Meningen

Hier had ik niet veel van verwacht, want hoe kan je in hemelsnaam een langspeelfilm maken van een simpele educatieve tekenfilmserie als Dora the Explorer? Het is zeker geen goede film geworden, maar het is zeker een stuk beter dan ik had verwacht.

Zelfs zonder de ook maar een hele episode uit de serie gezien te hebben, herken ik enkele knipogen naar de serie en het geanimeerde stukje in stijl van de serie wat in feite een drugsscène is is erg leuk gevonden. De 3D geanimeerde dieren, Boots en Swiper, zien er overigens wel erg matig uit.

Verder is dit een mix van een kinderfilm (met de gebruikelijke naïviteit) en een standaard avonturenfilm. Met name de hoofdpersone is overdreven naïef, maar is wel sympathiek door haar positiviteit. Toch een aardige rol voor Moner/Merced. Voor het plot was het denk ik niet nodig geweest om een tiener van haar te maken. Van mij had dat niet gehoeven, en ik vrees dat dit toch een beetje is om dezelfde reden waarom de K3 dames vaak korte jurkjes dragen: om de vaders mee te krijgen naar de voorstelling. Maar misschien ben ik te cynisch en is het meer omdat kindacteurs vaak nu eenmaal niet de beste acteurs zijn en het dus makkelijker werken is met oudere acteurs.

Qua plot is dit verder volledig voorspelbaar inclusief de rol van Derbez. Natuurlijk blijkt dat hij de antagonist Ik vind hem overigens een leuke komiek, maar ook zijn rol hier is wisselend. Soms leuk, alleen al door zijn gummigezicht waarmee hij elke gelaatsuitdrukking kan nemen op commando, maar soms ook veel te overdreven. De actrice die de nerd speelde leek overigens wel erg op een vrouwelijke versie van Obama.

Beter dan verwacht, maar uiteindelijk niet echt aan mij besteed. Ik ben natuurlijk niet de doelgroep, maar genoeg kinderfilms die ik wel fantastisch vind (bijvoorbeeld Laputa: Castle in the Sky om maar eens een andere avonturenfilm voor kinderen te noemen). 2*.

The Human Centipede heb ik niet gezien, maar bij deze film moest ik wel aan andere films denken, met name Saw en El Hoyo. Deze film heeft in ieder geval tekortkomingen, zoals in de andere reacties al gemeld werd, waarbij voor mij het duidelijkst was dat de acteurs soms van elkaar los komen.

Maar de sterke punten overheersen: de sfeer, de soms fraaie beelden (vooral in de sneeuw op het einde) en het bizarre plot van een vader die van zijn kinderen een Siamese tweeling probeert te maken. Je moet er maar op komen. Ik kom uiteindelijk op 3,5* uit.

Maar weer eens een film uit de top 10 van wibro en ik ben zeker niet teleurgesteld, want dit is inderdaad een mooie poëtische film met prachtige muziek en mooi kleurgebruik. Inderdaad een beetje dezelfde kleurtjes als bij Amélie, waarmee de overeenkomsten ophouden. Ik moest eerder denken aan Avalon - de acteur die Murphy speelt in die film duikt ook even op - gezien de zangscène in de concertzaal waarin Weronika komt te overlijden. Overigens een erg sterke scène vanwege de muziek, die wat mij betreft een stuk sterker is dan de muziek van bij de concertzaalscène in Avalon.

Mooie scène dus, maar het hoogtepunt was voor mij de poppenscène, waarbij de film me even helemaal in de ban had. Helaas krijgt de film dit niet non-stop voor elkaar en dat heeft toch te maken met het camerawerk dat naar mijn zin wat soepeler had gemogen. Het voelt net niet helemaal natuurlijk aan. Ook waren sommige scèneovergangen wel erg abrupt. Kleine puntjes die me toch van een hogere waardering afhouden. 4*.

Een gemiste kans. Het concept is leuk en wordt aanvankelijk aardig uitgewerkt. Ik had graag wat meer een focus op de natuurkunde van de kleine wereld gezien. Water gedraagt zich bijvoorbeeld heel anders op kleinere schaal, waardoor douchen bijvoorbeeld een andere ervaring zou moeten worden. Verder inconsequenties wat verkleinen betreft. Tanden en nagels krimpen blijkbaar wel mee, maar haar niet.

De tweede helft is een stuk minder, met name door het karakter van Chau. Verschrikkelijk hoe ze spreekt, een clichématig stereotype wat alleen maar meer op de zenuwen gaat werken naarmate de film langer duurt. Ik lees verder hier en daar wat kritiek op de ecoboodschap, dat die niet coherent is. Ik maal daar dan weer minder om: klimaatwisseling is duidelijk niet de motivatie van de meeste mensen in de film om te downsizen, het draait puur om economische motieven. De oorspronkelijke kolonie die ondergronds gaat leven wordt dan ook terecht door het karakter van Waltz omschreven als een sekte.

