Meningen

May the Schwarz be with you!

Ik zag bij toeval de aankondiging dat Eye deze film a.s. maandag (15 juni) draait, ter gelegenheid van dat Mel Brooks deze maand 100 wordt. Een mooie aanleiding om 'm uit mijn verzameling te zoeken.

En wat een heerlijk onzinnige jaren-80 nostalgie is het. Alleen al een feest om de acteurs uit die tijd terug te zien, zoals Daphne Zuniga en Bill Pullman, John Candy. Toen nog nauwelijks bekend behalve als je naar MTV keek, want daar werden de films waarin ze al gespeeld hadden geplugd. En Rick Moranis, met die belachelijk grote Dark Helmet.

Er wordt vanzelf aan alle kanten de draak gestoken met de films waar van gejat wordt - soms flauw, soms superflauw, en soms ook verrassend grappig - die beer alleen al. Van alle films die Brooks zelf geregisseerd heeft vind ik deze wel het best gelukt - al moet ik daar bij toegeven dat ik altijd een zwak heb gehad voor Zuniga, en die ziet er in deze film ook nog eens bijzonder schattig uit in haar prinsessenjurk.

Super leuk om weer eens terug te zien, en voor iedereen die er voor naar Eye gaat, veel plezier!

Grappig, maar wel een beetje kinderig. Dat komt vooral door de hoeveelheid suf toeval in het verhaal. Maar toch best leuk, en voor hoe oud de film is eigenlijk best goeie beelden. Verfrissend ook om eens een film te zien waarin de ruimteschepen, mensen en dingen bij gewichtsloosheid netjes volgens de natuurwetten bewegen. Het kan dus wel.

Leuke en ietwat ingewikkelde thriller. Niet alles wordt aangegeven, dus goed opletten geblazen anders mis je het hoe en waarom van het verhaal. Best spannend onder andere daardoor. Het verhaal is wel een beetje gezocht, maar ook weer niet zo onwaarschijnlijk dat het ongeloofwaardig wordt. Wel wat ongeloofwaardig in de details - er vallen wel wat erg makkelijk doden af en toe.

Val Kilmer doet het voor de verandering weer eens best goed, weinig kritiek mogelijk op zijn rol hier. De keerzijde daarvan is dat er maar erg weinig ruimte overblijft voor de andere acteurs.

Envoyés trės spéciaux en Special Correspondents - het cliché van het Franse origineel en de Hollywood remake. En geheel volgens dat cliché mist de remake de scherpe randjes, is het allemaal te glad en te gemakzuchtig geworden. De Amerikaanse versie van Jimmy is dan wel wat gekleurd, maar geen homo. Te woke voor de VS. En waarom Irak vervangen is door Equador? dat kwam kennelijk toch wat al te dichtbij, met de moord op James Foley nog vers in het geheugen. Misschien was het toch beter geweest om een andere film te kiezen om een remake van te doen.

De casting dan. Gervais heeft op zich wel wat van Jugnot, en Lanvin lijkt toch wat meer op een door de wol geverfde reporter dan Bana - die is veel te gladjes eigenlijk. Kaprisky wint het ook veruit van Farmiga - eigenlijk heeft de remake als enige Kelly Macdonald, die weer eens een fijne rol neerzet. De soundtrack is dan wel in beide gevallen gelijk. Tenenkrommend, dat liedje. En verder, ik noemde het al - de remake is wat flauwer, en dat verschil wordt naarmate het verhaal verder komt steeds groter. Geen oranje poedels in de remake, geen beroemde stuntman als chauffeur, en wat er overblijft van het losgeld, ehh, steken ze in de VS maar gewoon in hun eigen zak kennelijk.

Maar het belangrijkste blijft toch wel dat ik het eigenlijk gewoon niet zo’n verstandig onderwerp vind voor een film die als een comedy bedoeld is, en vooral de remake voelt dan wat bot en ondoordacht aan. En nu, weer een paar jaartjes later is het klimaat er voor de journalist weer niet prettiger op geworden, gezien de steeds vaker voorkomende intimidaties en bedreigingen door populistische politici en de daaraan gelinkte ‘alternatieve’ media. We mogen wel wat zuiniger en voorzichtiger zijn met onze journalisten.

Fraai gefilmd in de mooi verlichte stad bij nacht, veel relatief snelle ouwe auto’s, en wat gedoe voor de heldin die van stoere driver verwordt tot de babysitter van een af en toe borderline irritant jochie.

