worden doen het origineel geen eer aan. Dat dit gebeurt is gemakkelijk te verklaren - er wordt hier namelijk zwaar geschut ingezet waarbij in het origineel geen sprake was- maar alsnog gaat het allemaal veel te gemakkelijk. De Aliens hadden dus best wel wat lastiger te killen mogen zijn, en ook gewoon in minder grote aantallen aanwezig hoeven te zijn. Nu leken het niet meer te zijn dan wandelende schietschijven. Hierdoor verliezen ze een bepaalde dreiging, die in het origineel veel sterker aanwezig was.

Over de finale heb ik niks dan lof, want deze wordt met een bepaalde grootsheid -in dit geval letterlijk!- gebracht, zoals alleen James Cameron dat kan. In dit geval is meer dus zeker wel beter en geeft het een bepaalde meerwaarde ten opzichte van het origineel. Hoewel de finale deels volgens een gelijkwaardig stramien verloopt; de queen mother reist ook een stukje mee, en wordt uiteindelijk ook de ruimte ingeschoten doet hij voor de rest eigenlijk alles beter omdat de confrontatie gewoon een stuk intenser en spectaculairder is en de queen mother ook gewoon een stuk dreigender en gevaarlijker overkomt. En er ook zo uit ziet!

Ook weer zeer geslaagd te noemen hier, zijn de special effects die het origineel met name met de queen mother volledig overstijgt. Qua decors komt het nog wel steeds redelijk gedateerd over, maar wat wil je met een film uit 1986..

Wat het origineel wel beter deed ten opzichte van het vervolg, was het vertellen van een goed verhaal en het neerzetten van een onheilspellende, claustrofobische sfeer werkte voor mij ook beter dan het bombastische geweld waar dit vervolg mee aan kwam zetten. Alleen in de heerlijke finale begon deze mij eigenlijk pas aan te staan. Ik ben overigens wel een fan van de type actiefilms die Cameron maakt, maar hier vond ik de enorme massa van Aliens zoals hierboven al aangegeven, een beetje nietszeggend worden. Met betrekking tot de opzet van het verhaal leek het duidelijk dat deze aangeslingerd moest worden en deze voelde dan ook een beetje gemakkelijk en toevallig aan. Na 57 jaar hyperslaap waarbij Ridley ''toevallig'' wordt opgepikt door een ruimteschip heeft een kolonie terraformers op de planeet LV-426 ''toevallig'' het ruimteschip ontdekt waar de Alien vandaan kwam. Goed verhaal! Nu hoeft deze omschrijving helemaal niks negatiefs te betekenen, omdat het uiteindelijk gaat om hoe het gebracht word maar in dit geval kwam het net zo op mij over als hier omschreven staat. En dat is..niet al te best. Ook de toevoeging van het Newt personage in de verhaallijn voelde overbodig en bracht weinig meerwaarde.

Als ik de voor- en nadelen tegen elkaar afweeg, komt dit vervolg op een zelfde beoordeling als het origineel uit. Waar ik na dit deel alleen wel een beetje klaar mee ben is het personage Ellen Ripley. Ik moet zeggen dat ik niet zoveel met het personage heb, en wetende dat ze ook weer in het derde en vierde deel op gaat duiken waar ze waarschijnlijk ook weer een grote rol in gaat spelen maakt me niet super enthousiast. Ik ken het personage nu wel en ik vindt haar niet leuk genoeg om nog eens twee films naar te gaan zitten kijken. Het Alien universum in zijn geheel smaakt voor mij echter nog steeds naar meer.

3,5*

Allied (2016)

2,5
Doen ze het of doen ze het niet?

Vanwege alle ophef die om Brad Pitt en Marion Cotillard heen hangt zou je de film zelf bijna vergeten, maar is het eigenlijk wat?

Zelf vind ik Allied in alle opzichten middelmatig. Het wordt nooit echt slecht maar dat betekent niet dat deze bij mij niet heel snel de vergetelheid in zal gaan raken. Dit komt omdat de personages voor mij eigenlijk altijd een beetje op afstand blijven omdat met name het acteerwerk van Pitt hier, niet bijster onderscheidend is en laat staan de kijkers meesleurt in het verhaal. Tel daarbij op dat de film in zijn effecten en sets vaak veel te veel het idee geeft dat alles in een studio opgenomen is en dan kan de chemie tussen Pitt en Cotillard -die er wel degelijk is- echt niet de gehele film redden.

