Meningen

Goed concept wat helaas zijn meeste kansen laat liggen

Wake wood had bij mij al meteen een streepje voor toen ik de omschrijving van de film las. Dit kon behoorlijk sterk worden en wist dan ook al meteen mijn interesse te wekken. Dit zakte al gauw weg toen de film eenmaal begonnen was. Knullig camerawerk ging hand in hand met slechte scene's waarbij zulke rare, domme en opzichtige keuzes door de personages gemaakt werden die enkel bedoeld waren om het verhaal op gang te brengen.

Vanaf het moment dat de 9-jarige Alice tot leven wordt gewekt wordt de film wel wat beter met zelfs een enkele creatieve vondst; het ritueel waarmee dit opwekken gepaard ging was erg apart en op een goede, originele en sterke manier in beeld gebracht. Helaas weten dit soort ''heldere momenten'' de film niet te redden. De film eindigt in een simpele slasher waarbij ik meer had verwacht. Ook veel vragen blijven onbeantwoord, wat natuurlijk wel bij het genre past, maar wat verduidelijking op bepaalde punten was wel fijn geweest.

2,0*

Gluren bij de buren

Een uniek uitgangspunt maakt nog geen goede film. Ik wil best wel door wat onwaarschijnlijkheden heen kijken, maar dit ging echt te ver. Het feit dat de politie bijvoorbeeld niet een keer de garage en zolder doorzoekt waar Howard zich schuilhoudt vond ik behoorlijk curieus, evenals het feit dat twee verstandelijk gehandicapten Howard meerdere keren bezoeken en nooit hun mond voorbijpraten. In het echte leven zouden ze het waarschijnlijk wel met vriendjes bespreken waardoor het bijvoorbeeld weer bij de leiding van de zorginstelling uit zou komen etc.

De reden waarom Howard betrekking tot de zolder neemt viel wel enigszins te begrijpen, al vond ik met name de problematiek in zijn huwelijk niet dusdanig ernstig om dan maar meteen zo lang op die zolder te verblijven. Het viel beter te begrijpen als hij het in een opwelling gedaan had (wat hij in eerste instantie ook deed) maar het feit dat hij er zo lang in bleef hangen in combinatie met het niet ontdekt worden vond ik erg ongeloofwaardig. De problematiek binnen het huwelijk die daarnaast lichtjes werd aangestipt ging daarbij overigens ook niet diep genoeg om Howard echt volledig te gaan begrijpen. De conclusie die ik nu zelf trek is dat Howard paranoïde is met betrekking tot het verliezen van zijn vrouw aan een andere man omdat hij zelf te bezitterig en achterdochtig is en zijn vrouw hier in meegetrokken heeft. Hij gaat er al zo vanuit dat zij hem niet zal begrijpen, dat hij haar reactie op voorhand al in gaat vullen.

Wakefield laat wél voldoende stof ter discussie over en het is dan ook een film waar je nog lange tijd over kunt discussiëren. Het sterke concept brengt dit wel teweeg, maar de gebeurtenissen die er op het scherm mee gepaard gaan en het lang niet altijd volledig kunnen verplaatsen in de keuzes die Howard maakt, zorgden bij mij toch voor een algehele teleurstelling.

2,0*

Met een been het graf in

A Walk among the Tombstones heb ik ervaren als een hele vervelende film die bovendien erg misleidend was met de indirecte beloftes die vrij aan het begin van de film gedaan werden. Dit heeft met name betrekking op de man die compleet onverwachts zelfmoord pleegt terwijl hij van tevoren uitkraamt dat de mannen die achter de moorden zitten niet menselijk zijn. Vanaf dit moment dacht ik te maken te krijgen met een spannende bovennatuurlijke thriller, of op zijn minst een film met een onverwachts verloop. Niets was minder waar.

Wat namelijk overblijft is een cliché thriller waarin veel te weinig gebeurt en die bovendien ook nog eens nodeloos gerekt aanvoelt. De aanwezigheid van acteur Brian Bradley was daarbij een van de meest overbodige rollen die ik in lange tijd gezien heb. Zijn personage voegde niks toe en was daarnaast eerder irritant. Het grootste probleem van deze titel is echter dat hij gewoon enorm saai is en dat er niks gebeurd wat je niet al eerder veel beter gezien hebt. Neeson speelt op de automatische piloot en heeft totaal geen passie in zijn acteerspel zitten wat de kijkervaring nu ook niet bepaald ten goede komt. Het trieste is daarbij ook nog eens dat de verbinding van zijn naam waarschijnlijk de enige reden is dat deze titel ooit in de bioscoop verschenen is.

1,5*

Get ready for the ape-ocalyps!

De eerste twee delen van deze reeks heb ik hoog beoordeeld en ook met dit vervolg is dit niet anders. Net zoals ik over het eerste deel al vermelde springt ook hier de prachtige CGI die de apen zo tastbaar weet te maken, gelijk in het oog. Er is veel tijd en moeite gestoken in het tot leven brengen van de dieren en dit is formidabel gedaan. Dit is nog steeds een van de speerpunten van de film. Verhaaltechnisch gezien steekt de film ook nog steeds prima in elkaar en krijg je geen spijt van de aanschaf van je bioscoopkaartje. Hoewel ik aanvankelijk wel even de tijd moest nemen om in het verhaal meegetrokken te worden zat ik er na verloop van tijd weer helemaal in.

Er wordt de ruimte genomen om naar een grootse finale op te bouwen en als deze zich aandient is dit niet zonder impact en verliezen.Ook Caeser zelf overleeft de oorlog niet. Ik ben benieuwd wat voor een impact dit zal gaan hebben op de verdere vervolgen en hoe het verhaal zich vanaf dit punt verder zal gaan ontwikkelen. Ontwikkelen zal dit zich namelijk zeker, dit verhaal is nog lang niet ten einde! Als er op deze voet doorverteld wordt is dat ook helemaal niet erg. Er lijkt namelijk nog voldoende inspiratie te zijn voor de nodige vervolgen, ook zonder Caeser. Andy Serkis hoeft daarbij overigens niet gemist te worden. Die kan gewoon weer in de huid van een andere aap kruipen

4,0*

Standaard gerecht met een verrassende nasmaak

The Ward is een aangename standaard film. Je hebt het allemaal al veel vaker gezien en het wordt nergens ook echt eng voor de kijker. Maar toch moest ik uiteindelijk toegeven dat de film enkele (hoe voorspelbaar ook) goede schrik momenten bevatte. Geheel volgens het boekje maar toch goed getimede kleine opvlieg momentjes, laat dat maar aan John Carpenter over. De regisseur die ooit groot geworden is met klassiekers zoals The Thing en de Halloween reeks heeft hier duidelijk met zijn ogen dicht lopen regisseren maar op deze gebieden zie je toch wel dat zijn roots binnen het genre van de horror liggen.

