Meningen

Seizoenen van de liefde

Wauw, deze zag ik niet aankomen. Bij het zien van de trailer van dit romantische drama was ik allesbehalve onder de indruk maar de impact die dit verhaal op me had, was niet iets wat ik had verwacht.

Uit cijfers van het CBS bleek dat ongeveer 50 procent van de heterokoppels die in 2000 ging samenwonen in 2015 nog bij elkaar waren. Relaties die niet in een Happily ever after eindigen zijn dus evengoed ruim vertegenwoordigt. En hoeveel relaties kan iemand soms al niet meegemaakt hebben voordat men uiteindelijk de resterende levensjaren met een en dezelfde persoon slijt?

Dit kan talloze factoren hebben: iemand is nog niet klaar voor een relatie en/of gevoelens zijn van een, of beide personen niet even sterk waardoor men het gevoel heeft dat er ''iets'' ontbreekt en uiteindelijk weer verder gaat kijken. Je komt een nieuwe partner tegen waarbij de seizoenen zich weer opnieuw beginnen af te spelen, en waarbij uiteindelijk een lange zomer met een beetje geluk zelfs een eeuwigdurende zomer kan worden. Wanneer, met wie, en of dit überhaupt ooit gebeurd (sommige mensen zijn nu eenmaal nooit (meer) klaar voor een relatie), kunnen we nooit uittekenen omdat de liefde nu eenmaal een onvoorspelbaar, grillig en soms heel oneerlijk verschijnsel kan zijn.

Zoals voor het hoofdpersonage Tom, die hoteldebotel op Summer is maar waarbij Summer uiteindelijk niet hetzelfde als Tom (wil?) voelen. Dit levert een pijnlijk realistisch en herkenbaar portret op. Want zijn we allemaal niet minstens een keer in ons leven een keer Tom, Summer, of allebei geweest? En hoeveel mensen ken je uit je omgeving die niet een keer in de rol van Tom of Summer hebben gezeten, of er nu zelfs in zitten? Zit je misschien zelf op dit moment in je leven in een vergelijkbare situatie? 500 days of Summer speelt diep op deze zaken in en wist mij daardoor diep te ontroeren, omdat deze zaken zo herkenbaar zijn.

Natuurlijk zullen er ook mensen zijn die zich totaal niet in deze personages herkennen, één partner hebben ontmoet en de rest van hun leven ''gelukkig'' bij elkaar blijven. Maar zeg eens eerlijk, hoe groot zal deze groep zijn? En dan nog maar te spreken over de groep die overwegend écht gelukkig is. De meeste mensen zullen de personages op een bepaald punt in hun leven herkennen, en juist dat maakt het voelbare verdriet en de pijn tijdens deze emotionele rit zo herkenbaar.

Doordat ik overweldigend positief ben kon ik gemakkelijk over de smetjes in de film heen kijken. De onrealistisch volwassen Rachel bijvoorbeeld, of de naam Autumn aan het einde van de film die niet bepaald subtiel te noemen valt. De invloed van deze smetjes zijn echter zo minimaal dat ik gewoon de volle mep uit ga delen. Geen film is perfect, maar deze komt aardig in de buurt en krijgt daarom ook een plekje in mijn top 10.


5,0*

Een vervolg wat mij zeker niet tegenviel! enigste en meteen grootste nadeel, is dat de film een stuk minder eng is als de eerste..maar daarvoor in de plaats is deze 2e film een stuk grover geworden. Bijvoorbeeld die scene met die vuurpijl, gaat bij mij echt de geschiedenis in als een van de lompste scenes ooit! ook vind ik het goed uitpakken dat die bezetenheid nu bij de film komt kijken, dat geeft er wel een interessante draai aan even goed als de eerste. minder eng maar dus wel grover. een 4,5

Schoenmaker blijf bij je leest

Waarom? Was het woord wat gedurende het bekijken van deze film voortdurend door mijn hoofd spookte. Want om maar met de deur in huis te vallen; Rec 3 mag nog niet eens in de schaduw staan van zijn voorgaande delen en sterker nog mag de naam van een Rec titel niet eens dragen. Het is dan ook ongelofelijk zonde dat deze film voor mij dé teleurstelling van 2012 is geworden.

Dat de film zo'n flop is geworden ligt allereerst aan het feit dat het found footage principe overboord gekukkeld wordt en we te maken krijgen met een ''gewone'' film. Waarom noemen ze het dan in godsnaam Rec? Op zich hoeft vernieuwing niet slecht te zijn maar het switchen van handycam naar de stabiele camera in combinatie met hoe het hier gebracht wordt is een gruwelijke fout geweest. Kwalitatief hoogstaande beklemmende horror die voor kon komen in je meest gruwelijke nachtmerries wordt hier namelijk vervangen door de zoveelste typische standaard goedkoop uitgewerkte horrorfilm en dit is alleen nog maar het begin van de ellende. Zo hebben de makers naast een nieuwe manier van filmen ervoor gekozen om ook wat meer humor in het verhaal te stoppen. Waar de humor hem in zat kon ik zelf niet ontdekken, of het moesten de goedkope waardeloze scene's zijn waarbij men de zombies te lijf ging in een ridderpak

Ook wisten de makers overduidelijk niet meer wat ze aanmoesten met de geïnfecteerden. Laten we ze rennen, het typische zombie loopje uitoefenen of als ware atleten over metershoge muren springen? Hoeveel schrik de geïnfecteerden mij in de eerste twee films aanjoegen, zo clownesk en belachelijk komen ze in deze film op mij over. De zombies zelf zien er heel slecht uit en joegen mij op geen enkele manier ook maar iets van schrik aan. Ook wordt er besloten om de bruid a la Planet terror compleet over de top te laten gaan met een kettingzaag en wederom vraag ik mij dan af waarom? Dit past totaal niet bij de reeks en is daarnaast ook veel slechter uitgevoerd als in bovengenoemde film. Toen vervolgens ook nog scene's volgden waarbij er bijvoorbeeld iemand gegrepen werd en zijn schild teruggeschoven werd kon ik wel huilen over hoe slecht en goedkoop dit soort scene's de film lieten zijn. Als de geïnfecteerden toen ook nog eens gestopt bleken te kunnen worden doordat hun de bijbel voorgelezen werd bereikte de frustratie bij mij al helemaal een hoogtepunt.