Vanwege deze aspecten leefde ik maar minimaal met de personages mee en bracht het einde mij ook niet in ontroering. De hele film heeft gewoon een te vergeetbaar verhaal waar Zemeckis niet iets unieks van heeft proberen te maken. Het voelt allemaal een beetje als automatische pilootwerk aan, zowel van de regisseur als een van de hoofdrolspelers. Ik zou dan ook bijna nog meer geïnteresseerd worden in de achterklap rondom de vermeende affaire dan in Allied zelf.

2,5*

Alyce (2011)

Alternatieve titel: Alyce Kills

2,5
Need a hand?

Film met Saw achtige elementen tegen het einde van de film, waarbij het verhaal dan ook compleet los gaat als de labiele Alyce een ''mental breakdown'' krijgt en op moord tour gaat. Onder het mom van je moet er maar van houden valt er nog genoeg aan te merken aan de opbouw hiernaar toe. Alyce begint compleet door te draaien nadat ze per ongeluk haar beste vriendin vermoord heeft, hieraan voorafgaand zien we de band die de twee vrouwen met elkaar hebben. Essentieel om te laten zien wat de dood van haar vriendin betekent voor Alyce gezien haar vermoedelijke crush op Caroll maar voor de buitenstaander over het algemeen minder interessant.

De gesprekken tussen de twee zijn meer vorm dan inhoud en zijn net zo interessant als een paar lallende figuren bestuderen die dronken over straat paraderen. De overige dialogen die volgen zijn van hetzelfde laken een pak en proberen geforceerd inhoud aan het verhaal te geven wat op mij behoorlijk misplaatst overkwam.

Als de film zich het laatste half uur echter volledig richting zijn eigen genre bekeert, wordt alles een stuk beter. Mits je van Saw/hostel achtige taferelen houdt that is. Ik zelf stoor me er niet aan maar had graag een sterkere opbouw naar het geweld toe willen zien. Nu kwam het allemaal maar een beetje uit de lucht vallen. Alyce heeft echter zeker wel bepaalde potenties die het meest naar voren komen in de finale die compleet over de top was. Ook de stukken waarin Alyce paranoïde wordt en haar vriendin overal ziet zijn vrij sterk en behoorlijk beklemmend. Los van deze pluspunten was de film mij echter iets te vlak en slepend waardoor ik me maar met momenten wist te amuseren.

2,5*

Amar (2017)

3,5
Steeds dezelfde fouten,
steeds dezelfde pijn.
Bijna net zo gruwelijk,
als helemaal alleen te zijn.


Bovenstaande passage uit het gedicht liefde van Hans Teeuwen, is heel treffend voor Amar, zoals eigenlijk het hele gedicht. Zelfs de titels zijn hetzelfde, en als je leest dat het hier om een eerste ontluikende liefde gaat is deze woordkeuze niet vreemd.

De kracht van Amar zit hem in het realisme en in het ontbreken van een Amerikaans sausje wat deze film veel realistischer maakt. Het aantrekken/afstoten maar vooral jaloerse en verstikkende gedrag zijn allemaal elementen die lijken te duiden op (in ieder geval de start van) een giftige relatie. Relaties die op het ene moment helemaal euforisch zijn en van het ene op het andere moment als een kaartenhuis in elkaar kunnen donderen vanwege de meest onbenullige redenen. Natuurlijk kan iedereen op iedere leeftijd een giftige relatie krijgen maar vooral als jongere kan je deze minder snel herkennen, juist omdat je deze ervaring nog niet hebt. En daarnaast ook nog eens tot over je oren op elkaar verliefd bent natuurlijk.

Het levert een realistische en boeiende film op waarbij de film soms wel als saai kan worden ervaren. Zie het maar als de tienerversie van Blue Valentine, die ook al onder dit ''euvel'' gebukt ging. In mijn ogen zie ik dit echter niet als euvel omdat het op zijn tijd wel eens verfrissend kan zijn om iets kleins en eerlijk te zien tussen al het bombastische Hollywood entertainment geweld. En ja, dan vind ik een Spaanse variant van een romantisch drama toch echt een stuk interessanter dan een zoetsappige Hollywood variant.