Als er iets meer inzat dan dat, dan is dat langs me heen gegaan - Park So-Dam kennen we van Gisaengchung, vanzelf, maar verder is er geen vergelijk tussen de twee films. Aardig kijkvoer voor een loze avond, maar daar blijft het bij.

Knappe kleine film.

Waar het verhaal een beetje standaard coming-of-age is, is de uitvoering erg goed geslaagd. Knap gedaan, met een beperkt budget en beperkte middelen, in een erg korte tijd in elkaar gezet. Dat dat zo goed gelukt is ligt in niet geringe mate aan de knappe prestaties van Miles Teller en Shailene Woodley, die een heerlijk verliefd stelletje neerzetten. Vooral Shailene Woodley weet daarbij alle punten op de schaal van schattigheid te verzamelen en de sympathie naar zich toe te trekken, waardoor de twijfels van Sutter Keeley een echte diepte krijgen - heeft hun liefde een kans, is hij wel de juiste persoon voor haar, moet hij haar omwille van haarzelf loslaten of moet hij bij haar blijven. Mooi vervlochten diepgang door het verhaal van de gebeurtenissen, en daardoor zo sterk. Het dramatische moment in de film is dan ook zo sterk dat je het haast lichamelijk voelt.

Meteen nog eens gezien - dat kwam zo uit - en bij de tweede keer bleek de film net zo sterk als in de eerste, en komen de details nog wat beter tot hun recht. Knap stukje werk van James Ponsoldt.

Niet best.

Zolang de actie loopt valt het allemaal niet heel erg op misschien, en die is op zich behoorlijk goed in beeld ook. Maar het verhaal is wel wat aan de trieste kant, en erger dan dat, de acteurs laten nogal wat steken vallen. Ook de timing valt niet mee, de spanning is regelmatig echt weg zodat de vrij bescheiden speelduur nog steeds als langdradig aanvoelt. Misschien dat het beter uitkomt met af en toe een spannend en interessant reklameblok er tussendoor.

Alweer geen best ding uit de Netflix Originals hoek. Regie, concept en productie vooral zijn echt onder de maat.

Pfffh.

Het is wel een beetje moeizaam met Bond weer. De laatste film was het al niet helemaal, maar dit slaat toch wel zo'n beetje alles. Nouja, met uitzondering van de Timothy Dalton periode misschien.

De goede vraag is dan misschien wel wat een Bond-film zou moeten zijn. Voor mij toch vooral een ding dat aan alle kanten vastzit aan de traditie, en daar dan weer een lastig te definieren gedoe omheen. Om een voorbeeld te noemen, dat Q in de film zit is verplicht, maar om te laten vallen waar dat een afkorting van is? zou kunnen zijn? is een doodzonde. Exemplarisch voor de hele film eigenlijk, en daardoor komt de nieuwe Aston Martin niet tot z'n recht, is de Bondgirl tevergeefs, wordt de bad guy nergens voldoende sinister.

En dan nog de hele serie miscasts. Over Daniel Craig zal ik niet beginnen - en zo slecht doet hij het nog niet eens. Maar, Bellucci? Waltz? Seydoux? Fiennes? Allemaal echt heel erg niet op hun plaats, en het doet echt af aan de film. Alsof het gebrekkige plot daar al niet genoeg aan gedaan had.

Goed om te zien dat er toch nog originele verhalen verfilmd worden. Niet dat dat nou meteen een briljante film oplevert, maar in ieder geval iets beter dan weer het zoveelste fantasieloze herhalinkje van een superheld of een musical, of nog erger, een reboot van iets wat wel gelukt is.

En het speelt ook nog eens op IJsland, garant voor mooie landschapjes, al wordt daar relatief misschien wat weinig gebruik van gemaakt - en waar al wel lijkt het niet echt fotogeniek weer geweest te zijn. En ja, dan kom ik toch bij de minpunten. Want de hoofdrolspeler irriteert me - wellicht iets volstrekt persoonlijks, maar die kop ligt me gewoon niet. Zijn droomvriendinnetje dan weer wel, maar de vervangster in het hier en nu dan weer niet. Een moeizame cast noemen we dat dan, geloof ik. Toch, heel slecht is het niet, en het verhaal wordt goed uitgewerkt.

Mooi stuk jeugdsentiment.

