Meningen

Drama over een alleenstaande moeder, die de zorg voor haar baby niet langer kan combineren met haar werk in een nachtclub. Zij roept de hulp in van een meisje, dat kinderverzorging studeert. Dat gaat goed tot een ongelukkig incident daaraan weliswaar een einde maakt, maar dat is gelukkig nog niet het einde van film.

Een pakkend drama over beschadigde karakters, die met vallen en opstaan de weg naar boven proberen te vinden. Zoals je mag verwachten levert de film opvallend sterk acteerwerk op. Vooral de nog jeugdige Hyang-gi Kim heeft ondertussen een indrukwekkende reeks vertolkingen op haar conto staan.

Gevarieerd vierluik met als gemeenschappelijke noemer drama, beginnend met een kleine letter, van lieverlee oplopend tot een hoofdletter. De vier totaal verschillende verhalen worden kernachtig over het voetlicht gebracht door een ervaren cast (Nandita Das, Manisha Koirala, e.a.) , die over het algemeen genomen prima acteerwerk aflevert, i.h.b. Juhi Chawla (“Megha” in de gelijknamige episode).

Binnen het reguliere Bollywood-gebeuren komt deze film op mij over als een buitenbeentje. De romantiek, die in de genreaanduiding als tweede aangegeven wordt, is in deze film ver te zoeken.

Vooroorlogse klassieker, die ik ook na herziening indruk blijft maken. Deze rauwe film, gebaseerd op een autobiografie van een ex-gevangene, is in feite één grote aanklacht tegen het rechtssysteem in het zuiden van de Verenigde Staten en de mensonwaardige behandeling van gevangenen daar.

Prachtige rol van Paul Muni, die helaas niet zo erg veel films gemaakt heeft, maar die hij gemaakt heeft klinken doorgaans als een klok! Volgens mij verplichte kost voor elke filmliefhebber met een beetje belangstelling voor het verleden.

Een misdaaddrama annex wraakthriller die zichzelf de nek omdraait door al in het begin van de film te onthullen wie er achter de wraakacties zit. Wat volgt is grotendeels een kat-en-muis spel tussen de dader en de politie. Tegelijkertijd besteedt de film nauwelijks aandacht aan de jonge slachtoffers van de mensenhandel.

Niet echt slecht, maar tamelijk slordig. De ontvoering en verkoop van kinderen voor de handel verdienen een meer serieuze afhandeling.

De film sprak mij minder aan dan ik afgaande op de beschrijving vooraf verwacht had. De belevenissen van de getraumatiseerde, wereldvreemde puber onderweg zijn mooi in beeld gebracht. Inhoudelijk blijven die echter te vluchtig en te veel aan de oppervlakte om echt indruk te kunnen maken. Toch een beetje een gemiste kans naar mijn gevoel.

Choquerend relaas over de ontvoering en gevangenhouding van een jonge tiener door een zelfverklaarde profeet en diens handlangster. Het bijzondere van dit waargebeurde verhaal is dat het “live” becommentarieerd wordt door Elizabeth Smart zelf. Haar lookalike Alana Boden zet een aangrijpende titelrol neer.

Op het eerste gezicht een weinig interessante film over de ongemakkelijke communicatie tussen een in zichzelf gekeerde vader en zijn jongste dochter, die plotseling weer bij hem komt wonen. Wanneer de onderhuidse spanningen voelbaar worden, kruipt de film van lieverlee toch in je. Het psychodrama ontwikkelt zich tot een van de betere karakterstudies. Aanbevolen voor de liefhebbers van kleinschalig familiedrama.

Prachtige, bij vlagen ontroerende film met een emotierijk verhaal en indrukwekkend acteerwerk van Sean Penn en een vertederende Dakota Fanning, die beiden de sterren van de hemel spelen. Maar ook de vertolkingen van “de vrienden van Sam” klinken als een klok. Heel erg mooi allemaal.

De film is geïnspireerd door het slavernijverleden van Mende Nazer. Een verbijsterende film. Als film geen absolute topper, maar het verhaal is op zich al heftig genoeg. Daar hoeven van mij geen extra dramatische effecten aan toegevoegd te worden.

We leven in de 21e eeuw en dichter bij huis dan menigeen vermoedt komt slavernij nog steeds voor. Onverschilligheid ten aanzien van dit mensonterende probleem ook.

Mooie biopic over de carrière van Helen Reddy, geïnspireerd door haar autobiografie, die door het prima optreden van Tilda Cobham-Hervey weer tot leven gebracht wordt, ondersteund door een sterke soundtrack, gezongen door Chelsea Cullen. Ik schat in dat de "MeToo"-movement best blij zal zijn met het uitkomen van deze film.

