Meningen

Zeer amusante film met een vlotte afwisseling van hilarische en trieste momenten en scherpe dialogen. ’n Beetje jammer is wel dat de romantische ontwikkelingen al vrij snel voorspelbaar worden.

Van de uitstekende cast springen Rachel McAdams en Luke Wilson eruit met subtiele vertolkingen.

Film is uitermate geschikt om rondom de kerstdagen te kijken, bij voorkeur samen met weerbarstige familiegenoten.

Nog een keer gekeken en een vol punt er bij.

Film over een collectieve identiteitsverwisseling in een gezin. Niet het soort humor dat ik kan waarderen, want naar mijn smaak te geforceerd en bovendien erg rommelig. Vooral de scènes met de baby en de hond ontsporen.

Dit is in feite helemaal niks. Het aantal grappige momenten zijn op de vingers van één hand te tellen en dat betreft dan vooral nog scènes met de jongelui Agron en D’Leo. Het is eigenlijk best triest dat gelouterde acteurs als De Niro en Pfeiffer tot dit soort rollen zijn afgezakt.

Aangename kinderfilm die nostalgische gevoelens oproept. Het is bij mij weliswaar erg lang geleden, maar de interactie tussen de kinderen komt mij nog steeds bekend voor. Mijn sentimentele kant vindt de ontknoping eigenlijk wel zielig. Wat dat betreft had de film een mooier einde mogen hebben, vind ik. Maar ja, berouw komt nu eenmaal na de zonde.

Chinese versie van “Fatal Attraction” (1987). Het verhaal is redelijk voorspelbaar en het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. Weinig nieuws onder de zon derhalve.

Onderhoudend drama over een mooie studente, die uiteindelijk een hoge prijs moet betalen voor een keuze die zij eerder heeft gemaakt. De tragische ontknoping voel je wel beetje aankomen.

Een heel aardige tour-de-force van de sexy Rose Chan als de escortgirl. Regisseur Kevin Chu kleurt braafjes binnen de lijntjes.

Al weer een Bollywood-productie, die indruk op mij heeft gemaakt, al vond ik de muziek deze keer iets minder dan in andere films uit India. De wending halverwege de film van een romantisch liefdesverhaal naar een actiefilm met het nodige drama, verraste mij volkomen.

Net als altijd speelt Kajol opnieuw de sterren van de hemel, al had ik haar liever gekoppeld gezien aan haar min of meer vaste partner Shahrukh Khan.

Niettemin een prima film, opnieuw met prachtig camerawerk en een vlijmscherpe montage. Maar dat is geen verrassing, want dat hebben alle Bollywood-films, die ik tot nog toe gezien heb. Volgens mij hebben ze in India wat dat betreft vakmensen te over.

Dertien-in-een-dozijn romcom, die het vooral moet hebben van de sensuele uitstraling van Sophie Marceau, want Vincent Perez bakt er weinig van. Een niemendalletje om snel te vergeten.

Doldwaze avonturenfilm met heel mooie beelden en lekkere rollen van Gérard Philipe en Gina Lollobrigida. “La Lollo” ziet spectaculair uit in deze vlotte komedie, waarin ze blijk geeft wel degelijk te kunnen acteren. Van de veel te jong gestorven Franse topacteur Gérard Philipe mag je niets anders verwachten.

Een aanrader voor wie op zoek is naar heerlijk, gedachteloos vermaak.

Tussen mijn eerste en tweede kijkbeurt zit meer dan een halve eeuw. Tussen mijn (allicht al te jeugdige) waardering van toen en van nu zit ook een wereld van verschil. Ik vind het een leuke film met hier en daar weliswaar wat haperend acteerwerk, maar dat wordt afdoende gecompenseerd door het leuke verhaaltje en het uitstekende camerawerk. Dat uitgerekend de oversekste triangelspeler de doorslag moet geven in de na-ijver tussen de twee groepen is een leuke vondst. Dat geldt zeker ook voor de twee muziekstukken, die uiteindelijk tijdens het concours wonderbaarlijk goed samenklinken. De openingsscène met de koeien is een juweeltje.
Erg mooi, erg vermakelijk. Bovendien leuk om veel oude bekenden van toneel en televisie weer eens terug te zien. Oh, die goede oude tijd toen veel nog een stuk overzichtelijker was.