En niet alleen dat me nog bijstaat dat we de film indertijd voor het eerst zagen op de tv, en dat moet dan ergens in de middag geweest zijn, want ik herinner me nog dat mijn broer en ik zoals altijd ruzie kregen over het verdelen van de rookworst bij de boerenkool - en mijn vader heel onkarakteristiek uitflapte 'maar ik verdom het toch om de schuifmaat op te zoeken'.

Maar sentiment ook omdat Maassluis er in de film precies zo uitziet als toen we daar vlakbij woonden, in de westwijk van Vlaardingen waar ik geboren ben. Zoals ook de scenes rond het crossterrein allemaal erg vertrouwd aandoen, en Rotterdam - allemaal in een mengeling van mooi, lelijk, vertrouwd, bekrompen. Waar Verhoeven misschien wel zijn mooiste prestatie mee aflevert om het allemaal zo volstrekt natuurlijk te laten overkomen, en dan niet alleen in de omgeving die ik daar zo goed in herken, maar ook de mensen die precies zo doen als ik me van toen herinner - in hun lompheid die nu haast op geen manier meer geaccepteerd zou worden, tot en met het eventjes verbouwen van een kroegje aan toe - een vechtpartijtje was toen echt een stuk gewoner dan nu. Of de harde hand van de vader, met de woorden 'God straft met mijn hand', tsja, dat heb ik ook wel eens horen zeggen.

Jammer dat de acteurs nogal eens een steekje laten vallen, met vooral Hauer waar je dan nog wel iets van verwachten zou maar die hier vooral aan het overacten is. En verder een hele serie B-acteurs die je indertijd volstrekt de strot uitkwamen omdat ze in ongeveer elke tv serie dagelijks over de buis rolden - Falkenhagen, Krabbé, om de meest voor de hand liggende voorbeelden maar te noemen. En over Soutendijk begin ik dan maar niet eens. Van Tongeren is dan een heel positieve uitzondering, en ook Hans Veerman kan ik goed hebben - hij zet de ouwe boer in ieder geval heel scherp neer.

En misschien is dat wel het grootste gebrek van de film - de matige cast. Maar of er in die tijd naar redelijkheid iets beters bij elkaar te halen was? en of het nu beter is, ik weet het niet. Misschien wel vooral daardoor dat de Nederlandse film zo'n slechte naam heeft.

Niet dat er niks op aan te merken is, maar ik vind dit de beste Slee-verfilming die ik tot dusver zag. Van mij geen kritiek op de acteurs, ik vond dat ze behoorlijk goed waren - en de af en toe wat krampachtige dialogen wijt ik meer aan de wat kenmerkende toon van Slee dan aan iets anders. Dat camera en regie wat braaf zijn past op zich best goed bij het genre.

Het verhaal is wat simpel en wat dwingend, maar vanuit het onderwerp is dat ook niet zo vreemd.

De mumblecore doet zoiets van een 'we're putting the band back together'.

Ik las een review waarvan de centrale zin was ‘did they just make this up as they went along’ - en ja, daar is beslist iets van aan, en heel erg lukken doet het ook niet altijd. Toch zijn er wel een paar echt leuke en vooral onverwachte grappen, en het einde is erg fraai. Sowieso eigenlijk altijd leuk om Aubrey Plaza te zien spelen, en Brie hier nauwelijks voor haar onder.

Best grappig, al is het geen film voor iedereen, zoveel is wel duidelijk.

The Spirit is op zichzelf wel een aardig filmpje, maar als je 'm direct na Sin City kijkt is het toch wel een teleurstelling. Leuk gedaan, mooi in beeld gebracht, goeie acteurs bij elkaar gehaald, verkeerde verhaal gekozen. Net niet helemaal.

Corbijn en Depeche Mode.

Ik vraag me nog steeds wel eens af of ik zonder de invloed van Corbijn ook zo onder de indruk was geweest van Depeche Mode. En andersom net zo goed. Toch nogal onlosmakelijk met elkaar verbonden - wie krijgt niet automatisch de clips in zijn hoofd als hij de muziek hoort. En andersom ook, al gebeurt dat wat minder makkelijk.

Het idee van deze film is misschien niet heel nieuw, maar het begin is zeker erg sterk. Het schattig aandoenlijke meiske uit Mongolie dat speciaal voor een concert naar Berlijn reist - en de gescheiden vader uit Bogota daar meteen achteraan. Toch blijft dat niveau niet constant, en niet alle zes verhalen komen er even sterk uit - gaandeweg de film verschuift de aandacht ook steeds meer naar de muziek, en blijft daar aan het eind een beetje op steken. Geeft dat? welnee, het gaat tenslotte om de band, en hoe interessant alle verhalen ook zijn, die vergeet je toch eerder dan de muziek - net zoals dat in het echt gaat met mensen die je tijdens een concert tegenkomt. Corbijn propt dat proces gewoon in een uurtje of anderhalf, in plaats van de paar weken.

