Meningen

Delivering justice, one shell at a time...

Parents smile, as bodies pile...

Hobo stops begging, demands change...

Leuk veel gore, met toch weer een paar mooie uber-gore vondsten - zoals Abby's actie op het laatst, dat was dan toch weer nieuw voor me. En ook een paar mooie snedige oneliners, goeie krantenkoppen en (alweer Abby) een mooie toespraak over het edele bestaan van de dakloze. En The Plague is ook een prachtige vondst in het verhaal.

Maar wat ik me afvraag is of ik de film wel uitgekeken zou hebben als Rutger Hauer er niet in meegedaan had. De humor - want daar gaat het toch om - komt op de een of andere manier niet echt over, maar moeilijk om er de vinger op te leggen waar dat precies aan ligt. De slechteriken zijn niet echt slecht, evil genoeg, denk ik - hoe raar dat misschien ook klinkt.

Wel leuk gefilmd, ik heb wel wat met overdreven kleuren, en de verweerde kop van Rutger past daar natuurlijk prima bij.

Super grappige thriller. En erg fris ook, heel origineel. Meer dan genoeg om om te lachen, en de ene verrassing in het plot na de andere. Erg sterk. Aksel Hennie heeft inderdaad iets van Christopher Walken - dezelfde rilblik.

Goed.

Prima vakwerk. Mooi in beeld gebracht, prima geacteerd. Toch is het verhaal wat ontoegankelijk, de hoofdpersonen komen op een of andere manier niet echt los van het doek. Wellicht is daar toch iets van een cultuurbarriere bij betrokken - ik merk dat wel vaker bij Aziatische films, en vooral bij Koreaanse.

De gevechtscenes zijn erg goed. Vooral de truc met het mes en de stropdas is mooi gevonden.

Misschien eigenlijk wel beste kerstfilm ooit.

Waarmee ik maar even voor het gemak vermijd te denken aan de voor de hand liggende vraag ‘ja maar en Love Actually dan?’. Of Die Hard, voor wat dat betreft. Toch, deze film heeft een voorsprong omdat er nauwelijks op het kerstsentiment gespeeld wordt, het is allemaal een heel stuk subtieler dan dat. En subtiel is goed.

Gelukkig is het ook weer niet allemaal subtiel. Het oog van Giamatti bijvoorbeeld - of beter, allebei zijn ogen. De rol past hem sowieso ook wel echt geniaal, en de wisselwerking met Sessa klopt ook helemaal net als de hele rij aan hulp- en zij-personages.

Wellicht dat de cinematografie niet het sterkste punt is van deze film, niettemin is het wel ruim voldoende. De soundtrack is meer dan dat, ik krijg er echt de neiging van om alle liedjes meteen terug te zoeken. En eigenlijk wil ik de hele film wel meteen nog eens zien.

Triest en gemakzuchtig.

Het plot vermijdt zorgvuldig elke verrassende wending. Dat is al flauw op zichzelf, maar daarmee heeft de film ook helemaal niets meer te brengen. Roberts en Bracey zijn braaf bezig hun hypotheek af te betalen, maar van chemie of vonk is echt geen enkele sprake. Zelfs in het kerstgenre - toch nogal makkelijk scoren - lukt het deze film absoluut niet om iets van de sfeer van vrede op aarde, bezinning en nieuwe liefde te zetten. En dan begin ik nog lang niet over hoop voor het nieuwe jaar.

Voorlopig de op een na slechtste kerstfilm van het seizoen. Nou gaat dit genre op zichzelf nooit goed scoren bij mij, maar behalve dat is dit nog steeds ver onder de maat. Wat ik al eens vaker gezegd heb, geloof ik - hoeveel ijsberen gaan er het loodje leggen omdat iemand deze productie maken wilde. Triest gewoon.

Mierzoete romantische komedie waar eigenlijk niet heel veel grappen in zitten. Net zo warm als de kachel in dat grappige huisje, het cottage in de sneeuw.