Met name het einde is daarbij weer heel prikkelend en laat je wellicht nadenken over eerdere relatie(s) uit je eigen leven. Ook hier is een passage uit het gedicht liefde van Hans Teeuwen weer treffend:


Misschien is het deze keer anders,
misschien is het deze keer waar.
Is alle wijsheid van de wereld maar een fout,
ik wil het graag geloven, want ik houd zoveel van haar.



3,5*

Amazing Spider-Man 2, The (2014)

3,5
Mooie herstelling

Toen deel 1 van The Amazing Spider-Man enkele jaren geleden verscheen was mijn mening hier over luid en duidelijk: een reboot die véél te snel kwam naar de laatste Raimi film, die ook weinig nieuws ten op zichtte van zijn origineel te bieden had. Hetzelfde verhaal werd hier nog een keer verteld, met een andere vijand weliswaar, maar alles in deze film voelde verder uitgekauwd aan.

Op een deel 2 zat ik dan eigenlijk ook niet te wachten, maar nu ik toch weer in het bezit ben van een Pathé unlimited pas ben ik niet zo kieskeurig en besloot ik dit vervolg toch maar even -hoewel je het woord ''even'' hier niet te letterlijk moet nemen aangezien de titel meer dan 2 uur duurt- een kans te geven. En ik ben blij toe dat ik dit uiteindelijk gedaan heb want dit vervolg is een heel stuk beter dan zijn voorganger. Zo is er hier namelijk wel ruimte voor een nieuw verhaal, en voelt dit deel daardoor gelijk ook al een heel stuk frisser aan. De acteurs zijn ook duidelijk gegroeid in hun rol en ik stoorde mij hier ook niet meer aan het personage van Emma Stone (wat ik voorheen wel deed) wat het geheel een stuk meer genietbaar maakte. Ook Jamie Foxx deed het hier uitstekend als Electro en deze kreeg ook lekker veel screentijd. Wel vond ik het jammer dat de Green Goblin van DeHaan na zijn transformatie wel iets te weinig screentijd kreeg. De Rhino bij de eindscené vond ik overigens maar een misplaatst personage. Hoewel het einde hierdoor anders is dan anders, vond ik dit personage veel te ver weg liggen van de Rhino zoals ik hem ken uit de cartoonreeks die liep van 1994-1998

Wat ook goed was om te zien was dat de personages hier gegroeid waren en mede dankzij de drastische wending met betrekking tot de dood van Stacey weet je dat Peter Parker in het onvermijdelijke derde deel ook niet meer dezelfde zal zijn als dat hij ooit was. Wel een serieus nadeel in het hele plaatje vond ik de speelduur van dit vervolg. 1 uur en 50 minuten was ruimschoots voldoende geweest om het verhaal uiteen te zetten en het gaat dus ook allemaal net iets te lang door. Dit geldt ook met name voor de actie scene's waarbij ik de Green Goblin en Electro beide sterke bad guys vond, maar de actie scene's soms iets te uitgesponnen vond aanvoelen. Ze missen met name richting het einde, toch een beetje inspiratie. Hierdoor boet de film toch wel een beetje aan kwaliteit in, en dat is jammer. Vooralsnog geef ik dit vervolg 3,5 sterren, maar dit zijn een héle dikke 3,5 sterren en heb ik alleen gegeven omdat ik geen 3,75 kan geven. Laat dat vervolg er maar komen!


3,5*

Amazing Spider-Man, The (2012)

3,0
Niet nodig

Dat Hollywood de laatste tijd niet bijster origineel is met zijn vele remakes, is algemeen bekend maar een remake van een populaire reeks beginnen, nadat het derde deel van de voorgaande trilogie amper vijf jaar geleden verschenen is volg ik niet helemaal.

Een remake houdt in dat we wéér een soortgelijke opzet over het ontstaan van Spider-Man te zien krijgen, ware het niet dat we deze keer een andere villain tegenover de spinnen man geplaatst zien worden. Dit is ook wel broodnodig, want waarvoor zou je als kijker anders nog naar deze film gaan? Voor het verhaal hoefde ik het in ieder geval niet te doen, ik kan deze inmiddels wel dromen en het verhaal dient puur als opzet om Spidey zijn krachten te geven, niet om je volledige eerste deel van de film mee te vullen. Hiervoor heeft het te weinig om het lijf en stond de vertelling van Sam Raimi me nog veel te goed bij.

