Aan visuele flair ontbreekt het dit sprookje voor volwassenen niet, maar aan een bevredigende afronding des te meer. Het symbolische en gelaagde einde landde voor mij niet echt en ik heb zelfs nog even opgezocht wat dit nu precies betekende: ware liefde gaat niet over bezit of eeuwigheid, maar over vrijheid en acceptatie. De djinn wordt niet langer gedreven door de verlangens van anderen, maar mag eindelijk zijn eigen pad kiezen doordat Althea hem een vrije keuze biedt. Al betekent dit wel dat de djinn (een deel van?) zijn magie verliest.
Prima gegeven maar de uitwerking had een stuk duidelijker en ook beter uitgewerkt kunnen worden. Hetzelfde gold voor de eerste minuten van de film, waarin Althea willekeurig verschillende djinns zag toen ze eenmaal aangekomen was in Schiphol. Dit werd wel verklaard doordat zij in haar jeugd ook een onzichtbaar vriendje had wat alleen zij kon zien, maar dit voelde meer aan als een denkbeeldig vriendje wat veel kinderen kunnen hebben. Geen verklaring voor het zien van de geestverschijningen. Daarnaast had het ook geen toegevoegde waarde voor het verhaal. Dit dacht ik in eerste instantie wel, toen Althea aan het slot de djinn verzwakt in haar kelder vond en ik een fractie van een seconde dacht dat de djinn niet was wie hij had gezegd te zijn, maar dat het in plaats daarvan om de eerste geest die zij op het vliegveld zag. Ze was er dus vanaf het begin af aan al ingeluisd, ook al was het motief dan nog wel onduidelijk.
Het uiteindelijke slot viel mij tegen, wat de verder prima opbouw voor mij een beetje teniet deed. De verschillende verhalen hadden in een meer emotionele impact kunnen eindigen, zoals nu in de basis wel het geval was, maar dan sterker naar het scherm vertaald. Een voorbeeld waar ik aan moest denken was a monster calls. Ik had bij het begin maar lastig een beeld waar dit verhaal ging eindigen, maar de slotconclusie was hier ijzersterk uitgevoerd. Waar men ook voor had kunnen kiezen was om de kijker meer te shockeren. Bijvoorbeeld door middel van een dergelijk voorbeeld wat ik hierboven gaf.
Nu voelt het eindresultaat echter als vlees nog vis en doet het voor mij de totaal ervaring voor een groot deel teniet. Dit ondanks de mooie plaatjes, en uitstekende vertolkingen van Elba en Swinton, waardoor ik nog wel bereid ben onderstaande eindbeoordeling af te geven.