Zo jammer is het dan dat het verloop van het verhaal me na verloop van tijd wel tegen begon te staan. Want ook al was er sprake van een aantal leuke schrik momenten, de suspense was ver te zoeken en de geest die de instelling teisterde wist nu ook niet bepaald schrik aan te jagen. Des te enthousiaster was ik echter over de finale!

De conclusie kwam namelijk als een donderslag bij heldere hemel. Hoewel ik deze ook al in talloze variaties binnen het genre voorbij heb zien komen had ik hem hier niet verwacht. Hij was hier ook verrassend sterk uitgevoerd waardoor het voor mij toch fris voelde en ook net de twist was die er nodig was om het verhaal de nodige diepgang te geven. Hier kwam dan ook ijzersterk regie talent om de hoek kijken. Alleen jammer dat dit in de rest van de film niet aanwezig was. Amber Heard maakt het gelukkig geen straf om naar dit alles te kijken. Al met al behaald de film een voldoende, wat vooral te danken is aan het sterke slot.

3,0*

Lock and load, bitches!

Een leuk bedacht concept met een rijtje acteurs waarmee je wel verwacht dat het wel goed zou komen, maar niks is minder waar. The watch is namelijk grotendeels vervelend en ik heb dan ook slechts een enkele keer hoeven te lachen, steeds wachtte ik op dat moment waarop ik mezelf zou gaan bescheuren, maar helaas bleef dit de volledige film uit. De aliens passen hier niet goed tussen en de actie die in de film zit past ook totaal niet bij het groepje acteurs.

Het voorkomen van de aliens vond ik wel goed gedaan, maar er werd helaas te weinig mee gedaan doordat deze dreiging zo serieus bleef terwijl er veel meer leukere scene's denkbaar waren zoals de foto camera scene. Verder komen er een aantal zijplotjes naar voren die echt typisch Amerikaans zijn en een bak cliche's over de kijker heen storten waar je gewoon niet goed van wordt. De film is wel uit te zitten en kent daarnaast ook wel een aantal leuke momenten, maar echt vaak grappig wordt het helaas nooit.

2,0*

Gluren bij de buren

Watcher heeft qua concept best iets sterks in handen. Je als expat in een totaal nieuwe cultuur wanen, waar veel mensen geen Engels spreken, gecombineerd met een glurende buur waar duidelijk iets niet in de haak is. Maar niemand gelooft je.

Dat Maika Monroe hier de hoofdrol speelt, is een pluspunt. Net zoals in Long Legs en It Follows zet zij ook hier een uitstekend personage neer. Helaas heeft de film verder weinig te bieden. Het verloop is uiterst voorspelbaar, en het gegeven dat niemand haar zorgen serieus neemt terwijl zij zich in een compleet nieuwe cultuur bevindt, wordt te weinig benut. Het voelt nu meer als een gimmick dan als een echt toegevoegde waarde. Ook gebeurt er over het algemeen te weinig in het verhaal om je als kijker geboeid te houden. In de laatste twintig minuten wordt de spanning aardig opgevoerd, maar het verloop blijft helaas uiterst voorspelbaar. Bovendien is de manier waarop Julia haar belager uiteindelijk ombrengt behoorlijk ongeloofwaardig.

De film kijkt weliswaar makkelijk weg, maar uiteindelijk is Watcher vooral een gemiste kans, ondanks het sterke uitgangspunt en de solide rol van Maika Monroe.

3,0*

Herziening.

Suckerpunch zit er aan te komen: een zeer interessant ogende titel die we eind maart in de bioscoop kunnen verwachten. Naar aanleiding hiervan een goed moment om het eerdere werk van dezelfde regisseur (Snyder) nog maar eens te gaan herbekijken.

Watchmen begint zeer sfeervol. Prachtige slow motion shots die zowel hoogtepunten als dieptepunten van gemaskerde vrijheidsstrijders tonen. Hierna brengt de film je naar een alternatief 1985 waar bovengenoemde plotomschrijving start.

Opvallend aan Watchmen is dat Snyder een volledig andere weg als zijn voorgaande film (300) inslaat. Het valt meteen op dat het hierbij draait om de storyline en zijn personages. De actie blijft grotendeels uit; op een aantal spectaculaire scene's na.

Nadeel hiervan kán zijn dat de mensen die een grotesk actiespektal verwachten, teleurgesteld kunnen worden. Voor het volk wat plat vermaak zoekt waarbij de nadruk ligt op typische over the top ''superhelden actie'' valt een bezoekje aan een film als The green hornet dan ook meer aan te raden. Als je eens een keer iets anders wilt, ben je bij de Watchmen aan het juiste adres.
Personages zoals Dr. Manhatten, Rorschach Silk spectre en titeloze kostuumheld Doug krijgen allemaal een flinke portie diepgang mee. De film neemt hier zijn tijd dan ook voor zodat de kortste versie van de film alleen al meer dan 2,5 uur bedraagt. Dit is dan ook meteen het grootste euvel van de film te noemen. De film duurt net iets te lang waardoor het gepraat je op een gegeven moment tegen kan komen te staan. De ''helden'' in actie zien was heerlijk, jammer dat er niet veel van deze scene's te zien waren. Zeker als je je bedenkt hoe prachtig Snyder dit allemaal in beeld kan weten te brengen. Het geheel had wat meer uitgebalanceerd van mij mogen zijn. Nu weet ik natuurlijk niet hoe dit zit bij de versies van 186 en 215 minuten maar naar alle waarschijnlijkheid zouden de actie scene's (die natuurlijk een flinke duit meer kosten om op te nemen) al in de gewone versie moeten zitten.

Op dit nadeel vanuit mijn persoonlijke opinie gezien na heb ik me uitstekend met de film kunnen vermaken. Al had het slot wat meer vuurwerk mogen gebruiken, heeft het geheel me zeker tevreden weten te stellen ondanks zijn lange speelduur.