Als ik dan nog een pluspunt mag noemen in deze doffe ellende zijn dit de start en het einde van de film. De start gaf mij namelijk nog het idee dat het helemaal goed ging komen met deze film. De sfeer zat er lekker in en hoewel er niet veel gebeurde was de opbouw goed. Ook het eindstuk vanaf het moment dat Clara gebeten werd vond ik behoorlijk sterk en de allerlaatste scene was tragisch, gruwelijk en huiveringwekkend tegelijk. Het was op dit punt dat ik me niet stoorde aan de gewijzigde film stijl en waarbij ik even het gevoel had naar een sterke film te kijken. Het is alleen om deze redenen dat de film niet eindigt met een beoordeling van 0,5*.

Echter is alles wat hier tussen in zit de grootste rommel die ik in tijden gezien heb en vind ik het onbegrijpelijk dat er ooit besloten is deze film onder de naam van het 3e deel van Rec uit te laten komen. Het is dan ook duidelijk dat deze film niet bestaat voor mij. De film lijkt ook amper een link te hebben met de voorgaande delen. Ik hoop van harte dat er met het slotstuk weer terug naar de roots van de serie wordt terug gekeerd en we weer verrast worden op een positieve manier zoals de eerste twee films dit deden. Deze film is nu namelijk een belediging voor de gehele Rec reeks.


1,5*

#thuisquarantaine

Het is vandaag de dag moeilijk om nog origineel te zijn binnen het horror sub genre van de zombiefilm omdat deze naar mijn idee behoorlijk uitgemolken begint te raken. #Alive brengt hier helaas weinig verandering in al is het zonder meer een prima zombiehorror voor de liefhebber. De eerste helft vond ik zelfs verfrissend, omdat het hoofdpersonage zichzelf als het ware in een Lock down plaatst op het moment dat de stad overvallen wordt door een zombieplaag. Een vrij behoorlijk deel van de speelduur speelt zich in deze Lock down af. Sommige kijkers zullen de film hier wellicht wat traag door vinden, terwijl ik deze juist verassend realistisch aan vond voelen. Want wat zou jij doen als er van het één op het andere moment een virus uitbreekt die je buren opeens in moordlustige zombies laat veranderen?

Gaandeweg springt het verhaal in een stroomversnelling, en daarmee helaas ook op de automatische piloot. De manier waarop de protagonist in contact komt met het buurmeisje wat aan de overkant woont, en in eerste instantie op afstand in contact met haar blijft maakt plaats voor een ondoordachte poging om bij elkaar te komen, terwijl zij kort daarvoor nog zo uiterst voorzichtig waren. Het geheel veranderd vervolgens al snel in een zombiefilm zoals je deze al eindeloos vaak gezien hebt; twee overlevers weten op miraculeuze wijze hordes zombies van zich af te slaan. De regisseur probeert de spanning vervolgens nog verder op te voeren door de twee in contact te brengen met een andere overlever die een verborgen agenda blijkt te hebben. Helaas niet bepaald creatief en behoorlijk voorspelbaar. Het slot is typisch Amerikaans en voelt een beetje gemakkelijk, alsof de regisseur geen creatieve ideeën meer had.

Al met al een prima titel voor de liefhebbers, maar verwacht dus niet te veel verassingen. Vooral niet richting het einde toe.

3,0*

What to Expect When You're Expecting

Compleet uit het niks werd korte tijd geleden 10 Cloverfield Lane aangekondigd. Mijn interesse was meteen gewekt. Cloverfield beoordeelde ik met 4 sterren en daarnaast zag de trailer voor deze ''bloedverwant'' er heel interessant uit. De film begon overigens ook best interessant, en had daarnaast ook een aantal pakkende scene's. Het gaat echter fout in de finale als de film opeens War of the Worlds 2 probeert te zijn, met zijn inspiratieloze alienschepen. Heel de finale voelde overigens compleet waardeloos aan en ik ga er dan ook geen doekjes omheen winden: deze verkrachtte en verpestte voor mij de hele film. Het stikt hier van de waardeloze CGI, ongeloofwaardige confrontaties en bovendien schittert hier de inspiratie in zijn afwezigheid.

Ik probeer de film zoveel mogelijk als een tweeluik te bekijken, en over het eerste deel was ik dan ook nog wel redelijk te spreken. ''redelijk'' kan ik echter tussen aanhalingstekens plaatsen want er was hier sprake van veel te veel toevalligheden en eveneens gebeurtenissen die gewoon te drastisch waren zoals het neerschieten van Emmet. Ik snap dat dit bedoeld was om de kijker te shockeren en om het verhaal wat vaart te geven maar dit had op hele andere manieren gekund. Veel beter was bijvoorbeeld geweest als Michelle en Emmet het fout hadden gezien en Howard helemaal geen moordenaar bleek te zijn, ook al leken meerdere bewijzen dit uit te wijzen. Als Emmet niet neergeschoten zou zijn geweest hadden de makers dit gemakkelijk kunnen verkopen. Maar nee, ze kozen ervoor om loeihard uit de bocht te vliegen en daarnaast de finale op alle mogelijke manieren te verpestten. Well done guys.

Ik verbaas mij daarnaast overigens heel erg hoe enthousiast de mensen in het algemeen over deze titel zijn. Ik kan me het meeste vinden in de opmerking van JacoBaco met betrekking tot het einde.

Herziening

Hoewel het alweer een aantal jaren en kijkbeurten geleden is dat ik 11:14 gezien heb, ben ik van mening dat deze drama/thriller met zwarte humor elementen nog steeds staat als een huis. Het plot is erg makkelijk te volgen, maar toch onvoorspelbaar en spannend genoeg en is met momenten grappig zonder hier te lang mee door te gaan waardoor het weer flauw wordt.

