Meningen

Bijzonder en vervreemdend, zowel in beeld en verhaal. Een ambivalent verhaal.

Julianne Moore's personage zit eerst gevangen in een materialistische gevangenis.

Vervolgens blijkt haar nieuwe leven een vlucht naar een ander soort gevangenis; een sekte-achtige commune met een heuze goeroe aan het hoofd.

Het is een commentaar op de oppervlakkige 'moderne' maatschappij en evenzeer op de neiging overal een diagnostisch label op te plakken en vreemde stofjes de schuld te geven van grotendeels psychosomatische klachten.

Ik had erg met het hoofdpersonage te doen. Ze begint eigenlijk aan een hopeloze queeste.

Mooi en integer portet van Sal Santen. Een man die te veel heeft meegemaakt in het leven. Je ziet een gebroken man, die nog steeds niet over de breuk van twintig jaar eerder heen is. Hij komt over als een sympathieke, uiterst kwetsbare man. Hij klapt een aantal malen bijna dicht, maar weet dan toch nog een antwoord te formuleren.
Ik zat aan de buis gekluisterd.
Het zich terugtrekken uit de actieve beweging was bittere noodzaak. Het schrijverschap een veilige toevlucht.
Heel veel komen we niet te weten van de Vierde Internationale. Heel kort wordt de geschiedenis van de betrokkenheid van deze club bij de Algerijnse revolutie samengevat. Ik heb na afloop van de documentaire nog wat informatie gezocht op internet.

De breuk met de Vierde Internationale was een persoonlijke kwestie. Santen kan het niet verwerken dat de vriendschap met Michel Raptis is stukgelopen en hoe hij door hem behandeld is, na jaren van gelijkwaardige vriendschap.
Op het einde van de film besluit hij toch niet naar Raptis te gaan. Dat vind ik een begrijpelijke keuze. De documentaire heeft in invoelbaar gemaakt waarom hij dat doet.
Wat er precies destijds gebeurd is, wordt niet helder gemaakt en blijft een beetje een mysterie. Jammer, maar gezien de geestelijke toestand van Santen kan er niet meer van hem worden gevraagd.
Sal Santen Rebel is een (oer)degelijk portret en een stukje Andere Tijden dat ver weg en ver achter ons lijkt.

De film won op het Festival dei Popoli in Florence een Eerste Prijs en in 1982 een Gouden Kalf.
Deze documentaire zit in de Kalverliefde dvd box 'Gouden Kalfwinnaars beste documentaire 1982-2005'.

Een beetje aan de lange kant, toch zeer goede film.

De lange introductie vind ik mooi omdat het zo'n contrast vormt met de avontuurlijke en spannende tweede helft. Ik houd er van als de tijd wordt genomen voor het introduceren van karakters.

De stoere oude man van het eerste deel die nergens voor terugdeinst gaat in het tweede deel helemaal kapot, geestelijk en lichamelijk.

De beelden zijn om in te lijsten, zo mooi. Prachtig camerawerk en inventieve shots.

Gewoon lekker nonsense vermaak. Springt totaal niet uit de band, heeft inderdaad de gelijkmatigheid en symmetrie en outfits van Wes Anderson films.

Lasse Åberg speelt een aimabele ultieme nerd, die qua ontwikkeling is blijven stilstaan op 17-jarige leeftijd. Hij heeft dus nog veel in te halen. Daar komt deze vakantie goed van pas voor.

Ook dat duo dat constant lamzat is is grappig.

Grappig om het verveelde SunTrip personeel te aanschouwen. Ze lijken allemaal in een Groundhog Day stand te staan. Hilarisch om letterlijk alle vakantiecliché's die er zo'n beetje zijn in een film terug te zien.

De film is beïnvloed door Tati en waarschijnlijk ook door Amerikaanse zomervertier films en wellicht ook Les Bronzés.

