Meningen

Danger, Shit and Puke; Welcome to Jackass!

10 jaar terug op MTV was de TV serie van Jackass al een dijk van een hit. 10 jaar later en 2 bioscoopfilms verder brengen de mannen een 3e deel compleet in 3D wat gemengde gevoelens bij mij te weeg bracht.

3D is natuurlijk leuk om te zien, maar het draait bij Jackass natuurlijk nog steeds om de bizarre stunts en de vele poep en plas grappen. Ook al zijn deze nog steeds in overvloed aanwezig en zijn de mannen nog steeds zo gek als een deur; de meeste grappen zijn lang niet zo leuk of hilarisch meer als in de vorige 2 films.
Sommige grappen zoals een scene met Pontius verkleed als gorilla en een scene met een zogenoemde snake pit sloegen zelfs volledig dood, niet wat we van het gezelschap gewend zijn.

Maar natuurlijk kon ook ik geregeld een brede grimas niet onderdrukken en weerklonken mijn lachsalvo's ook geregeld door de zaal maar toch was het aantal scene's met écht geslaagde grappen mij te minimaal. De koek is beduidend op aan het raken en de creativiteit om leuke grappen aan het publiek te tonen geraken in dit deel schaarser en schaarser. Ook al hebben de leden van Jackass al de bizarre stunts die je je kan bedenken naar alle waarschijnlijkheid al uitgevoerd: het blijft jammer.

Wil niet zeggen dat ik niet over deze film te spreken ben overigens. De enige ingrediënten die je nodig hebt voor een top avond zijn een groep melige vrienden die je vergezellen en een aantal pullen bier; lachsalvo's gegarandeerd. Het is alleen jammer dat dit aantal lachsalvo's helaas een stuk lager lagen dan bij de andere 2 films.

Jackass blijft Jackass en dit is nog steeds in positieve zin te merken bij stunts zoals de Poo cocktail supreme en hilarische actie's zoals het opzetten van een Midget fight.

Al met al vind ik het na dit 3e deel mooi geweest. Of een volgend deel moet de kwaliteit van de eerste 2 films wederom benaderen.

Desalniettemin behaalt de film alsnog een nette 3,0*

Bijna net zo leuk

Als Jackass een ding bewijst is dat de basis altijd als een huis overeind blijft, ongeacht welk deel van de reeks je ook bekijkt. Volwassen mannen vol met kinderlijke energie die de meest absurde, lompe, gevaarlijke, maar vooral ook grappige stunts uitvoeren.

Hoewel ik 4.5 niet zo goed vond als Forever (in dit deel kwamen tenslotte ook de stunts voorbij die niet goed genoeg waren om de film te halen) kwamen veel van de stunts qua niveau in de buurt van Forever, en waren sommige stunts soms zelfs net zo grappig als dat in Forever het geval was. Maar dit zal ook een kwestie van persoonlijke smaak zijn.

Het feit dat het hier formeel om een making-of draait, voelt vooral als een excuus om vooral nog meer stunts op de liefhebber af te vuren. En ik moet zeggen dat ik dat niet bepaald vervelend vond. Samen met een kameraad heb ik onder het genot van een paar biertjes in ieder geval genoten. En mijn schaterlach wederom, meermaals de vrije loop gelaten.

3,5*

Kattenkwaad

Ruwweg twaalf jaar geleden was ik nog in de leeftijdsfase dat ik het leuk vond om met illegaal vuurwerk, samen met vrienden, een oude stofzuiger op te blazen. Destijds ook vastgelegd op video spat de spanning en sensatie van het scherm af en voelden wij ons haast Michael Bay regisseurs. Op sommige gebieden zijn wij net grote kinderen, want ook destijds was ik tweeëntwintig jaar.

De heren van Jackass spelen schaamteloos op dit soort kwajongens streken in en spreken als het ware het innerlijke (grote) kind in jezelf aan. Want dikke kans dat je het spektakel en de harde humor nog net zo weet te waarderen als in 2000 toen de originele reeks zijn intrede deed. Als de smaakgevoelige humor destijds ook al jouw ding was uiteraad.

Toen het derde deel in 2010 uitkwam vond ik dat het wel mooi was geweest, tenzij een volgend deel de kwaliteit van de eerste twee films kon benaderen. Nu, twaalf jaar later kan ik zeggen dat dit zonder meer het geval is. Of het verstrijken van de tijd en het groeien van verantwoordelijkheden een vinger in de pap hebben gehad? Wie zal het zeggen, maar ik heb in ieder geval met volle teugen genoten.

4,0*

Benidorm Jackass

Irving Zisman (gespeeld door Johnny Knoxville) is een 86-jarige bejaarde die we al eerder voorbij hebben zien komen in verschillende Jackass titels. Met Bad Grandpa krijgt het inmiddels vrij bekend geworden typetje zijn eerste avondvullende film. Of dit nog steeds leuk is met de komst van programma's zoals Benidorm bastards is nog maar de vraag en persoonlijk vond ik 90 minuten van Irving Zisman dan ook teveel.