Lang, lang geleden.

Deze film was indertijd nogal baanbrekend. Jawel, een Disney film met een beetje bloot er in, en ook nog eens een hele serie toespelingen op sex, en dan ook nog eens voor de lol in plaats van de voortplanting. Wel door John Candy natuurlijk, Tom Hanks was toen ook al veel te veel de brave borst voor dat soort dapperheid.

Daryl Hannah is een behoorlijke (bekoorlijke?) zeemeermin, hoewel ik me altijd ben blijven afvragen hoeveel beter en indrukwekkender de film misschien was geweest met Lori Singer in die rol. Hannah is voor mij toch nooit verder gekomen dan tweede keus.

Het verhaal is vanzelf mierzoet, hoe had het anders kunnen zijn. Toch, met de knipogen van Candy blijft het net wel luchtig genoeg om verteerbaar te blijven. Al is het dan ook maar net.

Zoekplaatje.

Antoniak maakt van haar idee een oefening in weglaten, wellicht geholpen door het krappe budget. Dat vertaalt zich in een vertelling waar zo ongeveer niets van over is - en van ieder ander zou me dat vrijwel meteen verkeerd geschoten zijn, maar door de duidelijke parallellen met haar eerdere films klopt het voor mij dan op een of andere manier wel weer.

Niettemin blijven er zat raadseltjes onbeantwoord - wat met de drone, waar is het martelkeldertje voor of moet het een isoleercel verbeelden. Waarom zijn ze daar, wat is er gebeurd met de andere mensen, en hoe kan het dat de doorweekte jas van Hannah in een mum van tijd weer droog is. En nog een hele serie van dat soort dingen die in het venn-diagram gevaarlijk dicht tegen de binnenrand van het bolletje 'pretentieus gepruts' aan liggen.

Jammer van de soundtrack, die is me echt wat al te opdringerig. En hoewel het accent van El Kharraz en Sluiters meestal wel vrij goed is, klopt wat ze zeggen niet erg met wat een (kuch) native speaker zou zeggen. Daarmee voelt het alsof Nederlands misschien gewoon beter geweest zou zijn.

Verder is het voor mij echt wel zo'n voordeel van de twijfel ding, maar ik snap alle kritiek hierboven ook wel. Het ligt misschien vooral aan het moment dat je 'm ziet.

Slap en volstrekt ongeloofwaardig verhaaltje dat toch wel wat erg voorspelbaar blijft, lelijke grime voor de alien, onvoorstelbaar stom gepruts in een lab, overbodig ingewikkeld gedoe over ethiek... en dan nog die idiote gore scene met de twee eerste wezens. Bijna grappig. Maar zo zal het toch wel niet bedoeld zijn.

Begin is nog wel aardig, maar vanaf de helft of zo wordt het echt te stompzinnig. Jammer.

Meh.

Zo ongeveer elke film in het boksgenre die ik ooit gezien heb is beter. Sheffer mist de vonk om de film te dragen, voelt teveel als een substituut voor Fahey die niet zijn beste rol ooit speelt. Dan heeft de film Beals en Hackman nog, maar dat redt het zinkende schip niet.

Tel daarbij het kazige en veel te voorspelbare verhaal op, en de afgrijselijke soundtrack. Oh, het boksen vond ik er ook niet uitzien.

Een jaartje voor Riot (1969) werkten Jim Brown en Gene Hackman al samen aan deze film, en nog een jaartje eerder zaten Brown en Donald Sutherland al in The Dirty Dozen. Om maar even aan te geven dat het best een tijdje geleden is. Ik was zo'n twee, toen deze film uitkwam.

Wat toch wel echt op afstand het leukste is aan het afvinken van alle films waar GeneHackman aan meegewerkt heeft, is dat ik daardoor dit soort pareltjes tegenkom. Deze film lijkt gewoon het origineel van al die dodelijk saaie Ocean's zoveel films - maar deze heeft wel een behoorlijk verhaal, wel geloofwaardige karakters, wel een goed verhaal, en wel een fijne soundtrack. Veel meer de moeite waard dan al die talentloze kopieen die er later van gemaakt zijn.