Tja, wat verder met deze film? Incoherent is de film zeker met een mix van drama en komedie, waarbij ik eigenlijk de film helemaal niet zo grappig vond. Het kon dus allemaal beter uitgewerkt worden. 1,5*.

Na vandaag begonnen te zijn aan de eerste film van de Zatôichi reeks, een reeks die in Japan eenzelfde status schijnt te hebben als hier de James Bond reeks (en die in hetzelfde jaar gestart is!), leek het me aardig om ook te beginnen aan de herziening van alle James Bond films. Vroeger was ik er in ieder geval groot fan van, ik geloof dan ook dat ik ze op de Daniel Craig films na allemaal wel ooit gezien heb.

Ik herinner me dat ik vroeger ook al Dr. No een beetje tam vond. Uiteindelijk is er vrij weinig actie en ontbreken Q en zijn gadgets. Met name dat laatste vond ik altijd een grote charme van de reeks. De vrouwen mogen er wel wezen, Ursula Andress is inderdaad een mooie vrouw, maar die scène waarin ze in bikini de zee uitkomt, vond ik verder niet heel erg bijzonder. Maar goed, dat zal in die tijd wel anders geweest zijn. Het was overigens wel duidelijk dat ze nagesynchroniseerd werd.

Tenslotte was het audiovisueel degelijker dan ik me kon herinneren, maar wel weinig speciaal. Gaafste moment was toen de spin doodgeslagen werd synchroon met de muziek. Dat soort dingen vind ik altijd wel leuk.

Uiteindelijk valt deze eerst Bond ook in de categorie "vermakelijk, maar niet meer dan dat." 1,5*.

Ik kan wel begrijpen wat sommigen aantrekt in deze film. Ik vond het vooral aardig om een paar geweldige clichés op een rijtje te zien, hoewel deze film waarschijnlijk voor een groot gedeelte verantwoordelijk is voor die clichés. Ik noem de ijzervreter met sigaar, de droge Engelsman, de cowboy piloot, de oorlogsgekke generaal, en natuurlijk de titelpersoon als gekke wetenschapper. Zijn tic met de rechterarm vond ik opmerkelijk: In mijn vriendenkring gebruikelijk als we het over iemand met nazisympathieën hebben, maar het komt dus uit deze film.

Echter, daar houd het een beetje voor mij op, want juist omdat ik het als erg clichématig ervaar, slaagt de film als comedy maar half. Maar dit laatste komt ook omdat de film niet bepaald coherent aanvoelt: de aanwezigheid van enkele vrij normale personages (vooral bijpersonages, maar toch ook de president) zorgt ervoor dat de clichématige typetjes echt te stom voor woorden overkomen op mij. Vooral Turgidson is dusdanig overdreven dat het flink gaat irriteren, al kan Strangelove er ook wel wat van. Ik moet overigens bekennen dat ik niet doorhad dat hier één acteur drie rollen speelde, maar goed, daar heb ik wel vaker last van helaas.

Wel soms verrassend mooie zwartwit beelden, maar even vaak ook gewoon saai en soms zelfs erg knullig. Met name de beelden van het vliegtuig zien er wel erg blue screen-achtig uit. Muziek is me niet echt in positief opzicht opgevallen, maar ook niet echt in negatief opzicht, op de muziek bij de vliegscènes na, die op een gegeven moment ook ging irriteren.

Aardig om een keer gezien te hebben, vooral omdat ik nu wat beter begrijp waar bepaalde referenties binnen onze cultuur vandaan komen, maar verder niet bepaald bijzonder. 2*.

Aardig. Met name de beelden zijn erg mooi met fraaie neonbelichtingen en met detailrijke slow motion shots. De rest blijft daar wat bij achter. Het verhaal is wie films als Avalon en The Matrix heeft gezien niet bepaald verrassend en zeker naar het einde toe wordt het een beetje in het dramatische getrokken. Maar op dat einde wat een beetje lang uitgetrokken aanvoelt na kijkt het allemaal redelijk prettig weg. Vreemde talen willen matig acteerwerk nog wel eens maskeren, maar daar is het hier bij sommige acteurs te slecht voor, met name door overacting. Hoe leuk de hoofdrolspeelster er ook uit mag zien, ook zij komt niet erg sterk over.

Mijn tweede film van Yan, de vorige, First Love was ondanks de matige soundtrack toch sterker, mede door het hartverwarmende plot. Hier is de soundtrack zeker beter, maar ook wat dat aspect wordt het allemaal wat minder tegen het einde als het allemaal wat dramatischer wordt. Niettemin interessant genoeg om zeker meer werk van Yan op te zoeken. 3*.