Het typetje is namelijk inmiddels al zo bekend dat ik me afvraag welke mensen het echt niet doorhadden dat ze door Knoxville met een verborgen camera in de zeik worden genomen en slechts de helft van de grappen is maar echt leuk. Bad Grandpa voelt dan ook een beetje uitgemolken aan en mist helaas net iets te veel écht goede en leuke grappen om zich echt te onderscheiden van de ''gemiddeld leuke comedy''. Nu is het iets te vaak nét niet leuk genoeg om echt grappig te zijn, hoe erg hun best de makers ook doen. Het is allemaal leuk genoeg om met een stel vrienden thuis op de bank te kijken en af en toe een keer goed te kunnen lachen, maar voor een eventueel vervolg mag het percentage geslaagde grappen toch echt wat hoger gaan liggen wil het een bioscoop bezoekje waard zijn.

3,0*

Jackass forever!

Na Jackass Forver en Jackass 4.5 heb ik binnen een redelijk korte periode samen met dezelfde kameraad de eerste film weer eens herbekeken. En zoals ik in mijn review van 4.5 ook al aangaf: als Jackass een ding bewijst is dat de basis altijd als een huis overeind blijft, ongeacht welk deel van de reeks je ook bekijkt. Volwassen mannen vol met kinderlijke energie die de meest absurde, lompe, gevaarlijke, maar vooral ook grappige stunts uitvoeren. Ook in het eerste deel is dit niet anders.

Wat wel een verschil is met bijvoorbeeld het vierde deel, is dat je merkt dat de stunts hier in sommige gevallen nog wat kinderlijker en minder extreem zijn dan in latere delen. Een deel van de stunts die hier uitgevoerd worden had ik, of een van mijn vrienden, in het verleden zelf wellicht ook nog wel uit durven voeren, en zouden ook niet misstaan hebben op een fout vrijgezellenfeestje. Zo deed de stunt van het opsnuiven van een lijntje Wasabi, mij denken aan een avond met mijn eigen vrienden. Een van mijn vrienden had op een vrijgezellen feest namelijk een flesje Tabasco (peppersaus) achterover geslagen om zo vrijgesteld te mogen worden van de rekening voor die avond. Helaas bracht het hem alleen een bezoek aan de toiletpot en zijn bed op, want hij was vervolgens niet meer in staat om mee op stap te gaan.

Juist deze kwajongens streken, die ook herkenbaar uit je eigen omgeving kunnen zijn, heeft Jackass voor mij altijd een bepaalde charme gegeven. Toen het derde deel in 2010 uitkwam vond ik dat het wel mooi was geweest, tenzij een volgend deel de kwaliteit van de eerste twee films kon benaderen. In mijn review van Jackass Forever kon ik zeggen dat dit zonder meer het geval was, maar bij een herziening kan ik nu stellen dat ik Forever vandaag de dag beduidend beter vind dan het eerste deel. Benieuwd hoe ik deel twee en drie, en de oorspronkelijke serie vandaag de dag dan ook ervaar.

Jackass: The Movie gooit vandaag de dag in ieder geval minder hoge ogen bij mij, wat onder andere komt omdat de beeldkwaliteit gewoon een stuk minder is, en de slow motion camera ontbreekt wat bijvoorbeeld in Forever ook meermaals prachtige beelden opgeleverd heeft. Ook zijn de stunts in latere delen nog veel groter en extremer opgezet en zijn ze ook vaker leuker aangekleed dan in dit eerste deel.

3,0*, die kan worden afgerond naar een 3,25*

Streetlife

De enige Quentin Tarantino die ik nog niet gezien had. Hoewel ik er nog steeds een aantal voor mijn Moviemeter tijdperk gezien heb, die nodig een herziening verdienen. Van de films waar ik wel over geschreven heb is Jackie Brown wat mij betreft wel de minste die ik van de regisseur gezien heb.

Het verhaal steekt goed in elkaar, en de manieren waarop partijen tegen elkaar uitgespeeld werden deed mij soms terugdenken aan The Hateful Eight. Alleen voelde in tegenstelling tot die film, het verhaal hier wel met regelmaat te traag en slepend aan. Ik kreeg ook het idee dat Tarantino zich nooit helemaal gegeven heeft voor deze productie. Met name veel dialogen mistte die typische Tarantino vibe. Het kwam nog wel terug, maar heel minimaal ten opzichte van andere titels uit zijn oeuvre. Daarnaast had ik het idee dat het geweld ook sterk moest worden ingeperkt. Alsof de studiobazen meer zeggenschap hadden dan Tarantino zelf gewild had.

Begrijp mij niet verkeerd; ondanks bovenstaande kritiek vond ik Jackie Brown zonder meer een degelijk misdaaddrama. Alleen niet zo goed als dat ik op voorhand verwacht had.

