Alternatieve titel: Zootropolis, 30 december 2025, 22:00 uur
Meer dan een schattig konijntje
Nu het tweede deel inmiddels in de bioscoop draait, heb ik mij ook gewaagd aan deze moderne klassieker. Het is geen geheim meer dat Disney’s eigen animatie studio al lang niet meer onderdoet voor producties van de door hen opgekochte Pixar-stal. Titels als Frozen, Wreck-It Ralph en Big Hero 6 zijn net zo onvergetelijk als klassiekers als Toy Story, Up en Wall-E.
Ook Zootopia is hier geen uitzondering op. De sterk geschreven animatiefilm bevat de meest uiteenlopende kleurrijke personages, leuke humor en een plot dat ook volwassenen aanspreekt. Animatiefilms voor het hele gezin zullen nooit mijn favoriete genre worden (maar ach, laat dit nu ook net de doelgroep zijn), maar ook voor mij was dit zeker geen straf om te bekijken.
Vanaf het moment dat de eerste beelden van The Fantastic Four: First Steps werden gedeeld, kreeg ik al een slecht voorgevoel. Ik vond de geselecteerde acteurs heel onnatuurlijk overkomen en totaal niet bij de personages passen. Waar ik wel enthousiast van werd, waren de aangekondigde villain en setting (een soort futuristische jaren 60) en de overwegend positieve reviews die ik na verloop van tijd voorbij zag komen.
Het slechte gevoel dat ik bij het begin kreeg, werd helaas niet weggenomen – sterker nog, het werd versterkt. De acteurs pasten nog minder goed bij de personages dan ik van tevoren had gedacht, en de dynamiek tussen de cast voelde onnatuurlijk en geforceerd aan. Ik moest met weemoed terugdenken aan de films uit 2005 en 2007. Hoewel deze veel slechter gewaardeerd worden, heb ik altijd het gevoel gehad dat deze producties ondergewaardeerd werden, en vond ik de casting hier vele malen beter.
De setting en villain blijven gelukkig enigszins overeind, maar ik heb het dan met name over Galactus. Ook de Silver Surfer maakt hier een veel minder sterke indruk dan in 2007 het geval was. Wellicht spreek ik te veel vanuit nostalgie en wordt het hoog tijd dat ik de films uit 2005 en 2007 eens ga herzien, maar naar mijn idee waren deze films – hoewel verre van meesterwerken – op meerdere vlakken vele malen vermakelijker dan deze 2025-editie (de versie uit 2015 heb ik nooit gezien).
Ook enorm storend vond ik de humor, die vaak totaal niet aansloeg (The Thing met een baard… really?). Daarnaast waren er belachelijke momenten, met als dieptepunt een bevalling in de ruimte, en het gegeven dat sommige animaties er belabberd uitzagen. Zo ziet The Thing er bijvoorbeeld pijnlijk slecht geanimeerd uit. Daarnaast past zijn stemgeluid ook totaal niet bij het personage, maar goed, dat is dan weer te herleiden naar de middelmatige casting.
First Steps wordt gelukkig een stukje leuker tijdens het aardige eindgevecht, en toegegeven: tegenover een aantal visuele missers staan ook een aantal mooie plaatjes. Deze voelen echter onevenwichtig, omdat er ook genoeg effecten zijn die juist heel slecht zijn uitgevoerd. Zelfs wanneer ik probeerde deze missers over het hoofd te zien, zorgden de miscastte cast en het vrij saaie verhaal ervoor dat mijn gaapspieren – tot aan het eindgevecht tenminste – behoorlijk veelvuldige gebruikt werden.
In tegenstelling tot Past Lives vond ik Materialists een eentonige en oppervlakkige film waarin eigenlijk niet veel gebeurd. De uitkomst zie je van mijlenver aankomen, en wat voor mij zeker niet bijdroeg aan het geheel was de slecht geselecteerde cast. Pedro Pascal acteert op de automatische piloot en Dakota Johnson acteert veel te vlakjes. Chris Evans vond ik dan nog veruit het meest overtuigen, maar het flinterdunne, niet bepaald boeiende script geeft hem weinig gelegenheid om echt iets met het personage te doen.
De keuze tussen geld en liefde is niet nieuw, maar de film mist de kans om dit thema psychologisch uit te diepen. Waar Past Lives subtiele emoties en complexe keuzes uitdiept, kiest deze film voor voorspelbare plotwendingen en een script dat weinig ruimte laat voor nuance.
In hoeverre hebben mensen de neiging om hun eigen situatie af te zetten tegen die van anderen en een relatie te baseren op financieel gemak? In hoeverre zijn deze mensen echt gelukkig? Is dit afhankelijk van hoe materialistisch iemand ingesteld is? Thema’s waarmee Materialists wel speelt, maar waar echt wel de nodige verdieping in had kunnen worden aangebracht. Het eindresultaat is nu een film die, net als de relaties die deze uitbeeldt, weinig indruk achterlaat. Hierdoor was ik deze film vijf minuten later alweer vergeten.