Een erg aangename film. Ik heb het een aantal keer voorbij zien komen, dat dit het Taxi Driver van dit decennium is, ik kan me daar wel in vinden, maar ik vind deze film in veel opzichten veel beter. Iets minder scherp, dat wel, want de hoofdpersoon komt een stuk rationeler over dan de hoofdpersoon van Taxi Driver. Maar waar de uitstraling van het hoofdpersoon van laatstgenoemde film niet overeenkwam met zijn acties, klopt het hier dan weer wel. Mooi gedaan hoor, hoe zwijgzaam hij is, maar dat je ondertussen wel de emoties voelt. En niet alleen bij hem, maar ook bij de vrouwelijke hoofdrol, die daardoor iets mysterieus krijgt, en daarom alleen maar aantrekkelijker lijkt. En ondanks de zwijgzaamheid van beide personen, kwam het toch erg op mij over alsof er chemie was. Zie je toch niet vaak in Hollywood films, eerder in Aziatische.

Visueel ziet het er erg verzorgd uit, vooral de scenes in auto's zien er strak uit. De soundtrack was wisselend, meestal erg bijdragend aan de sfeer, maar die liedjes klonken dan weer jaren 80 melig. Beetje jammer dus. Ja het verhaal is wel clichématig, maar ik moet zeggen dat het me niet heeft gestoord. Daar was de sfeer te broeierig voor, en sfeer is voor mij toch nog altijd het belangrijkst.

Kortom, een geslaagde film. Gek genoeg wel voor mij de minste film van Refn, als ik terug kijk naar de stemmen die ik bij andere films van hem heb geplaatst. Niettemin aangenaam genoeg om naar meer werk van hem uit te kijken. 3,5*.

Grappig uitgangspunt; de uitwerking is zoals verwacht. In theorie komt de theorie met de praktijk overeen, maar in de praktijk niet. In de theorie van de film moet je gemiddeld één of twee glazen alcohol op hebben, maar in de praktijk wordt dat natuurlijk meer.

Het verloop is dus enigszins voorspelbaar, maar het wordt degelijk gedaan en het einde mag er zijn. Verder visueel niet overweldigend, zoals vaker bij het werk van Vinterberg, waardoor ik op 2,5* uitkom.

Na drie kwartier besloten af te zetten, iets wat ik niet gauw doe. Deze film is gewoon veel te flauw, er is geen plot en de acteurs, met name Hayek, zijn verschrikkelijk aan het overacteren. 0,5*.

Toch wel erg matig. Het is allemaal een beetje over de top. Een hele vloed aan onthullingen. De boosheid of de vorige onthulling is nog niet weggeebt, of de volgende onthulling kondigt zich alweer aan. Het is natuurlijk smeuig, maar het is een beetje veel gezien hoe serieus bijna alle karakters ermee omgaan. Bijna allemaal, want een van hen is nogal sarcastisch, wat ook voor de enige, spaarzame, grappige momenten zorgt. Het had allemaal veel losser, sarcastischer (niet slechts een karakter) en zwarter gemogen. Als de film dan eenmaal afgelopen is, blijf je toch een beetje achter met een gevoel van is dit het nou? 1*.

Herzien. Het moet zo'n 20 jaar geleden zijn geweest dat ik Dumbo voor het laatst heb gekeken, maar gezien de relatief sterke animatie bij Snow White en Pinocchio had ik er zin in.

Wat dat betreft licht teleurstellend, want toch duidelijk minder gedetailleerd dan die eerder genoemde films. Nalezen op wikipedia leert dat men bewust voor een lager budget heeft gekozen omdat men op de rand van failissement stond na Fantasia. Jammer, want ik heb met name het idee dat de roze olifantenscene nog gaver had kunnen zijn.

Desalniettemin een zeer genietbare film, die gelukkig ook enkele sterke punten ter compensatie biedt. Allereerst de roze olifantenscene, je zou haast denken dat ze toen al aan de LSD zaten. Ook gave muziek daar, waarbij leuk is om het thema in zwierige versie terug te horen bij het schaatsgedeelte. De muziek viel me sowieso positief op, met name bij de opbouw van het circus. Verder is de film af en toe erg ontroerend in het contact tussen Dumbo en moeder, met name als hij verstoppertje achter haar achterpoten speelt.Tenslotte is de speelduur ook niet lang, het schijnt met een uur zelfs de korste Disney langspeelfilm ooit te zijn, maar dat vind ik eigenlijk wel prettig.

Verder blijven de kraaien ook wel opmerkelijk. Dat zou nu niet meer kunnen, vanwege het racistische stereotype dat ze uitbeelden. De hoofdkraai heet ook nog eens Jim Crow, vernoemd naar de Jim Crow-wetten die rassenscheiding legaliseerden. Ik moet zeggen, ik had ze niet willen missen, het zijn zo ongeveer de leukste personages in de film. Gelukkig dus dat deze film in 1941 gemaakt is. 3*.

