Alternatieve titel: Exit 8, afgelopen zondag om 15:26 uur
Mystery-Thriller met drama-elementen of Mystery-drama met thriller-elementen?
De meeste op games gebaseerde films die ik kijk, heb ik zelf gespeeld (of op zijn minst van gehoord), maar Exit 8 viel niet onder die categorie. Doorgaans betekenen gameverfilmingen niet veel goeds, en een hoge beoordeling hoeft niet per se garant te staan voor een goede film. Het hulpeloos overgewaardeerde Resident Evil van Zach Cregger is hier wat mij betreft een goed voorbeeld van. Wellicht bieden adaptaties van specifiek indiegames meer hoop. Al schijnt de Slender Man-verfilming ook niet om over naar huis te schrijven te zijn
Er valt dus nog steeds genoeg te skippen wanneer we het over videogameadaptaties hebben, maar Exit 8 is hier gelukkig geen voorbeeld van. Hoewel het aan de uitwerking vanwege twee specifieke redenen voor mij aardig schort, zat ik het overgrote deel van de film gefascineerd te kijken. Het zit allemaal verrassend sterk in elkaar.
Zeer positief vind ik dat de regisseur over het algemeen subtiel blijft en veel ruimte overlaat voor het mysterie. Hoewel ik dit zelf duidelijk als een Mystery-thriller met drama-elementen zie, spelen de diepere emotionele lagen zo'n centrale rol dat je het bijna kunt kwalificeren als een Mystery-drama met thriller-elementen. De eindeloze lus waarin het hoofdpersonage verzeild raakt fascineert, en het concept is er een dat mij nog lang na de aftiteling bij zal blijven.
Ik had gehoopt hier 5 sterren aan uit te kunnen delen, maar helaas zijn er twee elementen die mij daarvan weerhouden. De film is subtiel, op één specifieke scène na. Toen deze scène zich aandiende, was ik bijna geneigd te stoppen met kijken. Ik doel dan op de scène met de gemuteerde ratten. Die zien er vreselijk uit, en dan niet op een goede manier, maar eerder op een verkeerde keuze van de regisseur om juist in deze scène níet subtiel te zijn. Door deze stijlbreuk werd ik met een ruk uit het verhaal getrokken en het duurde even voordat ik er weer goed in kwam.
Gelukkig keerde waar ik voor vreesde niet terug: meer van dit soort misplaatste en goedkoop ogende scènes. Het is zonde dat dit de regiekamer heeft kunnen verlaten, omdat het een smet werpt op een vakkundig opgebouwde sfeer. Daarnaast vond ik het slot iets te abstract en had ik op een bevredigender einde gehoopt. Als je de boodschap achter het slot begrijpt, realiseer je je weliswaar dat deze helemaal niet slecht in elkaar zit, maar toch bleef ik verlangen naar meer.
Al was het maar een glimp geweest van iemand anders die na The Lost Man in de lus terecht zou komen. Of wat meer context over de man en vrouw die nooit meer uit de lus wisten te ontsnappen, maar tegelijkertijd nog wel aanwezig waren in de echte wereld. Nog altijd worstelend met dezelfde levensvragen waarmee zij de lus binnenstapten, terwijl een deel van hen daar nooit meer uit kan ontsnappen. Of zoiets .
Buiten deze kanttekeningen vond ik Exit 8 echter zeer geslaagd. Ondanks mijn kritiekpunten is dit een film die mij nog lang bij zal blijven, en daarmee zijn die 4 sterren voor mij zonder meer verdiend.
Alternatieve titel: When Evil Lurks, afgelopen zondag om 11:46 uur
De stilte van de krekels
Net zoals Aterrados uit 2017 is When Evil Lurks een frisse wind. Ook is het weer eens iets anders dan de Amerikaanse horror waar het merendeel van de horrorfilms die ik kijk toch wel uit bestaat.
De kritiek die ik had op Aterrados van dezelfde regisseur, blijft ook hier grotendeels overeind. Het is een deel van de charme dat niet alles aan de kijker wordt uitgelegd en dat je gedurende de speelduur slechts een vaag beeld krijgt van wat er precies speelt. Vragen als waarom juist dit dorpje getroffen wordt, waarom de overheid wel genoemd maar tegelijkertijd zo pijnlijk afwezig is, en of dit allemaal een bewuste keuze is (waar volgens mij wel naar gehint wordt), blijven onbeantwoord.