3,5*

Voor mij bijzonder tegenvallend. Wil niet zeggen dat ik het een hele slechte film vond, maar na alle verhalen die ik ervan gehoord had, lang niet wat ik verwacht had! zag wel dat de film kwalitatief sterk was en tot de klasiekers zou kunnen behoren maar gewoon niet mijn soort film. Bij de start van de film trein met al die demonen had ik er nog wel een goed gevoel over en verheugde ik me op veel creepyness en onderhuidse spanning.Ik vond de film echter meer lijken op een drama film van een man die zijn leven los moest laten met een vleugje horror dan echt een ''enge'' of verontrustende film. een goed voorbeeld van een film die dit onlangs wel bij mij wist te doen was de film Martyrs. Het idee achter deze film was wel heel mooi, maar het bracht niet de soort spanning die ik verwacht had. In mijn ogen nog steeds een redelijke film, maar enigszins overgewaardeerd. 3,0

Onzichtbaar kwaad

Onzichtbaar kwaad is gebaseerd op de veroordeling van mensen over anderen, op basis van aannames. Dit is tevens de kern van Jagten. De titel laat zien hoe een miscommunicatie al snel tot voorbarige conclusies leidt en daarmee tot de veroordeling van een persoon. Je buurman kan hierdoor bijvoorbeeld bakstenen bij je naar binnen gooien, of de slager in de buurtsuper wil je geen vlees meer verkopen. Je kan zeggen dat je boven deze veroordeling gaat staan omdat je weet dat de mensen er naast zitten, maar als na het verlies van je baan ook je vriendin bij je weggaat en je sociale kring steeds kleiner word, ga je er alsnog zelf aan onderdoor.

Ik kon dan ook goed met de hoofdrolspeler bij wie die allemaal gebeurde, meeleven. Het was verfrissend om Mikkelsen hier een keer niet in een schurkenrol te zien, en daarnaast ook een keer te zien acteren in zijn moedertaal. Hij zet de rol van verbouwereerde docent die niet weet wat hem overkomt, dan ook goed neer. Hoe hij steeds meer door bijna zijn hele omgeving scheef met de nek wordt aangekeken is pijnlijk om te zien. Al zochten wat mij betreft de momenten in de supermarkt wel net het randje op. Maar toch, ik kan me ook wel goed voorstellen dat men op deze manier reageert als er een vermeend pedofiel door de plaatselijke buurtsupermarkt struint. daarnaast verspreiden dit soort geruchten in kleine gemeenschappen zich des te sneller en is de samenleving toch ook vaak hechter. Als de indruk leeft dat je iets vreselijks hebt gedaan leeft dit niet alleen bij de vermeende slachtoffers, maar ook bij een hele school en daarmee ook al gauw het hele dorp.

Een oud-docent die ik ken zei ooit tegen mij dat je vandaag de dag als docent maar beter gesprekken met leerlingen met de deur open kunt voeren. Na het zien van Jagten snap ik waarom. Want zoals het einde van de film ook duidelijk maakt: eens een stigma, altijd een stigma..en dat stigma draag je voor de rest van je leven bij je.

4,0*

Botergeile actie

Dan ben ik maar puur gericht op hersenloos vermaak, so what? Schijnt deze film constant in het gezicht van de kijker te smijten. John Wick lijkt zich volledig bewust te zijn van wat voor een film het wil zijn en richt zich hier volledig op met uiterst bevredigende resultaten. Het verhaal is enorm simpel in eenvoud;

ex-huurmoordenaar John Wick wil wraak wanneer een crimineel zijn Ford Mustang steelt en daarbij de hond doodt die door zijn overleden vrouw aan hem is overgedragen. That's all there is. Maar hoe flinterdun het verhaal ook mag zijn, deze opzet voelde wel verfrissend aan. Vervolgens vervalt natuurlijk alle logica omdat het volstrekt onrealistisch is dat de heer Wick vanwege deze reden de volledige Russische maffia om zeep helpt. Dit alles voelt allesbehalve origineel aan, maar de makers weten er mee weg te komen vanwege de vakkundig geschoten beelden, de constante adrenaline rush en natuurlijk Keanu Reeves die gewoon weer is wat hij moet zijn; een bad ass personage. Overigens kijk je dit soort films ook niet voor de logica, dus kijkers die daar kritiek op leveren weten de film sowieso ook niet in perspectief te zien.

Iedereen die dit wel kan en een liefhebber van actiefilms is waar het verhaal van ondergeschikt belang is en waar het enkel draait om botergeile vakkundig in beeld gebrachte actieporno, zal een geweldige tijd beleven met deze film.

4,5*

Never Change A Winning Formula

Vond je John Wick al geweldig? Ga dan met een gerust hart naar Chapter 2. Vond je dat deel al niks? Sla deze dan vooral over, want het is met name meer van hetzelfde.