Les Bronzés vond ik echter maar super flauw en ondermaats. Veel te plat. Sällskapsresan is vergeleken met Les Bronzés vrij braaf, maar niet te braaf.

De vrouwelijke rollen zijn leuk; Lottie Ejebrant en Kim Anderzon hebben zichtbaar veel lol. Zoals die grappige scène dat ze gaan indrinken op het toilet.

Gaat dit zien op Netflix!

De spijker op de kop!

Een van de acteurs lijkt erg op Ferry de Groot van de Dik Voormekaar show. En de schoentjes van the dude zie je ook.

Een film die je blik verruimt.

Zien waar mensen toe in staat zijn. Heel af en toe wil ik eens een filmpje als Salo of Cannibal Holocaust tussendoor zien. Om geshockeerd te worden.

Overtuigende stijloefening. Een merkwaardig universum vol aparte personages en gekke taferelen.
Zeer sterke en gelaagde rol van Barry Keoghan. Elordi's rol lijkt in eerste instantie wat eendimensionaal, maar wordt later toch uitgediept.
Het plot springt alle kanten op, waardoor het meer om individuele scènes gaat dan om een coherent geheel.
De familie is minder excentriek dan ik had verwacht. Richard E. Grant en Rosamund Pike hebben wel vreemdere types gespeeld, maar ze spelen het zeker goed.
De twist maakt de film wat mij betreft niet per se beter. Ik zocht het niet echt achter het personage, ondanks zijn vele leugens.
Al met al wat een onevenwichtige film, maar daarin schuilt ook deels zijn kracht.

Het deed mij niet zoveel. Te kil en afstandelijk ofzo.

Zulke films werken sterk op je gevoel, en dan kan het mee of tegen zitten. Bij mij zat het dus tegen.

Het begin vond ik vrij goed. Naarmate de film vorderde vergrootte zich mijn afstand tot het onderwerp.

Toch vind ik de film nog best goed, vanwege het absurdisme en de aparte sfeer.

Schrijnend. Met name op het gebied van hygiëne en verval en sociale ellende. De korte interview intermezzo's zijn typisch Varda en geven de film een unieke vorm.

Een zwaar bevochten vrijheid, die in de praktijk geen vrijheid is omdat ze ofwel niet wenst te doen wat logischerwijs van haar verwacht wordt, of dat ze gevraagd wordt op te rotten.

Ik zou Sandrine Bonnaire ook niet hebben herkend, als ik niet vooraf had gelezen dat zij de hoofdrol speelt.

Het einde is bekend omdat de film er mee begint, maar wanneer dit op het eind ook weer op die wijze afsluit komt het toch aan als een mokerslag.

Om meteen even op gotti in te haken; de leukste vondsten en het beste verhaal zitten wat mij betreft ook in het eerste uur; een leuke freakshow.

Na dit eerste uur begon ik me enorm te vervelen. De film kakt enorm in en is vervolgens niet meer dan een herhaling van zetten.

Het lage tempo van vertellen hielp ook niet echt. Er zijn weliswaar mooie beelden te zien, vooral door zorgvuldig gekozen decors en locaties, maar ook nou niet zo dat je van je stoel valt van verwondering. De muziekjes die steeds op de achtergrond klinken begonnen me wel wat te irriteren. Ook hierbij geldt voor mij; overdaad schaad.

Ik had een veel extremere uitwerking verwacht en een groter tempo, en had gehoopt op een lange en zinderende climax met veel bruut geweld. Er had wel een afslachting a la Kill Bill vol. 1 op het einde gemogen van mij. Ik vond het namelijk nogal een slap einde.

Typisch zo'n film die met een lengte van pak 'm beet 85 minuten bij mij beter zou hebben gewerkt. Het magere verhaal rechtvaardigt wat mij betreft geen 123 minuten lengte.

Voor de liefhebbers van dergelijke extremiteiten, kan ik Lengua Asesina (The Killer Tongue) van harte aanbevelen. Die film is nog absurder en een nog grotere freakshow.