Op zich werkt het wel, maar achteraf moet ik het toch wel heel erg met Sergio Leone eens zijn dat het karakter van Cameron Diaz niet heel erg klopt - wat een dom en verwend wicht speelt ze eigenlijk, en waarom valt Jude Law eigenlijk voor haar. Maar het hoort geloof ik niet bij het genre dat je dat soort vragen stelt - en daarnaast, hoeveel stelletjes kennen we allemaal waar je je hetzelfde over af kunt vragen.

Van mij geen kritiek over Jack Black deze keer - in andere films irriteert hij me meestal, maar hier niet. Goed gecast - in tegenstelling tot Cameron Diaz. Behalve dat ze in haar rol irriteert, kan ze hier verder ook weinig goed doen.

Bleeh.

Een Amerikaanse film met een overweldigende meur van spruitjeslucht. Misschien dat dat werkt als je kan lachen om de overmaat klompenhumor, tulpen en de oubollige soundtrack, maar voor mij is dat juist enorm averechts.

En dan blijft er maar weinig over, want het plot is verder nogal zwak, Kidman speelt ook niet erg best maar trekt wel alle ruimte naar zich toe waardoor zelfs een GGB en Macfadyen niet uit de verf komen. Of Sennott dan.

Jammer, ik had er meer van verwacht. Wellicht tegen beter weten in.

Even niet opgelet, en toen zat ik per ongeluk weer in een productie van het team dat de nieuwe wildernis en de wilde stad al in elkaar geprutst heeft. Overduidelijk volgens hetzelfde recept - neem een paar leuke beelden, edit die zonder enige rode draad of logica aan elkaar met een hoop troep er tussendoor, en laat dan een of andere Bekende Nederlander daar een volslagen onzinnig verhaal over uitkramen. En in dit geval zelfs twee. Carice bakt er helemaal al niks van, Bram van der Vlugt vond ik daarmee vergeleken een verademing (maar dat is nog steeds niet bedoeld als compliment).

Dan zou ik me nog kunnen laten vertederen door een paar leuke plaatjes van een stel hazen - ik vind dat namelijk erg leuke beesten. Heerlijk om ze te zien rennen. Maar ook daar maken ze weer zo'n stom en slecht verhaal van, bah.

Dag van de Oekraïense Cinema, #5



Ter ere van 13 September, de dag van de Oekraïense Cinema kwam de Kiev Independent vorige week met een lijstje films. Met deze op nummer 5. De lijst is chronologisch overigens, het schoot me pas vandaag te binnen dat het wellicht zinvol is om dat er bij te melden.

In 1991 was het een overwinning op zich om een film te maken over dat er wellicht toch iets aan de hand geweest was in Oekraïne in 1933, en dat wellicht misschien daar zelfs een oorzaak in menselijk handelen voor aan te wijzen zou kunnen zijn. Dat verklaart wel zo'n beetje dat deze film een status heeft die je niet precies terug ziet in de production values - of toch tenminste niet in het eerste uur of zo. Het is ook niet precies een eenvoudige opgave, hoe film je tenslotte de achteloos geplande moord op een paar miljoen mensen.

Dat er ergens in de achterkamertjes van de geschiedeniswetenschap nog steeds mensen zijn die argumenteren over of het nou wel of niet precies genocide was is voor ons gelukkig niet zo relevant, de Nederlandse overheid heeft daar een officieel standpunt over en dat is eenduidig bevestigend. De argumenten van de tegenstanders zijn ook niet zo sterk in mijn ogen - was het omdat Stalin dit bewust en planmatig zo bedoeld heeft, of was het dat het hem niets kon schelen omdat het toch 'maar Oekraïeners' waren, en dat het niet uitmaakte dat er ook wat collateral damage in andere streken zou optreden.