Wat in dit nieuwe deel wel meer wordt uitgediept is het verhaal achter de orde van huurmoordenaars waar John zich in het verleden bij heeft aangesloten. Ook zijn motief om de wapens weer op te pakken heeft in dit vervolg een stuk meer om het lijf en ik kreeg in dit vervolg ook sterker het idee dat John nu echt met geen mogelijkheid meer uit het wereldje kon stappen. Waar je zijn killingspree uit de eerste film bijna nog kon zien als een extreme manier van rouwverwerking vanwege het verlies van zijn vrouw en de hond die zij voor hem gekocht had wordt John hier nog net niet letterlijk een wapen in de hand gedrukt en hem gesommeerd zijn oude levensstijl weer op te pakken. Al helemaal Als hij na de huurmoord nog opgejaagd word door de broer van het slachtoffer. Ik vond het overigens wel een zwak punt dat deze zo ver ging terwijl hij eerst nog het huis van John opblies toen deze weigerde, maar goed.

Het moge duidelijk zijn dat deze opzet nog steeds puur een kapstok is om de vele actiescènes aan op te hangen, want dat is nog steeds waar het hier om draait. Het draait niet om geloofwaardigheid, realisme of een strak uitgewerkt verhaal, maar dus nog steeds op de bombastische wijze waarop John zijn aanvallers te lijf gaat. Als je deel een gezien hebt weet je dus ook precies wat je hier van kunt verwachten. Toch geef ik dit vervolg een lagere beoordeling dan het origineel omdat de film hierdoor geen echte verassingen meer heeft. Ook vond ik de luchtige opzet (You killed my dog, so now I am going to kill each and everyone of you) van het eerste deel ook net wat leuker. De plot die hier uiteen wordt gezet voelt toch wat meer standaard aan.

Desalniettemin draait het hier slechts minimaal om en daarom krijgt Chapter 2 nog steeds een hoge beoordeling van mij. De toon voor het derde deel is gezet, dus laat maar komen! En in mijn ogen is het helemaal niet erg als dit dan nog meer van hetzelfde is.

4,0*

Uitputtende formule

Het eerste hoofdstuk van deze reeks vond ik fantastisch, het tweede deel nog steeds goed, maar bij dit derde deel begint de John Wick vermoeidheid lichtjes in te zetten. Dit komt omdat de delen steeds meer op elkaar beginnen te lijken en het slot in deze nieuwste editie de reeks bijna een parodie op zichzelf lijkt te laten worden.

Ik kijk deze films vanwege de vele strak in elkaar gezette actie, die hier bijna tot een kunstvorm verheven wordt. Veel van de actie is eigenlijk wel te vergelijken met een dans, maar in plaats van dansers en danseressen zijn er hier pistolen, gebroken botten, en bloed. Heel veel bloed. Welk gevoel ik bij dit derde deel een beetje krijg is dat de creativiteit van de makers een beetje op begint te raken. Net zoals dat bij The Walking Dead de zombies op een bepaald punt ook te eentonig beginnen te worden, lijkt dit nu ook langzaam te gebeuren bij de schiet en knok partijen waar de geliefde huurmoordenaar steeds in terechtkomt.

Wanneer ze de reeks fris willen houden kunnen ze niet veel langer op deze manier doorgaan. Laat John Wick dan in deel 4 als half mens, half robot, met een machinegeweer als been a la, Planet Terror terug komen ofzo. Ook het achtergrond verhaal van de high table begint nu veel te eentonig te worden, en neemt zichzelf veel te serieus in deze over de top setting. Als je als regisseur je personage van een dak kan laten donderen en hem dat kan laten overleven -ook al zou je het overleven van de val theoretisch kunnen verklaren doordat John niet rechtstreeks naar beneden valt- moet je als regisseur ook bereidt zijn om met je personage in een volgend deel nog verder over de top te gaan. Dit kan gedaan worden door nieuwe elementen in de mix te brengen, zoals het voorbeeld wat ik in de alinea hierboven aangaf.

Wat mij betreft lijken de makers nu op een kruispunt te staan. Ze kunnen ervoor kiezen om de reeks voor een vierde deel drastisch te vernieuwen, of op dezelfde voet door te gaan. Wanneer er voor dit laatste gekozen wordt is mijn verwachting in ieder geval dat de geliefde huurmoordenaar steeds minder geliefd wordt, en steeds meer kijkers zal gaan verliezen.

3,5*

Those who cling to death; live. Those who cling to life; die.

Dit nieuwste deel is allang niet meer fris of origineel meer, het verhaal kan mij gestolen worden en het realisme is ver te zoeken, maar omdat de actie van het allerhoogste niveau blijft heb ik wederom genoten van dit vierde hoofdstuk. Met name een scène die van bovenaf geschoten was maakte een diepe indruk op mij en vond ik hoogst indrukwekkend. Hoewel ik de finale wat matig vond omdat ik na alles wat John Wick meegemaakt heeft hij op deze manier aan zijn einde komt behoorlijk ongeloofwaardig vond, is het verhaal wel de laatste reden waarom je naar deze franchise kijkt.