Sterkste punt wellicht is de super fijne soundtrack van Quincy Jones. Blaxploitation is het niet echt, maar de sfeer komt er wel dicht in de buurt - en behalve dat, de hele film werkt gewoon. Het klopt, het bruist, het gaat ergens over.

Dit is zo'n film die vooral op me overkomt alsof de makers hun persoonlijke relatieleed proberen te verwerken, en ons als kijkers daar tegelijkertijd medeplichtig ofwel slachtoffer van maken. Ja, er zijn een paar grappige situaties, maar net zoals een echte relatiebreuk is het toch vooral vervelend, een periode waar je op een of andere manier onvermijdelijk doorheen moet ondanks dat je van te voren weet dat het niks meer wordt, dat het alle energie uit je zuigt en nee, dat je nooit meer vrienden zijn zal, en dat het een opluchting zal zijn als je de tweede of derde verjaardag overleefd hebt zonder dat je een kaartje, een wens of een bericht krijgt. Oh sorry, ik wou niet doordraven.

De acteurs zijn aan de andere kant bijzonder goed op dreef, overtuigen en dragen hun rol en de film. Ja, ook Dakota Johnson.

Het is een leuk en origineel idee, maar zodra het een beetje op gang is en de gimmick van de ontploffende tieners duidelijk is is het ook wel een beetje op. Verder wel prima gemaakt, leuk gespeeld en een hoop leuke karakters die bovengemiddeld goed worden uitgewerkt - belofte genoeg, alleen in deze film komt het er allemaal net niet echt uit.

Mission Impossible meets Bourne.

Tsja, wat kan je daar dan nog aan toevoegen. Mission Impossible - maar dan zonder de impossible missions waar die films om draaien. Of Bourne zonder de achtergrond van Ludlum. En in beide gevallen zonder de held in de hoofdrol.

Verder is het best een aardig filmpje, en net wel een tikkeltje beter dan een televisiefilm vond ik. Maar de vergelijking op de poster gaat wel erg mank, er komen wat al te makkelijk wat apen uit de mouw, en de ontknoping is wel wat gezocht - hoewel dat vooral achteraf opvalt. Geen film om lang over na te mijmeren.

Mooie plaatjes, mooie huizen, mooie mensen. Nouja, en Kutcher ook nog.

Dat lijkt dan allemaal wel ok, maar het verhaal is eigenlijk wel behoorlijk triest en steekt scherp af bij de mooie blauwe hemel. Maar ook wel weer wat oppervlakkig in de manier waarop het verteld wordt, hoewel het misschien teveel gevraagd is om van dit stelletje personages enige diepgang te verwachten. De een nog erger dan de ander, en allemaal zo onecht als het maar kan - en alles voor de schone schijn en het geld. En als ik daar dan even een paar minuutjes bij nadenk, vind ik het eigenlijk helemaal niet zo erg dat ik maar gewoon bescheiden in Nederland woon. Waarmee het toch nog een feelgood film wordt.

Qua acteren vond ik het allemaal nogal matig, en het vele bloot wordt dermate mechanisch in beeld gebracht dat het me ook al helemaal niks doet. Maar misschien was ik daarvoor al afgeknapt op de karakters, dat kan ook wel een rol spelen.

Scarface meet Britney Spears.

Met leuke felle kleuren en een paar lekker botte grappen, een paar grappige en goed gelukte scenes. Met goedkope en dunne maatschappijkritiek, een flauw en banaal contrast tussen de brave gelovige tieners en de bad girls dat gelukkig niet echt uitgewerkt wordt. Slecht acterende dames, en Franco is niet veel beter - alleen de scene waarin hij z'n huis laat zien gaat dan net wel goed.

Vernieuwend of bijzonder wordt het eigenlijk nergens, moet ik dan tot mijn spijt zeggen. Het komt op mij vooral over als een flashback naar MTV eind jaren 90, begin 2000. De gangsta rap, cribs, dat soort. Echt iets nieuws heeft het nauwelijks te brengen daarmee - als je dan de cynisch beschouwende die de film hier en daar inneemt als vernieuwend noemt, dan had die toch wel wat harder uitgewerkt kunnen worden. Tenslotte, dat er bij de gangsta rap af en toe eens een dooie valt is zelfs op MTV nauwelijks nieuws.

De soundtrack valt in dezelfde categorie. Te makkelijk, te mainstream voor me. Of misschien ben ik er te oud voor - ik kom uit de generatie van Scarface. Die zonder moeite korte metten maakt met dit hele zaakje neppe bitches en wannabe gangsters - geen moraal, geen diepgang, geen karakter.