Ook aan goede acteurs heeft de film geen gebrek; o.a Patrick Swayze en Hilary Swank vullen hun rollen prima in. Veel media aandacht heeft 11:14 eigenlijk nooit gekregen; ten tijde van de release is de titel stilletjes aan veel mensen voorbij gegaan, en dit is zonde omdat dit zeker een klein pareltje betreft. 4 op het eerste gezicht compleet van elkaar losstaande verhalen komen hier op een uitmuntende wijze samen en weten je steeds verder mee te sleuren naarmate het verhaal vordert.

Wat men alleen wel als een mankement op kan vatten is dat het wellicht even inkomen is bij de eerste van de 4 gebeurtenissen die plaatsvindt om 11:14 gezien het eigenzinnige en aparte stijltje wat er gehanteerd wordt. Maar geef deze titel een kans en het is simpelweg genieten!

4,0*

Quite Impressive

En dan heb ik het niet over de grootte van het rotsblok wat de onverschrokken Aron Rolston op zijn flikken gesodemieterd krijgt. Danny Boyle heeft namelijk echt iets moois van dit waargebeurde verhaal weten te maken. James Franco is degene die voor het merendeel de taak op zich neemt om de ogen op één enkele persoon gericht te laten zijn, en dit stoort nergens. Zijn rol liet me terugdenken aan die van Ryan Reynolds in Burried, maar wist nog net dat beetje meer suspense met zich mee te brengen. Hierdoor vind ik deze prent ook nét dat beetje beter dan Buried wat ook terug te zien is in mijn eindbeoordeling.

De flashback scene's waren prachtig gedaan en als ik hier lees dat deze scene's lijken op die uit Into the wild voel ik mij zeker geroepen deze film weldra ook maar eens te gaan bekijken. Ze zitten vol emotie, weten je als kijker te raken en zorgen ervoor dat je zijn pijn en frustratie bijna kunt voelen. Indrukwekkend.

Enkele voorspelbare puntjes heeft de film natuurlijk wel. Zoals het laten vallen van de waterfles zodat er nog meer water uitloopt terwijl de klemzittende Aron al zo weinig had, het vergeten van zijn goede mes etc. Zou dit ook daadwerkelijk zo gegaan zijn? Ik betwijfel het..maar dit soort verplichte spannend gemaakte momentjes moest de film schijnbaar bevatten. Dit zijn echter slechts kleine puntjes van kritiek in een verder sterk neergezette film.


3,5*

Zien en zwijgen

''Vreemde film waarvan de schoonheid me niet kon blijven boeien'' zegt Nadrin hier boven mij al, en deze zin omschrijft ook precies mijn mening. Chapeau voor de makers om zo'n uniek en gedurfd project op te willen zetten, maar anderhalf uur kijken naar een film waar op een paar zinnen na, helemaal niet in gesproken wordt duurt gewoon te lang. Op een gegeven moment ging ik mij hierdoor ook vervelen. Binnen het unieke concept zit namelijk te weinig diepgang, wanneer het op een gegeven moment gewoon saai word.

Niks ten nadelen van de prestaties die hier door de cast worden neergezet, want het is enorm indrukwekkend om te zien hoe de twee hoofdrolspelers zich hier in hun rol ingeleefd hebben en zich de gebarentaal op een geloofwaardige manier eigen hebben gemaakt. Zelf ken ik niemand die doof is, dus val ik gemakkelijk te misleiden, maar het komt in ieder geval erg natuurgetrouw over waardoor je ook bijna zou gaan geloven dat de acteurs zelf ook doof zijn.

Echter maakt mooi weer nog geen zomer, want er treedt teveel bewolking op om deze film echt te laten schijnen. Het acteerwerk is goed, visueel steekt de titel ook uitstekend in elkaar, en het feit dat er praktisch niet gesproken wordt geeft je ook echt het idee dat je naar een bijzondere film zit te kijken, maar dit is niet genoeg. De speelduur is niet al te lang, maar als je dan toch al het idee krijgt dat je echt je tijd aan het uitzitten bent geeft mij dat in ieder geval het idee dat hier misschien toch meer mee gedaan had mogen worden.

2,0*

Saving private Joseph

Hoewel 1917 in het kader van de Oscars ook weer een overgewaardeerd "meesterwerk" is, vind ik hem in zijn totaliteit wel gewoon goed te noemen. Met name de eerste helft en het slot zijn sterk. Helaas haalt het middenstuk het geheel voor mij naar beneden waardoor mijn eindbeoordeling lager uitvalt dan dat deze had kunnen zijn.

Vanaf het moment dat Schofield alleen verder moet, en hij het transport met de andere soldaten verlaat om de brug over te gaan, begint hij net iets te sterk op een kat met negen levens te lijken. Talloze schoten (op de kogel die tegen zijn helm komt na) worden er op hem gelost, die hij allemaal "toevallig" weet te ontwijken. Dit maakt het verhaal wat tot het punt van de brug geloofwaardig was, opeens een stuk ongeloofwaardiger en dit is jammer. Wanneer de regisseur namelijk net een aantal andere keuzes gemaakt had die o.a. betrekking had, op het simpelweg minder tegenkomen van zoveel manschappen in de ruïne waaraan hij allemaal kon ontkomen. Ook het feit dat hij steeds nét op alle goede plekken in het hevig stromende water terecht kwam voelden onrealistisch aan.

In het slot herpakt het oorlogsdrama zich gelukkig en eindigt het verhaal op een mooie maar tegelijk tragische manier. Het slot bevat ook een fenomenaal shot van een Schofield die een stuk over het slagveld rent om sneller bij kolonel MacKenzie te zijn, waardoor je meteen begrijpt dat 1917 ongetwijfeld de nodige Oscars in de wacht zal gaan slepen. Wat ik alleen zo jammer vind aan al de films die hiervoor genomineerd worden is dat de negatieve punten vrijwel niemand op lijken te vallen omdat er alleen maar aandacht uit lijkt te gaan naar de positieve aspecten. Bij Joker was dit ook al het geval, maar gelukkig is deze film in zijn totaliteit nog wel een stukje beter.

3,5*

Je oogst wat je zaait

En als het dan om het vermoorden van je vrouw gaat, kun je je wel indenken dat die oogst flink is..1922 is de derde Stephen King verfilming van het jaar en krijgt een vergelijkbare score als It en Gerald's game. 1922 is weer compleet anders als de voorgaande twee titels en heeft ook weer zijn eigen voor en nadelen.