Met een speelduur van bijna 3 uur ontkom je er soms niet aan dat de actie toch wat herhalend en eentonig word, en de regisseur maakt een aantal keer de fout door soms een grens over te gaan met schade die John Wick op loopt. De film wordt hierdoor soms een parodie op zichzelf en ik had het geloofwaardiger gevonden wanneer John voor dit vierde deel als een soort Robocop was teruggekeerd. Als je dan toch over de top aan het gaan bent kan dat er ook nog wel bij.

Hier is niet voor gekozen en de stijl is hetzelfde als in de voorgaande drie delen. Iets wat mij beter bevallen is dan ik dacht aangezien ik de actie na het zien van deel drie aardig eentonig begon te vinden. Ook hier is dit soms het geval, waardoor ik denk dat het goed is wanneer de reeks de komende jaren met rust gelaten word. Gelukkig lijkt dit gezien de finale, de komende jaren ook te gebeuren, maar mochten ze ooit nog een vervolg maken, laat meneer Wick dan ook maar herrijzen uit zijn graf. Zonder Keanu Reeves zal de reeks wellicht toch minder goed te behappen zijn.

3,5*

The name is English, Johnny Enlish

Vermakelijk vervolg op het origineel uit 2003 met Rowan Atkinson, die ook in deze film niet het niveau van zijn Mister Bean typetje kan behalen. De scene's waarbij hij geen tekst heeft en zijn onvervalste gekke bekken opzet, zijn dan ook veruit het leukst. Het verhaal is zoals de meeste films in het genre compleet vergeetbaar en al snel draait het dan ook om de vele bizarre situaties waar English in beland. Sommige momenten zijn daarbij erg leuk gevonden, zoals een vergadering op het hoofdkantoor, de terugkerende grap dat een personage voor een ander wordt aangezien en een heuse helikopter op de gewone autoweg. Helaas staan hier ook de nodige missers tegenover en kakt de film met momenten dan ook een beetje in. Doordat deze zich echter geregeld herpakt met een goede grap ben je al snel weer bij de les en is het met momenten dan ook zeker grinniken geblazen.

Het grootste euvel zit hem echter in het hoofdpersonage zelf. Want hoe goed Atkinson ook zijn best doet, en ook geregeld grappig uit de hoek weet te komen, zo grappig als zijn Bean personage wordt hij zoals al eerder vermeld nooit. De speelduur die meer dan anderhalf uur bedraagt, is daarbij ook te lang om het personage interessant te houden en hierdoor de kijker constant geboeid te houden. Het is eerder geschikt voor een aantal korte sketches. Gemiddeld genomen kijkt het geheel echter lekker weg, en er zijn gelukkig genoeg sterke grappen aanwezig om het leuk te houden.

3,0*

De meeste mensen deugen

Eerder dit jaar heb ik een tentoonstelling over het derde rijk in het Design Museum in Den Bosch bezocht. De tentoonstelling toonde de grote bijdrage van vormgeving aan de verspreiding en ontwikkeling van de kwaadaardige-nazi ideologie. De nazi’s waren meesters in het inzetten van vormgeving om hun doel te bereiken; massa’s mensen wisten ze ermee aan hun kant te krijgen. Ook voor de jonge Jojo is dit het geval. Zijn patriottisme gaat zelfs zo ver dat zijn denkbeeldige vriendje een geïdealiseerde versie van Adolf Hitler is.

Maar wat gebeurt er wanneer zijn geloof in het nazisme op de proef wordt gesteld? Kan deze in twijfel worden getrokken? Wellicht zelfs omslaan? Een origineel uitgangspunt, en met gemak een van de meest originele concepten van de afgelopen jaren. Toch liet Jojo Rabbit in mijn ogen wel een aantal steken vallen. Zo hadden de rollen van de moeder van Jojo (Scarlet Johansson) en Captain Klenzendorf (Sam Rockwell) meer aandacht mogen krijgen. Met name Klenzendorf voelt als een onderbelicht personage. Ik begrijp dat het hart van het verhaal de opbloeiende vriendschap/liefde tussen Jojo en Elsa is, maar doordat de rol van Johansson vrij minimaal was, maakte haar dood ook een minder diepe indruk. Ook vond ik het contrast tussen de eerste en de tweede helft qua hoeveelheid humor erg abrupt, en had deze meer geleidelijk aan mogen gaan. Ik heb het idee dat de film dan meer in balans zou zijn geweest. Al is het combineren van drama en humor en hier de juiste balans in proberen te vinden zonder meer een lastige uitdaging. Zeker met een gevoelig onderwerp als Jodenhaat tijdens de tweede wereldoorlog.

3,5*

Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen

Hoewel ik genoten heb van een prima avondje uit bekroop mij gedurende de film een gevoel wat steeds sterker werd: hier had meer in gezeten, en er is hier beslist niet het onderste uit de kan gehaald. Wat gelijk positief opvalt is dat de Joker van Phoenix aardig in de buurt komt van het niveau van de Joker van Ledger, terwijl hij tegelijkertijd zijn eigen draai aan het personage geeft. De wereld lijkt lyrisch over de acteer prestaties van Phoenix en ook ik schat de kans op minstens een Oscar nominatie zeer hoog. So far so good right?