Ik heb aan het commentaar van starbright boy eigenlijk niet zo veel toe te voegen. Net als in veel van zijn andere films wil of durft regisseur Xiaogang Feng niet door te pakken. Daardoor vormt de film in weerwil van alle na-ijver en achterklap in het plot een nogal landerig geheel. Geschiedkundig zal het allemaal wel kloppen, maar ook daar word je per saldo niet veel wijzer van.

Op de keper beschouwd is deze film naar een aandoenlijk verhaal van de onvolprezen Marcel Pagnol een romantisch drama. Niettemin is het lang geleden dat ik zó heb moeten lachen. Met name de vlijmscherpe dialogen, i.h.b. de kostelijke twistgesprekken tussen César (Raimu) en Honoré (Charpin), zorgden er regelmatig voor dat ik in een deuk lag. Subtiele humor van de bovenste plank. Sowieso alle reden om op zoek te gaan naar de overige delen van Pagnol’s trilogie (Marius, César).

Om het een meesterwerk te noemen is wellicht te veel eer, maar het komt wel in de buurt. De remake uit 1961 met o.a. Maurice Chevalier en Leslie Caron steekt er in ieder geval schamel bij af.

Ik heb in het verleden hooguit een twee- of drietal films van Raimu gezien. Het wordt tijd dat ik die de revue nog eens laat passeren, want Raimu is toch wel een acteur van de buitencategorie. Het zal geen toeval zijn dat Orson Welles hem destijds aanwees als “de beste acteur ter wereld”.

Tegenvallende verfilming van Marcel Pagnol’s gelijknamige toneelstuk. Er wordt op brede schaal aan overacting gedaan. Dat wordt allicht in de hand gewerkt door de ongelukkige keuze om Franse acteurs in een puur Franse film (accentrijk) Engels te laten praten. Best jammer, want op zich is het een mooi verhaal met drama, romantiek en humor. Eigenlijk zijn Leslie Caron en Georgette Anys (als haar moeder) de enigen, die een voldoende scoren. In ieder geval voor mij opnieuw de bevestiging dat Joshua Logan een erg matige regisseur is. Naar verluidt is de versie uit 1932 van Marc Allégret een stuk beter. Kijken of ik die ergens te pakken kan krijgen.

Deze film over het conflict tussen rechtlijnige gelovigen en vrijzinnige denkende mensen bouwt langzaam op naar een gewelddadige ontknoping. De 17e-eeuwse settings zien er authentiek uit, maar de inhoudelijke mengeling van drama, seks, thriller en horror kon mij amper bekoren. Dat laat onverlet dat met name Maxine Peake in de titelrol een degelijke acteerprestatie neerzet.

Hoewel ik op voorhand doorgaans niet enthousiast ben over dit soort fantasiefilms, is mijn eerste kennismaking met de verfilming van een verhaal van J.K. Rowling mij tamelijk goed bevallen. Dat geldt dan met name de aankleding en de speciale effecten, want het plot houdt niet over.

Misschien moet ik dan toch maar mijn schroom opzij zetten en een keer beginnen aan de Harry Potter-films. Wie weet, vind ik die toch wel leuk.

Heel onderhoudend drama met veel afwisseling en zeer fraaie beelden.

Best een lange zit, maar de film boeit voldoende om daar tijdens het kijken geen erg in te hebben.

Film speelt in 1957/'58. Homosexualiteit en interraciale relaties waren niet alleen toen, maar ook nu nog een probleem, want beide worden nog lang niet door iedereen aanvaard. Todd Haynes heeft daar op ingetogen wijze deze mooie film over gemaakt. Helemaal in de stijl van toen, zelfs inclusief de aftiteling. Het verhaal, de vertolking door Julianne Moore en Dennis Haysbert, de prachtige cinematografie: allemaal top. Enig minpuntje: de miscasting van Dennis Quaid. Warm aanbevolen! (geldt ook voor het commentaar van Donkerwoud. )

4*

Ik heb deze verfilming van het beroemde boek van Thomas Hardy en de versie uit 2015 vrijwel naadloos achter elkaar bekeken. Deze film wint het ruimschoots op bijna alle fronten.