Alsnog een dikke score, en op naar het veelbelovende Suckerpunch!

*4,0

Aangeboren of aangeleerd?

Een interessant psychologisch vraagstuk is het nature of nurture gegeven wat ook de opzet van deze film is. Het draait hierbij niet om de daad waar de film naartoe werkt, maar om het hele proces er omheen. De film focust zich hierbij voornamelijk op de relatie tussen moeder en zoon. Dit levert interessante ontwikkelingen op die kracht bijgezet wordt door de fenomenale acteer prestaties van zowel moeder als zoon. De film toont goed aan dat de buitenwereld de schuld bij haar legt zonder naar het kind zelf te kijken. De vraag die hier namelijk gesteld kan worden is in hoeverre de opvoeding ervoor kan zorgen dat een kind ontspoort en tot zo'n gruweldaad over kan gaan.

In mijn optiek is het overduidelijk en valt het enkel en alleen bij het kind zelf te zoeken , maar hoewel dit voor mij al snel bepaald was bleef ik toch nieuwsgierig naar de verschillende verhoudingen die het kind met beide ouders en later ook zijn zusje had. Als kritiek zou men aan kunnen dragen dat er te weinig aandacht aan de gruweldaad zelf besteed wordt maar hier ligt dan ook de focus niet op. Daarbij zetten de makers de verbeeldingskracht van de kijker hiervoor in, dat wat mij betreft een van de beste wapens is die je als filmmaker in kan zetten. We kunnen zelf wel raden en invullen wat er gebeurt is, in mijn ogen in de context van deze film is dat alleen maar een pluspunt te noemen.

Wat ik zelf misschien wel jammer vindt is dat de motieven van Kevin zelf niet duidelijk aan de orde komen. Als er in de slotscené aan Kevin gevraagd wordt waarom hij de daad begaan heeft volgt er dan ook geen helder antwoord. ergens vond ik het jammer dat dit niet duidelijk naar voren komt maar anderzijds had het ook afbreuk kunnen doen aan het personage zelf: niemand kan namelijk weten wat er precies in zijn hoofd omgegaan is.

We need to talk about Kevin is een prachtig uiteengezet drama die mij wist te grijpen, fascineren en meeleven met de moeder van Kevin. Een absolute aanrader voor diegene die van het zwaardere werk houden.

4,0*

Don't go chasing waterfalls

We're the millers is zonder twijfel een van de betere komedies van de afgelopen jaren en ik heb er dan ook enorm van genoten. Dit kwam in de eerste plaats door de hoofdrolspelers zelf, die met verve een valse familie neerzetten om op deze manier te verhullen dat zij drugs over de grens willen gaan smokkelen. De rollen zijn enorm goed gecast en hoewel ik de kritiek die ik her en der teruglees over Jason Sudeikis zeker begrijpelijk vind, zet ook hij een rol neer die je nooit te veel zal storen. De grapdichtheid ligt hier enorm hoog wat vanzelfsprekend betekent dat niet alle grappen leuk kunnen zijn. Dit zijn ze dan ook niet, maar hoewel er zeker een aantal dood zullen slaan vangt de cast dit goed op en blijft men gelukkig niet al te lang in dezelfde grappen hangen.

Hier staat dan ook weer tegenover dat er naast de missers, ook minstens zoveel treffers aanwezig zijn waarbij zelfs de grootste komedie hater alsnog een lach op zijn gezicht zal krijgen. Omdat ik wel durf te zeggen dat ik hier ook onder val vind ik zit zeker een compliment naar de makers van de film toe. Hoewel ik zelf zeker wel van een aantal goede grappen op zijn tijd hou, vind ik het komedie aanbod wat daadwerkelijk grappig is erg schaars en vaak gewoon niet grappig genoeg. Hier wordt met deze titel verandering in gebracht doordat het sfeertje er enorm goed inzit en een groot deel van de grappen ook echt goed werken.

We're the millers is in zijn totaal gewoon erg sterk, en hoewel er natuurlijk altijd nadelen te benoemen zijn die met name te herleiden zijn naar de bijrollen die vaak gewoon niet grappig zijn vergeef je het de makers gemakkelijk omdat het slechts beperkt blijft tot dit soort schoonheidsfoutjes en de rest gewoon nog steeds erg leuk blijft. Hiermee keek ik zelfs door het zoetsappige ''eerlijke'' Amerikaanse einde heen (bij hollywood producties ontkom je er vaak gewoon niet aan) omdat ik het overgrote deel gewoon enorm heb zitten genieten en veel heb kunnen lachen. Dit is gewoon een topper in zijn genre, en daar zijn er in mijn mening niet veel van, dus ga deze film zien!

4,0*

Horror met een hart

Weapons voelt als een volwassen, grimmige versie van Roald Dahls The Witches. Waar Dahl angst opwekte met heksen die kinderen in muizen veranderen, schept regisseur Zach Greger een wereld waarin heksen zich tussen de mensen verschuilen. Onschuldige personages belanden hierin ongewild in een strijd die hun ergste nachtmerries overstijgt. Zodra Tante Gladys verschijnt, valt haar personage niet tegen. Het plot, dat tot dan toe in nevelen gehuld was, wordt op een bevredigende manier ontrafeld.

Bij het begin van de film had ik mijn twijfels. Net als bij Gregers eerdere Barbarian was de eerste helft sterk, maar de tweede helft kon de hoge verwachtingen voor mij - op zijn zachtst gezegd - niet helemaal waarmaken. Hoewel het verloop, eenmaal onthuld, weliswaar ook voorspelbaar was, bleef de sfeer indrukwekkend en was de uitvoering bovengemiddeld. Dat is cruciaal voor het genre, waar sfeer en uitvoering vaak belangrijker zijn dan het verhaal zelf. De focus op mysterie en drama, in plaats van goedkope jumpscares, vond ik een verfrissende keuze. En horrorfans hoeven zich alsnog geen zorgen te maken: als de hel losbarst, is er genoeg om van te genieten.

Het slot had wel iets sterker gemogen. De behekste kinderen hadden dreigender kunnen zijn, in plaats van vooral over the top. Verder heb ik weinig kritiek.