Phoenix kan de film dan wel op zijn smalle schouders dragen, dit verhuld niet dat het script behoorlijk te wensen overlaat en de mistroostige sfeer in Gotham er net wat te dik bovenop ligt. Praktisch iedereen kotst Arthur Fleck uit, wordt zonder pardon boos op hem of besluit hem op voorhand al te veroordelen. En iemand ontslaan omdat hij een keer een goedkoop reclamebord kwijtraakt, really? Het is meer dan begrijpelijk dat veel mensen hem een rare snuiter vinden, maar voor mij viel de geloofwaardigheid weg als ik zag hoe extreem zijn omgeving op hem reageerde.

Betreffende het script kreeg ik ook het idee dat de regisseur soms vast leek te lopen en dan vervolgens maar koos voor de makkelijke weg. Een goed voorbeeld is de manier waarop de moeder van Arthur aan haar einde kwam. Verstikking door een kussen terwijl ze in het ziekenhuis ligt. Ze zouden in Hollywood serieus een verboden scène lijst mogen opstellen omdat het je als regisseur gewoon ontbreekt aan iedere vorm van creativiteit wanneer je deze scène gebruikt. Daarnaast was het ook heel ongeloofwaardig hoe lang het duurde voor de politie Arthur op het spoor kwam, was de daarop volgende scène waarop ze hem kwijt raakte bij de metro nét te, en was het ook een irritatiepunt dat Arthur zo gemakkelijk met een vuurwapen een televisiestudio in kon komen. Ook de allerlaatste scène waarbij Arthur met gemak losbreekt in een zwaar bewaakte instelling zonder dat de (wellicht vernuftige) manier getoond wordt hoe hij dit dan doet, getuigt van sfeervolle beelden te willen schieten en daarbij alle geloofwaardigheid over boord te gooien. Dit alles lijkt geoorloofd te zijn omdat de regisseur lijkt te denken: maar kijk eens hoe goed Joaquin Phoenix als de Joker is! Ja dit is hij, maar dit is geen excuus om niet meer aandacht aan een sterker script te geven en storende details weg te werken.

Nogmaals, Phoenix alleen al maakt een bioscoopbezoek aan deze film dubbel en dwars waard en er komen ook een aantal sterke en onverwachte scenes voorbij, maar meteen de hele film hierdoor bombarderen als wellicht wel de beste film van 2019 is je reinste onzin. Misschien is de hele wereld wel een beetje gek geworden?

3,0*

Film met nog minder diepgang dan een boterham met pindakaas, maar heeft zo zijn leuke momenten

Zo zitten er wel enkele aardige actie scene's in de film, zijn de acteerprestaties niet slecht en weet het decolleté van mevrouw Fox de aandacht ook goed naar je toe te trekken

Het verhaal stelt geen klap voor maar wordt wel op een manier gebracht dat dit wel zo zou zijn. Een hoop gebakken lucht in de vorm van een aantal onverklaarbare krachten die Jonah Hex bezit zijn daar het gevolg van. Zo kan de man met doden spreken en meerdere malen neergeschoten worden omdat hij zelf een keer bijna dood is geweest? een goede duidelijke verklaring vind ik dat niet te noemen. Zo is dat natuurlijk bij vrijwel alle films uit de DC stal maar de excuses waarom Jonah al deze krachten zou bezitten zijn een beetje slapjes. Had de regisseur wat meer zweverige zaken en niet boeiende dialogen vervangen door wat meer spetterende actie dan was dit gewoon een aardig 13 in een dozijn actiefilmpje geweest met een minimale 3,0 score. Nu is het helaas allemaal net wat minder en krijgt de film een wat lagere beoordeling. Met je verstand op nul is de film nog redelijk te noemen, mede door de korte speelduur.

2,5*

Why does everybody keep dropping from the sky?

In 2017 kwam Jumanji: Welcome to the Jungle uit die meteen een enorme hit werd. Het is dus niet vreemd dat The Next Level al snel in productie ging. En helaas, want hoewel dit vervolg soms nog redelijk genietbaar is, is deze toch duidelijk een tandje minder dan het eerste deel. Er is te duidelijk gekeken naar de succesformule van de voorganger die gekopieerd is voor dit tweede deel. Er komen een paar nieuwe personages om de hoek kijken, maar in feite is er verder weinig nieuws onder de zon. Het verhaal komt ook wat moeilijk op gang, en ik had in eerste instantie ook wat moeite om mij te herinneren wie alle personages ook alweer waren die achter de personages in het spel zaten. Dit zegt in mijn ogen toch wel wat over de vergeetbaarheid van het eerste deel.