Grootste pluspunt van 1922 is de sfeer. Deze is erg goed neergezet en het horrorelement is hoewel minimaal, heel subtiel ingebracht. Er zitten hier dan ook amper lugubere momenten in, maar de momenten die voorbijkomen zijn dan wel heel sterk. Het gaat dan om de momenten dat de rat uit de mond van Arlette kruipt nadat ze in de put is gedumpt, wanneer Wilfred van de trap af dondert en Arlette hem rustig achterna komt, en het laatste shot waar ze Wilfred met zijn inmiddels overleden zoon en vriendin, komt halen. Al deze momenten zijn ijzersterk en worden ook allemaal heel goed getimed door de regisseur.

Wat ik wel een stuk minder vond was het tempo van dit verhaal. Er gebeurt met name in het begin veel te weinig, totdat er opeens heel veel gebeurt en er zich een Bonnie en Clyde verhaal van Henry en Shannon in een paar luttele minuten ontvouwt. De balans lijkt hier een beetje zoek en ik had dan ook liever een wat vlottere opbouw gezien waardoor er meer ruimte was geweest om het zojuist genoemde gedeelte uit te werken. Ook vond ik het personage van Thomas Jane net iets te dik aangezet en blijft zijn acteerwerk steeds net op de grens van het toelaatbare.

Belangrijk om te weten voordat je hier ingaat, is dat je eigenlijk het beste de insteek kan hebben dat je naar een bovennatuurlijk misdaad/drama film zult gaan kijken met enkele horrorelementen hieraan toegevoegd. Het tempo is heel traag en de nadruk ligt hier echt op de misdaad en de dramatische omstandigheden die hieruit voortvloeien. Karma is a bitch.

3,0*

Middenmotor

De kracht van 2 guns zit hem hier in de twee hoofdrolspelers; Mark Wahlberg en Denzel Washington zijn een sterk en komisch duo waar de chemie van af spettert. Het verhult eigenlijk alles wat deze titel verder niet is: een originele en sterke actie film. Want hoewel de hoofdrolspelers regelmatig je aandacht af weten te leiden lukt dit niet de gehele tijd en dan valt ook al gauw op hoe weinig originaliteit er hier over blijft.

De speelduur van 109 minuten had weliswaar slechter ingevuld kunnen worden, maar echt te onderscheiden weet deze actie/misdaad zich nooit. Daar kunnen de blote prammen van Paula Patton eveneens weinig aan veranderen.

3,0*

Leuker dan verwacht!

Eigenlijk had ik nooit zin om deze film een kans te geven. Een film met Channing Tatum.. naah laat maar zitten. Maar laat nou net hij samen met Jonah Hill het absolute hoogtepunt van deze film vormen! Dus ben ik maar wat blij dat ik in de bios steeds doodgegooid werd met de trailer van 22 jump street waardoor ik toch nieuwsgierig werd naar alle commotie rondom deze titels.

Tatum is namelijk oprecht grappig, evenals Hill en samen zorgen zij voor de zeldzame komedie ervaring die naar mijn mening maar weinig te vinden is. Namelijk een Komedie waarbij ik een aantal keren echt oprecht heb moeten lachen. 21 Jump Street doet er goed aan niet te veel aandacht aan het verhaal te willen besteden en niet voortdurend de focus te willen leggen op het grappig te willen zijn, maar door zich te richten op Tatum en Hill en de chemie die deze twee hier samen hebben. De latere momenten worden wel wat actievoller, maar zelf stoor ik mij er niet aan en wat mij betreft zijn deze twee genres dan ook goed te combineren.

Hoewel 109 minuten vrij lang zijn voor een film binnen dit genre, vond ik het een nuttige invulling van deze 109 minuten geweest. Natuurlijk is niet alles koek en ei en zitten de verplichte elementen van een romance en een morele les ook hier weer in verwerkt (het blijven per slot van rekening toch Amerikanen) maar als je hier doorheen kijkt blijft er een alleraardigst filmpje over die in zijn geheel zeker de moeite waard is. Hierdoor wil ik nu ook zo snel mogelijk het tweede deel gaan bekijken. Hiervan geven de eerste recensies als nadeel aan dat de film eigenlijk precies hetzelfde doet als zijn voorganger. In mijn optiek wordt dat in dit geval alleen maar toegejuicht als het van ditzelfde niveau is. Never change a winning team! Ik zit dus binnenkort in de zaal bij een..jawel weer een film met Channing Tatum. Wie had dat ooit gedacht?

3,5*

We Jump Street, and we 'bout to jump in yo ass.

Na enorm enthousiast geraakt te zijn geraakt door het eerste deel, maar zo snel mogelijk deel 2 gaan zien, en deze is mij wederom niet tegen gevallen. Tatum en Hill zijn hier opnieuw een magisch duo samen, die vele lachers op hun hand weten te krijgen. Het vervolg is eigenlijk van eenzelfde niveau als zijn voorganger in het totaal gezien, al is de eerste helft hier iets sterker, en de finale hier iets minder sterk dan in het eerste deel.

Dit komt eigenlijk met name omdat de film een beetje te langdradig wordt in zijn finale, en ook gewoon minder grappig wordt. De nadruk komt hier meer op de actie te liggen en het wordt allemaal net iets te groot gebracht dan de film goed zou doen. Sommige scene's duren ook te lang, zoals een vecht scené tussen Mercedes en Schmidt die eigenlijk gewoon veel meer ingekort had mogen worden. Dit is het enige nadeel wat ik kon ontdekken ten opzichte van zijn voorganger, want wat hier juist weer positiever is, is het eerste deel van de film. Het percentage geniale grappen ligt hier nog net een tandje hoger, en de zelfspot met betrekking tot sequels die hier neergezet wordt, is erg goed gedaan. Dit had de productie gemakkelijk tegen kunnen werken, maar dat is hier dus niet het geval.

