Meningen

Ik had me zo verheugd op eindelijk weer eens een film met Geena Davis, maar deze valt erg tegen. Het acteren is best in orde, maar het verhaal deed me te veel denken aan die oude tv-serie Dennis the Menace. Jammer.

Tamelijk zoutloos actiedrama met een opzichtig psychologisch ondertoontje. Door middel van een paar heftige shootouts tracht de regisseur te benadrukken dat dit in de eerste plaats toch vooral een misdaadfilm is. Een saaie, aangehaakte verhaallijn over de opsporingsdienst van het Treasury Department gaat bij gebrek aan interessante ontwikkelingen nagenoeg in zijn geheel de mist.

Neem daarbij in ogenschouw dat volgens mij Ben Affleck andermaal niet weet te overtuigen als acteur en je hebt een spannend bedoelde film, die vergeet om spannend te worden. Het einde is helemaal aan aanfluiting. Matig.

Billy Wilder gaat op de Hitchcock tour in deze film, waarin jan en allemaal als aasgieren afkomen op “The Mountain of the Seven Vultures” waar een man vastzit in een verlaten mijnschacht. Cynische film noir —met de toepasselijke alternatieve titel “The Big Carnival”— over schaamteloos egoïsme, riooljournalistiek, ramptoerisme, manipulatie, corruptie en massahysterie. Terwijl het slachtoffer crepeert, bereikt het egocentrisch gedrag tijdens het volksfeest buiten de schacht ongekende hoogten. Sterk scenario en ook de kille rol van Jan Sterling mag er zijn.

Film heeft thematisch overeenkomsten met Fury (1936) en Mad City (1997).

Heel erg mooie film over een gevoelig onderwerp. Sober gebracht, zonder sensatiezucht of vals sentiment. Prima en met overtuiging geacteerd door Hanna Obbeek (in werkelijkheid ook de dochter van haar "filmmoeder" Johanna ter Steege) en Nils Verkooijen.

Interessant om aansluitend de KRO-uitzending over de reünie van de klas van Anke (in de film Akkie) te zien.

Eenvoudig filmpje over twee vrouwen met totaal verschillende achtergronden, die min of meer door toeval samengebracht worden en elkaars leven op een verrassende manier blijken te verrijken. Geen spectaculaire ontwikkelingen of scènes, maar een simpel, warm verhaal met Soldini’s lievelingsactrice Licia Maglietta als middelpunt en een voortreffelijke vertolking van Valeria Golino.

Worden soldaten in Amerikaanse oorlogsfilms doorgaans als helden afgeschilderd, deze film belicht dat er tijdens de oorlog in die gelederen ook dingen gebeurd zijn die het daglicht niet kunnen verdragen. Fred Zinnemann heeft het aangedurfd om daar een boeiende film noir over te maken met Robert Ryan als een enigszins sinistere wraakengel. Jammer alleen dat volgens de ongeschreven filmwetten van toen ook hier het kwaad gestraft moet worden, zodat de uiteindelijke ontknoping minder verrassend is dan hij had kunnen zijn. In de aanloop daarnaartoe is het best een spannende film.

Nogal gezapig filmpje over de romantische relatie tussen een mislukte filmacteur en een schrijfster, die op zoek is naar inspiratie. De film kabbelt langzaam voort zonder veel hoogte- of dieptepunten. Matig.

Redelijk traag, maar niettemin intrigerend rechtbankdrama dat wordt opgeluisterd door overtuigend acteerwerk van de introverte Lali Espósito (de beschuldigde) en de extroverte Leonardo Sbaraglia (haar vader). De vraag wie het dan wel gedaan heeft blijft onbeantwoord en dat geeft mij altijd een onbevredigend gevoel. Gael García Bernal heeft niet meer dan een miniem bijrolletje als talkshowpresentator.

Een hartelijke film over transgenders, een vaak vergeten groep binnen de LGBT-gemeenschap. In weerwil van de feestjes en gezellige uitjes is de onderhuidse spanning voortdurend voelbaar. Allicht geen topfilm, maar wel belangrijk volgens mij. Goed gedaan, al denkt de figurant waarnaar skinny_tie linkt daar anders over.

Aangrijpende film over de warme band die van lieverlee ontstaat tussen twee vrouwen in het hedendaagse Marokko. Aan de ene kant een stugge weduwe, die met rust gelaten wil worden en zich enkel bekommert om het welzijn van haar vrolijke dochtertje. Aan de andere kant een ongehuwde jonge vrouw, die zo snel mogelijk haar ongewenste zwangerschap achter de rug wil hebben. Een simpele recht-toe-recht-aan film, die in al zijn eenvoud de nodige impact genereert.

