Meningen

Lasse Hallström staat al haast garant voor een mierzoet feelgood drama. En daarin stelt hij hier niet teleur. Wel vakwerk, tot in perfectie gefilmd in ondergaande-zon kleuren, goed gecaste acteurs die het voorspelbare verhaal moeiteloos brengen. Ook weer erg weinig nieuws onder de ondergaande zon, erg verrassend is het allemaal niet.

Erg fijne film.

Maar niet zonder fouten - om maar mee te beginnen, een duidelijke focus op wat nou effectief de boodschap van het narratief had moeten zijn, dat had echt een heleboel geholpen. Bijvoorbeeld om de belachelijk lange speelduur een uurtje in te perken. Is dat wellicht iets cultureels, een lost in translation die ik daar mis, vraag ik me dan af.

Het begin is ongemeen sterk, met de over the top chef van Chaiyanam die de sinistere rol van Fiennes in The Menu tot een doetje laat verworden. De ongemeen bloederige eerste gang van het menu voor de generaal - niet geheel zonder risico overigens, om in Thailand iets over het leger in je film op te nemen. Maar daarna kakt het plot veel te veel in, en als het weer terugkomt heeft Chaiyanam wel een mooie truc in petto, maar raakt ook teveel zijn stijl als haute cuisine steentjesschikker kwijt.

Het einde is dan wel ok, maar niet overweldigend - en dat voelt dan toch aan als een gemiste kans, want als het een uur eerder gekomen was was het wellicht veel meer geweest. Toch, er komt nog steeds genoeg door, ook in het uur dat overbodig aanvoelt. De idioterie van de massa, de idioterie van de te makkelijk verkregen rijkdom. Misschien is dat wel de boodschap die Mongkolsiri voor ons heeft - hoe ver de huidige maatschappij verworden is, en hoe ver we af staan van familie en eten met het doel van voeding.

Nee, het kan absoluut geen kwaad als die voeding vakkundig bereid is. Maar veel van de restaurantcultuur gaat overduidelijk ver over de grens van kwalijke decadentie - sofisterij van mensen die de les ‘niet met je eten spelen’ nooit echt begrepen hebben. Daar mag wel weer eens een stapje in terug gedaan worden, en daar geeft deze film net als The Menu een duidelijk signaal voor af. Niks mis met een bordje cry baby noodles, en daar hoeven echt geen stukken steen bij om het op te leuken.

Ik had eigenlijk weinig verwachtingen bij deze film - een variatie op een thema wat al aardig uitgekauwd is, dacht ik. Maar na een minuutje of tien-vijftien valt het wel aardig op z'n plek en begint het verhaal toch waarachtig spannend te worden, en wordt duidelijk dat deze film er toch net weer andere richting in kiest - waarbij het verhaal niet direct om de kills en de actie gaat. En daardoor misschien wat meer aandacht voor het verhaal zelf overblijft.

En da's ook wel waar de film het van moet hebben. Niet dat er nou heel slecht geacteerd wordt - tenminste niet door de hoofdrolkinders, de rest heeft maar weinig te doen en loopt er toch wel een beetje als bladvulling bij. Niet dat dat erg is - misschien uitgezonderd Katniss, gaat het ook niet om de karakterontwikkeling of de diepgevoelde emoties, het verhaal heeft duidelijk de eerste plaats in deze film. Het stukje romantiek dat even lijkt te storen valt daarin ook mooi op z'n plek.

Qua beelden is het meer de sfeer, de omgeving, en de spelers die in beeld gebracht worden dan de actie; de actie, en er komen zeker wel wat kills voorbij, worden ietsje aan de abstracte kant gefilmd - de harde details zijn niet in beeld - een beetje als de vergelijking tussen een dromerige softporno en echte hardcore, als ik het zo mag uitleggen. Misschien wel een beetje te meisjesachtig voor de echte gore-liefhebber, als je rekent op kills alsof het bloed in de bonusaanbieding is zal je toch wat teleurgesteld worden. Verkeerd vind ik het beslist niet zo - het past prima bij de sfeer van de film, en om de bloeddorst te stillen kan je altijd nog naar een andere film gaan kijken.