Samen met Sinners is Weapons voor mij de sterkste horrorfilm van 2025. Toen ik hoorde over de plannen voor een prequel over Tante Gladys, begon ik meteen te watertanden. Haar fascinerende personage biedt ruimte genoeg om dieper in te duiken en te ontdekken hoe zij uitgroeide tot de vrouw die we in Weapons zien.

4,0★

We've All Got Baggage

1 op de 2 mensen krijgt ooit te maken met psychische problemen waarbij het per persoon kan verschillen voor welke psychische problematiek je al dan niet meer aanleg hebt. Persoonlijk kan ik mij vooralsnog minder goed herkennen in een eetverslaving, maar daardoor vind ik het des te interessanter om mij in het personage van Brendan Fraser te verdiepen.

Aan de acteerkwaliteiten van de acteur zal het daarbij zeker niet liggen, want zijn rol van Charlie is met gemak het hoogtepunt van de film te noemen. De nadelen voor mij betroffen meer het over gedramatiseerde einde en de personages om hem heen (in het bijzonder zijn dochter, en de jonge missionaris) en het feit dat de beschadigingen die zij in het leven opgelopen hebben er net iets te dik bovenop liggen. Daarnaast voelen ze te sterk in dienst van het verhaal gesteld aan waardoor het verloop van het verhaal niet organisch genoeg en vaak toch behoorlijk clichématig en te “Amerikaans”aanvoelt.

In de positieve reviews wordt bovenstaande vaak genegeerd, waarbij ik hier op Moviemeter wel duidelijk een trend zie dat mensen dit opvalt en dat men zich hieraan ergert. Het haalt de algehele kwaliteit van de film namelijk wel naar beneden, en dat is jammer. Enigszins teleurgesteld ben ik hierdoor wel, maar alleen al vanwege de acteerprestatie van Fraser kan ik een ieder aanraden om deze te gaan zien.

3,0*

Daden hebben gevolgen

Waarbij ik mij altijd afvraag wat er met mijn weekend gebeurt is, vragen 6 zusjes zich dit af over hun zusje maandag, in een futuristisch plot wat zich afspeelt in 2073. Doordat de 7 hoofdrollen allemaal vervuld worden door Noomi Rapace wordt het al snel compleet onvoorspelbaar wie van de zussen het hele gebeuren gaan overleven, en wie het loodje leggen op het moment dat de hel losbarst. Wat mij betreft een van de sterkste punten van de film.

Goed om te weten is dat de nadruk in deze film op de actie ligt, terwijl deze zich afspeelt in een sciencefiction setting. Het verhaal werkt prima door op de achtergrond, maar dient vooral als kapstok om zoveel mogelijk actie en spannende momenten aan elkaar te rijgen. Ook aan de verschillende achtergronden van de zussen wordt minimale aandacht besteed. Gedurende het verhaal worden de verschillende karaktertrekken en kwaliteiten per personage wel steeds beter zichtbaar maar wanneer je verwacht dat er per zuster uitgebreid stilgestaan wordt, kom je van een koude kermis thuis.

Persoonlijk had ik met bovenstaand punt geen enkel probleem en heb ik mij prima weten te vermaken. Op den duur werd het wel erg ongeloofwaardig hoe ver de zussen wisten te komen, maar het was dan ook eveneens sterk dat ze niet allemaal de eindstreep wisten te halen. Hoewel ik wat meer had willen zien van het leven in een overbevolkte wereld zat de plot verder goed in elkaar en is What Happened to Monday zowel een aanrader voor de actie, als Sci-Fi fans onder ons.

3,5*

Think Fast. Drive Faster.

Een aardige film voor op de zondagmiddag, waarbij je je wel moet instellen dat je naar een film gaat kijken waarbij je een klein anderhalf uur lang figuurlijk alle logica compleet overboord moet gooien. Daarnaast is het plot van ondergeschikt belang en gaat het hier vooral om de hele stijl en suspense. Als je hier de focus op legt tijdens het kijken valt het best goed te doen, al had ik het zelf na een uurtje wel gezien.

De hele filmstijl die zich in en om de auto heen bevond vond ik wel te bewonderen, en er zaten hier ook een aantal hele toffe shots in. Jammer vond ik wel dat het verhaal richting het einde iets te vaak over de kop gaat en het allemaal iets te veel van het goede werd. Bij het begin was het niet erg dat er gas gegeven werd, maar op een gegeven moment wordt het ook tijd om af te schakelen.

3,0*

Gewoon een degelijke film die de platgetreden padden bewandelt, maar wél laat zien hoe het moet omdat de film wel de nodige suspense bevat. Verder is het een enge film...voor als je 12 bent De film is verder ook heel tam, je ziet duidelijk dat hij op een jonger publiek gericht is. Moorden buiten beeld, er vloeit geen druppeltje bloed etc. als je boven de 16 bent kun je als normaal persoon deze film al niet gauw eng meer noemen..

Mijn respect gaat verder wel uit naar het gebruik van de telefoon die in deze film wél eens gewoon werkt..wat doorgaans een cliche is in voornamelijk de amerikaanse horror wordt hier eens een keer verassend genoeg ontweken maar anders zou het de titel ook geen eer aan doen natuurlijk desalniettemin helpt dit mee in de waardering.

Verder zet actrice Camilla Belle een degelijke acteerprestatie neer en zit de film kwa geografie tevens sterk in elkaar. Als kijker bevind je je ook echt in het huis en heb je ook het idee dat het gigantisch is..de spanningsopbouw is redelijk al dan niet op bepaalde momenten helaas wat te voorspellend.. Zoals de vriendin die vermoord wordt, en de persoon in het gastenverblijf wie de killer bleek te zijn.

Een film die als je lam bent gewoon lekker op de automatische piloot kan kijken..dan is de film best te pruimen. Als je er echt iets van verwacht ga je van een koude kermis thuiskomen want de film doet verder niks bijzonders..Ook de finale was gemakzuchtig, weinig bijzonders en gemakkelijk afgedaan. Ik zou het midden een 2,5 en een 3 willen houden maar aangezien dit niet kan gaat deze film er met een 3 vandoor..