Een indrukwekkend regiedebuut van regisseur Maryam Touzani, dat ondersteund wordt door sublieme acteerprestaties. Van acteerkanon Lubna Azabal (o.a. Incendies) is dat geen verrassing, maar voor haar tegenspeelster Nisrin Erradi geldt dat volgens mij wel.

Een eerlijke film zonder valse sentimenten. Een prachtige acteursfilm.

Spencer Tracy, Katherine Hepburn, de “dellerige” Jean Hagen en de onvergetelijke Judy Holliday in één film; dan kan er niet veel fout gaan. Zeker niet wanneer de screenwriters met een script komen, dat een aaneenrijging is van vlijmscherpe dialogen. Dan hoeft regisseur Cukor alleen maar te registreren in plaats van te regisseren.

Een heerlijke, tijdloze film. Helaas worden dit soort kostelijke komedies niet meer gemaakt, maar wellicht hebben we daar tegenwoordig niet meer de juiste acteurs en actrices voor. Jammer, heel erg jammer.

Film over een ex-gevangene, die voor zijn resocialisatie in een gezelschap surrealistische figuren belandt. Het opzettelijk onevenwichtige verhaal is rijkelijk gevuld met absurde humor, maar daar gaat op d’n duur de lol wel een beetje vanaf. De schietgrage Ali Kazim en Ole Thestrup (de plaatselijke dokter) stelen wat mij betreft de show.

Valt over het algemeen genomen toch wat tegen.

Valt toch wat tegen, omdat het verhaal naar mijn smaak te grote sprongen in de tijd maakt en wellicht daardoor iets te veel aan de oppervlakte blijft. Dat maakt het niet makkelijk om enige empathie voor de hoofdpersonages te krijgen. Met uitzondering van Stef Aerts vind ik de acteerprestaties ook niet bepaald om over naar huis te schrijven.

Jammer, want een interessant onderwerp dat een betere uitwerking verdient.

Tegenvallende film over de paniekerige reacties van de hofhouding op het uitbreken van de Franse revolutie. Film mist diepgang en moet het doen met de fraaie verschijningen van Seydoux, Kruger en Ledoyen. Daar is op zich niks mis mee, maar het is te weinig om ruim anderhalf uur te kunnen boeien.

Minst toegankelijke film van Egoyan. Blijft er achter bij zijn andere werken zoals The Sweet Herafter, Exotica, Where The Truth Lies, Chloe etc.

Film met een Inception-achtig thema en van dat soort stripboekfantasiën ben ik geen liefhebber. Maar de romantiek zorgt in deze film voor voldoende tegenwicht. Dat geldt ook voor het acteren van Matt Damon en de uiterst bevallige Emily Blunt.

Ik heb Blunt nu in korte tijd in een handvol films gezien en volgens mij is zij een van de beste en mooiste actrices van deze tijd.

Vlotte satire over de standenmaatschappij aan het begin van de 20e eeuw. Deze romantische avonturenkomedie toont ragfijn aan hoe wereldvreemd de aristocratie in het leven stond wanneer het aankwam op improvisatie om te kunnen overleven. Noodzakelijkerwijs worden de gezagsverhoudingen daarom omgekeerd.

Tot aan het omdraaien van de rollen is het een hilarische komedie. Daarna is de film bij vlagen nog wel geestig, maar de scherpte sijpelt langzaam weg. Cecil Parker en Kenneth More vullen hun rollen op kostelijke wijze in. Sally Ann Howes en Diane Cilento (ex-mrs. Sean Connery) zorgen voor een fraai decorum in deze plezierige komedie.

Op sommige momenten aandoenlijke film over een man met nauwelijks enige levenservaring, die na het uitzitten van zijn langdurige gevangenisstraf met de nodige omzichtigheid zijn leven weer op de rails probeert te zetten. Het einde sprak mij wel aan.

Weliswaar een mooie tour-de-force van Ethan Hawke, maar geen film die lang zal blijven hangen.

Ik verwachtte zoiets als een verlaat feministisch antwoord op Un Moment d'Égarement (1977) . Maar daar waar die Franse film een luchtige komedie is over de seksuele relatie tussen een man van middelbare leeftijd en de jonge dochter van zijn vriend, is dit een serieus en af en toe te vet aangezet drama waarin de rollen zijn omgedraaid. Best het aanzien waard, maar niet erg bijzonder.

Film gaat door het leven onder drie verschillende titels: Adore of Two Mothers of Perfect Mothers. Ik ben er niet aan uit welke van de drie nou de echte titel is.

De Ardennen vormen een fraai decor voor deze psychologische thriller over een naïeve jongen en diens destructieve relatie met een schizofrene tiener. Ondanks het gedegen acteer- en camerawerk niet mijn ding.