Als film is het wel iets wat wellicht alleen voor Oekraïeners, en dan ook nog Oekrainers uit die tijd te volgen is, er zit nogal wat in waarvan ik het gevoel heb dat ik daar tegen een 'lost in translation' aan zit te kijken, waarvan de betekenis of de significantie me ontgaat. Pas in het laatste half uur of zo werd ik er een beetje wijs uit, tot die tijd zat ik me vooral af te vragen of ik wel naar de goede film zat te kijken.

En wellicht is het ondertussen ook gewoon zo dat er betere films zijn over dit onderwerp. En dat is beslist geen trap na naar de makers van deze film, alle eer voor hoe zij hun werk hebben gedaan met alle beperkingen die daar toen op van toepassing waren - en waar wij gewoon redelijkerwijs geen idee van hebben hier. Het zwart-wit komt niet echt over als een artistiek gemotiveerde keuze, om maar de meest voor de hand liggende open deur in te trappen.

En hoe dan ook is dit zelfs ondanks het huidige conflict tussen Rusland en Oekraïne veel te veel een onbekend en onbelicht onderwerp. Als ik bedenk hoe lang het geheugen in mijn familie is, dan had ik deze verhalen uit eerste hand gehoord als mijn wieg ergens anders gestaan had. Het kan dus niet anders dan dat het overal in meespeelt.

Losse scenes, een ode misschien maar waaraan is wel wat erg goed verborgen. Op de balans van elitair en zelfoverschatting een beetje tever naar rechts doorgeslagen naar mijn smaak. Af en toe niettemin interessant, mooi gevonden, misschien zelfs geniaal - zeker de moord en de fotoshoot zijn indrukwekkend. Maar wat me mateloos irriteert is de laatste minuut of zo, die op een verschrikkelijk kinderachtige manier zingeving probeert toe te voegen. Had die laatste scène niet in de film gezeten, dan was ik het geknipper van het begin ook wel vergeten en had de film niet zo'n rotte nasmaak gekregen. Nu overheerst vooral het negatieve, het uitleggerige. Jammer.

Best leuk - in het eerste uur of wat dan, want daarna schiet het uit de bocht met de vertelstructuur en is de lol er een beetje af. Jammer, want tot dat moment was het een origineel en spannend verhaal. Na die draai interesseerde het me niet meer zoveel hoe het ging aflopen. Evengoed wel prettig griezelig in de vormgeving en uitstraling, met de eenogige Sirikul voorop.

Het onderwerp, de soldaten die thuisgekomen hun draai niet meer kunnen vinden, is al zo vaak veel beter en veel indringender verfilmd dat deze film echt onder de maat blijft. Kijk eens naar Born on the 4th of July, Brothers, The Lucky Ones. Of zelfs Coming Home, om het wat langer terug te zoeken. Met die voorbeelden in de dvd-kast valt deze dan toch echt genadeloos door de mand.

50Cents doet het niet onaardig - hij doet niet echt onder voor de 'echte' acteurs, die maar weinig waarmaken eigenlijk. Ook in dat opzicht is dit echt een middelmatige film, het vuur en de bezieling die de acteurs in het lijstje dat ik net noem ontbreekt eigenlijk volledig. Het plotlijntje van Jessica Biel is nog het enige dat een heel klein beetje in de buurt komt. Maar niet dichtbij genoeg.

Ik had gehoopt op iets beters, maar deze film bleek weer de zoveelste Heigl-formulefilm. Een speciaal subgenre dat zich kenmerkt door flauwe humor en een slap verhaal, een slecht spelende Heigl, en een paar acteurs daar omheen waar je echt beter van zou verwachten. Maar ook Brewster en Belushi kunnen de boel niet opvrolijken.

Ik ga films waar Heigl in speelt maar eens mijden.

Een standaard Stathamfilmpje.