Hoe dan ook, het geheel maakt me zeker wel nieuwsgierig naar het boek, en de volgende delen wil ik ook wel zien. Die zullen er gezien de opbrengsten, in een halfjaartje al krap 700 miljoen dollar volgens imdb, toch zeker wel komen. En, met dat die vergelijking toch al getrokken is, da's een tikkie meer dan de eerste Twilight-film opgebracht heeft. En de rating lijkt toch ook wel wat hoger te zijn. Ik denk ook wel terecht - er zit toch echt wel wat meer diepgang in het verhaal.

Het eerste deel van deze serie vond ik best aardig, en intrigerend genoeg van verhaal om de boeken maar eens te gaan lezen. En hoewel deel een, en ook dit tweede deel, de boeken erg nauwgezet volgen geeft dat toch een klein pietsje meer achtergrond.

Voor de film is het nauwgezet volgen van het boek wellicht niet de best denkbare keuze, want de spanningsboog ligt wat vreemd - in de eerste helft lijkt er niet zo heel veel te gebeuren wellicht, en zeker niet als je hongerig bent naar spectaculaire kills. Maarja, het is wel nodig om de achtergrond te zetten en om de aanloop naar deel drie te maken. Zeker prijzenswaardig dat de film niet begint met een ellenlange recap van deel 1, maar gewoon meteen in het nieuwe verhaal stort.

Niet echt een film waar een acteur zijn of haar vaardigheden oscarwaardig kan laten zien misschien. Toch doet J-Law het best goed, irritant schreeuwen is mij nergens opgevallen. De rest van de cast, met alle bekende namen daar tussen, doet zijn werk behoorlijk - de enige die wat mij betreft wat extra vermelding verdient is ons aller stijlgoeroe Lenny Kravitz.

De hoofdrol in dit deel speelt toch meer het spektakel, niet alleen in de arena zelf maar ook in de afwisselend naargeestige en pralerige beelden van de wereld van de toekomst. Qua aankleding en effecten is het budget kennelijk heel veel groter dan dat het voor deel 1 was, toch zie je er hier en daar ook wel de foutjes nog wat in. Storend wordt dat overigens nergens.

Jammer wel dat deel drie weer zonodig in twee helften gesplitst moest worden. Duurt dus nog twee jaar voordat we het hele zaakje gezien hebben.

Derde deel, en daarvan dan de eerste helft. Waarbij zich meteen de vraag aandringt of het nou zo'n goed idee was om dat derde deel in twee helften te splitsen. Commercieel misschien wel - dat weten we over een jaartje - maar artistiek en narratief heb ik daar toch nogal vraagtekens bij. Want het is een nogal tamme en weinig opzienbarende film geworden, die qua spektakel een behoorlijk stuk achterblijft bij de eerste delen. Dan zou je kunnen hopen dat er meer de diepte van de karakters of de achtergrond gezocht wordt, maar daar kon ik ook maar erg weinig van vinden. Ongeveer het enige dat boven de grauwe opeenvolging van beelden uit stak was het toespraakje van Katniss, maar wel een beetje goedkoop op het sentiment spelen daarbij.

Een obligate tussendoorfilm, daar zal ik het maar bij houden. Gezien de hoeveelheid acteurs en budget toch nogal teleurstellend, ook zonder de boeken geweld aan te doen was er toch wel iets meer van te maken geweest. Of had gewoon het derde deel in 1 film gevat.

Niet mijn ding.

En dat ligt er niet aan dat ik een ‘echte’ vampierenfilm verwacht had, maar meer aan dat het gewoon eigenlijk best een saaie film is. De acteurs waarvan ik gehoopt had mooie acteerprestaties te zien hebben zo ongeveer niks te doen dan een beetje broeierig voor zich uit kijken, de kleuren zijn overwegend blauw alsof het een blauw-wit film is, en het verhaal trekt op niets. Het enige dat nog een beetje werkt is de soundtrack - maar er wordt teveel doorheen gepraat om alleen daarvoor de film aan te zetten.

Gelukkig heeft Scott snel opgepakt dat het anders moest, want zijn latere films bevallen me allemaal een stuk beter.

Precies wat je van de titel verwachten zou.