Gezegd mag worden dat Garfield het wel prima deed als de nieuwe Peter Parker, maar niet de gehele cast vond ik zo geslaagd. Zo was tante May veel te jong voor haar rol en ook Gwen Stacy past niet goed bij haar het personage uit de cartoons. Ook vond ik Spider-man zelf te afhankelijk van anderen. Ik snap dat dit bedoeld is om zijn kwetsbaarheid en menselijkheid te tonen, maar de nadruk hoeft hier niet te veel op gelegd te worden. Het blijft immers een superhelden film, en nu leek het of onze held echt helemaal niks meer alleen kon.

Het te bestrijden kwaad in de vorm van de green lizard vond ik wel een goede keuze. Deze is dan ook beslist een betere bad guy dan the green goblin uit het oorspronkelijke eerste deel. Pluspunten aan de film zijn dat de effecten wel erg aardig zijn, en dat de film een aantal leuke actie scene's kent. Ook vond ik het leuk om oom Ben in dit deel een grotere rol te zien vervullen.

Dan wil ik tot slot afsluiten met de volgende opmerking: het is vervelend voor makers als acteurs sterallures krijgen of als om voor wat voor een reden dan ook acteurs niet meer mee willen werken aan een vervolgdeel van een reeks, maar waarom kan een reeks niet doorlopen als (een deel van) de cast vervangen wordt? De Bond films laten ook zien dat dit prima kan, en ook al moet ik toegeven dat ik er zelf ook niet van houdt als een acteur uit het niks vervangen wordt door een andere, een feit is dat tussen deel drie van de voorgaande reeks en de start van deze nieuwe, gewoon veel te weinig ruimte zit.

3,0*

American Beauty (1999)

5,0
Nog steeds klasse

Dit is wat ik nu noem (nog steeds) Oscar materiaal. Weg met hedendaagse parade paardjes zoals het overtrokken Birdman. Dit is een meesterwerk én entertainment, in al zijn facetten. Nog steeds na al die jaren en mijn zoveelste herziening blijft American Beauty een absolute klassieker en is hij zijn hoge notering in de top 250 op deze site nog steeds meer dan waard. Hoewel het thema beladen is, zit hier wel een bepaalde lichtvoetigheid in combinatie met een sterk verhaal in die heel goed werkt.

Na de zoveelste herziening vond ik het personage van Wes Bentley wel behoorlijk irritant. Deze haalde voor mij soms de vaart uit het verhaal,en hoewel het personage van essentieel belang is zat ik toch steeds vooral te genieten van de scene's tussen Spacey en Bening; want wat spelen deze twee acteurs hier de sterren van de hemel. Met een ongekende chemie maken zij de pijn van een gebroken huwelijk voelbaar en laten ze je met hun meeleven (vooral het personage van Spacey). Dit gebeurt met de nodige zwarte humor die eigenlijk enorm tragisch is, maar door de eerder genoemde lichtvoetigheid, toch een bepaalde luchtigheid met zich meebrengt die bovendien ook nog eens lekker weg kijkt. Ook de andere acteurs leveren puik werk af, en maken deze bijzondere kijkervaring compleet. Ook de ontknoping, hoewel ik deze inmiddels van mijlenver aan zag komen, wordt hier nog steeds niet minder indrukwekkend door.

Waarom deze titel geen kijkje in mijn persoonlijke top 10 heeft weet ik eigenlijk niet, maar hier ga ik nu gelijk verandering in brengen. Wellicht omdat de eerdere keren dat ik de titel gezien had ik nog niet begonnen was met recenseren en tijdens het opstellen van mijn top 10 dit meesterwerk mij ontschoten was. Wie zal het zeggen; maar dit is instant 5 sterren materiaal.


5*

American Reunion (2012)

Alternatieve titel: American Pie: Reunion

3,5
Terug naar de basis

Na een aantal American Pie titels zonder de oorspronkelijke cast is iedereen weer aanwezig in American pie Reunion en wordt de oorspronkelijke reeks voortgezet. Een leuk idee voor een film waarbij de heren wel een aantal jaren ouder zijn geworden maar beslist niet minder grappig.