Als ik dit vervolg in zijn geheel ga beoordelen kom ik op dezelfde beoordeling uit als die ik zijn voorganger gegeven heb. Sommige mensen storen zich wellicht aan het feit dat er weinig vernieuwing te zien is hier, maar anderzijds is het ook nooit verkeerd om meer van iets te zien wat voorheen ook gewerkt heeft, mits dit trucje niet te vaak herhaald gaat worden. Nu vond ik het in dit deel dit echter nog geen punt, en heb ik weer een komedie kunnen zien waarbij ik wederom een aantal keren hartelijk heb kunnen lachen. Aanrader!

3,5*

14 years later..

Voor een lange tijd heeft deze Horror op een vijfde plek in mijn top 10 geprijkt, maar na deze herziening 14 jaar na de release, voelde ik hoofdzakelijk teleurstelling. 28 Days later is namelijk typisch zo'n titel die in mijn hoofd veel beter was dan dat hij nu nog is, en dit is er dan ook overduidelijk eentje die de tand des tijds voor een groot deel niet doorstaan heeft.

Niet dat het nu allemaal slecht is, maar meer dan gemiddeld kan ik het niet meer noemen. Het is allemaal in geen enkel opzicht eng meer, en de cameravoering is veel te hectisch om je in het verhaal mee te sleuren. Dat de opzet van het verhaal een cliché was, wist ik nog wel, maar dat vervolgens het hele verdere verloop van het verhaal me nog zo weinig interesseerde had ik niet verwacht. Een van de belangrijkste redenen hiervoor was de presentatie. Ik keek deze film via Netflix waarvan je toch verwacht dat ze de juiste versies on-line zetten, maar ik schrok hoe gedateerd het allemaal overkwam.

Na dit eerste deel was ik gelijk van plan om door te gaan naar het vervolg, 28 weeks later, maar dat heb ik na deze herziening toch nog maar eventjes uitgesteld..Toch nog een krappe 3* maar dit is hoofdzakelijk te wijden aan een gevoel van nostalgie..

3,0*

Tijden veranderen

Ik weet echt niet wat ik destijds in zowel 28 days als 28 weeks later gezien heb dat ik dit destijds echt beide geweldige films vond, want na een tegenvallende herziening van het eerste deel, viel het vervolg mij evenwel net zo hard tegen.

Wat positief is ten opzichte van zijn voorganger is dat het beeld een stuk beter is en het camerawerk een stuk beter was uitgevoerd. Deze was nog steeds schokkend zoals in het origineel, maar in zijn geheel wel overzichtelijk genoeg en stoorde ik er mij niet meer aan. Verder geldt hier waar ik bij de voorganger ook al last van had. Het was allemaal in geen enkel opzicht eng meer en het verhaal voelde enorm cliché aan. Ook het verdere verloop wist mij niet meer te interesseren. In de eerste scené kwam heel even dat beklemmende gevoel terug waardoor ik heel even het idee kreeg dat de voorganger niks aan kracht zou hebben ingeboet, maar niks was minder waar. Al snel overviel het ´is dit nu alles´ gevoel mij weer en voelde ik hoofdzakelijk teleurstelling.

Misschien heb ik teveel van dit soort films gezien, of misschien is mijn smaak gewoon veranderd, maar meer dan gemiddeld kan ik 28 days en 28 weeks later niet meer noemen. Het vervolg is net een kleine slag beter omdat ik hier in ieder geval niet het idee had naar een film met beeldkwaliteit van begin jaren 90 te kijken. Dit verschil is echter minimaal en scheelt dan ook geen halve ster.

3,0*

Men vs Alpha

Na toch behoorlijk teleurgesteld te zijn geraakt in 28 Years Later, verbaasde me dat uiteindelijk vrij weinig. De voorgangers 28 Days en 28 Weeks Later vielen me bij een herziening namelijk ook al tegen. En hoewel dit nieuwste deel (net als de vorige) wel een ruime voldoende haalt, is het niet de 4+ beoordeling waarop ik had gehoopt. Kennelijk was ik vergeten dat ik ook die herzieningen destijds minder positief beleefd had dan ik dacht.

Maar goed, terug naar dit deel. Voor mij was het vooral een mixed bag. Het survival-horrorgedeelte in het begin vond ik echt heel sterk. De cameravoering, regie, onderhuidse spanning, de dynamiek tussen vader en zoon en het constante gevoel dat ze op het randje van de dood balanceerden, zaten echt goed in elkaar.

De eerste kleine domper kwam toen het huis waar ze zich schuilhielden instortte. De middelmatige effecten haalden me meteen uit de spanning.

En helaas bleef het daar niet bij. Zodra vader en zoon de achtervolging van een Alpha en een vloedgolf aan zombies overleven, begint het drama steeds meer de overhand te nemen. Dat werkte vanaf het begin al niet voor mij, vooral omdat ik Jodie Comer niet overtuigend vond spelen.

Wat ook niet hielp, waren een paar belachelijke elementen. Het idee dat een zombie zwanger kan raken en het kind dankzij de placenta niet besmet wordt, is op zich creatief. Maar het helpen van een zombie bij de bevalling werd voor mij echt te ongeloofwaardig.

Daarnaast werd de Alpha steeds minder dreigend. Hoe vaker hij in beeld kwam en hetzelfde trucje herhaalde, hoe minder spannend het werd. En het slot – compleet over de top – voelde voor mij totaal misplaatst. Ik snap het idee erachter: verschillende genres mixen. Maar kies dan liever voor een duidelijke focus op horror en drama.

Als geheel voelt 28 Years Later voor mij vooral onevenwichtig aan. Het begin vond ik erg sterk, maar de mix van stijlen – vooral het komische en absurdistische – sloeg voor mij nergens op.

Toch blijf ik wel benieuwd naar het vervolg, want de reeks blijft origineel binnen het genre. Maar of ik daar weer een bioscoopkaartje voor koop? Waarschijnlijk niet.