Het slot toont namelijk aan dat de overheid er alle belang bij heeft om deze epidemie van demonische bezetenheid zo snel mogelijk de kop in te drukken. Juist daardoor bleef ik mij afvragen waarom diezelfde overheid wel aanwezig is op de achtergrond van het verhaal, maar vrijwel afwezig blijft wanneer de situatie volledig escaleert.
Gelukkig blijft er meer dan genoeg over om van te genieten. Zoals hierboven al vermeld vond ik het niet-Amerikaanse sausje heerlijk om naar te kijken. Daarnaast kent de film nauwelijks grenzen en ook kinderen en dieren worden niet gespaard. Mensen die hier niet tegen kunnen, dienen daar wel op voorbereid te zijn.
Wat de regisseur goed doet, is een constante dreiging creëren. Niemand is veilig in het dorpje en het kan op ieder moment fout gaan. Jumpscares komen eigenlijk niet voor. In plaats daarvan bestaat de horror vooral uit de gruwelijkheden die expliciet in beeld worden gebracht. De regisseur leunt dan ook meer op expliciete gore dan op het creëren van zoveel mogelijk schrikmomenten.
Wat sterk bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het verhaal, is dat er hoofdzakelijk met praktische effecten wordt gewerkt. Een keerzijde daarvan is dat deze effecten, met name tijdens de finale maar ook op enkele andere momenten, soms een klein beetje knullig kunnen ogen. In combinatie met de beperkte acteerervaring van de kindercast deed het mij af en toe denken aan een theatervoorstelling van een amateurvereniging.
Tegelijkertijd geeft dat de film ook een ongepolijste en rauwe uitstraling, wat weer zijn eigen charme heeft. Het is duidelijk dat deze productie met veel liefde voor het genre is gemaakt. Tegenover de knullige momenten staan dan ook minstens zoveel huiveringwekkende momenten.
Echt eng wordt het voor mij nooit. Over het algemeen krijg ik eerder slapeloze nachten van horror die net wat subtieler is en meer onder de huid kruipt. Hoewel ik dus zonder nachtlampje in slaap kon vallen, neemt dat niet weg dat ik als liefhebber van het genre genoten heb van de sfeer en het originele verhaal, en mij met regelmaat ongemakkelijk voelde bij alle gruwelijkheden die zich op het scherm voltrokken.
Toch ben ik van mening dat sommige zaken meer uitleg konden gebruiken. Zo bleef de werking van Mirtha's apparaat voor mij onduidelijk en waren er enkele plotgaten die mijn wenkbrauwen deden fronsen. Neem bijvoorbeeld Pedro, die niet bezeten raakt terwijl hij urenlang rondloopt in kleding die in contact is geweest met The Rotten. De hond raakt vrijwel direct bezeten zodra hij eraan ruikt. Ik geloof best dat expliciet aan die kleding ruiken het risico vergroot, maar hoe kan het dan dat Pedro zelf niet bezeten raakt? Hij ruikt op een bepaald moment ook aan zijn eigen kleding en handen en benoemt zelfs expliciet de stank.
Kleine smetjes die ik prima los kan laten, maar die mij persoonlijk wel opvielen. Deze Argentijnse horror had op een aantal vlakken nog net wat sterker kunnen zijn en scoort daardoor niet zo hoog als hij had kunnen scoren. Gelukkig is het eindresultaat alsnog ruim voldoende om deze film van harte aan te kunnen bevelen.
Strange Darling is een aardige thriller die je van begin tot eind op het verkeerde been zet. Aanvankelijk voelde ik mij behoorlijk gedesoriënteerd door de niet-lineaire vertelstructuur, maar al snel bleek het verhaal verrassend makkelijk te volgen. De film blijft vervolgens een tijdlang spannend genoeg, maar vanaf het moment dat de agenten The Electric Lady vinden, begint de kwaliteit af te nemen.
