Weapons voelt als een volwassen, grimmige versie van Roald Dahls The Witches. Waar Dahl angst opwekte met heksen die kinderen in muizen veranderen, schept regisseur Zach Greger een wereld waarin heksen zich tussen de mensen verschuilen. Onschuldige personages belanden hierin ongewild in een strijd die hun ergste nachtmerries overstijgt. Zodra Tante Gladys verschijnt, valt haar personage niet tegen. Het plot, dat tot dan toe in nevelen gehuld was, wordt op een bevredigende manier ontrafeld.
Bij het begin van de film had ik mijn twijfels. Net als bij Gregers eerdere Barbarian was de eerste helft sterk, maar de tweede helft kon de hoge verwachtingen voor mij - op zijn zachtst gezegd - niet helemaal waarmaken. Hoewel het verloop, eenmaal onthuld, weliswaar ook voorspelbaar was, bleef de sfeer indrukwekkend en was de uitvoering bovengemiddeld. Dat is cruciaal voor het genre, waar sfeer en uitvoering vaak belangrijker zijn dan het verhaal zelf. De focus op mysterie en drama, in plaats van goedkope jumpscares, vond ik een verfrissende keuze. En horrorfans hoeven zich alsnog geen zorgen te maken: als de hel losbarst, is er genoeg om van te genieten.
Het slot had wel iets sterker gemogen. De behekste kinderen hadden dreigender kunnen zijn, in plaats van vooral over the top. Verder heb ik weinig kritiek.
Samen met Sinners is Weapons voor mij de sterkste horrorfilm van 2025. Toen ik hoorde over de plannen voor een prequel over Tante Gladys, begon ik meteen te watertanden. Haar fascinerende personage biedt ruimte genoeg om dieper in te duiken en te ontdekken hoe zij uitgroeide tot de vrouw die we in Weapons zien.
Vampieren zijn de afgelopen jaren weer helemaal hot. Na Abigail en Nosferatu in 2024, zijn dit jaar Sinners en het nog uit te komen Dracula de grootste namen waarin de knoflookhaters een belangrijke rol spelen. Nosferatu heb ik (nog) niet gezien, maar Abigail vond ik een enorme domper. Sinners daarentegen, kreeg eigenlijk alleen maar positieve reviews, waardoor mijn verwachtingen hoog waren. Gelukkig zijn deze verwachtingen naar behoren ingelost!
Essentieel in een productie als deze is dat de vampieren overtuigend overkomen, en dat is hier uitstekend gedaan. Zelfs wanneer de regisseur speelt met musicalelementen, blijft dit het geval. De film voelt aan als een luguber sprookje voor volwassenen. Hoewel het nooit écht eng wordt, is de onderhuidse spanning wel zeer sterk aanwezig.
Het verhaal voelt af en toe wat dun, en ik kan goed begrijpen dat er voor veel kijkers in de eerste helft te weinig gebeurt. Echter, ik vond de kalme opbouw juist enorm bijdragen aan het moment waarop de storm pas echt losbarst. De uitstekende cast is hier mede verantwoordelijk voor; met name Jordan, O’Connell en Steinfeld vond ik erg goed spelen.
Het feit dat de Ku Klux Klan een rol speelt als een schrikbewind voerende beweging in het verhaal, vond ik ook sterk. De twee compleet verschillende onderwerpen vloeien naadloos in elkaar over en vormen twee aparte verhaallijnen die los van elkaar staan, maar ook met elkaar samenhangen. De gebeurtenissen tijdens de openingsnacht van de bar beïnvloeden hoe een van de gebroeders Smoke keihard weet terug te pakken op de Klan. Erg gaaf gedaan.
Hoewel ik iets meer horror had willen zien en de opbouw (ondanks dat deze sterk was) van mij wel iets vlotter had gemogen, ben ik verder zeer te spreken over Sinners. Ik weet wel zeker dat deze film aan het einde van dit jaar een mooi plekje krijgt in mijn top 10 van 2025.