Het vreemde aan parodieen en spoofs is dat eigenlijk haast altijd vergeten wordt om ze leuk te maken. Ook hier weer. Flauwe boel met te weinig grappen.

Enige pluspunt blijft dan nog de gratuitous nudity. Maar Catnip had dan wel wat vaker in beeld mogen zijn. Ook dat is alweer een gemiste kans, de parodie gaat dan ook meer over de hangover-films dan over de hunger games.

Mooi gespeeld en erg fraai in beeld gebracht.

Wel een wat naargeestig drama, het begin is nog hier en daar grappig en positief, maar naarmate de film vordert verdwijnen alle zonnige randjes. Het hoe en waarom daarvan blijft misschien wat onduidelijk, maar daar denk ik dan ook weer bij dat dat in het echt ook vaak zo gaat. Ik vond zowel Driver als Rohrwacher erg sterk, precies op hun plaats ook - goed gecast voor deze rollen. Erg mooie cinematografie, ongegeneerd lange shots en extreme groothoeken worden mooi gebruikt om dicht op de karakters te komen - waarmee soms ietwat onflatteuze beelden van de grote neus van Driver of het uitgeteerde lijf van Rohrwacher nog versterkt worden.

Perfecte cast.

Nouja, met uitzondering van de hoofdrol van Baldwin misschien dan, maar de rest is wel bijzonder mooi bij elkaar gezocht en ernstig goed bezig - en allemaal ook balancerend op de rand van overacting, maar vanuit dat ze een stel van zelfovertuiging blakende rollen neerzetten pak ik dat maar op als pluspunt. Connery is iconisch als de overlopende Russische kapitein en loopt daarmee nogal in de kijker, maar Scott Glenn als zijn directe tegenstander is zeker even overtuigend.

Jan de Bont levert ook weer mooi werk af - wel misschien wat anders dan de duikbootfilms van daarvoor, maar zonder enige twijfel erg sterke cinematografie, en voor het ontbreken van de beroemde claustrofobie van Das Boot is er voldoende aanleiding in de afmetingen van de Red October, die er vooral in het begin nogal duidelijk ingeprent worden.

Verder op alle details gelet, alles tot in de puntjes uitgewerkt - hoewel het budget wel groot was, toch ook weer niet zo astronomisch dat dat vanzelf spreekt. Kennelijk speelt daar ook de hand van McTiernan in - een korte blik over zijn lijstje films suggereert tenminste mij zeker wel dat hij daar de hand in heeft, en sowieso, van de 11 films eigenlijk maar 1 die wat minder hoog scoort.

Misschien een klein beetje overhypet en met een vleugje pretentie, maar buiten dat gewoon een erg grappig vlot en luchtig filmpje met een vette knipoog naar de Hunger Games films en opgeleukt met een heleboel goed werkende en goed getimede originele details. Vooral het tempo van het begin vond ik erg sterk, met dat je daar een paar keer fraai op het verkeerde been gezet wordt. Daarna verschuift het wat naar de kloppartijen, maar ook die zijn best aardig.

Betty Gilpin speelt zich in de kijker met haar, ehh, geaccidenteerde figuurtje, zo zal ik het maar zeggen. In de vechtpartijen slaat ze overigens ook geen slecht figuur. En Hilary Swank ook niet. Jammer wel dat Emma Roberts maar een klein rolletje heeft.

Miskleun.

Er klopt gewoon zo veel niet aan deze film. De intro - zowel het stuk in Joegoslavie als in Canada - hangt er maar een beetje raar bij. Het karakter van Del Toro is zo onlogisch als wat - van de eerste gebeurtenissen af al eigenlijk. En dan Jones nog - wat probeert hij eigenlijk te doen, en is hij niet veel te oud om geloofwaardig te zijn tegenover Del Toro als het op matten aankomt. En dan nog zo'n er met de haren bijgesleept love interest, en nog met een schattig kindje ook natuurlijk.

Het is dat het allemaal wel met redelijk wat vaart gebracht wordt, en dan blijft de suspension of disbelief wel voldoende suspended. Maar het verhaal rammelt gewoon echt te hard, en er zijn teveel ongeloofwaardige acties, en daar krijg je dan achteraf alsnog de rekening wel voor.