Ook het hoge Hollywood gehalte was in dit deel weer volop aanwezig, en ook meer storend dan de vorige keer. Niet alleen in de cliché finale, maar ook in de vorm van geforceerd, goedkoop sentiment die zogenaamd wat meer emotionele diepgang aan het verhaal moet geven. In plaats hiervan wordt het tegendeel bereikt; het wordt er allemaal niet beter op.

The Next Level is op zijn best wanneer de personages op elkaar lopen te vitten, en wanneer er een aantal video game clichés uit de kast worden getrokken. Ook een aantal actie scènes zijn behoorlijk aardig, maar helaas waren er teveel nadelen aanwezig die mij stoorden. Zo is het personage van Rory McCann een cliché bad guy in het kwadraat. Jammer, want in Game of Thrones heeft hij als 'The Hound' wel degelijk laten zien een gelaagd personage neer te kunnen zetten. Een beetje een verspilling van deze acteur. Ook was een speelduur van 1 uur en 20 minuten voldoende geweest. Dit vervolg was een stuk meer geslaagd geweest zonder al het geforceerde goedkope drama, en wanneer de focus alleen had gelegen op de ongecompliceerde fun.

2,5*

Je bent waar je in gelooft

De originele Jumanji heb ik ooit wel een keer gezien, maar hier kan ik me nog maar weinig van herinneren. Toch draagt de titel alleen al een bepaalde magie met zich mee waardoor mijn interesse voor deze nieuwe versie wel getrokken werd. De hele Jumanji setting vond ik hierbij een beetje tegenvallen, omdat dit toch weer draait om rondrennen in een jungle met veel overdadige CGI waarbij het de personages weer onrealistisch goed afgaat, los van het feit dat het zich in een videogame afspeelt.

De kracht van Jumanji zit hem in de dynamiek tussen de 4 hoofdrolspelers, in de film de avatars van de jongeren in de echte wereld. Met name Jack Black steelt hier de show, en hoewel ik in het bijzonder geen fan van de acteur ben, heb ik hier een aantal keer kostelijk om hem kunnen lachen. Sowieso zat er veel humor in de film doordat de avatars in alle opzichten steeds het compleet tegenovergestelde waren van de mensen die ze zijn in de echte wereld zijn. In dit element zit de kracht van Jumanji en dit zorgt er dan ook voor dat de film heel makkelijk uit te kijken is.

Naarmate richting het slot de focus steeds meer op de missie ligt, verliest de film flink wat stoom, niet in de laatste plaats door de saaie en inhoudsloze badguy die dan wat meer screentime krijgt, en overdadige CGI. Het suikerzoete einde had ook niet gehoeven maar Jumanji blijft vanwege de dynamiek tussen de avatars zeker een kijkbeurt waard als je op zoek bent naar een luchtige adventure/fantasy film.

3,0*

Welcome back.. to Jurassic Park

De allereerste Jurassic Park kan ik mij nog goed herinneren. Dit was op een kinderfeestje met allemaal kinderen die nog ver onder de 12 waren en zo hun eerste (of een van de eerste) grote mensenfilms te zien kregen. Dit had ik geweten! Hoewel de film zowel jong als oud aan kan spreken bevatte Jurassic Park alsnog redelijk expliciet geweld, zeker voor de allerkleinsten onder ons. Hier kwamen mijn ouders al snel achter doordat ik weken niet kon slapen vanwege de T-rex die mij regelmatig achtervolgde in mijn dromen.

Nu we inmiddels 22 jaar later zijn en deze nachtmerries mijn nachtrust gelukkig niet langer meer weten te verstoren is daar Jurassic World, waar ik na het zien van de trailer eigenlijk geen hoge verwachtingen van had. Vanwege de nostalgische gevoelens toch een kans gegeven, waarbij het geheel mij achteraf absoluut niet tegenviel. Oké, hij klopt het origineel natuurlijk niet, maar scoort bij mij wel een stuk beter dan ik verwacht had.

Niet alles was om over naar huis te schrijven. Zo vielen de effecten van de dino's soms toch wel tegen, en is het verhaal natuurlijk zo cliché matig als de pest (al is dat natuurlijk dan ook wel weer part of the charm) en moet er uiteraard weer een geforceerde romantische kus inzitten toch doet deze opvolger/reboot een pretty decent job. Tegenover de missers staan namelijk toch net wat meer positieve punten, waardoor de rit gelukkig nooit weet te ontsporen en in zijn geheel gewoon erg vermakelijk is.