Aardige film, die wel verbleekt naast andere films in het genre.

Het voelt allemaal vrij experimenteel aan, maar wel alsof nog niet alles op z'n plek is gevallen. De beelden zijn erg oververzadigd, dat heeft zeker iets, maar wat zachter was misschien toch wat mooier. Toch veel mooie scènes, met name van de natuur. De vechtscènes vallen wel een beetje tegen zo vaag als het eruit ziet. Enkel bij Tony Leung Chiu-Wai was dat op z'n plek gezien de beperking van zijn karakter. Wat wel prachtig was, waren de beelden van de zwaarddame op het meer.

Het plot is aanvankelijk een beetje vaag, maar uiteindelijk vallen de lijntjes redelijk goed bij elkaar te knopen. Qua inhoud is het wel allemaal heel erg typisch Wong Kar-wai. Ik vraag me steeds meer af of de man zelf wel een gelukkig liefdesleven heeft, zoveel personages lopen er in zijn films rond met verlangens naar een onbereikbare liefde. Deze film is geen uitzondering, maar het smaakt zeker nog goed. Wong weet toch te voorkomen dat het cheesy wordt, waardoor ook vanuit het plot er een fijne melancholische sfeer ontstaat. Dat geldt minder voor de muziek, die het wat laat afweten, want de muziek is eerder te nadrukkelijk aanwezig dan sfeervol. Beetje jammer.

Na eerder The Grandmaster van dezelfde regisseur gezien te hebben, voelt het uiteindelijk aan alsof dit een soort van testcase is voor die film. Zo zal het niet bedoeld zijn, maar duidelijk is dat Wong Kar-wai alleen maar betere films is gaan maken. In ieder geval leuk om eens gezien te hebben. 3,5*.

Tja, niet echt een idee wat ik hiermee moet. Een film over een wat onderbelicht moment aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, waar de meeste films eerder over het laatste jaar van de oorlog gaat. Wel eens over gelezen, maar verder staat het me niet veel bij.

In het vliegtuig gezien, wat natuurlijk ten koste gaat van de beleving, maar zelfs dan kan ik nog wel afleiden dat de geluidseffecten erg sterk zijn en voor een benauwende atmosfeer zorgen. Wat jammer is dat de muziek veel roet in het eten gooit. Steeds dezelfde monotone melodie die erg dwingend laat horen dat het allemaal heel erg dramatisch is wat we zien. Het had veel en veel subtieler gemogen. Natuurlijk weer het werk van de door mij meest verafschuwde filmcomponist Zimmer, die bij Nolans vorige film al eens in slaap is gevallen op het orgel, wat tot eenzelfde soort monotone score leidde.

Wat betreft het plot slaagt deze film er niet zo goed in om te laten zien hoe verschrikkelijk oorlog is. Films over militaire handelingen tijdens de Tweede Wereldoorlog staan natuurlijk altijd al met 1-0 achter ten opzichte van Holocaust films wat dat betreft, maar zelfs onder de militaire films heb ik films gezien die directer waren, die veel meer de verschrikking van de strijd lieten zien door middel van bijvoorbeeld soldaten die sterven omdat hun ingewanden er half uit geschoten zijn, zoals in Saving Private Ryan gebeurt om maar een film te noemen. Hier ging het er dan toch iets "beschaafder" aan toe. Het helpt misschien ook niet dat geen van de gewone soldaten op het strand een naam krijgt. Ik snap die keuze ergens wel, omdat zo'n soldaat dan voor alle soldaten moet staan, maar als je alsnog niet echt een band krijgt met deze onbekende soldaat, dan was het misschien toch niet zo'n beste keuze.

Beelden verder ook niet al te bijzonder, waardoor ik uiteindelijk na een ster aftrek voor de matige muziek op 1,5* uitkom.

Een film die net als zoveel andere films het concept tijdreizen helaas niet correct uitvoert. Als tijdreizen mogelijk zou zijn, moet er sprake zijn van gesloten tijdachtige krommen, en hoe dat werkt wordt het beste geïllustreerd in de eerste twee Terminator films, die wat mij betreft de standaard zetten van hoe tijdreizen wèl uitgebeeld zou moeten worden in een film.

Als we de natuurkunde even vergeten is dit verder wel een interessante film. Het uitgangspunt is boeiend en met weet er een spannende thriller omheen te bouwen. Helaas is de soundtrack wel wat de nadrukkelijk aanwezig op bepaalde momenten en dat weegt altijd wel zwaar bij mij. Uiteindelijk kom ik op 2,5* uit.