Dat kantelpunt wordt ingeluid doordat diezelfde twee agenten zich compleet absurd gedragen. Het voelde voor mij als een geforceerde grindhouse-scène die duidelijk richting Tarantino wil leunen, maar die niet helemaal werkt. Tarantino is heer en meester in het creëren van bizarre situaties die juist door zijn dialogen overtuigen. Hier had ik vooral het gevoel dat de regisseur een vergelijkbare Tarantino-energie probeerde op te roepen, maar dat hij hiervoor net de finesse mist.
Ondanks een matige slotakte heb ik mij over het algemeen prima vermaakt met deze thriller. Tijdens de eerste minuten was ik bang met een vage arthouseproductie van doen te hebben, maar dat gevoel verdwijnt gelukkig snel. Het verhaal is flinterdun, maar wordt naarmate de speelduur vordert steeds pakkender en weet een sterke suspense op te bouwen.
Er is al veel geschreven over de prestatie van Willa Fitzgerald, maar terecht. Ze acteert fenomenaal en laat met deze film goed zien wat ze in haar mars heeft. Finesse mist de film hier en daar echter wel. De verschillende hoofdstukken worden wat geforceerd geïntroduceerd en het beperkte budget is, met name in het camerawerk, af en toe zichtbaar. Ik doel dan niet op de gekozen filmtechniek, maar op bepaalde shots die soms het gevoel geven dat je naar een B-productie zit te kijken.
Ook leek de inspiratie richting het slot een beetje op te raken. Hoewel Willa Fitzgerald tijdens de laatste momenten van The Electric Lady erg sterk is, miste ik een bepaalde creativiteit in de manier waarop haar verhaallijn wordt afgerond. Zeker in vergelijking met de wijze waarop het personage van Kyle Gallner eerder aan zijn einde komt.
Kortom: er is voldoende potentie aanwezig, maar de regisseur heeft naar mijn idee niet alles uit dit concept gehaald wat erin zat.
De laatste keer dat ik een Toy Story-film zag kan ik mij niet eens meer herinneren. Wel weet ik dat het bij het eerste en tweede deel gebleven is. Ik heb er nooit de tijd voor genomen om deel 3 en 4 te zien. Mijn vriendin heeft de voorgaande delen echter al meerdere keren gezien, waardoor ook ik mij aan dit deel gewaagd heb.
Hier zag ik eigenlijk wel een beetje tegenop. Voor zover ik mij kan herinneren keek ik deze reeks namelijk nog door de ogen van een kind, waardoor dit deel in mijn beleving alleen maar tegen zou kunnen vallen. De realiteit was dat de film voor mij niet mee-, maar ook niet tegenviel.
De animatie voelt tijdloos en het is gaaf dat dit speelgoed al sinds 1995 gevolgd wordt. Wel vond ik dat de makers soms net iets te veel op nostalgie aan het varen waren. Ik zou dezelfde stemacteurs alleen blijven gebruiken wanneer dit geloofwaardig blijft. Bij Woody en Buzz is dat wat mij betreft het geval, maar Jessie vond ik ergerlijk om naar te luisteren. Haar oudere vrouwenstem voelde als een complete mismatch met haar gladgestreken poppengezicht. Ik snap dan ook niet zo goed dat juist het personage dat het minst geloofwaardig overkwam deze rol kreeg.
Verhaaltechnisch zit de film prima in elkaar. Naar mijn idee besteden ze hier bij Pixar altijd veel aandacht aan. Echt bijzonder wordt het echter nergens. Waarom ik dat vind, kan ik lastig inschatten. Ben ik de films zelf ontgroeid, of wist het script mij simpelweg niet echt te raken?
Een aantal grappen vond ik geslaagd, maar daarvan waren er voor mijn gevoel te weinig aanwezig. De vondst dat Jessie zich vergeten voelde, maar vervolgens ontdekte dat haar vorige eigenaar Emily haar dochter naar haar had vernoemd, vond ik vertederend. Het plot waarin Bonnie moeite heeft met het maken van vriendjes deed mij daarentegen een stuk minder. Al kan ik mij voorstellen dat kijkers, waaronder ouders die eerder met deze realiteit te maken hebben gehad, veel meer geraakt zullen worden door dit onderdeel van het verhaal. Dat ligt dus mogelijk ook een stukje bij mijzelf.