Toch ook wel een paar mooie beelden - Jones die achterop de tram springt en het ruit bewasemt. Ook dat klopt natuurlijk niet heel erg - het is daar niet het goeie weer voor. Maar wel een mooi beeld.

Leuk origineel en rauw verhaal dat met een nette spanningsboog verteld wordt - en spannend blijft tot aan het einde het niet precies heel voorspelbare einde er uit komt. Fijn donker, morsig en grauw verteld met een paar prettige karakters er in en een sterke sfeer - waarbij de soundtrack met de gebruikelijke griezelgeluiden de sfeer nog wat dikker aanzet. Er wordt goed gespeeld ook, misschien zijn het geen top acteurs, maar ze zitten wel goed in hun rol en zetten die geloofwaardig neer.

Troep.

Het is op zich wel gewoon in het genre van de actiefilm - of de onderzeebootfilm - dat je het niet al te nauw neemt met de geloofwaardigheid. Maar zo'n afstand als deze film neemt, daar wordt ik toch stil van. Wat een gillende idioterie wordt hier voor zoete koek opgediend - ik weet niet eens meer waar ik beginnen moet om de plotholes, onjuistheden, dichterlijke vrijheidjes, alternate realities en alle varianten daarop op te gaan noemen.

Maar niet alleen dat. Ook de actie is nergens geloofwaardig - of zelfs maar in de buurt van. De onderwater-navigatiescene bijvoorbeeld, slordigjes gejat van The Hunt for Red October natuurlijk. Volslagen ongeloofwaardig al dat de toegang van een Russische marinehaven zo in elkaar zit vanzelf, maar de manier waarop het in beeld komt is zo lachwekkend dat het niet in de verte spannend is.

En dan de acteurs. Hoe wanhopig moet je zijn, hoe rood moet je staan voordat je als jezelf respecterende acteur zo'n rol accepteert. Butler als de kapitein van een nucleaire hunter-killer sub die constant weerwoord krijgt van zijn officieren. Alsof de Amerikaanse marine nog nooit van hierarchie of discipline gehoord heeft, en gewoon de tijd nemen voor een onderwaterdemocratie. Tuurlijk. En Oldman dan, hij mag even een woedeaanvalletje spelen gelijk aan wat hij al in Leon deed. En dan de rest nog, die is nog veel erger. Een bad guy met het charisma van de camo pet die hij opheeft, een Russische president die door de casting verwisseld is met de killer die zijn hulpjes omlegt. Nyqvist als enige hoeft zich niet te schamen - maar helaas, hij heeft de release niet meer mogen meemaken.

Het is wel heel droef gesteld met Hollywood, als je op deze film moet afgaan. En verbijsterend hoe hoog dat dan nog scoort ook.

Super mooie beelden van de wildernis, en een (zoals haast altijd) erg sterk spelende Dafoe als antiheld waar het bijna-geloofwaardige plot aan opgehangen wordt. Zo'n beetje de enige fout die de film maakt is dat het begin achteraf gezien te uitleggerig is, en dat Mulvey daar al in langs komt - dat had voorkomen moeten worden. En daarnaast, de casting van Sam Neill, verrassend genoeg. Niet zozeer omdat dat hij geen sympathieke rol speelt, maar hij mist de scherpte en de geloofwaardigheid.

Daar staat het prettig-romantische subplotje rond O'Connor en haar gezinnetje dan weer tegenover, en dat klopt dan weer wel - en vooral ook in de relatie met het marginaal maar wel net voldoende uitgewerkte karakter van Dafoe. En dat is het waar als ik het goed begrijp het in het onderliggende boek eigenlijk om draait. Lijkt me interessant om eens te lezen, maar so far nog geen geluk om het te vinden.

Wat een akelige film.