3,0★

Paris, je t'aime

Paris, what's not to love? Zelf ben ik recentelijk weer een keer in Parijs geweest, en het is dan altijd leuk om zoveel van de stad in een film terug te zien. Het decor maakte de film voor mij meteen een stuk leuker want eigenlijk is 3 days to kill niet heel bijzonder. De film probeert zich te onderscheiden door drama als uitgangspunt te nemen, en hier actie elementen omheen te bouwen. Een niet echt alledaagse combinatie, maar helaas ook een die niet zo heel goed werkt. Doordat men de focus op beide onderdelen tegelijk probeert te leggen, voelt de balans soms een beetje zoek en voelt de film in zijn geheel een beetje teleurstellend aan. Dat de terroristen waar de protagonist tegen moet strijden over het algemeen bijna net zo dom overkomen als B2 en vlugge Japie uit Bassie en Adriaan, draagt daarbij ook niet echt aan het geheel bij. Er komen dan nog wel een aantal komische situaties voorbij, maar naarmate het verhaal vordert beginnen deze een beetje hun charme te verliezen omdat ze soms ook deels uitgemolken beginnen te worden.

Er word verder aardig gespeeld in 3 days to kill en Costner is een aardige acteur die een beetje valt onder de Liam Neeson categorie. Sterker nog, zijn rol heeft er soms zelfs ook wel wat van weg. De film is dan ook niet geheel toevallig afkomstig uit de koker van Luc Besson, die de Taken films geregisseerd heeft . Hoewel deze films zich meer op de actie richten is het hier zoals hierboven door mij ook al genoemd, meer een balans tussen drama en actie en komt de actieliefhebber een beetje bedrogen uit. Waarom overigens hierboven in de omschrijving vermeld staat dat het hier om een thriller zou gaan is mij overigens een raadsel en actie/drama was dan ook een logischer keuze geweest.

Ik wist in ieder geval niet zo goed wat ik met deze film aan moest. Hij trapte aardig af (met eveneens gelijk de meest indrukwekkende actie scené uit de hele film) maar voelt naarmate de speelduur vordert een beetje stuurloos aan.

2,5*

Compleet overbodig vervolg

Toegegeven; in de trailer zag het er nog best leuk uit allemaal. Ook al werd onmiddellijk duidelijk dat dit 2e deel een compleet andere kant als het eerste deel opging kon het nog best wat worden allemaal. Boy, was I wrong..

Er valt namelijk bar weinig vermaak te vinden bij deze prent. Met andere woorden; nagenoeg GEEN.

Dit 2e deel is een aanfluiting op het eerste deel en een absolute miskleun te noemen. Hoe goed het verhaal in het eerste deel was, hoe creepy daar de vampiers waren, hoe sterk de nadruk hier lag op de horror..Zo slecht is het verhaal in deze film uitgewerkt, zo clownesk zien de vampiers er hier uit, en zo totaal niet eng is dit 2e deel. Hoe verneuk ik een succesvolle filmreeks? Alleen voor antwoord op die vraag raad ik je aan 30 days of night: Dark days te gaan bekijken..met alle overige redenen op te noemen ben ik snel klaar; die zijn er namelijk niet. Deel 1 gewoon lekker in zijn waarde laten en deze gewoon links laten liggen.

0,5*

gemis van weleer

Vervolg wat parallel loopt met het origineel uit 2006, en eigenlijk op alle fronten minder is dan zijn voorganger. De hoofdrolspeler is compleet vergeetbaar en doet sterk terugverlangen naar Butler, de stijl en sfeer uit het eerste deel zijn compleet weggevaagd, en de gevechten voelen veel inspiratielozer aan wat eerst totaal niet het geval was. De beelden zijn nog steeds prachtig om te aanschouwen maar toch merk je dat dit vervolg in al zijn facetten heel wat tandjes minder is. Toch een flinke domper, zeker als je er dan bijna 15 euro voor betaald vanwege de 3D en I-max presentatie.

Echter krijgt de film nog wel een ruime 3 sterren van mij, omdat het (hoewel een heel stuk minder) nog steeds op bepaalde punten en momenten smullen geblazen is. Zo vond ik Eva Green hier grandioos, en speelde ook Lena Headey haar rol hier weer erg goed. Rodrigo Santoro was in de eerste helft wel imposant, maar ik vond hem naarmate het verhaal volgde, toch wat minder angst inboezemen. Ook zag je hem veeeeeel te weinig op het slagveld aan het werk. Over het slagveld gesproken; de eerste veldslag startte enorm goed, maar het was vervolgens jammer dat deze zich al snel hoofdzakelijk alleen naar de zeespiegel verplaatste..wel nog een erg gave scené was dan wel weer de sex/vecht scené tussen Stapleton en Green, die ik erg goed vond gedaan.

Zoals je al gemerkt hebt zijn mijn gevoelens over deze langverwachte opvolger gemengd, en ik denk dan ook dat ik het origineel maar weer eens snel nog een kijkbeurt moet gaan geven..Rise of an Empire heeft zo zijn momenten en is beslist geen slechte film, maar toch voelt het op alle fronten een stuk minder sterk aan.

3,0*

Complete verveling

Trage bedoening van amper anderhalf uur waar ik maar weinig mee kon. Melancholia die ook in hetzelfde jaar uitkwam en hetzelfde thema heeft bestempelde ik nog als een aardige middenmoter waarbij ik het kon waarderen dat er op de personages gefocust werd in plaats van het einde van de wereld zelf. Nadelig vond ik dat de film niet erg toegankelijk was en mij iets te voortkabbelend was. In deze prent wordt de nadruk weliswaar ook volledig op de personages gelegd en kun je er als kijker zelfs wat makkelijker instappen dan bij Melancholia, maar wat was deze film voor de rest hoofdzakelijk vervelend!

Ook hier was het mij veel te voortkabbelend, en gebeurde er eigenlijk nagenoeg weinig. Gewoon een normale dag uit het leven van een koppel waar ik als kijker om te beginnen al geen binding mee kon krijgen, omdat het maar een stel vreemde snuiters zijn. De machteloosheid van de personages moet hier duidelijk naar voren komen, maar er wordt verder niks gedaan om het verhaal er omheen ook maar op een enkele manier spannend te maken. Verder heeft Skype een vrij prominente rol hier, maar voegde het mij inziens maar weinig toe. Een enkele situatie die een ruzie tussen twee personen en een derde op het scherm van de computer beslaat komt zelfs onbedoeld erg grappig over, wat mij ook niet de bedoeling lijkt te zijn geweest.

