Anyone But You is in de kern een pure romcom en feelgoodcomedy. Sowieso niet mijn genre, al verwacht ik dat de meeste mannelijke users hier met hun partners naar gekeken hebben.
Sydney Sweeney speelt haar rol verdienstelijk, maar ik vind de rollen die ik van haar gezien heb, ondanks de diversiteit aan personages en genres (Euphoria, The White Lotus en The Housemaid), vrij veel op elkaar lijken. Ik zou haar weleens in een nog uitdagendere rol willen zien, waarbij je echt een compleet andere kant van haar acteerkwaliteiten te zien krijgt. Glen Powell heeft sowieso veel meer in zijn mars, waarvan Hit Man een uitstekend voorbeeld is.
De rest van de cast is vergeetbaar en dient hoofdzakelijk als een veredelde figurantencast, soms tot op het pijnlijke af. Ik snap dat de bruiloft slechts het decor is voor het verhaal, maar juist doordat de film zich afspeelt rondom een gebeurtenis die voor veel mensen de mooiste dag van hun leven is, komen Bea en Ben behoorlijk egocentrisch, narcistisch en zelfingenomen over. De twee vrouwen die gaan trouwen voelen namelijk als meer dan slechts bijrollen, waardoor het soms wringt dat hun grote dag zo nadrukkelijk naar de achtergrond wordt gedrukt ten gunste van Bea en Ben.
Voor de romcomliefhebber snap ik wel dat het hier genieten geblazen is. Het einde is zo suikerzoet, cringe en klef dat er van een hoog realismegehalte weinig sprake is. Wel komisch dat er eerder in de film nog de spot wordt gedreven met Titanic, terwijl de scène waarin Ben zich naar Bea toe laat vliegen vele malen tenenkrommender is. Het lijkt de makers echter niet te deren: zij omarmen het romcomconcept volledig, en kijkers die hiervan liefhebber zijn zullen zich op hun wenken bediend voelen. Op enkele komische momenten en een best leuke aftiteling na, was deze poespas echter niet aan mij besteed.
De open relatie is een onderwerp dat naar mijn idee niet vaak in films behandeld wordt. Mede daarom voelt Splitsville direct als een verfrissend concept. In het verleden heb ik zelf een open relatie gehad, waardoor dit thema mij alleen maar meer aangreep. Hoewel de gevolgen van mijn open relatie catastrofaal waren, blijf ik van mening dat een open relatie in sommige situaties juist een positieve uitwerking op een relatie kan hebben.
Helaas benut de regisseur van Splitsville niet de kans om dit onderwerp echt goed uit te diepen. De opening met het auto-ongeluk vond ik te extreem, maar ik was hoopvol gestemd toen ik zag hoe het verhaal zich verder ontvouwde. Met als hoogtepunt het gevecht tussen Carey en Paul. Deze scène lijkt eindeloos lang door te gaan en is zo compleet absurd, grappig, creatief en fascinerend dat mijn verwachtingen voor de rest van de film torenhoog waren. Helaas zakt het verhaal na deze scène steeds verder in en bleef ik uiteindelijk met een onbevredigend gevoel achter.
De regisseur mist de kans om dieper in te zoomen op de interne conflicten die een open relatie met zich mee kan brengen en durft onvoldoende op de personages in te zoomen. Ashley wordt in het bijzonder neergezet als een oppervlakkig, egocentrisch en zelfingenomen personage, terwijl zij veel meer diepgang had kunnen krijgen. Nu wordt haar behoefte – die kennelijk bestaat uit het aangaan van zo veel mogelijk kortdurende seksuele relaties – hoofdzakelijk aan de oppervlakte getoond. Hierdoor had ik het gevoel dat haar personage vooral werd ingezet om het concept van een open relatie in zijn meest extreme vorm te tonen, zonder verdere uitdieping. Een gemiste kans.
Ik vond de richting die de film vervolgens uitging ook steeds minder interessant worden. De focus kwam te veel te liggen op de financiële keuzes die Paul had gemaakt, de impact daarvan op hun zoontje Russ en hoe dit zijn relatie met Julie beïnvloedde. Op een later moment blijkt zelfs dat hij tijdens de open relatie helemaal niet met andere vrouwen naar bed was geweest. Veel interessanter had ik het gevonden als dit wel het geval was geweest, en als de film vervolgens had onderzocht waarom hij zo heftig reageerde toen Carey hem vertelde dat hij met Julie naar bed was geweest.
