Perfect Days voelt zo alledaags aan dat ik me met momenten begon te vervelen. Ik betrapte mezelf erop dat ik eigenlijk meer van het verhaal verwachtte en ik bleef met een onbevredigend gevoel achter. Gezien de hoge beoordelingen betreft het hier wel een publieksfavoriet, waardoor ik denk dat dit concept minder aan mij besteed is.
Dit wil niet zeggen dat ik de boodschap niet kan waarderen: geluk kan in de kleine dingen zitten. In het nu leven en het volgen van je eigen pad blijven essentiële onderwerpen des levens. De film draagt dan ook zonder meer een steentje bij om hier als kijker bewust bij stil te staan. Ik geloof ook direct dat dit verhaal een grote impact kan hebben wanneer dit tijdens een retraite getoond wordt (wellicht gebeurt dit al ergens op de wereld); binnen een week of weekend waarin je hier sowieso al heel bewust mee bezig bent.
Wellicht had ik Perfect Days ook aangrijpender gevonden als ik in een zelfreflectieve of meditatieve bui was geweest, maar de boodschap die de regisseur wilde overbrengen was voor mij te eenvoudig om mijn honger naar een aangenaam filmavondje te stillen. Tegelijkertijd is deze eenvoud ook de kracht van deze productie, waardoor ik het lastig vind hier een definitieve beoordeling aan te koppelen.
Ik ga uiteindelijk voor een gulden middenweg. Ik had op het moment van kijken wellicht behoefte aan net wat meer plot dan wat mij die avond geserveerd was, maar anderzijds is het ook wel verfrissend dat een plot nergens heen gaat en je als kijker een inkijkje krijgt in het leven van een compleet willekeurig persoon.
Thema’s zoals een mogelijk verstoorde ouder-kindrelatie en de overdracht daarvan op een nieuwe generatie, het moeten afscheid nemen van het leven, het weer even kind kunnen zijn in een verdrietige situatie, materialisme en het vinden van je eigen identiteit komen voorbij, maar eerder op een manier zoals ze ook op een alledaagse dag in je eigen leven voorbij zouden kunnen komen (vaak heel subtiel). Hier ligt dus zowel de kracht als de zwakte van de film: door het gebrek aan een traditioneel plot ligt verveling op de loer, maar tegelijkertijd passeren de thema's hierdoor zo natuurlijk de revue dat het voelt alsof je naar 'een dag uit het leven van...' kijkt.