Het gebruik van het Noorderlicht werd ook erg gebrekkig in beeld gebracht en hoewel het idee er achter zeker wel geloofwaardig was, zag het er juist allesbehalve zo uit. Doordat de personages me ook totaal niet trokken kon het me al gauw niet meer schelen hoe zij hun laatste dag doorbrachten en kon ik ook niet met ze meeleven. Wat vervolgens overblijft zijn twee mensen die de hele film een beetje gek lopen te doen en het interessante onderwerp totaal geen goede invulling weten te geven.

1,0*

Naar de haaien

Ergens las ik dat 47 meters down vergelijkbaar zou zijn met The Shallows, maar als je het mij vraagt en mijn reviews vergelijkt, word je vast al snel duidelijk dat ik die mening niet deel.

Met de opzet is nog weinig mis, we leren de hoofdrolspeelsters een beetje kennen en we zien ze de beslissing maken om lekker avontuurlijk met haaien te gaan zwemmen. So far so good, maar als het eenmaal echt los zou moeten barsten gooit de film zichzelf al gauw naar de haaien als heel overduidelijk zichtbaar word dat je zit te kijken naar een computer geanimeerde kooi die naar een computer geanimeerde bodem van de zee zinkt. Nou, vanaf dit moment heb je mijn aandacht als kijker al verloren.

De gebeurtenissen die zich vervolgens voltrekken zijn volstrekt ongeloofwaardig. Ik denk dat de meeste gebeurtenissen in films in 90% van de gevallen al snel een loopje met de werkelijkheid nemen, maar de vraag is of de gebeurtenissen niet te ongeloofwaardig op de kijker over kunnen komen. Daarnaast is het belangrijk dat deze gebeurtenissen goed en spectaculair genoeg bevonden kunnen worden door de kijker. Deze thriller faalt er zowel in om een zekere mate van geloofwaardigheid te behouden terwijl hij tegelijkertijd ook nog voor onvoldoende spektakel weet te zorgen. Hierdoor krijg je als gevolg dat de film ook nog eens vaak gewoon heel saai is. Toch best knap met deze set-up. De dames blijven daarnaast ook ongeloofwaardig lang in leven. Het einde zou de film in theorie nog wel van een ultieme catastrofe moeten kunnen redden maar tegen de tijd dat het slot zich aandient heb je al naar teveel onwaarschijnlijkheden, slechte effecten en vooral veel te veel oeverloos geschreeuw van beide dames zitten luisteren om er ook nog maar iets om te geven.

1,5*

50%

Films met kanker als onderwerp voelen over het algemeen al gauw wat zwaarder aan. 50/50 wil graag de luchtige kant op maar wordt nooit echt grappig. Echt stevig drama blijft je als kijker echter ook bespaart, dus zweeft 50/50 er eigenlijk een beetje tussenin, zonder nu eigenlijk te weten of het nu het accent op komedie of drama gaat leggen.

Wat echter een feit is dat ondanks het zware onderwerp, je deze gemakkelijk op kunt zetten zonder er een naar of weemoedig gevoel aan over te houden. Echt bijblijven of een impact achter laten gebeurt hier ook weer niet echt, wat zowel positief als negatief is. Het is namelijk klasse om het onderwerp met respect te behandelen maar tegelijkertijd toch een komisch element in weten te bouwen, maar echt sterk of onderscheidend is dit komisch element niet. En desondanks dat het onderwerp zwaar is, blijft door de luchtigheid het verhaal wel behoorlijk aan de oppervlakte. Echte diepgang of onderscheid binnen het genre blijft dan ook uit.

Eigenlijk wordt er hier dus een beetje op safe gespeeld. Er wordt een positieve focus op het genezingsproces van de hoofdrolspeler gelegd en ook gekozen voor een komisch element, maar deze is zo minimaal aanwezig dat het enkel zorgt voor een bepaalde luchtigheid. Hoewel dit wel passend is binnen dit onderwerp, had het er echter ook weer niet perse in gehoeven hier. Naast de ziekte komen ook de relatie tussen de partner van de hoofdrolspeler, zijn therapeute en beste kameraad uitgebreid naar voren en hoewel er niks mis is met deze verhaallijnen en uitwerkingen ervan, zijn ze allemaal niet heel bijzonder en bevatten ze geen uitwerking die je niet al veel vaker gezien hebt. Als je dit allemaal in ogenschouw neemt presteert 50/50 eigenlijk een beetje op halve kracht en wordt de titelnaam in het kader van deze recensie eigenlijk prima eer aan gedaan. Positief is dat een zwaar onderwerp als kanker toch luchtig kan worden gehouden en een film weet te leveren waar je geen negatief gevoel aan overhoudt, maar nadelig is dat de titel zich verder niet weet te onderscheiden en echt iets unieks weet neer te zetten. Een beetje overgewaardeerd is deze titel dus eigenlijk wel.

3,0*

Gemiste kans.

Heb eigenlijk niet al te veel meer aan bovenstaande reacties toe te voegen. De film begint veelbelovend maar wordt naar verloop van tijd steeds maar slechter en slechter. Dit ligt niet aan de acteer prestaties van hoofdpersonen Moore en Meyers, die beide hun rol verdienstelijk neerzetten maar aan het slechte script. Dit script heeft een goede opzet die de nodige mysterie creëert. Als het mysterie zich echter begint te ontrafelen begint het geheel veelal gekunsteld en te onwerkelijk op de kijker over te komen. Er komen de nodige ''bijfiguren'' naar voren die lachwekkend slecht zijn uitgewerkt, de schrikmomenten worden goedkoper, en de climax is van een bedroevend laag en voorspelbaar niveau. Het laatste shot vond ik dan wel weer lekker luguber en mooi

Helaas redt dit de film allerminst. Het lijkt net zo te zijn alsof de filmmakers vol enthousiasme aan de film begonnen en er halverwege geen zin meer in hadden waardoor de film uiteindelijk eindigt in dit bedenkelijk matig niveau. Vandaar dat de film er ook met een zeer matige score vandoor gaat.

2,5*

Anything new to bring to the table?