Iets teveel filosofisch gemijmer in de rondte.

Waar ik bij Fanny och Alexander en Wild Strawberries gegrepen werd door de film, kon deze me niet zo boeien. Helaas sprak de thematiek me niet zo aan.

Geen slechte film, doch ik zal 'm aan niemand aanraden.

Lachwekkend slecht. Tot overmaat van ramp is de Nederlandse versie ook nog eens in het Engels nagesynchroniseerd... (met nl ondertitels)

Heftige film over een diep trieste geschiedenis.
Julianne Moore is een klasse actrice. Zij kan de pijnlijke situaties en erg goed spelen.
Zoveel narigheid en richtingloze personages, dat begon me op een gegeven moment wat tegen te staan. Ik hou toch wat meer van plotgedreven films en wat meer samenhang.
Ook kreeg ik geen hoogte van Anthony. Hij leek zelf helemaal niet te worstelen met zijn homosexualiteit. En z'n moeder leek daar helemaal niet zo'n probleem van te maken.
Op wikipedia lees ik een heel ander verhaal. Zij zou prostituees hebben besteld om haar zoon op andere gedachten te brengen.
Verder geloof ik niet dat Barbara het echt met haar zoon gedaan heeft. Ik denk dat ze graag mensen wou shockeren en dit daarom aan mensen vertelde.

Ik vind het de beste oorlogsfilm die ik ooit gezien heb.

Gelukkig heb ik de film in de bios gezien. Ik vond de film heel indrukwekkend en toen ik uit de bioscoop kwam was ik er even stil van.

Dit is de eerste Linklater die van mij een onvoldoende krijgt. Hier kan ik dus helemaal niks mee.

Wat een vaag verhaal. Dit is het soort science fiction waar ik een grondige hekel aan heb.

De 'animatie' sprak me niet zo aan. Wat mij betreft hadden ze nog meer op detail mogen inkleuren, nu bleef het een beetje teveel tussen realiteit en gestyleerde animatie inzitten. De close-ups waren bijvoorbeeld wel erg gedetailleerd en prachtig gestyleerd.

Tja, wat zal ik hier eens aan geven.... 1,5*

Ik had gemengde verwachtingen. Het onderwerp leek me meer iets voor een documentaire. Maar gezien de positieve reacties dacht ik ook wel dat er een vorm was gekozen waarbij het toch boeiend blijft.

Helaas zijn die gemengde verwachtingen ook gemengde gevoelens geworden.

Het is een soort van arthouse variant op Mar Adentro. De scenes die me het meest aanspraken waren de flashbacks naar gebeurtenissen voor zijn beroerte. Met de huidige lichamelijke toestand van Bauby in het achterhoofd krijgen die een grotere lading. De man die hij was en de man die hij nu is. Eerst zo vol leven en in een hectisch bestaan, dan plotsklaps letterlijk gevangen in eigen lijf en hoofd.

De scenes waarin zijn verbeelding getoond wordt zijn van grote klasse en betoverend. Bijvoorbeeld die smeltende ijsschotsen.

Voor het overige had ik erg veel moeite geduld op te brengen voor het gecommuniceer met knipogen en het steeds opnieuw opnoemen van het aangepaste alfabet door de logopedist en zijn vrouw. Schnabel heeft op allerlei manieren getracht het in vertelvorm en filmisch af te wisselen, maar toch bleef ik moeite houden met het magere verhaal.

De voice-over was komisch. Wat ook onbedoeld komisch was, was het gezicht van Bauby. Het was net een typetje uit Rembo en Rembo. Daarom misschien ook dat ik op afstand werd gehouden.

Ik snap heel goed dat anderen lyrisch zijn over deze film. Helaas pakte het mij alleen echt op momenten.

Geweldige film!

Ik heb tig gangsterfilms gezien, maar deze is heel bijzonder. Misschien wel Al Pacino's beste rol.

Het geweld in de film is overdonderend en de film kent enkele memorabele scenes.