Een op en top Amerikaanse film. Los van het antwoord op de vraag of de christelijke boodschap je wel of niet aanspreekt, is dit een aandoenlijk drama over een jongeman, die door middel van zijn muziek in staat is zich te ontworstelen aan zijn traumatische jeugd. De film bevat daarnaast heel aardige muziek. In het bijzonder de titelsong mag er best zijn. Ook de vertolking van nieuwkomer J. Michael Finley is dik in orde.

De belangrijkste leden van de crew van The World Unseen (2007) gaan op herhaling is deze film over uit de kast komen in een conservatieve omgeving. Op zich een interessant thema, maar de uitwerking schiet tekort. Ik wijs vooral op Lisa Ray, die het schmieren blijkbaar niet kan laten. Niettemin best aardig, omdat haar partner Sheetal Sheth goed voor de dag komt. En hoewel de uitsmijter inmiddels tot op de draad versleten is, blijft-ie wel verrassend.

Heerlijke thriller met alleen maar onaangename personages. Een onderkoelde Rosamund Pike speelt een glansrol en verdiende daarmee in mijn ogen terecht een Golden Globe. Het einde van de film vond ik niet erg sterk, maar daarvoor heb ik echt genoten mede dankzij de komische ondertoon en de soms verrassende wendingen.
Ik ben Dianne Wiest al in talloze films tegengekomen, maar als… gangsterbaas? Dat is volgens mij een primeur.

Trouwens, onverschrokken vrouwen lijken een trend te worden. Voor de vuist weg: Wonder Woman, Kuessipan, Sweetwater, A Girl from Mogadishu en nou deze. Ik kan dat alleen maar toejuichen. Het heldendom in filmland is veel te veel een chauvinistisch mannenwereldje..., vind ik.

Best tragisch dat een actrice als Michelle Pfeiffer in redelijk veel slechte tot middelmatige film verschijnt. Dit is daar weer zo'n voorbeeld van.

Een zwakke, chaotische film, die tevergeefs probeert grappig te zijn. De enige die een voldoende haalt is Saoirse Ronan als Michelle's dochter Izzy.

Alleen te bekijken op momenten dat je je stierlijk verveelt.

Vlotte en amusante misdaadkomedie met een ijzersterke hoofdrol van Melanie Lynskey. Buurman Elijah Wood vliegt af en toe uit de bocht, maar dat hindert niet. Een luchtige en grappige film waarmee ik mij prima heb vermaakt.

Aangename, luchtige film, die het vooral moet hebben van de sympathieke hoofdpersonages en de af en toe fraaie beelden van Schotland. The Archers (Powell & Pressburger) hebben wel betere films gemaakt, maar deze mag er zeker ook zijn in weerwil van het feit dat hij de tand des tijds niet helemaal ongeschonden doorstaan heeft.

De film opent met aangrijpende scènes over de piepjonge Lisa. Jammer dat het sentiment van dat begin niet doorgetrokken naar de rest van de film, maar vervangen wordt door een melige romcom die allengs meliger wordt.

Ik ben bang dat ik in korte tijd één Powell/Loy-vehicle te veel gezien heb. Ik vond er niet veel aan; te hoog “Theater van de Lach”-gehalte en daar ben ik niet zo van. Andermaal gaat het niet goed in het huwelijk tussen William Powell en Myrna Loy. Wendde Powell in Love Crazy (1941) nog krankzinnigheid voor, in deze film gaat het over geheugenverlies. Het is allemaal een stuk minder subtiel dan ik gewend ben, maar het kan ook zijn dat ik het duo Powell – Loy een beetje moe ben op dit moment.

Een meevaller. Ik heb het normaal gesproken niet zo op Amerikaanse high school-komedies, omdat die vaak binnen de kortste keren platvloers en banaal worden. Maar dat valt in deze film alleszins mee, afgezien van het blijkbaar onvermijdelijke macho-gedoe van een aantal sportschoolfiguren. De relatie tussen sukkel Paul Rust en bloedmooie Hayden Panettiere is zo onwaarschijnlijk, dat dit in zijn uitwerking toch tot een heel aardig verhaal leidt. Niet bijzonder, maar het aanzien best waard vanwege een aantal leuke momenten.

Vrolijke fantasie, vooral dankzij Veronica Lake die elke scène moeiteloos steelt en na Sullivan's Travels (1941) opnieuw laat zien goed uit de voeten te kunnen in komedies. Vermakelijke niet-bij-nadenken film, goed voor vijf kwartier leuk amusement.

De jongste dochter noemt haar konijntjes Jo, Meg, Amy, Beth en Laurie, een subtiele verwijzing naar de personages uit het vaak verfilmde boek “Little Women”, waar deze film ondanks de tussenruimte van zo’n 50 jaar qua inhoud, stijl en sfeer heel aardig bij aansluit. Gebaseerd op het boek van Kathryn Forbes is het een warme familiekroniek over de alledaagse problemen én de aspiraties van een Noors immigrantengezin, dat in het begin van 20e eeuw in San Francisco het fiere hoofd boven water weet te houden, omdat onder de bezielende en kordate leiding van de moeder iedereen van aanpakken weet.

