Du Sie Er & Wir (2021)

Oei oei, wat was me dit zeg?

Nee, ik vond der niks aan.

Heel saai ook.

Toen ik de uitleg hier las waar de film over gaat dacht ik van hoho, leuk zeg maar helaas had ik dat gevoel al helemaal niet toen ik de film bekeek.

Tja, ik heb een andere mening dan mijn voorganger. De film komt rommelig op gang, maar naar mate de plot meer wordt ontvouwd gaat deze meer en meer boeien. Dat er na partnerruil problemen kunnen ontstaan is begrijpelijk. Dat hoeft niet, maar kan wel. En hier gebeurt dat dan ook met een aantal twists. De acteurs spelen hun rollen met verve. Fraaie beelden en adequaat ondersteunend geluid. Ik heb me niet verveeld.

In 2014 maakte deze regisseur Nachthelle, met een tamelijk vergelijkbaar plot. Maar die film heb ik niet gezien.

Ik heb deze film zonder enige voorkennis bekeken en ben aangenaam verrast.

De plot was verrassend, de dialogen sterk, humor was er ook voldoende en het acteerwerk was uitstekend. Ik heb me geen minuut verveeld en heb bijzonder genoten van deze sympathieke film.

Om films zoals deze ben ik blij dat Netflix bestaat.

P.s. Extra leuk om samen met je partner te kijken

Toch wel erg matig. Het is allemaal een beetje over de top. Een hele vloed aan onthullingen. De boosheid of de vorige onthulling is nog niet weggeebt, of de volgende onthulling kondigt zich alweer aan. Het is natuurlijk smeuig, maar het is een beetje veel gezien hoe serieus bijna alle karakters ermee omgaan. Bijna allemaal, want een van hen is nogal sarcastisch, wat ook voor de enige, spaarzame, grappige momenten zorgt. Het had allemaal veel losser, sarcastischer (niet slechts een karakter) en zwarter gemogen. Als de film dan eenmaal afgelopen is, blijf je toch een beetje achter met een gevoel van is dit het nou? 1*.

The Four of Us is een film die geduld vergt. Het duurt lang voor er wat vaart in komt. Weinig dialoog en veel plaatjes van de natuur bepalen het eerste deel van de film. Sfeervol maar zonder enige connectie met de handeling. De film wil maar niet op gang komen. Het duurt lang voordat duidelijk is wie bij wie hoort. Het duurt lang voor je eindelijk een beetje door krijgt wat er speelt. Nu moet ik erbij zeggen dat mijn aandacht nu en dan verflauwde. Het kan zijn dat ik daarom voor de hand liggende dingen heb gemist.

Een prettig ritme heeft de film niet. Abrupte scènewisselingen en vermoeiende slapstickachtige situaties zorgen voor ongewenste ritmestoornissen. En als de dialogen eindelijk op gang komen, klinken ze tamelijk onbeduidend. Daarmee passen ze goed bij de onbeduidende karakterschetsen van de personages. Veel intensief acteerwerk wordt niet verlangd en krijg je dan ook niet te zien.

Het verhaal bevat vele verrassende wendingen. In beginsel is dat positief. Elke wending houdt de film levendig en de oogjes open. Maar ja, hoe verder in de film hoe belachelijker de verrassingen worden. Bovendien zijn er iets te veel verrassingen. Naar mijn smaak althans. De geloofwaardigheid is er niet mee gediend. Dat leek me niet de bedoeling.

Er zijn momenten dat The Four of Us op de goede weg is. Mooie momenten waarin humor en ernst samenkomen. Momenten waarop je denkt: hé, ik voel emotie. Het duurt niet lang. Zodra dat gevoel opduikt, wordt zo’n mooi moment alweer vervuild met de volgende verrassing of raakt met clichés overspoeld.

Toch is The Four of Us geen vervelende film. Het rammelt wat. Het jeukt wat. Het irriteert. Het intrigeert zelfs ietsjes. De film maakt iets los. Tegenover de desinteresse in de personages en het steeds belachelijker wordende verhaal staan ook een aantal geslaagde scènes die iets anders dan desinteresse of irritatie oproepen. Een zeer slechte film zou dat niet teweeg brengen.

Fijne film vol dialogen, intriges en geheimen.