Een van deze pluspunten is beslist Chris Pratt. Een acteur waar ik nog nooit veel over gehoord had tot hij in Guardians of the Galaxy opdook. Daar deed hij het al erg leuk, maar ook hier zet hij weer een vermakelijke rol neer. Zijn acteerwerk is niet heel bijzonder, maar past goed thuis in een prent zoals deze. Ook de twee jongere acteurtjes vervulden hun aanzienlijk grote rollen verdienstelijk. Waar ik me al gauw stoor aan jonge kindsterretjes, deed ik dit hier eigenlijk geen moment. Hoewel de rol van Bryce Dallas Howard me aanvankelijk nog wel zorgen baarde, kwam ook haar personage echter (letterlijk en figuurlijk) steeds losser in haar kleren te zitten en werd het dan ook steeds leuker om naar haar te kijken. '

Hoogtepunt waren voor mij echter de hoeveelheid sterke, inventieve en zenuwslopende scene's die naar hartelust voorbij kwamen. Hoogtepunten waren hier Gray en Zach die in een glazen bol belaagd werden, de uitbraak van de Pterosauriërs en de ongelofelijk brute manier waarop de nanny aan haar einde kwam, en tot slot natuurlijk het grote eindgevecht goed, het laatste voorbeeld was puur lomp en hersenloos vermaak, maar de overige voorbeelden benaderden zowaar de sterke sfeer die het origineel ook had. Nadeeltjes vond ik overigens nog wel het overgrote deel van de kleinere rollen ( met name het personage van Vincent D'Onofrio die veel te overdreven acteerde) en het verhaal die tussen de actie scene's door vaak toch een beetje inkakte.

Zet daar echter de goede sfeer tegenover die deze film weet op te roepen, en al met al kan ik dan de conclusie trekken dat heel wat reboots vandaag de dag het toch echt heel wat slechter doen. Een 4* vind ik het net niet waard, maar mijn beoordeling komt hier wel bij in de buurt.


3,5*

Met uitsterven bedreigd

Na Jurassic Park 2, leek met het derde deel de koek wel op. Het heeft toen ook maar liefst 14 jaar geduurd voor er weer een vervolg kwam. Hoewel ik hier erg sceptisch over was wist Jurassic world mij in 2015 enorm te verassen. De trailer van Fallen Kingdom maakte me niet meteen laaiend enthousiast, maar dit maakte me niet uit. Ik moest hier weer heen! Helaas bleek ik heel snel klaar met de dino's, en kreeg ik al gauw een Jurassic Park 3 deja vu. De reeks voelde voor mij opnieuw weer helemaal uitgedoofd en uitgekauwd aan. Erg jammer want ik had juist nog zo genoten van A monster Calls, die ook door J.A. Bayona geregisseerd was. Hierdoor dacht ik dat Fallen Kingdom wel in veilige handen zou zijn. Niets bleek helaas minder waar.

De opzet is nog wel aardig, totdat Chris Pratt en Bryce Dallas Howard het scherm weer samen gingen delen. Waar dit in Jurassic World nog leuk was, voelde het nu als een herhaling van zetten. Het stel draait de hele film om elkaar heen en dit werd voor mij op een gegeven moment te eentonig. Los van elkaar zijn het twee leuke personages, maar de magie onderling lijkt hier helemaal uitgewerkt.

Waar veel mensen nog wel te spreken zijn over het deel op het eiland vond ik dit ook niet al te best. Ook hier gaat de film al de mist in op het moment dat Owen door de lead van een speciale eenheid, met een slaappijl wordt geraakt en voor dood wordt achtergelaten. Hoe eendimensionaal kan een speciale eenheid zijn? We laten meerdere mensen voor dood achter, alleen omdat we het niet op kunnen brengen om ze de dino's op hun eigen tempo te benaderen en het dan gek vinden als ze hier boos om worden? Helaas zijn er naast dit voorbeeld nog tal van andere voorbeelden in met name de tweede helft aanwezig, waardoor ik nu niet bepaald enthousiaster werd. Neem alleen al het personage van Rafe Spall, die uiteraard een verborgen agenda heeft en de dino's alleen maar van het eiland af haalt om er grof geld aan te verdienen. Heeft deze mediamagnaat verder nog enige diepgang dan de dollartekens in zijn ogen? Nope..

Wat je ook gaat zien in Fallen Kingdom, het voelt allemaal uitgekauwd aan -op een handjevol leuke, op zichzelfstaande momenten na- en je krijgt ook al snel het idee dat je het allemaal al eens eerder (en vooral beter) gezien hebt. Dat de dino's in principe ook worden neergezet als wilde beesten maar er eentje in het bijzonder opeens zeer nauwkeurig een raam open kan maken, liet al helemaal mijn klomp breken. Frappant is dan weer wel dat deze in spoiler tags geplaatste scène wel gelijk een van de hoogtepunten van dit vervolg was. Want hoe inconsistent ook, in deze scène kwam de spanning uit het vorige deel en de eerste twee films weer eventjes helemaal terug. Wat daarnaast een mooie verbetering is ten opzichte van zijn voorganger zijn de prachtige effecten. Er is duidelijk minder met de computer gedaan en dit juich ik alleen maar toe.

Aangehaalde punten redden het geheel echter niet, en ik vraag me dan ook af of de reeks überhaupt nog wel van uitsterving gered kan worden. De opzet voor een volgende deel maakte me namelijk nog totaal niet enthousiast -al was de leeuw tegenover de T. Rex wel heel gaaf-. Hier kan zelfs een cameo van Jeff Goldblum weinig aan veranderen.

2,5*