Allemaal erg rechttoe-rechtaan, de held doet wat hij doen moet, is rechtvaardig, recht-door-zee, mept de bad guys precies hard genoeg op hun lelijke tronies en is bovendien nog eens een lieve vader voor zijn dochtertje.

Meh.

Maar toch heeft de film wel iets aparts. We zien namelijk Winona Ryder en Kate Bosworth als door-en-door verrotte k*twijven. Da's wel voor het eerst. En het gaat ze goed af.

Fijne sfeervolle en atypische western - waarin het eens niet gaat om de knallende colts, maar om het harde bestaan van de gewone mensen in het wilde westen. Best traag in het verhaal, maar dat past bij de lange reis waar het om gaat. Naar het einde toe verdwijnt het ingetogen karakter wat meer naar de achtergrond en lijkt er een tint van historische maatschappijkritiek in te komen die weer terugleidt naar de hardheid van het bestaan en het contrast met de beschaving.

Tommy Lee Jones heeft in ieder geval weer een mooie rol - eigenlijk in alle films die ik de laatste jaren van hem gezien heb is dat zo, en ook hier stelt hij niet teleur. In Hilary Swank in ieder geval een voldoende sterke tegenspeelster - meer dan Streep, hoewel ik in haar rol geen overacting zie, maar meer een vrij natuurlijke rol voor wat dan zo ongeveer de leading lady van het vrome beschaafde dorp aan de rand van de wereld moet inhouden. Contrast met de wildernis, zij het misschien wat dik aangezet. Maar daar ging het einde tenslotte over.

Flauw, voorspelbaar en teveel overdreven zonder dat het daardoor grappig wordt. Beetje standaard nederlandse film daardoor, en erg weinig positiefs over te melden. Het regelmatige gebruik van een voiceover om het geheel nog maar even uit te leggen irriteert ook al.

Een clichefeestje dat met alle vier poten over zichzelf struikelt. Iedereen die ooit een huisdier heeft gehad, of een gebroken gezin heeft gehad of meegemaakt kan zich naar aard plezieren of ergeren in deze film, maar wat beklijft is dat er uiteindelijk niets origineels, niets nieuws, niets eigens uit dit stuk Libelleromantiek komt. Ik zie Jelka graag, maar alsjebliefftt in een productie die iets probeert neer te zetten, niet dit stuk draf dat zelfs EJW nog naar beneden haalt - niets negatiefs over zijn talent, maar te veel rollen die er niks mee doen, net als deze.

En dan die arme hond nog. Zo'n film als dit grenst aan dierenmishandeling. Getverdemme, alleen die muziek bij de aftiteling al. Man man man. Soof met een hond. Fuck toch op.

Soms is het gewoon tijd voor een feelgoodfilmpje dat geen enkel ander doel nastreeft dan het prettige bekkie van Alba zo vrolijk mogelijk in beeld te krijgen. Met een onbeschaamde stapel clichés en een plot dat op een bierviltje past. Het geheel is zo vrolijk dat zelfs de hiphop soundtrack verteerbaar wordt.

MQ en AP in één film, en het is ook nog eens een film van Ethan Coen. Mijn avond kan bij voorbaat niet kapot.

Een erg fijne persiflage op de idioterie van het geloof in de VS, de schijnheiligheid die vooral aan de conservatief- religieuze kant in alles tot in het absurde is doorgeslagen. Met een ruim scheutje saus er over heen van alles wat in die kringen ook maar niet goed ligt. En dat dan prettig vervat in bijzonder grappige en spitsvondige dialogen met geniale timing - precies dat waar de fans van Woody Allen altijd zo over opgeven, maar wat ik in zijn films niet terugzie, dat zie je dus hier. Coen kan het namelijk wél.