De twee personages die de meeste lachers op hun hand hebben blijven de personages van Jim en Stifler. Zij veroorzaken de situaties en sleuren de rest van de groep er als het ware in mee. Jim is nog altijd even klungelig en weet zich onbedoeld nog steeds in de meest bizarre situaties te werken waarbij de hilarische adviezen van Jim's vader wederom niet mogen ontbreken. Het personage van Jim draagt een beetje de film maar wie alles pas echt weet af te maken is en blijft Stifler. Alle personages zijn zichtbaar anders in het leven gaan staan maar voor Stifler heeft de tijd overduidelijk stil gestaan. Nog steeds even flauw, oversekst en hyperactief als in de voorgaande delen trekt hij de hele film naar zich toe. De grappen mogen dan vreselijk puberaal en kinderachtig zijn, het hoort echt bij dit personage en ik vond het prachtig. Het houdt het verhaaltje luchtig en als de toon iets te serieus lijkt te worden zorgt dit personage ervoor dat in welke situatie dan ook er weer net als in de voorgaande delen hartelijk gelachen kan worden.

De nieuwste Pie is echter niet op alle fronten geslaagd en dit komt omdat deze zich soms ineens iets te serieus lijkt te willen nemen. Met name het sub plotje tussen Kevin en Vicky maar ook tussen Chris en Heather kon mij gestolen worden. Who cares? Ik gaf hier in ieder geval vrij weinig om. In de eerste twee delen gingen comedy en enkele scene's die wat serieuzer waren erg goed samen maar in dit nieuwste deel kwamen ze op mij een beetje geforceerd over. Het is leuk dat de rest van de oorspronkelijke cast terug komt zit maar qua humor voegen zij maar weinig toe. Vond het overigens ook jammer dat de Sherminaor en Nadia geen grotere rollen in dit vervolg hadden Over sommige grappen werd ook net iets te lang doorgegaan en had men wat mij betreft dan ook naar wat minder voor de hand liggende grappen mogen reiken. Ook de grap dat een personage aan de drugs gaat in een comedy lijkt een beetje de laatste trend te worden en kennen we nu zo onderhand wel.

In zijn geheel is deze nieuwe Pie nog steeds erg vermakelijk, wat toch een prestatie is voor alweer zijn vierde deel met de oorspronkelijke cast. Ik heb in ieder geval genoeg kunnen lachen en wie weet; misschien zit ook hier nog wel een vijfde deeltje in.


3,5*

Amour (2012)

2,5
geplaatst:
Tot de dood u scheidt

Kan me goed vinden in bovenstaande mening van Onderhond. Dat wil zeggen dat ook voor mij het realisme een probleem vormde. Hoewel ik geen groot voorstander ben van films waarbij alles geromantiseerd wordt (Looking at you Hollywood) word ik normaal juist enthousiast van titels die wat rauwer – en dus realistischer- zijn. Het probleem bij Amour was voornamelijk dat hij teveel aan de oppervlakte bleef. Ik snap dat de nadruk moest liggen op de aftakkeling van de vrouw, maar ik mistte toch diepgang bij de personages om echt met ze mee te leven. Het had bijvoorbeeld veel beter kunnen werken als de huidige situatie afgewisseld had kunnen worden met flashbacks uit het verleden die meerdere hoogtepunten uit het jarenlange samenzijn van het stel had getoond. Nu bleef ik te ver van de twee afstaan waardoor een echte impact uitbleef.

Hoewel er sterk door de twee hoofdrolspelers geacteerd werd, oogt dit drama traag en stroef waardoor de zit van ruim twee uur toch wel erg lang duurt. Er zijn genoeg films die zich puur op een bepaalde gebeurtenis of dynamiek focussen, maar bij Amour is dit vanwege bovenstaande niet voldoende. Los van een aantal mooie shots, krachtige momenten en sterk acteerwerk ten spijt vind ik het winnen van de Gouden Palm dan ook overdreven. Hiervoor had dit Franse drama meer impact mogen hebben.



2,5*

And Soon the Darkness (2010)

2,0
Voorspelbaar filmpje, die opgeleukt wordt door 2 voor het oog zeer genietbare dames. Als je door dit verpakkingsmateriaal heenkijkt blijft er echter weinig meer over wat de film kan redden.

De film begint heel rustig en het probleem hiermee is dat de film zijn bijna volledige speelduur deze rust behoudt. Er gebeurd simpelweg te weinig om interessant te blijven voor de kijker. Bepaalde personages worden geforceerd ''verdacht'' neergezet om de kijker in verwarring te brengen. Dit loopt volledig mis omdat de plotwendig al van mijlenver op te pikken valt en een beetje doorgewinterd film fan van dit soort kaliber films dit er dan ook direct weet uit te pikken.