Hoe belangrijk het is om geen arme man, in een vrije democratie te zijn

Bovenstaande uitspraak, die ook in de film zelf zit, vat het verhaal mijns inziens perfect samen. Evenals de uitspraak, eten of gegeten worden. Veruit het meest sterkte punt van The White Tiger is een inkijkje in het klassensysteem van India en de Indiaanse cultuur. Op deze gebieden werd ik dan ook meteen meegetrokken. Het is alleen jammer dat ik het lastiger vond worden om mijn aandacht er de gehele speelduur bij te houden. Hiervoor vond ik het verhaal te traag en duurde het vaak erg lang voor er een gebeurtenis plaatsvond die het verhaal verder voort wist te stuwen.

Ik vind het jammer slechts deze beoordeling uit te kunnen delen, omdat ik graag een hogere score had willen geven. Ik juich het namelijk alleen maar toe dat het aanbod van Netflix steeds internationaler wordt. Het verhaal voelt fris en origineel, en het acteerwerk van de gehele cast is niet minder dan lovend te noemen. Het is met name de traagheid van het verhaal in combinatie met een voor mij te lage spanningsboog waardoor ik hier niet meer van kan maken.

3,0*

Blik aan de oppervlakte

Interessante, afwisselende documentaire. Ik vond met name het gedeelte in Bangladesh schrijnend. Vooral in vergelijking met Thailand en Mexico. Hierbij kreeg ik met regelmaat het gevoel dat men vrij voor het beroep gekozen had. Ik doel dan met name op een Mexicaanse vrouw in het bijzonder. In het licht van de schrijnende situatie in Bangladesh, voelde dit moment juist licht, bijna vrolijk aan.

Wat ik sterk van de regisseur vind is dat hij geen oordeel velt en niks anders doet dan de kijker een inzicht te geven in de wereld van de prostitutie. Waarbij in een aantal gevallen heel duidelijk naar voren komt dat men niet bewust voor dit beroep gekozen heeft (dit komt met name naar voren in Bangladesh) vond ik het in Thailand en Mexico, binnen de meeste scènes, te neutraal in beeld gebracht om hier echt een inschatting van te kunnen maken.

Meer diepte interviews waren, überhaupt in zijn algemeen, welkom geweest. Al is hier misschien bewust niet voor gekozen omdat beweegredenen om te kiezen voor dit beroep ongetwijfeld enorm uiteen zullen lopen en de regisseur een zo globaal mogelijk beeld probeerde te schetsen. De documentaire lijkt nu wel meer gebaseerd op de situaties per land, maar wellicht is het dan ook weer niet helemaal eerlijk om de volledige wereld van de prostitutie in India te baseren op wat er in de documentaire voorbij kwam.

3,5*

De ideale schoonzoon?

Komedie. Het blijft een lastig genre. Wat de een grappig vind, kan voor de ander namelijk geen bal aan zijn. Voor mij was Why him namelijk het grootste gedeelte van de tijd pijnlijk onleuk, en een aantal gasten die de zaal voortijdig verlieten dachten er klaarblijkelijk hetzelfde over. Echter schoot mijn vriendin wel degelijk geregeld in de lach, en werd de zaal ook veelvuldig opgevuld met het nodige hoongelach van de mensen die niet meer bijkwamen. Zoals ik al zei, het blijft een lastig genre..

Echter beoordeel ik Why Him nu op basis van mijn eigen smaak en bijvoorbeeld niet op basis van de kijkervaring van de persoon die een paar rijen achter ons om ieder klein grapje klonk als een proestende eland. Hij (of zij? ) vond het namelijk allemaal wél erg grappig. Ik vond dit niet omdat de grootste fout van de regisseur hier is dat hij echt veel te geforceerd probeert om grappig te zijn en heel veel terugkerende typetjes gewoon flauw, en vaak totaal niet grappig zijn. Voorbeelden zijn het flauwe computersysteem wat is ingesproken door Kaley Cuoco, en het personage van Keegan-Michael Key. De hoofdrolspelers doen het gelukkig wel allemaal naar behoren, maar worden ook weer genekt door het materiaal waar ze mee moeten werken en de vele flauwe grapjes die vaak gewoon net niet leuk zijn. Als dan zelfs de aanwezigheid van Kiss deze film niet meer kan redden blijkt wel dat er niet bepaald veel geld is gaan zitten in de schrijvers van het script, of veel energie gestoken is in het verzinnen of het uitvoeren van grappen zodat ze wél leuk worden.

Een van de grootste teleurstellingen is hier toch wel de aanwezigheid van Cranston die een van zijn meest vergeetbare rollen ooit neerzet en waarvan ik wel verwacht had dat hij deze titel naar een hoger niveau zou kunnen tillen. Ook hij had wellicht in de gaten dat het toch niet veel met deze film zou gaan worden waardoor het toch geen zin had om alles te geven. Voor een beter alternatief doe je er waarschijnlijk verstandiger aan om thuis nog maar een keer Meet the Parents op te zetten..

1,5*

Spookhuishorror

Ik verwacht dat Helen Mirren zich niet voor dit project had laten strikken als ze een blik in de toekomst had kunnen werpen, en het eindresultaat van Winchester onder ogen had kunnen zien. Het is begrijpelijk omdat het verhaal zich afspeelt in een van de meest bekende spookhuizen van Amerika waar de crew ook echt gefilmd heeft. Het moet gezegd dat de setting ook geen steken laat vallen, maar het script doet dit helaas wel. En dan met name in het tweede deel, waar alle remmen los gaan. En nee, dit is helaas niet op de goede manier.

Winchester is het beste te vergelijken met een attractie van het spookhuis, zoals je ze vroeger als kind op de kermis zag. Het vooruitzicht om in het karretje te stappen is groot, maar het uiteindelijke ritje valt toch behoorlijk tegen. Wanneer duidelijk is hoe de vork in de steel zit en het gevecht tegen de geest van Ben Block begint, valt alle spanning die enigszins aanwezig was, volledig weg. Mirren zet hier een vrij goede rol neer waardoor ik wel geboeid bleef kijken, maar het eindresultaat onderaan de streep bleef toch behoorlijk magertjes.

2,5*

Tie me kangaroo down, sport, tie me kangaroo down...

Wat een heerlijk vervolg! En wat heb ik hiervan genoten. Het is absoluut geen topper te noemen, maar binnen zijn genre is het een uitstekende film. Wellicht zelfs nog beter dan het origineel, of in ieder geval ongeveer gelijkwaardig, maar het is al zo lang geleden dat ik deze titel gezien heb dat ik dit niet met zekerheid durf te zeggen.