Naar mijn bescheiden mening is het de mooiste film, die Irene Dunne ooit gemaakt heeft. Maar ook de vertolkingen van Barbara Bel Geddes, Ellen Corby en de vet aangezette rol van Oscar Homolka klinken als een klok. Het scheelt natuurlijk dat rasverteller George Stevens de regie voert over deze op zich eenvoudige, maar o zo treffende vertelling over het dagelijkse wel en wee van eenvoudige mensen zo’n 100 jaar geleden.

Heel lang geleden had ik de film al wel eens gezien en ik meende mij te herinneren dat ik het toen een mooie film had gevonden. Ik heb mij daarin niet vergist, ik heb opnieuw genoten. Met volle teugen.

Op het moment, dat ik er aan dacht om de film af te zetten, begon er eindelijk wat vaart in het verhaal te komen. Het tweede deel is dan ook veel mooier, dan het eerste deel met dank aan de leuke rol van Cecilia Forss. Maar er zijn wel betere films gemaakt over "Asperger".

Psychologisch drama over een vrouw, die na elke oprisping tegen wil en dank terugvalt in oude, destructieve gewoontes. Een geweldige tour-de-force van Sarah Silverman die vooral met haar mimiek indruk maakt. Een film waar je stil van wordt.

Ik vermoed dat het de filmmakers veel meer te doen was om de christelijke boodschap dan de tragische relatie tussen Jeremy Camp en zijn eerste vrouw. Op zich is dat een aandoenlijk verhaal en ook de muziek is best goed. Ieder zijn of haar ding natuurlijk maar met het christelijke sausje, dat eroverheen gegoten wordt, kan ik niet zoveel. In mijn beleving wordt de film daardoor te zweverig.

”I think it could be better.”

Die afsluitende opmerking van hoofdrolspeelster Gillian Jacobs over haar boek kun je met gemak van toepassing verklaren op deze film. Dit balanceert op een smal koord tussen drama en komedie zonder te scoren in beide genres.

Jacobs is een degelijke actrice, uitermate geschikt voor bijrollen die er toedoen. Maar ze is te licht om een film als deze te dragen.

Een biopic over een zangeres staat of valt natuurlijk met de kwaliteit van de muziek. Dat is in het geval van Whitney Houston boven elke twijfel verheven. Het verhaal is nogal vluchtig over haar teloorgang, maar ik kan niet zeggen dat ik dat erg gemist heb. Wat mij vooral bijblijft is haar weergaloze stem. Wanneer Houston haar keel openzet, blaast bij mij regelmatig van de sokken. Wat zonde dat daar voortijdig een einde aan is gekomen.

Reconstructie van de veroordeling en executie van Barbara Graham aan de hand van krantenartikelen en andere publicaties. Was zij onschuldig? We zullen het nooit weten, want de mensen, die dat kunnen weten, hebben dat geheim mee in hun graf genomen.

Heel mooie rol van Susan Hayward, waarvoor zij beloond werd met een Oscar, hoewel ik haar acteerwerk in I’ll cry tomorrow (1955) toch nog een stuk beter vind, terwijl zij daarvoor niet onderscheiden is.

De kille, zakelijke voorbereiding van de executie hakt er nogal in.

Niet erg overtuigend drama over een jongeman die –na zijn vervroegde vrijlating– contact zoekt met zijn vroegere vriendin. Die heeft inmiddels een jeugdige bewonderaar in de persoon van een scholier met een opmerkelijke hobby. Diens zuster, een oversekste nachtclubzangeres, laat haar oog vallen op de vrijgelaten jongeman.

Een kluwen verhaallijntjes die resulteert in een rommelige karakterstudie, die nergens boven de middelmaat uitsteekt.

Ik vind er niet veel aan. De film kabbelt rustig voort langs een goeddeels voorspelbare route zonder dat er verrassende dingen gebeuren. Voor een film die bedoeld is als romantische komedie, zit er opvallend weinig echte humor in het verhaal. Het is bovendien allemaal veel te deugdzaam. Ik had hier meer van verwacht.

Hoewel een beetje oubollig telt de film genoeg grappige scènes voor een dikke voldoende. Vanaf het moment dat Henri en Catharina getrouwd zijn, verliest de film stoom. De uitreis naar Amerika wordt volledig uitgemolken en is op d'n duur niet leuk meer. Menig acteur zou zich volgens mij verslikt hebben in de titelrol, maar Cary Grant komt ermee weg. Toch knap.