Jeugdsentiment!

De film is wel wat gedateerd, maar toch erg vermakelijk. Ik heb 'm al een aantal keren gezien en zou 'm niet zo gauw weer zien, maar ik heb me er altijd prima mee vermaakt.

Erg aangename film. Heeft aan mijn verwachtingen voldaan.

Een goede avonturenfilm met indrukwekkende stormscènes.

Drie erg leuke hoofdrollen. Ik moest een beetje wennen aan Padde, maar vond het uiteindelijk een erg leuk karakter.

Ondanks dat het een kinderfilm is, schuwt het rauwheid en wreedheden niet. Er vallen ook veel doden.

De oud-Hollandse interieurs en exterieurs zien er goed uit.

Misschien duurt de film iets te lang. In het laatste gedeelte is de spanningsboog niet meer optimaal.

Als De Jong deze progressie voortzet, kunnen we nog veel moois van de man verwachten.

Ach, wat zal ik er eens van zeggen. Acteerwerk is wat wisselvallig (zacht uitgedrukt).

Aan de tweeling moest ik even wennen. Die hoge stemmetjes zijn wel grappig.

In enkele scenes zit een soort Buurman en Buurman lolligheid, waarin ze grappig op elkaar inspelen.

Het meisje uit de Essent reclames vond ik goed gecast. Die deed het erg leuk.

Vermakelijk filmpje, leuk om eens gezien te hebben.

Leuke vlotte Engelse komedie. Zo worden ze niet meer gemaakt.

Ian Carmichael en vooral Terry-Thomas zijn beiden wat te oud voor de jonge en aantrekkelijke Janette Scott, maar verder is dit wel een aangenaam filmpje.

Eigenlijk draait het hier op een speelse manier om een assertiviteitscursus voor onzekere mannen, en het vermogen situaties op slinkse wijze naar eigen hand te zetten en de 'tegenstander' een rad voor de ogen te draaien.

Alastair Sim is de perfecte acteur voor de rol van school van het leven goeroe. Die man doet met zijn rare grimas en excentrieke voorkomen nooit iets verkeerd.

Wat een melige en vrij regelmatig ook hilarische film!

Horst Krause zet met 'Schultze' een fenomenaal karakter neer. Onvergetelijk en steeds de juiste (gevoelige) snaar rakend.

De drie vrienden zijn een goed op elkaar ingespeeld komisch trio.

De sfeer is zeer treffend. Veel uit het leven gegrepen scenes.

Een heerlijk warme film, die in het Amerika gedeelte een beetje heen en weer zwalkt, maar niet zo erg omdat Schultze dat ook doet.

Er zit zelfs een letterlijke verwijzing naar About Schmidt in de film in de jacuzzi scene.

Tranen met tuiten!

De film is ten dele erg geslaagd. Leuke en aparte personages en ook een origineel verhaal. Het drama gedeelte is prima verzorgd en ook wel best komisch.

Dan vervolgens de grootste fout van de film; de film slaat ineens om in een thriller, wat eigenlijk volkomen uit de lucht komt vallen. Het einde van de film vond ik erg slecht en onbevredigend.

Hadden ze het maar bij het genre drama gehouden.

Ondanks alles toch nog 3,5 sterren, maar het had zoveel beter kunnen zijn.

Sympathiek filmpje met nogal Kaufman achtig script.

Hoogtepunt vind ik de scene met de band.

Op een gegeven moment lijken de grappen en leuke vondsten op te zijn.

Van Charlotte Gainsbourg ben ik niet kapot. Ik vraag me af of zij wel goed eet, ze ziet er erg slecht uit.