Wat Wolf Creek 2 zo vermakelijk maakt om naar te kijken is met name de vele suspense die in het verhaal verwerkt zit. Dit komt terug in een spannende car chase, hide and seek spelletjes en meer dan genoeg andere huiveringwekkende confrontaties met Mick Taylor, die subliem vertolkt wordt door John Jarratt. Sinds Joffrey Baratheon uit Game of Thrones heb ik weinig personages zo graag dood willen zien gaan dan deze gast. Het personage haalde het bloed onder mijn nagels vandaan, maar de acteur zet wel een rol neer that people love to hate. In lijn met zijn vervolg eindigt de film dan ook nog eens allesbehalve met een happy end, waardoor je de gestoorde gek al helemaal 100 extra kogels door zijn harses wil jagen. Dit draagt echter allemaal alleen maar bij aan een van de sterkste punten uit deze reeks, en dat is het ijskoude, zieke personage die Joh Jarratt neerzet.

Wat me in het begin tegenviel was de overdadige gore die pakweg binnen het eerste half uur naar voren komt. Ik deins er niet voor terug maar films binnen dit genre die hier alleen maar om draaien zijn niks voor mij. Ik doel hier dan op de scene die betrekking heeft op de twee Duitse kampeerders, en dan eigenlijk met name hoe de jongeman wordt afgeslacht. Later valt dit echter verrassend genoeg mee en draait het meer om de suspense die steeds dreigender wordt. Natuurlijk komen er nog genoeg zieke momenten voorbij, maar dit is meer in dienst van het verhaal zonder dat het overdadig hoeft te worden, wat bij de door mij eerder besproken scene in de spoiler wel het geval was.

Verder valt er op dit vervolg wat mij betreft weinig aan te maken en heb ik er een uitstekende avond mee gehad. Natuurlijk zitten hier weinig verassingen in en weet je op voorhand hoe het allemaal gaat eindigen, (de scene's met het oude echtpaar en het tijdelijke gevoel van veiligheid, zie je natuurlijk al ver vantevoren mislopen)dit maakt de ijzersterke uitwerking er niet minder om. Een deel 3 mag hier wat mij betreft best wel uitgeperst worden!

3,5*

Let me tell you something. There's no nobility in poverty. I've been a poor man, and I've been a rich man. And I choose rich every fucking time.

Wolf of wall street is nu al een van de verassingen van het jaar en een van de sterkste titels van Martin Scoresse sinds jaren. Wat ik met name goed vond was dat de film ongelofelijk lichtvoetig is maar tegelijkertijd toch een flinke portie diepgang heeft. Hoewel het personage van DiCaprio hier toch echt een serieuze (drugs, seksverslavig, you name it) heeft vervalt het verhaal nooit in goedkoop en plat Amerikaans sentiment. En dan barst deze titel ook nog eens uit zijn voegen van de meest uitzinnige en memorabele scene's die je zeker de nodige tijd bij zullen blijven en je meer dan eens verbouwereerd achter zullen gaan laten. Dit script steekt gewoon uitzinnig goed in elkaar en is een verrassend sterke combinatie van humor, drama en misdaad zoals je ze niet vaak zal tegenkomen.

In de zaal hoorde ik na afloop iemand de opmerking plaatsen dat Wolf of Wall Street de nieuwe Scarface was, en deze film is wat mij betreft ook beslist in staat een zelfde soort status te gaan vergaren. Natuurlijk vallen er wel wat minpuntjes te verzinnen zoals gesprekken die soms net iets te lang duren en een speelduur die door sommigen met een speelduur van 3 uur wellicht als een te lange zit zou kunnen worden beschouwd. Echter vallen deze puntjes in het niet bij de ongelofelijk knappe prestatie die hier geleverd word. Op voorhand had ik nooit durven verwachten dat het onderwerp van deze prent me aan zou spreken en mee zou weten te sleuren, maar man, wat zat ik er langs! Dit is gewoon 5 sterren materiaal en een must see voor elke filmliefhebber, punt.

5,0*

Deels geslaagde film.
Het grootste commentaar wat ik op deze film heb is dan ook de speelduur. (Ook al zag ik dan tevens de director's cut)

Niet dat ik geen 2 uur in mijn stoel kan blijven zitten, maar dan moet er wel iets gebeuren. En helaas duurt het behoorlijk lang voordat er iets gebeurd.
Als je de film echter de tijd geeft om overdreven lang op te bouwen wordt hij Bij de eerste transformatie van Lawrence vrij aangenaam.

Het tempo wordt wat opgevoerd waardoor je aandacht wat meer bij de film getrokken wordt. Je aandacht wordt zowiezo vastgehouden door het sterke acteerwerk door met name van Hopkins en ''mister Anderson'' Weaving. Indrukwekkende acteurs om naar te kijken.
Helaas valt de finale van de film dan weer tegen. Deze is aardig in elkaar gezet maar geeft geen voldoening.
Helaas geeft de hele film dit niet. Met zo'n sterke cast en zo'n klassiek verhaal wat anno 2010 in een nieuw jasje wordt gestoken verwacht men méér. Nu is het gewoon een redelijke film met alsnog een nette score maar deze film had veel meer kunnen zijn. Jammer. 3,0 sterren.

Strike your claws!

Veruit het populairste personage van de x-men populatie gaat hier voor de tweede keer solo, wat inhoudt dat Jackman wederom zijn klauwen voor zichzelf mag laten spreken. Dit pakt redelijk uit, maar veruit het grootste mankement is hier de speelduur die gewoon veel te lang is voor een verhaal wat maar weinig om het lijf heeft.

ik heb het hier met name over de eerste helft, die erg uitgesponnen aanvoelt en veel compacter had gemogen. Japan als setting spreekt mij ook totaal niet aan en er gebeurt in de eerste helft gewoon veel te weinig om de interesse gewekt te houden. Waar je sommigen kritiek hoort hebben op de finale vond ik dit juist het moment waarop de film terugsloeg, en waar mijn doorzettingsvermogen dan ook dubbel en dwars beloond werd. Wel een kritiek puntje vind ik de censuur die soms een beetje scheef is. Zo zie je enerzijds vijanden in een machine terecht komen waarvan er enkel een plas bloed overblijft, maar anderzijds zie je de klauwen van Logan, amper schade aanrichten bij de vijanden zelf. Het blijft Marvel ( en dus komt er zo min mogelijk bloed voorbij) maar bij een personage zoals de Wolverine zou dit toch echt wel wat meer mogen, zeker ook omdat deze titel is gekeurd voor 16 jaar en ouder.