Aan de imdb reviews te zien is het Amerikaanse publiek overigens nog lang niet toe aan een film voor volwassenen. Wat ben ik toch blij, elke dag, dat ik daar niet tussen hoef te wonen. En wat ben ik toch blij dat tenminste Ethan van de beide broers zich vrij genoeg voelt om zijn kritiek op die absurde samenleving te tonen, uit te spreken. Maar ik maak me wel zorgen, want het valt op dat hij zich behoorlijk lijkt in te houden. Over wat er in de VS gebeurt is toch wel een scherpere, een hardere persiflage mogelijk zou je denken.

Het sterkste punt vind ik wel de sfeer. Zorgvuldig uitgewerkt, zonder dat er ergens iets uit de toon valt. En dat is het ook wat deze film voor mij tot een fijne film maakt - misschien wel zoals ik gisteren naar aanleiding van mijn mening over een andere film naar m'n hoofd kreeg, 'zeer conventionele cinematografie en sentimentele storytelling'. Je kan het ook solide vakwerk noemen.

Het verhaal hangt van cliches aan elkaar, alles komt langs. Maar toch af en toe ook een kleine verrassing. Misschien had het wel een beetje vlotter verteld moeten worden - de film is wat aan de lange kant.

Misschien is deze film wel zo slecht dat het vermakelijk slecht wordt, maar ik lig toch zeker niet blauw van het lachen. De trieste dub is al vaker genoemd, en kost de film zeker een volle punt - echt jammer dat de originele taal niet op de dvd terecht gekomen is, ik versta liever niets dan dit engelse gewauwel in de verkeerde timing te horen.

De humor is in een aantal gevallen denk ik onbedoeld, de choreografie kan me niet bekoren, en de gevechten zijn wel wat eentonig. De scene met de schilden vooral vind ik echt heel lelijk - overdreven blikkerig en nep komt het op me over.

Toch blijft de film wel sympathiek, het kost geen moeite om 'm uit te kijken. Dat ligt denk ik vooral aan Jet Li - hij is toch wel een soort van held, en kan bij mij weinig fout doen.

Ergens tussen de vijf delen Dirty Harry door had Clint zijn plattelandsperiode - de Philo Beddoe films, Bronco Billy, deze, Pink Cadillac, en misschien een paar van zijn politiefilms buiten Harry. Indertijd vond ik dat maar niks - geen stoere oneliners, geen blaffende Colts, maar een zwakke en menselijke antiheld omringd met losers. Het duurt kennelijk gewoon een half mensenleven om dat op waarde te kunnen schatten, om te leren inzien dat dat het echte leven is - en dat als Dirty Harry al echt bestaat, dat dan voor de beruchte five minutes of fame is, en dat hij daarna gewoon zijn boodschappen moet doen.

En dat is waar het om gaat met deze serie films, en Honkytonk Man is daar een van de betere delen van - wellicht na Bronco Billy de beste zelfs, en van de hele serie wellicht het meest realistische en invoelbare verhaal. Erg knap gedaan, al is er ook genoeg dat wat mij betreft gewoon te kolderiek is. Als Clint zelf achter het stuur zit, om maar een voorbeeld te geven.

Verder is deze film gewoon een twee uur lang kijkfestijn, genieten van de perfect geschetste karakters op het Amerikaanse platteland. Echtere mensen dan je zelf ooit tegenkomen zal welhaast. Als enige kritiekpunt dan wellicht dat Clint nou niet precies overtuigt als zanger - in Paint Your Wagon deed hij het een stuk beter, wat dat betreft.

Schoendoerffer verdedigt zijn alte Kameraden.

Deze keer zonder de inkleuring die zijn andere films, en dan in het bijzonder de Willsdorff-trilogie Dien Bien Phu - 317ème Section - Crabe Tambour zo interessant en anders maakten. Van die drie films was de aanleiding misschien ook wel directer persoonlijk, terwijl deze film meer aanvoelt als een laatste eerbewijs aan een strijdmakker.