Mooie film, met verbluffende cinematografie. Maar wel erg overdadig allemaal; zowel scriptgewijs als qua vormgeving.
De spanning wordt in het eerste uur perfect opgebouwd en het mysterie wordt intact gehouden. Wie is deze vrouw en wat beweegt haar?
Het misdaadverhaal met die enge kale man en de flashbacks zijn helaas zwaar over the top en doodzonde dat alles uiteindelijk verklaard wordt. Eerst word je nog goed op het verkeerde been gezet. De kale man blijkt niet dood en even kun je je afvragen of ze hem verbeeldt als gevolg van zware trauma's (als ze hem in het park ziet en even later in het appartement).
Het laatste kwartier is veel te uitleggerig en voegt eigenlijk weinig toe aan het voorafgaande. Je kon wel het een en ander vermoeden en het einde waarin ze uit de gevangenis loopt deed me ook niks. Beetje cliché einde. Jaja, het meisje is groot geworden en ze zien elkaar weer terug. Beetje te sentimenteel voor deze film.

Ja toch wel weer erg aangename Woody Allen.
Het verhaal vertoont sterke overeenkomsten met Manhattan Murder Mystery. Het illusionisten gedeelte heeft weer veel van Curse of the Jade Scorpion, Johansson neemt als schuilname Jade Spence.
In tegenstelling tot sommige anderen kon ik dat neurotische van Johansson wel hebben. Wel eens leuk dat ze ook eens een nerdmeisje speelt.
Het stelen van spullen van een rijk persoon zat ook al op bijna identieke wijze in Small Time Crooks
De dood komt ook weer om de hoek kijken in deze Woody Allen. Dat thema komt in meerdere films van hem aan bod, meestal heel luchtig, zo ook hier.
Ik zag in deze film een straat/shot die vrijwel overeenkwam met een buitenscène in Dial M for Murder. Iemand anders ook opgevallen?

Viel me niks tegen deze film.

Wat een geleuter over een 'traag begin'. Vind ik nogal overdreven. Kwestie van concentratie, zou ik zeggen.

Het is een vrij standaard verhaal, maar goed uitgewerkt. Ik vind het bij dit soort films altijd wel leuk om de gaten in het scenario er uit te pikken. Viel me hier wel mee.

De Niro en Norton zijn erg goed. En Marlon Brando als hijgend hert: ge-wel-dig!

Gewoon vermakelijk filmpje.

Leuk om deze klassieker ook eens gezien te hebben. Ik heb al meerdere Scrooge films gezien maar dit is niet mijn favoriet.

Alastair Sim is wel zeer overtuigend als Scrooge, maar ik vind het maar een rommelige film, en niet bijzonder mooi gefilmd.

Morgan Freeman speelt bijna altijd hetzelfde karakter. Wordt wel eens saai.

Einde was heel goed, maar voor de rest vond ik het maar een standaard thrillertje. Een beetje overrated.

Inderdaad een prachtige documentaire.

Veel oprechtheid en puurheid. Een gebied waarin uitersten worden versterkt en gevoed, wat zulke prachtige muziek oplevert.

Met aanstekelijk commentaar van Jim White. Hij is muzikant. Daar kwam ik pas achter nadat ik na het zien van de documentaire extra informatie zocht. Erg mooie muziek maakt hij. O.a. Christmas Day, dat in de film te horen is.

Second Best, dat geldt ook voor deze film ten opzichte van het origineel.

Ook deze film heeft een aangename sfeer. Het is op zich gewoon meer van hetzelfde, wat helemaal niet zo erg is want het vermaakt weer prima.

Het verhaal doet er eigenlijk niet zoveel toe, maar het plot is te warrig en soms wat flauw. De verhaallijntjes over de inspecteur en het nieuwe hotel zijn niet zo boeiend.

Gelukkig zijn er de vertrouwde personages waar het vooral om draait. Met name Maggie Smith is in haar element. De hoteleigenaar heeft echter wat mij betreft een te grote rol gekregen in dit vervolg. Op een gegeven moment begon hij me wat op de zenuwen te werken.

Al met al toch wel een wat overbodig vervolg. Vooral het laatste half uur wordt het langdradig. Een kortere speelduur had de film goed gedaan.