Meningen

Knusse romcom. Na haar sprankelende optreden in Ruby Sparks (2012) weet Zoe Kazan mij opnieuw aangenaam te verrassen. In Daniel Radcliffe treft zij een ideale tegenspeler. Het verhaal is natuurlijk zo platgetrapt als wat, maar dat doet er eigenlijk niet zo veel toe. Het is gewoon een prettige film, mede dankzij mooie opnames van Toronto met z’n dominante CN Tower en van Dublin (ideaal voor een gezellige weekendje uit).

Eenvoudig filmpje over puberende tiener, die in de strijd met haar opspelende hormonen moeite krijgt om onderscheid te maken tussen fantasie en werkelijkheid en daardoor ongewild een sociale paria wordt. Geen topper, maar best leuk om een keer gezien te hebben.

Charmante romantische film over mensen, die worstelen met hun diepste gevoelens.

Ingetogen en sober geacteerd door de twee hoofdpersonen. Sfeervol en kleurrijk in beeld gebracht met prima camerawerk én door de opvallende garderobe van Maggie Cheung.

Mooie soundtrack, met name de songs van Nat 'King' Cole passen perfect bij de sfeer.

Met de verplaatsing van het einde naar een ander land zal regisseur Wong wel een bedoeling gehad hebben, maar die is mij (helaas?) ontgaan.

Matige dramedy over drie stiefbroers (en hun respectievelijke vriendinnen), die samen een appartement delen. Afgezien van de vraag of zij het appartement zullen verkopen, gaan de dialogen eigenlijk nergens over. Een vreemd ingelaste slapstick scène maakt de film er niet beter op. Het is allemaal grappig bedoeld natuurlijk, maar meestentijds over de top. Het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven.

Typische televisiefilm, die probeert voort te borduren op het succes van Mean Girls (2004). Als tussendoortje best te pruimen. Het waargebeurde verhaal (op een high school in McKinney, Texas) is interessanter dan het acteer- en camerawerk, maar dat heb je wel vaker bij over het algemeen te haastig gemaakte televisiefilms.

Dit semi-autobiografische verhaal over de passie van een jongeman voor film maken heb ik ronduit als teleurstellend ervaren. In mijn ogen niet meer waard dan een magere voldoende. Vooral de eerste helft van de film vind ik rommelig en zwak, Steven Spielberg onwaardig. John Milton verwijst in zijn commentaar fijntjes naar Nuovo Cinema Paradiso (1988) van Giuseppe Tornatore. In vergelijking met deze film is dát een meesterwerk.

Film schetst aan de hand van een gedoemde liefdesrelatie een nogal fatalistisch beeld van het leven in de Weimar republiek in de jaren vóór de machtsovername door de Nazi’s. Ondanks het goede acteerwerk van de protagonisten Tom Schilling en Saskia Rosendahl kon de film mij niet echt bekoren. Ik vond het een (te) lange zit.

Verrassend actuele film over manipulatie en massapsychose. Zou zo maar in Nederland anno 2014 kunnen spelen. Eerst roepen wat veel mensen denken, dan gaan mensen op den duur vanzelf denken wat je roept.

Pittig debuut van Lee Remick, dat het pad effende voor een flitsende carrière met een aantal erg mooie films. Jammer genoeg is daarin veel te snel de klad gekomen.

Chaotische verzameling ongein met een handvol sterke momenten, een dun romantisch verhaaltje en veel overbodige banaliteiten. Houdt een beetje het midden tussen de Van Wilder-films en Stand and Deliver. Elyas M'Barek doet het niet slecht als protagonist, maar Karoline Herfurth zie ik toch liever in meer serieuze films.

Zwaarmoedig, weinig enerverend psychologisch drama over een onverwerkt jeugdtrauma. Een aantal nauwelijks ter zake doende scènes (o.a. Serajewo) en een herhaling van zetten dragen bij aan een veel te lange speelduur. In z’n kern is het een interessant verhaal, maar de uitvoering had mijns inziens veel puntiger kunnen zijn. Dat laat echter onverlet dat Valerio Mastandrea een topprestatie levert. Bérénice Bejo heeft niet meer dan een veredelde bijrol.