Onder aan de streep voel ik mij neutraal tegenover deze film. Ik heb mij zeker niet verveeld, maar een topper kan ik dit voor mij persoonlijk ook niet noemen. Hiervoor voelde het verhaal, ondanks dat het prima in elkaar zat, toch net iets te veel op de automatische piloot geschreven. Zonder echte dieptepunten, maar ook met weinig momenten die er voor mij echt uitsprongen.
Als liefhebber van de games had ik Resident Evil zó graag leuk willen vinden. Na het zien van Weapons kon ik bovendien niet wachten op het eindresultaat van deze gameverfilming. Helaas belandt Zach Gregger voor mij definitief in de categorie twijfelachtige regisseurs. Met Barbarian liet hij in de basis potentie zien, maar werd de uitwerking gaandeweg steeds beroerder. Weapons was daarentegen een aangename verrassing waar ik met volle teugen van genoten heb. Maar Resident Evil is voor mij wederom huilen met de pet op. Hoe kan het kwaliteitsverschil met Weapons opnieuw zo groot zijn?
Het begin vond ik nog aardig. De scène waarin Bryan de verlaten autotunnel inloopt was spannend en ook de scène met de zombies die van de daken springen vond ik sterk. Daar houdt het voor mij echter grotendeels wel op. Over het algemeen viel ik namelijk van teleurstelling in teleurstelling. Austin Abrams vond ik prima in zijn bijrol in Weapons, maar als hoofdrolspeler overtuigde hij mij totaal niet. De overdadige, veelal misplaatste humor en de bordkartonnen personages zijn daarnaast ook funest voor de sfeer. De film is hierdoor namelijk totaal niet spannend of eng.
Daarnaast kent de film ook momenten met belachelijk slechte effecten. Toen de eerste zombiehond ten tonele verscheen, vermoedde ik al niet veel goeds. Helaas wordt het er niet beter op wanneer de tentakelachtige verschijningen en samensmelting van zombies het hoofdpodium betreden. Als de games ons iets hebben geleerd, dan is het wel dat de delen die vol inzetten op horror verreweg het sterkst zijn. De delen die zwaar leunen op actie komen doorgaans minder sterk uit de hoek. Helaas lijkt de regisseur die les niet ter harte te hebben genomen.
Ik merk ook dat ik verbaasd ben over de overwegend positieve reacties die ik teruglees en het feit dat deze film zelfs tot een van de beste gameverfilmingen wordt gerekend. Misschien gaat die hype nog liggen, maar op het moment van schrijven lijkt daar in ieder geval nog geen sprake van.
Het uitgangspunt van de regisseur is goed. De kans op een succesvolle gameverfilming lijkt mij groter wanneer het verhaal slechts losjes op de games gebaseerd is. De verhaallijnen in de Resident Evil games werken prima, maar het is lastig voor te stellen hoe die succesvol naar het witte doek vertaald kunnen worden. Dat bronmateriaal vervolgens echter als excuus gebruiken om personages acties te laten uitvoeren die alle wetten van de logica tarten, met de liftscène als persoonlijk dieptepunt, maakt dit nog geen goede film.
Wel kan ik daar een positieve noot tegenover zetten. De scène waarin Bryan de deur boven de afgrond openschiet, waardoor deze de zombiemassa naar beneden liet storten, werkte wat mij betreft wel goed. Al dempte de geforceerde 'yeah videogames'-uitspraak mijn enthousiasme vervolgens weer meteen.
Ik heb dit soort overdreven actie inmiddels al meer dan genoeg voorbij zien komen in de Mila Jovovich-reeks. De eerste twee delen uit die reeks zijn naar mijn idee overigens een stuk beter, al kan de tand des tijds mij daarin mogelijk misleiden. Herzieningen zouden dat uit moeten wijzen.
Hoe het ook zij: deze versie uit 2026 vond ik in ieder geval een verspilling van mijn tijd. Na het zien van Obsession eerder dit jaar rijst bij mij ook meteen de vraag of dit project niet veel beter in de handen van Curry Barker had kunnen vallen, omdat deze regisseur wél weet hoe je subtiel kunt zijn.
.