Er komen in finale echter vermakelijke en sterke actiemomenten voorbij wat ook mede mogelijk wordt gemaakt vanwege het feit dat Logan hier ook weer volledig op krachten is. het is alleen jammer dat het allemaal zo lang moet duren voor je op dit punt aanbeland bent en het verhaal tot op dit punt niet genoeg weet te boeien en een beetje nietszeggend is, net zoals de vijanden waar Logan gedurende de speelduur door belaagd word. Het personage van Svetlana Khodchenkova trok de aandacht wel, maar het duurt behoorlijk lang voor je als kijker meer van haar te zien gaat krijgen. daarbij bleven de rollen van Tao Okamoto en Rila Fukushima ook niet echt hangen. Famke Janssen komt als Jean Grey ook nog even voorbij, maar haar rol voelt eigenlijk een beetje overbodig.

Onaardig is het allemaal niet, maar de film wordt met name gered door zijn finale omdat met name de opstart een beetje makjes en met momenten zelfs ronduit saai is. De scené tijdens de aftiteling maakte mij wel alvast nieuwsgierig naar de nieuwste telg binnen de x-men reeks: days of future past.


3,0*

Leven na de hype

Wat mij als eerste direct opviel aan deze thriller/horror is dat de acteerprestaties van Daniel Radcliffe verassend goed waren. Hij schud hier zonder enige moeite zijn Harry Potter imago van zich af in zijn eerste rol na dit hele multi-media circus, en dat doet hij met verve. Radcliffe weet hiermee vriend én vijand te verbazen en ook ik als niet-fan van de Potter reeks moet toegeven dat hij dit erg goed deed. Nadeel van de rol vond ik wel dat het personage zoals deze voor de film geschreven was, duidelijk een aantal jaren ouder had moeten zijn, maar dit kan men de acteur zelf natuurlijk niet aanrekenen.

Als we dan vervolgens gaan kijken naar het verloop van de film zelf was ik ook absoluut niet teleurgesteld. Deze kende een fijne setting en liet je als kijker lekker lang gissen wat er nu precies aan de hand was in het dorpje. Precies het type film wat mij ook aanspreekt. Qua scares vond ik de film helaas wel enigszins tegenvallen. Het afgelegen huis met het bijzonder eng kijkende speelgoed weet je wel een onbehaaglijk gevoel te geven maar wat je vervolgens als kijker daadwerkelijk te zien kreeg vond ik helaas wat minder eng. Dit kan door het gezelschap komen (ik keek de film met drie anderen) waarbij een sterke horror altijd wel iets van kracht inboet dan dat als je hem in je eentje in een doodstil huis kijkt, maar toch had ik het gevoel dat de film qua scares niet helemaal het onderste uit de kan haalde en dat hier meer in zat. Er waren wel enkele momenten dat ik schrok maar mijn adem inhouden van de spanning zoals bij een film al Sinister was hier niet aan de orde.

De stelling dat dit een van de enegere films van de laatste tijd is mag ik dan niet delen, dit is wel een van de betere films in het genre qua verhaal, sfeer en acteerwerk. Dit is ook heel wat waard en op deze punten verdiend de film wat mij betreft dan ook een dikke pluim.

3,5*

Dames in de dop

Eigenaardig filmpje is dit geworden, in navolging van het (schijnbaar) volledig neergesabelde Offspring. Zijn voorganger heb ik nooit bekeken maar als ik zie hoe erg deze titel al bejubeld wordt heb ik hier ook weinig interesse in. Ik vond The woman namelijk enorm matig, en hoewel het geheel best kijkbaar is moet je met name in het begin en bij de laatste scene's goed doorbijten om er doorheen te komen.

De vreemde muziek keuze die door de film heen zit maakt scene's bovendien langdradig, en deze is door mij ook als totaal niet passend bevonden. Langdradig is de film in zijn algemeen sowieso eigenlijk wel, en er zitten ook veel overbodige scene's in. Kennelijk moest er even flink wat speeltijd opgevuld worden? Als de regisseur zich aan het einde besluit niet meer in te houden gaat de film vervolgens met gierende banden uit de bocht en volledig over de kop. Deze scene's verlopen zeer heftig en de traumatische gebeurtenissen volgen zich hier opeens in een rap tempo op. Het geheel gaat echter op een hele slechte manier over de top en alles wat hier gebeurd is zo ongeloofwaardig (met name het gedrag van de huisvader) dat je je afvraagt hoe hij zijn duistere praktijken ooit voor de buitenwereld verborgen heeft kunnen houden. Vervolgens ontging de toevoeging van die verwilderde en gemuteerde figuren in het schuurtje mij ook volledig, maar goed, dat zal wel met Offspring te maken hebben gehad. Ik voel in ieder geval niet de behoefte om die ook te gaan kijken om te weten hoe het met het totaalplaatje zit.

Het middenstuk van de film is nog wel aardig als je zit te kijken naar de scene's waar The woman in zit, maar overige scene's voelen overbodig aan, en wat de climax zou moeten zijn is dus helaas een hele grote ongeloofwaardige en zeer slecht geregisseerde finale geworden.


2,0*

You go Gal!

Drie maal is scheepsrecht, moeten ze bij DC gedacht hebben. Na het matige Batman v Superman en het waardeloze Suicide Squad weten ze met Wonder Woman namelijk wel de critici en het publiek op een positieve manier te bereiken.

Dit heeft alles te maken met een script wat voor de verandering wel een keer fatsoenlijk op het scherm overkomt en de niet alledaagse -althans binnen het genre- wereldoorlog setting. De vertolking van Gal Gadot vond ik daarbij een beetje dubbel. Ik had me enerzijds geen betere actrice voor dit personage voor kunnen stellen maar laten we zeggen dat ik haar niet bepaald de oscars met haar acteerprestaties zie winnen. Over het algemeen was ik echter wel enthousiast. Bij een aantal actie scene's heb ik dan ook sprakeloos zitten kijken. Gal Gadot ís Wonder Woman!