Allereerst omdat regisseur Schlesinger de tijd neemt om de ontwikkelingen (met name in de karakters) op rustige wijze te schetsen. Daardoor krijgt het verhaal veel meer diepte. Het grootste verschil met de film uit 2015 zit ‘m echter in het acteerwerk. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, want met een cast met toppers als Julie Christie, Peter Finch en vooral een weergaloze Alan Bates kan er volgens mij weinig mis gaan.

Vrijwel onmiddellijk na het zien van de versie uit 1967 heb ik deze verfilming van het beroemde boek van Thomas Hardy bekeken. Het is op zich een aardige film, maar ten opzichte van de uitvoering uit 1967 schiet hij op diverse fronten te kort. Dat komt vooral omdat regisseur Vinterberg veel te gehaast te werk gaat. Door die “grote stappen, gauw thuis” aanpak is er amper plaats voor enige diepgang. Zo wordt er bijvoorbeeld nauwelijks aandacht besteed aan de relatie tussen sergeant Troy en zijn geliefde Fanny Robin.

Wat het is meest in het oog springt is echter het acteerwerk. Zonder iemand tekort te willen doen kunnen o.a. Matthias Schoenaerts en Michael Sheen in de verste verte niet tippen aan acteurs als Alan Bates en Peter Finch. Om maar niet te spreken van Tom Sturridge, die er echt weinig van bakt. Positieve uitzonderingen zijn Carey Mulligan en Juno Temple, al is die laatste veel te weinig te zien in de film. Ondanks deze kritiek toch best een onderhoudende film, maar dat kan ook moeilijk anders met zo’n mooi romantisch en dramatisch verhaal.

Gezellige romcom over een huisvrouw, die thuis telkens weer tegen onwil of onbegrip aanloopt. Zij besluit na het overlijden van haar moeder de boel de boel te laten in een poging om op een afgelegen eilandje in Kroatië zichzelf opnieuw te ontdekken. Tegen wil en dank wordt een lokale Adonis haar ijkpunt. Een heel aardige film (geschoten in een prachtige omgeving) tot het moment dat allerlei randfiguren de gang van zaken komen verstoren. Jammer.

Film over een migrantengezin dat na een scheiding van zeventien jaar (!) herenigd wordt. In de tussentijd hebben de gezinsleden ieder voor zich de nodige ontwikkelingen doorgemaakt. Naast het gegeven dat zij elkaar eigenlijk niet kennen, leidt dat ertoe dat ieder voor zich binnen het gezin terug bij "af" is. Er is een flinke dosis empathie nodig om het allemaal een beetje glad te trekken.

Een pakkend drama, waarvan de verhaallijn opgebouwd wordt vanuit het perspectief van ieder gezinslid (vader, moeder, dochter). Dat geeft extra kleur aan het verhaal. Een opvallend speelfilmdebuut van regisseur Ekwa Msangi.

Gedenkwaardige verfilming van het boek van Hemingway over de tegenspoed van een ambulancesoldaat en een verpleegster tijdens de Eerste Wereldoorlog. Zoals zo vaak in zijn films richt Borzage de focus op de hartverscheurende liefde tussen de twee. Met Gary Cooper en Helen Hayes heeft hij daarvoor de ideale acteurs. Voor Cooper betekende deze film de grote doorbraak. De kleine Hayes laat o.a. in de beklijvende sterfscène op indrukwekkende wijze zien wat ze als actrice in huis heeft. Jammer dat zij het na een handvol films in Hollywood voor gezien hield om op Broadway ongekende successen te gaan vieren.

”Based on an actual lie.“

Heerlijke goedgevoelfilm over een toch altijd teer onderwerp als afscheid nemen. Regisseur Lulu Wang slaagt er mede dankzij een vette knipoog in om het verhaal en de emoties vakkundig binnen de perken te houden.