Film geïnspireerd door de onwaarschijnlijke overlevingstocht van Tami Oldham in 1983. Voor dramatisch effect is het verhaal hier en daar aangepast. Uitgezonderd een aantal heftige momenten vind ik de film niet erg bijzonder.

Geschakeerde mozaïekfilm over een aantal problemen waaronder Afrikaanse landen gebukt gaan, zoals wildstropers en de onstuitbare migratie naar Europa. Een donker en somber verhaal met af en toe niet meer dan een sprankje hoop. De kleine Moustapha Oumarou in de titelrol is een natuurtalent, zo lijkt het.

Keihard sociaal drama over vier prostituees, die —aanvankelijk noodgedwongen— voor een ander leven kiezen, maar uiteindelijk vanwege hun verleden kansloos zijn. Naast het dramatische verhaal wordt de film, met een onvergetelijk einde, helemaal gedragen voor het voortreffelijke acteerwerk, i.h.b. van Simone Signoret en Emmanuelle Riva. Meest opvallende verschijning is evenwel Sandra Milo, min of meer een kruising tussen Sophia Loren en Gina Lollobrigida.

Het heeft er alle schijn van dat iedereen in deze dramatische komedie (of komisch drama) de automatische piloot heeft aangezet. Het duo Rose Byrne – Bobby Cannavale verdient naar mijn mening beter materiaal om mee te werken. Protagonist Nick Kroll kende ik nog niet. Volgens mij heb ik daar tot nu toe weinig aan gemist.

Saaie film over het volwassen worden van een would-be schrijfster. Er gebeurt hoegenaamd niets. Film moet het daarom vooral hebben van het charisma van Emma Roberts en daarvan heb ik in het verleden wel betere en leukere voorbeelden gezien. À propos: ik vind dat John Cusack met dit soort niemendalletjes roofbouw pleegt op zijn eigen reputatie.

Klassieke avonturenfilm, die Errol Flynn helemaal op het lijf geschreven lijkt. Mooie kleuren, veel actie, veel vaart, hier en daar een vleugje romantiek, maar vooral: leve de lol. Het is duidelijk te zien dat de acteurs plezier hadden in hun rol. Puur amusement.

“Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen”. Ken Loach laat in deze film zien dat dit oude gezegde niet specifiek Nederlands maar universeel is. Het gaat in dit geval niet over puberende tieners à la Romeo en Julia, maar over min of meer door de wol geverfde volwassenen die hun wederzijdse romantische gevoelens in de knel zien komen door de weerstand, die hun verschillende culturele achtergronden oproept.

Regisseur Loach en zijn favoriete scenarioschrijver Paul Laverty kiezen voor een genuanceerde benadering door de schuld niet eenzijdig bij de Pakistaanse familie te leggen en o.a. ook door de duidelijke tekening van de tegenstellingen binnen die familie (oudere zus Rukhsana vs jongere zus Tahara).

Het verhaal en het acteren van een stralende Eva Birthistle maken dit voor mij tot de beste van de zes Ken Loach-film, die ik tot op heden gezien heb.

Een luchtige en amusante familiefilm over een serieus probleem. De hilarische momenten en scherpe dialogen, alsmede het sterke optreden van protagoniste Krystal dragen bij aan een evenwichtig en vermakelijk geheel. Erg leuk.

Sexy romcom over een dag en een nacht uit het leven van twee jonge mensen, die beiden aan de vooravond van een keerpunt in hun leven staan. Bij toeval ontmoeten zij elkaar en de vonken slaan vrijwel meteen over, al heeft hun heftige relatie naast hoogtepunten ook een paar pijnlijke dieptepunten (o.a. de misplaatste verkrachtingsscène). Opvallend de stijlvolle wijze, waarop de seksscènes in beeld worden gebracht.

Aanstekelijke rollen van Dong-hyuk Cho (“Boy”) en de goedlachse Hyeon-a Seong (“Girl”), die er allebei appetijtelijk uitzien. Na de ontmoeting met haar barse verloofde is de keuze die “Girl” uiteindelijk maakt volgens mij niet de meest voor de hand liggende.

Geen topper, maar best aangenaam tijdverdrijf.

De eigentijdse boeken van Carry Slee over problemen, waarmee jongeren te maken krijgen zijn best interessant. Dat geldt ook de verfilmingen, die ik tot nu toe gezien (Radeloos, Lover of Loser).

In vergelijking met die twee films vind ik deze toch een stukje minder. Niet zo zeer door het verhaal, want dat is best boeiend, maar vooral door het matige acteerwerk. Hoofdrolspeelster Sem Veeger ziet er leuk uit, maar haar acteren is van een bedenkelijk niveau.