Toch wil ik er alleen wel bij zeggen dat ik de positieve geluiden over het algemeen wel een klein beetje overdreven vind. Hoewel de film wel gewoon een solide 7 waard is moet wel gezegd dat met name het eindgevecht zo cliché was als het maar zijn kon. Als dan vervolgens ook nog eens een van de hoofdpersonages zich opoffert vervult DC daamee nog eens een enorm cliché. Toch wil ik positief aflsuiten. Als Wonder Woman namelijk iets zegt over het niveau van de toekomstige DC titels die in de bioscoop gaan draaien, dan koop ik alvast een kaartje

3,5*

Fear the sprinting dead

Zombies. Hoe kun je hier als filmmaker na een overdaad aan zombiefilms en 8 seizoenen van The Walking Dead nog origineel mee uit de hoek komen? Zelf ben ik eigenlijk helemaal klaar met het sub genre, maar toch kon ik het beeld van de zombies uit de trailer die zich als een horde mieren in sneltreinvaart tegen de meest onmogelijke hoogtes opwerpen, niet uit mijn hoofd krijgen.

Hoewel World War Z geen hoogvlieger is, zitten er wel een aantal leuke elementen in. Vooral de oplossing om de epidemie tegen te gaan vond ik goed gevonden. Verder komen er ook genoeg spannende momenten voorbij om je niet te vervelen, al word het op een bepaald punt wel heel ongeloofwaardig dat het personage van Brad Pitt nog kan lopen en praten. Vooral de ontploffende granaat in het vliegtuig waarbij hij zowel de explosie als de crash overleefd is wel een horde om te nemen. Toch blijft deze actiehorror onderhoudend vanwege de grote hoeveelheid actiescènes die -zoals het aangehaalde moment uit de trailer- best wel wat leuke invalshoeken hebben.

Nadelen zijn de standaard opzet (man moet zijn vrouw en kinderen beschermen tegen verbazingwekkend snelle, vleesetende zombies.) en voor mij persoonlijk, het minimale horrorelement. Ik vind dan ook dat er eerder sprake is van een actiethriller, omdat de zombies in kwestie meestal heel vluchtig en vanaf een afstand in beeld komen. Dit is op een enkele scène richting het slot na, die wel heel ongemakkelijk en beklemmend aanvoelde. Met een 16+ rating had het horrorelement wat mij betreft wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ik meen mij overigens ook te herinneren dat deze titel in eerste instantie gekeurd was voor 12 jaar en ouder? Enfin, World War Z, maakt het meestal niet te heftig voor de bangeriken onder ons waardoor die misschien maar een enkele keer heel even een hand voor hun ogen hoeven te doen.

3,5*

I'm gonna wreck it!

Geweldig leuke film, en ik durf zelfs zo ver te gaan dat dit beslist de beste titel van het jaar is die ik tot nog toe gezien heb. Animatie films zijn in mijn ogen vaak overrated, en hoe mooi titels zoals de Incredibles en Up ook gemaakt mogen zijn, de nadruk lag mij hierbij vaak toch nog te veel op het jonge publiek. Hoe anders is dat hier waarbij de opmerking zowel leuk voor kinderen als volwassenen terecht eindelijk wél een keer geplaatst van worden. Hoewel we hier te maken hebben met een productie afkomstig van de Disney studios heeft de film toch duidelijk een eigen smoel en laat deze ongelofelijk veel creativiteit zien. De film zit barstensvol referenties uit het game-wereldje en stroomt over van de creatieve vondsten. Keer op keer bleef ik van de ene in de andere verbazing vallen en voor ik het wist rolden de ondertitels alweer over mijn scherm. Toch knap, voor een animatie die meer dan anderhalf uur duurt.

De personages zijn ook allemaal stuk voor stuk geweldig, en er was er dan ook niet een waar ik me aan irriteerde. Van Ralph zelf, tot Vanellope, Felix en Calhoun. Allemaal wisten ze direct mijn hart te stelen en er mee aan de haal te gaan. Hoewel de moraal natuurlijk wel naar voren moet komen (het blijft een Disney natuurlijk) werd deze nergens teveel aan de kijker opgedrongen, waar dit soort films toch al gauw last van kunnen hebben. Het bleef allemaal netjes binnen de perken, en wist mijn gevoel zelfs te raken omdat de personages stuk voor stuk allemaal een hart hebben. Er zit ook nog eens veel volwassen humor in, waarbij sommige grappen hoofdzakelijk voor de gamers onder ons bedoeld zijn. En wat werken deze grappen goed! Waar een titel zoals Scott Pilgrim die ik met een 2,5 beoordeelde mij grotendeels absoluut niet trok, werken de referenties naar het game-wereldje hier heerlijk!

Het was voor mij dik anderhalf uur genieten en de film verdiend dan ook een plek in mijn top 10 omdat het simpelweg de leukste animatie is die ik tot op heden gezien heb. Zeker nog de nodige herzieningen waard, al is het maar om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met dit pareltje! Ik had niet gedacht dit ooit over een Disney film te kunnen gaan zeggen, maar de eerste volle mep van 2013 is bij deze uitgedeeld..

5,0*

Nieuws uit de natuur

Soms valt een gematigd eindproduct niet te wijten aan de acteur maar aan de schrijvers van het script. Bij Wrecked is dit laatste dan ook zeker het geval omdat het geloofwaardige spel van Brody zo ongeveer het enige hele positieve punt aan de film is.

Er was een idee voor een film geboren, maar vervolgens wist men niet goed wat er moest gebeuren met de uitwerking. Het vervolg is dat de makers zijn gaan rekken. Wat weer als vervolg heeft dat je een half uur (letterlijk!) aan het kijken bent naar hoe een man zich uit een autowrak heist, rondwaart door de bossen, in de avond kampvuurtjes maakt en roofdieren wegjaagt met een steen. That's about it, er gebeurd gewoon helemaal niks in de film. Er is amper sprake van dreiging en als die er al een keer is loopt het met een flauwe sisser af. Het wordt echt nergens in de film een keer spannend gemaakt. De ontknoping is leuk gevonden, maar had gemakkelijk in een minifilm van 5 minuten gekund. Nu voelt het geheel aan als een overbodig eindproduct en zonde van je tijd. Een wandeling door de bossen maken is leuker, kun je tenminste zelf de frisse lucht nog inademen.

1,5*