De cast is geweldig op dreef: het plezier spat eraf. In het bijzonder Shuzhen Zhao zet als de matriarch van de familie een uitgelezen rol neer. Awkwafina, vaak toch wat bleekjes in voorgaande films, weet aangenaam te verrassen met een doorwrochte hoofdrol.

Naar mijn smaak een van de betere films van 2019.

Als misdaadkomedie misschien wel de beste in zijn soort met een absolute droomrol van Frances McDormand en fraai camerawerk van Roger Deakins. Vanwege het overvloedige bloed niet helemaal een kolfje naar mijn hand, maar niettemin een erg goede film.

Mijn kennismaking met een film uit Jordanië vertelt het choquerende verhaal over de Nakba (“De Catastrofe”) in 1948 toen Palestijnen massaal van huis en haard werden verdreven voor de Israëli’s. Vooral gezien de heftige beelden van een Palestijns gezin (inclusief een pasgeboren baby) is het niet verwonderlijk dat de Israëlische autoriteiten geprobeerd hebben de vertoning van deze film tegen te houden.

De onervaren Karam Taher zet een opmerkelijke titelrol neer als de tiener, wier droom van een mooie toekomst ruw wordt verstoord door de komst van Israëlische milities. Afgaande op de hedendaagse nieuwsberichten komt het mij voor, dat er op dit moment een Nakba 2.0 gaande is.

Heerlijke romantische komedie over een slimme boerendochter, die naar de grote stad trekt en daar bij toeval terecht komt in politieke kringen. Voor ze het weet is ze zelf in de race voor een congreszetel. Prima chemie tussen Joseph Cotten en Loretta Young, die met haar rol verrassend genoeg een Oscar in de wacht sleepte. Weliswaar een oudje, die tussen de regels door het Amerikaanse politieke system op de korrel neemt, maar nog steeds goed is voor ruim anderhalf uur luchtig en ontspannen amusement.

Spannende en sfeervolle thriller met een tamelijk morsige detective en zijn schrandere sidekick. Het verhaal zit knap in elkaar en weet dankzij de zorgvuldig geplaatste twists de aandacht van begin tot einde vast te houden. De twee actrices, die de verschillende leeftijdsversies van Kimmie spelen, stelen zonder meer de show.

Verbazingwekkend goede film over de meedogenloze mode- en modellenwereld, met een verrassend sterke hoofdrol van ex-Miss World Priyanka Chopra. Als je niet te veel wordt afgeleid door de hele stoet aan schoonheden die voorbij komt, blijkt er ook nog een prima verhaal achter deze film te zitten over niets en niemand ontziend streven naar succes. Bovendien blijkt aan de top blijven moeilijker dan aan de top komen.

Van het handvol films, die van Ghobadi gezien heb, is deze —geïnspireerd door het leven van de Iraanse dichter Sadegh Kamangar— veruit de minste. Ik vind het verhaal over de ex-gevangene, die uiteindelijk de confrontatie met zijn vrouw niet meer aandurft, veel te afstandelijk verfilmd. Er zit eigenlijk maar één spannend moment in, wanneer hij het bed deelt met de dochter van zijn vrouw. Zijn eigen dochter of toch niet?
Van de cast springt enkel Belçim Bilgin (Ask Tesadüfleri Sever, 2011; een aanrader) eruit als het hoertje tegen wil en dank. Terwijl de Iraanse en Turkse cinema overloopt van het acteertalent, doet Ghobadi een beroep op Monica Bellucci om de rol van de vrouw te vertolken. Vreemd, want ik heb die in weerwil van haar uitbundige schoonheid nog nooit op een fatsoenlijke acteerprestatie kunnen betrappen.
Ghobadi lijkt ook iets met dieren te hebben. Waar hij het eerder had over vliegende schilpadden, dronken paarden en Perzische katten, zijn nu neushoorns aan de beurt. Grappig.

Gezien de sterke bezetting een tegenvallend sciencefictiondrama over een matriarchale familie, wier leden beschikken over wel heel bijzondere paranormale vaardigheden. Aan de acteerprestaties ligt dat niet, want die zijn dik in orde. De veelvuldig vertoonde dwarrelende materies zijn daarentegen min of meer exemplarisch voor het dwarrelende verhaal. Jammer.