Hoe dan ook is het duidelijk dat de film - net als bijna al Schoendoerffer's films - heel persoonlijk is, en er viel me ook te binnen dat een van de karakters, een van de getuigen in de rechtbank sprekend lijkt op de profielfoto van Schoendoerffer zelf, inclusief driedelig pak en rode das. Dat zal dan dus ook wel geen toeval zijn.

Jammer wel dat er verder maar weinig informatie te vinden lijkt te zijn, en de kopie die ik had zonder ondertitels - in welke taal dan ook - nogal lastig te volgen was - mijn rechtbankfrans laat nogal te wensen over.

Verder blijft het wel een beetje een hypocriet geheel vanzelf. Ja, inderdaad, Schoendoerffer's held, een van de incarnaties van zijn ouwe makker Willsdorff is natuurlijk boven elke blaam verheven, een ridder zonder smet op zijn blazoen. Maar aan de andere kant weten we ook dat het Franse leger ongekend hard tekeer gegaan is tijdens de Algerijnse dekolonialisatie, en het komt wat zwak over dat 'iemand anders' dat dan allemaal gedaan heeft.

En tegelijkertijd spelen dit soort zaken in Frankrijk nog steeds, heel direct en heel persoonlijk, en veel meer dan we in Nederland gewend zijn. In elk dorp staat wel een monument 'Mort pour La France', en daar wordt ook elk jaar een ceremonie bij gehouden, met een speech van de burgemeester ten overstaan van een aantal steeds ouder wordende mannen die steeds slechter ter been zijn, hun vaandel nauwelijks meer tillen kunnen, maar wel nog steeds de thousand yard stare hebben. Daar maak je geen grappen mee, vind ik.

Op de middelbare school zat ik in de klas met een jongen die best goed was in basketbal, en dat sleepte de hele klas mee - zodanig dat ik er ook wel wat enthousiast voor werd, al kwam het nooit in de buurt van wat ik later vond van volleybal (want meisjes) of roeien (want fijn op het water) of klimmen (buitenspelen voor volwassenen).

Toch blijft het moeilijk om iets te voelen voor deze film. Als sportfilm, er zijn er talloze die een veel genuanceerder of juist minder genuanceerd beeld geven van de relatie tussen coach en team. Er zijn er ook legio die een beter beeld geven van de sport en de pijn van de individuele sporter, de tol van de roem en al wat daar bij hoort.

Best een aardige rol van Gene Hackmann, en een haast cameo-achtig dingetje van Dennis Hopper, hoewel voor allebei elke diepte of inkleuring van het karakter ontbreekt. En verder is er erg weinig positiefs te melden, inclusief de slechtste vertolking van het Amerikaanse volkslied ooit. Qua cinematografie is het toch meer een soort viering van het gemiste shot - vrijwel nergens dat het verhaal wordt ondersteund door een bijpassend beeld van de actie. Pas in de laatste minuten lukt dat dan eindelijk af en toe, en zelfs dan af en toe nog met wat getruc en wat erg lelijke beelden.

Het is dan ook al bijna veertig jaar geleden, laten we het daar maar op schuiven.

Het gebeurt wel eens vaker dat iemand een gebeurtenis uit zijn eigen leven omvormt tot een script en er een film van maakt - en dat deels gebruikt om dat van zich af te schrijven. Het levert niet altijd een goede film op, of zelfs maar een die voor het publiek interessant of genietbaar is. Zo ook hier. Sowieso is het al moeizaam om een interessante film te maken over een relatie waar de fut uit is, waar beide partijen geen moeite meer in steken willen - al is een van de twee naar het aanschijnt nog niet zover om dat toe te geven. Ook dat gebeurt in de praktijk wel vaker, de verlater die schijnbaar gekozen heeft, en de verlatene die een passief-agressieve rol speelt - maar de oude situatie ook niet echt meer terug wil. So much for a hope gap.

Annette Bening en Bill Nighy spelen prima - vanzelf. Maar ook zij slagen er niet in om het zinkende schip drijvend te houden.