Vrouwenhandel kan een heel interessant en aangrijpend thema zijn maar de film Shuttle zette dit een stuk sterker neer dan deze prent. Het valt dan ook aan te raden om die film te bekijken. Deze laat zien hoe het wél moet en weet wel een ongemakkelijke sfeer op te roepen bij de kijker

Daarnaast zit de film ook nog eens vol met de nodige plotholes en ongeloofwaardigheden wat hierboven door een member al vermeld wordt waardoor het geheel er niet echt beter op wordt.

De leuke ''aankleding'' en het degelijke camerawerk zorgen dan nog voor onderstaande beoordeling. Voor de rest valt er weinig bij deze film te halen.

2,0*

Ang-ma-reul Bo-at-da (2010)

Alternatieve titel: I Saw the Devil

4,5
Kat en muisspel dat zijn weerga niet kent!

Aziatische films; vrolijk werd ik er doorgaans niet van. Na het bekijken van The ring en The grudge wist ik niet of ik moest lachen of huilen zo lachwekkend slecht werden deze films in mijn ogen neergezet. Het hele taaltje spreekt me niet aan, alle acteurs zien er hetzelfde uit en de make-up en crime waren slecht gevonden. (in bovengenoemde titels) Nu was The grudge in zijn amerikaanse remake ook niet om over naar huis te schrijven maar toch was mijn conclusie getrokken..

Al deze films over een kamp scheren was echter wel het domste wat ik kon doen omdat ik hierdoor dit kleine meesterwerkje bijna aan me voorbij heb laten gaan..na vele positieve verhalen I saw the devil uiteindelijk toch maar in huis gehaald waar hij alvorens wekenlang steeds onderop de stapel van nog te bekijken films wist te belanden..

Toen ik uiteindelijk besloot met de nodige tegenzin de film alsnog een kans te geven bleek ik aangenaam verrast te worden en duidelijk een voorbarige conclusie te hebben getrokken. Het verhaal lijkt bij het begin niet veel om het lijf te hebben en behoorlijk snel te zijn afgelopen. (Huh maar de film hoort nu nog meer dan 1,5 uur te duren? ) Als je als kijker ditzelfde gevoel krijgt wat ik nu omschrijf then fasten your seatbelts..want juist vanaf dit punt begint de film pas echt!

Wat vervolgens volgt is een meesterlijk kat en muisspel tussen een moordenaar en een geliefde van een vermoord slachtoffer. Maar zonder verder iets over het plot weg te geven; deze zal meer om het lijf hebben dan je denkt en al snel een andere richting inslaan. De spanning die vervolgens gecreëerd wordt is subliem en liet het kippenvel meerdere malen over mijn rug lopen. De moordenaar wordt meedogenloos neergezet en zijn acties wisten me op een gegeven moment zo te frustreren dat ik al vloekend op het puntje van de bank kwam te zitten en meerdere keren de afstandsbediening naar zijn hoofd wou werpen als de man in beeld kwam..Vloeken gegarandeerd!

Min-sik Choi zet een waar monster neer waar ook meteen de kracht van de film inzit. Naarmate de film vordert wens je hem al snel alle pijn van de wereld toe.
Dit is tevens een van de weinige punten waar de film wat mij betreft tekort schiet. Het kat en muisspel tussen de 2 hoofdpersonages wordt bloedstollend gebracht maar als het einde echter aandient en Su-Hyeon zijn ultieme wraak mag uitvoeren valt dit echter tegen.
Ik ben zelf helemaal niet van de martelporno, maar van mij mochten de martelingen op hem niet lang genoeg duren en waren ze veel te snel en gemakkelijk afgelopen..

Op dit onbevredigde puntje en bepaalde zaken die wel iets te toevallig waren na. (wat hier in meerdere recensies ook al wordt aangekaart) kan ik niks negatiefs over de film meer melden..

Een plekje in mijn top 10 heeft deze film vergaard, tevens wil ik in de toekomst zeker nog meer werk van deze regisseur gaan zien!

Pure klasse


4,5*

Animal Kingdom (2010)

4,5
Indrukwekkend.