De film heeft z’n houdbaarheidsdatum wel overschreden. Daar staat evenwel tegenover dat ie mij de gelegenheid biedt om een paar van mijn filmidolen uit mijn tienerjaren, t.w. Pascale Petit (Les Tricheurs) en Mylène Demongeot (Bonjour Tristesse), weer eens aan het werk te zien. Dat is altijd aangenaam.

Een weer eens een gedegen politieke thriller, waarbij het bloed nu eens een keer niet van het doek druipt. Deed me enigszinds denken aan "All The President's Men", niet zo sterk, maar alleszins de moeite waard, zeker als je het geritsel van George W. Bush een beetje gevolgd hebt.

Een dikke 4,0.

Een inkijkje achter het IJzeren Gordijn begin jaren 80 toen de communisten nog de scepter zwaaiden in Tsjechoslowakije. De film schetst enerzijds een onthutsend beeld van het niets ontziende nastreven van sportieve topprestaties ter meerdere eer en glorie van de natie en anderzijds de meedogenloze jacht op subversieve activiteiten. Beide verhaallijnen zijn naadloos met elkaar verweven. In mijn beleving een herkenbare film, waarin de Praagse lente niet meer is dan een vaag iets uit het verleden. Het was weer een genoegen om Anna Geislerová (de moeder) aan het werk te zien.

Psychodrama over de teloorgang van een relatie wanneer een van de twee promotie maakt ten koste van de ander, die dat maar moeilijk kan verkroppen. Achterdocht, verdachtmakingen en jaloezie doen de emoties hoog oplopen en leiden schier onvermijdelijk tot een gewelddadige climax. Een prima debuut van regisseur Chloe Domont, die met Phoebe Dynevor en Alden Ehrenreich twee uitstekende protagonisten tot haar beschikking heeft.

Doorgaans zijn plotwendingen erg geschikt om de aandacht vast te houden, maar je kunt ook overdrijven. Ik ben het met filmkul eens dat de ontknoping een afknapper is, maar de rest van de film is best in orde.

Een jonge tiener –nog groen achter zijn oren– leert tijdens een vakantie aan de oevers van een afgelegen meer een meisje kennen. Met plagerig gedrag weet zij hem seksueel telkens weer uit te dagen, waardoor zijn puberale onzekerheid alsmaar groter wordt. Een mooi coming-of-age drama over ontluikende seksualiteit met een uitstekende hoofdrol van Joseph Engel. Prima regiedebuut van de Canadese actrice Charlotte Le Bron.

Ik vermoed dat regisseur Scott Mann enkel de bedoeling heeft gehad een spannende film te maken, zonder zich druk te maken over het realiteitsgehalte van het verhaal. In die opzet is hij zeker geslaagd. Ondanks de manco’s is het zonder meer een spannende en soms spectaculaire film met redelijk wat nagelbijtmomenten en twee aantrekkelijke protagonisten. Prima.

Met enige regelmaat verschijnen bij onze oosterburen films over de politieke en/of justitiële worsteling van Duitsland met het naziverleden. Vaak gaan die films over kopstukken die tijdens het Wirtschaftswunder op enigerlei wijze carrière hebben gemaakt, ongeacht hun verleden tijdens de oorlog.

Deze film past ook in dat rijtje. Hij begint wat stroperig, maar gaandeweg krijgt het verhaal meer vlees om de botten en de ontknoping is best heftig, zoals zo vaak. Een goede film, die allengs boeiender wordt.

Ik dacht zeker te weten wie de dader was (één van de twee zusters), maar ik zat er volkomen naast. Wat ik wel goed had is dat mijn zoektocht naar films met ten onrechte vergeten Hollywood-sterren —in dit geval Alice Faye— toch weer een erg onderhoudende film heeft opgeleverd. Ik heb mij prima vermaakt met dit moordmysterie, ondanks Dana Andrews (niet bepaald mijn favoriete acteur), want dat wordt meer dan afdoende gecompenseerd door de aanwezigheid van Linda Darnell...

Geen topper natuurlijk, maar voor een Bouquetreeks-verhaaltje ook weer niet vreselijk slecht al zouden een paar acteerlessen niet misplaatst zijn. Waar dat kan maakt de film dankbaar gebruik van het natuurschoon van Nieuw-Zeeland. Romantici zullen dit wel aardig vinden.