De film schetst een behoorlijk absurde situatie en plaatst daarin een prettig menselijk verhaal dat in een rustig tempo naar een passend einde kabbelt. Mooi door de ietwat vreemde, maar ook wel weer ietwat herkenbare manier waarop de hoofdrollen Sebastián en Miranda zich gedragen, en ook mooi door de setting in een voor ons wat onbekend landschap. Het plot mist misschien actie en spanning, maar is wel voldoende om de vraag te stellen wat je zelf in zo'n situatie zou doen, maakt het makkelijk om je in de karakters in te leven.

Gewoon een prettig filmpje.

En dat komt wellicht vooral door de combinatie van de brede smile van Williams en de don't worry be happy sauce die overal dik overheen ligt, de stralende zon en de tropische sfeer op het idyllische eilandje. Als tegenwicht tegen de verveling in Nederland, de sleur van de platheid van een land waar je last krijgt van flatigo - het tegenovergestelde van hoogtevrees. Dat het steeds minder geloofwaardig wordt stoorde me niet echt, het helpt ook wel dat de noodzakelijke mate van suspension of disbelief netjes wordt opgebouwd.

En ja, de rum uit die buurt is wel ietwat magisch - al heb ik dan de variant van La Reunion geproefd, ik neem maar even aan dat dat zo ongeveer dezelfde kant uit gaat. Fijn spul. Maar dat een vliegtuigmotor er op loopt betwijfel ik toch een klein beetje.

Aardig.

De film begint sterk - erg sterk eigenlijk. Radcliffe speelt goed, Temple is prima, en voor beiden zijn ook nog eens goed spelende en goed lijkende jongere versies gevonden. Het geheel speelt op mooi duistere locaties die goed bij de sfeer passen - de duisterheid druipt er vanaf.

Jammer dat zo ongeveer halverwege het allemaal te langdradig begint te worden, en er wat overbodige dingetjes in het plot sluipen. Wat meer beheersing had de sterke eerste helft in de tweede over laten lopen, en een halfuur kortere film opgeleverd.

Wat in ieder geval een positieve vermelding verdient is de originele manier om met journalisten om te gaan

Grappig en best herkenbaar voor iedereen met een baas

Over onderbroekenlol kan je verschillend denken. In deze film werkt het best wel, en er zijn ook nog eens genoeg andere grappen die echt grappig zijn. En dan begin ik nog niet over die Prius. Het verhaal waarin het hele maffe zooitje zich afspeelt is leuk gevonden en wordt lekker vlot uitgewerkt.

Ook leuk vind ik dan dat er een heleboel bekende acteurs op komen draven voor een klein rolletje. Ioan Gruffud, bijvoorbeeld. En Donald Sutherland. En Colin Farrell. En dit is ook nog eens de eerste keer in jaren, ehhm nouja eigenlijk geloof ik sinds het tweede seizoen van Friends, dat Jennifer Aniston me niet zo op m'n zenuwen werkt dat ik een film met haar niet uitkijk. Ze kan dus ook iets anders dan bloedirritant zijn.

Een in potentie interessant gegeven wordt in de handen van regisseur Brizé tot een langdradige en saaie oefening zonder inhoud, zonder emoties haast. Met zijn nogal vervelende gedoe in het begin krijgt Canet geen kans om zijn Laurent iets sympathieks mee te geven, en ook de Hélène van Alba Rohrwacher krijgt te weinig diepte mee. Overklast door de vogelfluiters.

Zeldzaam dat een film met scenes op een winderige en frisse dag aan zee zo weinig met emotie weet te doen. Wellicht tekenend dat het diner ergens binnen is in een te ingewikkeld restaurant met een verhaal over de speciale manier waarop de vis zo prettig mogelijk aan hun eind gebracht wordt, en of je dat proeft - maar de emoties die gezocht worden horen bij het frituurkot op het strand, waar je op je blote voeten in het zand staat.