Als een reflectie op de maatschappij - die van vroeger en die van nu, waar iedereen in een positie van macht zich schijnbaar zonder consequenties kan overgeven aan de meest obscene hobbies. Zoals het karakter van Hackman, die zijn vrouw laat kidnappen om een excuus te hebben om een hunting party te organiseren. Niet dat hij nou precies een liefhebbende echtgenoot is, laat dat duidelijk zijn - hij heeft zijn bedkameraadjes liefst bloedend, huilend en met verse brandwonden. Het gaat hem om de macht, niet om iets anders. De macht over liefde en genot, de macht over leven en dood. Als een stierenvechter in de arena beslist hij wie blijft leven en wie niet. Straffeloos, want het oordeel is slechts aan God, en dat is hij.

Elke parallel met de maatschappij van nu is vanzelf volstrekt toevallig, want hoe kon iemand in 1971 al zien aankomen hoe onbeschaamd de wereldleiders zich nu te buiten gaan zonder dat dat enige consequenties lijkt te hebbem. Juist daarom wellicht een relevante film, al is het nog steeds op een enorm onaangename manier.

Rest me te zeggen dat het een acteur van het kaliber van Hackman vereist om die rol precies zo weerzinwekkend te spelen.

Ministry.

De begeleiding van een nogal overdonderend en vervreemdend verhaal - erg indringend gebracht door Bigelow met als beeldvanger de hoofdrol van Renner - met een haast enge intensiteit. En de voor ons Nederlanders haast niet te bevatten manier waarop Amerikanen altijd zonodig, ehh, ehh, Amerikanen moeten zijn. Karikaturaal, onrealistisch - maar wel zoals die mensen echt zijn.

Qua moraal doet Bigelow het dan wel subtiel en vrij onopvallend. De aangever met het citaat van Hedges voor de aantiteling is op zich wel duidelijk genoeg, maar ook weer makkelijk vergeten eens de actie begint - het is dan vooral de grijs van Renner aan het einde die het verhaal vertelt.

En daar past die soundtrack dan wonderwel bij. Ook vervreemdend, ook overdonderend.

Een vrij zakelijke behandeling van de cholera-epidemie in de 19e eeuw. Met geniaal mooie rollen van Olivier Martinez en Juliette Binoche. En de kat op het dak is ook best goed. Jammer dat er van de titel niet meer waargemaakt wordt - het komt nu een beetje over alsof die ene jeugdzonde de arme huzaar maar teneinde nagedragen blijft worden.

Het politieke motief dat in de samenvatting wat gesuggereerd wordt blijft volledig achterwege. In plaats daarvan zien we alleen een menselijk drama. Maar daarvan dan zeker wel genoeg. Net als dat er genoeg mooie beelden van historische steden langskomen.

Dat is ook wel wat de sfeertekening van de film. Noeste arbeid, degelijk ouderwets werk. De vonk van de authentieke inspiratie, de genialiteit van de muze, de geest uit de fles - die ontbreekt.

Jammer, want alle andere onderdelen van een meesterwerk zijn in ruime mate aanwezig.

Ai, dit is niet best. Hoe krijgt Rodriguez het voor elkaar om zo’n wanproduct af te leveren.

Sowieso is Affleck al volstrekt ongeschikt voor de rol, maar daar houdt het niet bij op. Narratief is het al een enorm zwaktebod natuurlijk om zo’n concept als mind control te gebruiken - nog erger dan tijdreizen of parallelle universa. Maar de uitwerking is dan ook nog eens volstrekt onder de maat, en het einde somt het nog eens op ook, met een voiceover die nog even uitlegt hoe het zit alsof we inderdaad te dom zijn om het zelf te begrijpen - onder de begeleiding van alweer het zoveelste overbodig dramatische muziekje.

Nee, dit is het echt allemaal helemaal niet. Maar één enkel ding dat deugt, en dat is de griezeluitstraling van Fichtner in het begin. En zelfs dat verdwijnt dan nog.

Subtiel leuke komedie, met een grappige en voorspelbare romantische zijlijn in het verhaal. Met een heel licht ondeugende knipoog in het verder volkomen onschuldige verhaal, dat ook nog even de klasseverschillen in Engeland en de beginperiode van de emancipatie aanhaalt. Overduidelijk met veel plezier gemaakt. De af en toe wat toneelstuk-achtige benadering past prima bij de setting in het post-Victoriaanse tijdperk.

Maggie Gyllenhaal is met haar bijrol wel de ster van de film vind ik. En Hugh Dancy is ook prima.