6 years is een beetje de tienerversie van Blue valentine, en eigenlijk wel van een enigszins vergelijkbaar niveau. Wat ik van die titel vond, vind ik van deze eigenlijk ook. Er is gekozen voor een alledaagse situatie die veel jonge koppels overkomen, en de titel heeft dan ook een open einde die de eigen invulling verder aan de kijker zelf over laat. De rauwheid en het realisme zijn de speerpunten hier en de film laat zien dat soms, hoe graag men ook wil, mensen toch uit elkaar kunnen groeien omdat ze er op een bepaald punt in hun leven nog niet helemaal klaar voor zijn. De film toont als het ware dat de drang naar vrijheid en het volgen van je eigen dromen lang niet altijd verenigbaar zijn met een langdurige relatie. Het is een problematiek waar eigenlijk geen oplossing voor is en waarbij mensen moeten kiezen voor datgene wat ze het liefste willen. Ook al moet daarbij een droom, of iets vertrouwds opgegeven worden. Zo zwart wit als ik het hier uiteen schrijf loopt het natuurlijk vaak in het dagelijks leven, en ook in deze film niet, als stelletjes een beetje tussen beide kampen blijven zweven waardoor er spanningen in de relatie ontstaan. Dit is ook wat 6 years aan de kijker laat zien, maar het is jammer dat er verder niet meer te zien is.

Ik ben een voorstander van open eindes maar dan moet de rest van een film wel genoeg diepgang hebben gebracht aan de kijker, en dat had 6 years bij mij niet. Het voelt nu meer als een onvoltooid tweeluik waarbij het interessant was geweest om het koppel toch nog een tijdje te volgen als Dan omwille van Melanie op dezelfde plek was gebleven, of als hij zou besluiten om toch zijn droom na te jagen . Beide opties hadden een aanvulling op het verhaal kunnen zijn en een meer volledig product kunnen afleveren.Blue Valentine was in die zin wel een stukje vollediger (al had ook deze meer diepgang kunnen laten zien) omdat het koppel hier over een langere tijdsspanne gevolgd werd. Hier lijkt het verhaal uit het niks op te houden en heb je het gevoel dat je je tijd een beetje verdaan hebt. 6 Years is verder wel mooi gefilmd en goed geacteerd, maar dit brengt helaas geen voldoening voor de film als een geheel.

Overigens snapte ik er geen bal van waarom Dan op de vreselijk matige Amanda viel. Hadden ze hier geen iets geloofwaardigere persoon (lees knappere actrice die meer in lijn lag met Farmigga) voor kunnen casten?

3,0*

Het duurde even voor ik deze film in handen kon krijgen, maar vanavond eindelijk kunnen bekijken.
Helaas haalt deze film het bij lange na niet bij Martyrs een film die samen met deze film vaak even goed door vele members bevonden wordt.

Het verhaal in deze film is simpel doch degelijk. Tevens is de opbouw in de film bijzonder sterk gedaan.
De onbekende vrouw wordt op een goede creepy sfeer geïntroduceerd ( Scene met barst in het glas slaan, Scene niet lang daarna als ze achter de zwangere vrouw in de woonkamer staat) maar als puntje bij paaltje komt valt het toch wat tegen allemaal. Het verhaal is slechts een kapstok om zo veel mogelijk gruwelijke scene's aan elkaar te plakken maar dit is het dan ook. Ik had meer bij deze film verwacht, een diepere gedachten gang. De scene die liet zien wie de onbekende vrouw was aan het einde van de film was leuk gevonden maar niet meer dan dat. Hier komt ook nog eens bij dat ik best over domme acties van personages heen kon kijken maar de scene waarbij het 2e ''team'' naar binnen kwam, ging me echt té ver. Ook waren vele scene's overdreven in de trant van ben jij nou nog niet dood categorie.
Wat overblijft is nog steeds een degelijke film die vooral voor de mensen die van gore houden aan te raden is. Voor de rest doet de film niet echt veel bijzonders. Een nette 3, maar lang niet zo goed als hier door vele beweerd wordt.

Be mine

Audition stond al heel lang op mijn to-see list, en niet in de eerste plaats omdat dit een film met één van de meest exterme slotscenés aller tijden zou zijn. Zoals meestal het geval met dit soort uitspraken, viel dat allemaal wel mee en zullen de doorgewinterde horrorfans inmiddels wel heftiger gewend zijn. Het is dan ook niet vanwege de extremiteit, dat we hier (nog steeds!) met een uniek stukje cinema te maken hebben.

De kracht zit hem met name hoe de film zich aanvankelijk presenteert en de kijker op een slimme manier weet te misleiden. Ik heb al vaker gehoord dat je hier eigenlijk blanco in zou moeten stappen. De cultstatus vandaag de dag maakt dit haast onmogelijk en dit vind ik eigenlijk wel jammer. De film in een blanco envelop ontvangen zonder dat je er ook maar iets van weet, zou namelijk de beste manier zijn om dit unieke werkje te ervaren.

Wel had ik aanvankelijk te hoge verwachtingen die niet helemaal waargemaakt konden worden. De opbouw vond ik subliem maar ik had vooral meer over de transformatie van Asami te weten willen komen. Ook werden er de nodige insinuaties betreffende Shigeharu getoond, maar ik was benieuwd in hoeverre Asami dit allemaal te weten was gekomen. Of was enkel de auditie voor haar de trigger om Shigeharu de pijn te laten ervaren die zij ervoer? Want als ze zich zo gekwetst door hem voelde om hem deze pijn te willen laten doorstaan had ze neem ik aan ook niet het bed met hem willen delen in het hotel. Of was dit allemaal onderdeel van haar plan? Ik had graag meer achtergrond bij Asami gehad zodat het duidelijker werd waarom ze zo geworden is en wat nu de definitieve trigger was om Shigeharu te drogeren. Ook de finale vond ik te abrupt eindigen en ik mistte hier toch een bepaalde slotconclusie.

Ondanks bovenstaande kritiek geef ik een ruime 7, omdat het ingenieuze scenario me na afloop bezig blijft houden. Hoewel ik verwacht had meer te weten te komen over wat er in het hoofd van Asami omging zorgt de rustige en ingetogen opbouw in combinatie met een tweede helft die een heel andere toon aanneemt, voor een uniek stukje cinema die mij nog lang bij zal blijven.


3,5*