Een focus op de innerlijke strijd tussen enerzijds de vrijheid willen voelen om met anderen naar bed te kunnen gaan en anderzijds niet kunnen verkroppen dat je partner seks heeft met een ander (uiteraard extra beladen doordat het zijn beste vriend betreft) had ik veel interessanter gevonden dan de richting die het verhaal nu inslaat.
Wanneer dit gecombineerd was geweest met meer verdieping in het personage van Ashley, had dit een ijzersterke film over open relaties kunnen opleveren. Helaas is dat niet het geval, waardoor deze film voor mij vooral als onbenut potentieel voelt.
De regisseur probeert nog wel een hele reeks ongemakkelijke momenten te creëren tijdens een kinderverjaardag, maar deze opeenstapeling van ongemakkelijkheden, gecombineerd met een pijnlijk ongrappige Nicholas Braun als Matt the Mentalist, voelt eerder als de definitieve doodsteek voor een interessant concept dan als een verrijking van de film.
Ook de manier waarop Carey, Julie, Ashley en Paul uiteindelijk hun weg naar elkaar terugvinden, voelt pijnlijk geforceerd, leeg en oppervlakkig aan. Daarmee lijkt de regisseur ook subtiel een betweterig vingertje op te steken richting de kijker: alsof de monogame, traditionele relatie uiteindelijk de beste relatievorm is. Terwijl dat wellicht voor de meeste, maar niet voor alle koppels het geval hoeft te zijn.
Perfect Days voelt zo alledaags aan dat ik me met momenten begon te vervelen. Ik betrapte mezelf erop dat ik eigenlijk meer van het verhaal verwachtte en ik bleef met een onbevredigend gevoel achter. Gezien de hoge beoordelingen betreft het hier wel een publieksfavoriet, waardoor ik denk dat dit concept minder aan mij besteed is.
Dit wil niet zeggen dat ik de boodschap niet kan waarderen: geluk kan in de kleine dingen zitten. In het nu leven en het volgen van je eigen pad blijven essentiële onderwerpen des levens. De film draagt dan ook zonder meer een steentje bij om hier als kijker bewust bij stil te staan. Ik geloof ook direct dat dit verhaal een grote impact kan hebben wanneer dit tijdens een retraite getoond wordt (wellicht gebeurt dit al ergens op de wereld); binnen een week of weekend waarin je hier sowieso al heel bewust mee bezig bent.
Wellicht had ik Perfect Days ook aangrijpender gevonden als ik in een zelfreflectieve of meditatieve bui was geweest, maar de boodschap die de regisseur wilde overbrengen was voor mij te eenvoudig om mijn honger naar een aangenaam filmavondje te stillen. Tegelijkertijd is deze eenvoud ook de kracht van deze productie, waardoor ik het lastig vind hier een definitieve beoordeling aan te koppelen.
Ik ga uiteindelijk voor een gulden middenweg. Ik had op het moment van kijken wellicht behoefte aan net wat meer plot dan wat mij die avond geserveerd was, maar anderzijds is het ook wel verfrissend dat een plot nergens heen gaat en je als kijker een inkijkje krijgt in het leven van een compleet willekeurig persoon.
Thema’s zoals een mogelijk verstoorde ouder-kindrelatie en de overdracht daarvan op een nieuwe generatie, het moeten afscheid nemen van het leven, het weer even kind kunnen zijn in een verdrietige situatie, materialisme en het vinden van je eigen identiteit komen voorbij, maar eerder op een manier zoals ze ook op een alledaagse dag in je eigen leven voorbij zouden kunnen komen (vaak heel subtiel). Hier ligt dus zowel de kracht als de zwakte van de film: door het gebrek aan een traditioneel plot ligt verveling op de loer, maar tegelijkertijd passeren de thema's hierdoor zo natuurlijk de revue dat het voelt alsof je naar 'een dag uit het leven van...' kijkt.