Leeg en artificieel, zegt Yeyo. Helemaal mee eens.

Geniale film waarin alle acteurs boven zichzelf uit lijken te stijgen, de grappen goed overkomen, de muziek bij de film past... Niks op in te brengen.

Op zich best een leuk idee, maar de uitwerking ligt me niet. Misschien grotendeels door de toch overwegend erg grauwe kleuren, die vast bedoeld zijn om de setting in de jaren-80 te benadrukken - je weet wel, toen er al wel kleur was, maar nog niet echt goed zoals nu. Niet echt origineel en vooral ook lelijk.

Het verhaal is wel interessant genoeg, maar de timing waarmee het gebracht wordt is wat erg aan de slome kant. Een beetje meer vaart en wat meer vuurwerk, dan was het misschien wel wat geweest. Of desnoods, oh gruwel, een wat leukere soundtrack.

Waar de samenvatting en de poster een flauwe, platte komedie voorspellen valt deze film me eigenlijk op alle fronten mee. Sterker, er zijn een paar echt erg geslaagde grappen, de knipogen naar het genre zijn subtiel genoeg maar toch aanwezig, de karakters zijn eigenlijk best leuk en wat me misschien het meest verbaast: de grappen met en over Melissa McCarthy storen me nergens. Misschien niet in het minst doordat geen van de acteurs bang is om zichzelf eens stevig op de hak te nemen - en doordat er nogal wat lol uit spreekt. En verder is het natuurlijk over de hele linie ook gewoon soliede vakwerk, van locaties tot camera tot soundtrack. Helpt ook een hoop.

Ergens in het midden.

Daar begon voor mij de film iets meer dan een vrij saai en vrij sloom gedoetje te worden. Ik had deze film indertijd gemist, en ben nu heel langzamerhand bezig om het Tony Scott lijstje te herzien en aan te vullen. En in dat lijstje eindigt deze ook een beetje in het midden denk ik zo. Vooral de structuur met Redford op z'n laatste dag en de flashbacks om het verhaal in te kleuren vind ik wat moeizaam - hoewel Scott het wel bovengemiddeld goed doet. Toch is het gedeelte voor Libanon en de introductie van McCormack eigenlijk wat aan de saaie kant. En dan hebben we daarvoor een heel mooi John-le-Carre achtig verhaal, en daarna een wat meer James-Bond achtig gebeuren dat stylistisch eigenlijk niet heel goed bij elkaar past, en een net iets te mooi einde. Loyaliteit en je niet te veel aan de regeltjes houden, en dat uitgelegd in een weelde van kleine details die het verhaal best sterk maken. Alleen de timing in het begin, daar word ik het dan niet zo mee.

Vooral een mooie film voor Redford, die het grootste deel van de zendtijd krijgt. Pitt heeft in verhouding maar weinig te doen en maakt daar ook niet zoveel indruk mee, en de leukere bijrollen zijn ook vooral in Langley te zien.

Jahhh, wel ok misschien.

Jammer wel dat het nergens echt grappig wordt - en dan krijgen we nog treppenwitzen tijdens de aftiteling ook. En die zijn ook al niet leuk. Met de actie gaat het dan wel een klein beetje beter gelukkig, al is het dan vooral om het doorbreken van het verder vrij saaie en suffe narratief. Kunis is, nouja, Kunis, McKinnon is vooral wie ook alweer, en verder viel me echt niemand op.

Vooral veel te lang, wellicht dat een kille harde editor hier iets van had kunnen maken. Maar misschien was een behoorlijk script een beter idee geweest.

Deel 2.

En een van de uitzonderingen op de regel dat een vervolg minder is dan het origineel. Sowieso al erg leuk dat zo'n beetje de hele originele cast terugkomt, al is het in sommige gevallen wel ietwat een cameo - Arterton heeft bijvoorbeeld nauwelijks screentime, en met die lelijke pruik die ze op krijgt is dat eigenlijk ook maar beter ook.

Toch doet de film een heleboel precies goed, misschien zelfs een tikje beter dan het eerste deel. Fijn veel 'woke' humor bijvoorbeeld, en dat zie ik graag - we krijgen tenslotte al teveel gebral van de tegenpartij tegenwoordig, dus het kan me niet woke genoeg zijn. The bard is a bird, ik vind het wel weer erg fraai gevonden.