Het wapenbezit is wijd en zijd verspreid in de Verenigde Staten (misschien wel omdat veel Amerikanen zich spiegelen aan de voormalige Hollywood-cowboy John Wayne). Als direct gevolg daarvan wordt Amerika jaar in jaar uit geteisterd door een epidemie van schietpartijen op scholen en universiteiten, in winkelcentra en bedrijven.

Deze beklijvende film vertelt het trieste verhaal over de posttraumatische stressstoornis die scholieren ontwikkelen, nadat zij zo’n aanslag van dichtbij meegemaakt te hebben. Debuterend regisseur Megan Park, die zelf het scenario schreef, heeft in mijn ogen binnen de Amerikaanse context een belangrijke film gemaakt. Zij wordt daarbij geholpen door Jenna Ortega, die ondanks haar jeugdige leeftijd een volwassen rol neerzet. Al met al een film die blijft hangen.

Interessante film over een heel apart aspect van de Tweede Wereldoorlog.

Jammer dat uit de beginbeelden al blijkt, dat de hoofdfiguur de ontberingen van het concentratiekamp zal overleven. Daardoor ontbreekt het in de film goeddeels aan echte spanning.

Goed geacteerd door Karl Markovics en Devid Striesow.

Dit had best een spannende actiefilm kunnen zijn, ware het niet dat het script ─dat van toevalligheden aan elkaar hangt─ het nogal laat afweten en ook het acteerwerk het nodige te wensen overlaat. Daardoor maakt de film op sommige momenten een tamelijk amateuristische indruk. Toch wel jammer eigenlijk.

Matig televisiedrama over de kidnapping van een tiener door een gesjeesde zanger, die nu op een afgelegen eilandje zijn geld verdient met het seksueel uitbuiten van jonge vrouwen door leden van zijn kennissenkring. Het verhaal is al vele malen eerder en vooral ook beter in beeld gebracht. Toch een beetje zonde van de tijd dus.

Simplistische film die krampachtig probeert grappig te worden, maar keer op keer uit de bocht vliegt. Gewoon zonde van de moeite en de tijd. Een miskleun.

Als familiekroniek niet helemaal geslaagd, omdat het verhaal geregeld te grote stappen in de tijd maakt en daardoor nauwelijks toekomt aan het uitwerken van de diverse karakters.

Sterke rol van Vittorio Gassman, maar dat is eigenlijk geen verrassing want die is altijd goed.

Zeker niet de beste film van Ettore Scola.

Realistisch familiedrama over de impact een ongeneeslijk zieke en veeleisende vader op het leven van zijn kinderen. Een sober verhaal over moeilijke keuzes, vertwijfeling en saamhorigheid. De film bevat zeker tegen het einde een aantal ongemakkelijke, pijnlijk te aanschouwen scènes met een hoog herkenningsgehalte. Niettemin is de vertolking van de sterfscène door Jesper Christensen weergaloos.

Prachtige, ontroerende en hartverwarmende familiefilm met een fors aantal komische momenten en een sublieme climax in de radiostudio. Film gaat over een tiener, die als alle anderen droomt over haar toekomst, maar daar weinig van verwacht omdat ze thuis niet gemist kan worden vanwege de handicap van haar ouders.
Regisseur Lartigau vertelt het verhaal over echte mensen van vlees en bloed zonder enige opsmuk of valse sentimenten. Toch zullen de meeste kijkers het volgens mij niet droog houden wanneer Paula Bélier tegen het einde op pakkende wijze Michel Sardou’s “Je Vole” vertolkt. De film is in al zijn eenvoud een juweeltje met geweldige rollen van nieuwkomer Louane Emera en van gelouterde acteurs als Karin Viard, François Damiens en Éric Elmosnino. Een verademing.

Best een leuke film. Begrijp niet dat Téa Leoni tot nu toe zo weinig rollen gekregen heeft. Die stem van haar blijft je altijd bij.

Leuke actiekomedie over het gezin van een voormalige huurmoordenaar. Zijn gezinsgenoten zijn zich aanvankelijk van geen kwaad bewust wanneer zij tijdens een onverwachte vakantiereis op de hielen gezeten wordt door gangsters. De film treedt af en toe buiten zijn oevers, maar ik heb mij over het geheel genomen prima vermaakt.