Het juiste woord voor Animal Kingdom. De film wist me te intrigeren en met meerdere scene's ook flink bij de strot te grijpen. De film laat de val van een criminele familie zien waarbij de 17 jarige Josh betrokken raakt.

Josh zijn gedeelte van de familie die ook niet helemaal kosjer blijkt te zijn (Moeder sterft bij aanvang van de film door een overdosis drugs, waardoor dit beeld ontstaat) zorgt ervoor dat hij contact opneemt met zijn oma om daar een tijdje te verblijven. Niet alleen Josh maar ook doodnormale mensen die tussen hem en de Cody familie komen te staan wordt verschrikkelijk leed aangedaan. Dit levert een aantal sterk dramatische scene's op die naast het leven van Josh ook het leven van zijn vriendin en haar familie verwoesten. De scene waarbij het meisje door de koelbloedige Pope om het leven wordt gebracht wordt ijzingwekkend sterk en dramatisch in beeld gebracht. Ook bij de kort daarop volgende scene waarin je het gezin van het meisje ziet lijden worden subtiel maar pijnlijk op de kijker overgebracht.

Wat de film echter mist is diepgang in zijn karakters. Je ziet alleen de val van de familie hun beweegredenen waardoor ze zo zijn geworden blijven onduidelijk. Oke we weten dat Pope hier een belangrijke rol in speelt, maar hoe heeft het zover bij deze man kunnen komen? Ook van Josh weet de kijker te weinig. En dit is jammer omdat met een betere en diepere introductie van de karakters er meer drama gecreëerd had kunnen worden. Nu blijven de personages vrij oppervlakkig en doet niet alles je evenveel.

De rollen zijn overigens perfect gecast met Pope en Janine Cody als absolute uitschieters. De rol van Josh zelf vond ik het minst sterk neergezet. Hij doet zijn ding maar komt door de hele film vrij dom over. Ook op enkele scene's na, weinig van die jongen zijn gezicht af te lezen.

Op deze minpunten na blijft er een dijk van een film over die ik een ieder aanraad om te gaan zien. Sommige passages zoals te belezen in de recensie van Zinema een paar berichten hierboven zijn inderdaad wat saaier vanwege de te snelle introductie waardoor het drama niet altijd evengoed overkomt maar echter doet dit weinig af aan het verbluffende totaalplaatje. Prachtige muzikale ondersteuning overigens met name als I'm all out of love wordt ingezet.

De film kan in zijn geheel weinig verkeerd bij mij doen, en voor mij een van de toppers van het jaar 2010.

Dikke 4,5*

Annabelle (2014)

Alternatieve titel: The Annabelle Story

3,5
Annabelle, het wordt niets zonder jou Annabelle..

Positief verrast! Vanuit mijn directe omgeving hoorde ik al de nodige positieve geluiden over Annabelle voorbij komen, waardoor ik toch maar besloot om deze een kans te geven. Mijn angst dat ik met een goedkope Chuckie Kloon te maken zou krijgen, werd gelijk weggenomen toen de rol van de pop duidelijk werd. Deze is wel een essentieel onderdeel van het verhaal en is daardoor onmisbaar, maar blijft genoeg op de achtergrond om creepy te blijven. Op een bepaald moment vergeet je de pop zelfs even, omdat de nadruk dan opeens sterk op het gevaar áchter de pop komt te liggen. Dit had ik totaal niet verwacht en dit werkte dan ook verrassend goed.

Hoewel ik dit een redelijk sterke horror vond, vind ik het echter niet tot de toppers van het genre behoren, want hier had het geheel toch echt wat meer voor bijgeschaafd dienen te worden. Zo kwam het verhaal mij iets te traag en cliché matig op gang en waren de echt angstaanjagende scene's beperkt. De scene's die mij wel de stuipen op het lijf wisten te jagen waren echter wel gelijk hele sterke, en de film weet ook de juiste balans te vinden tussen genoeg van de dreiging laten zien, maar hier niet in door te slaan waardoor de angst verdwijnt. Wel weer jammer was het slotstuk wat in mijn ogen een beetje een sof was. Al met al kan ik echter toch zeggen dat ik van de film in zijn geheel genoten heb en dat deze titel in mijn ogen door de media dan ook zeker ondergewaardeerd word. Ik durf zelfs het volgende te zeggen; dit was beter dan The Conjuring!


3,5*