Meningen

Ik heb mij altijd verre gehouden van de “reality tv-shows”, omdat dat soort voyeurisme niet mijn ding is. Je zou dit een reality film kunnen noemen, een docudrama-achtig relaas over het leven aan de zelfkant van de samenleving, in de schaduw van Orlando’s protserige Disney World. Dankzij het overtuigende optreden van de kinderen —Brooklynn Prince voorop— en de mooie rol van Willam Dafoe een tikkeltje beter van Sean Baker’s voorafgaande “Tangerine”, maar het houdt in mijn ogen nog steeds niet over.

Absurde ontwikkelingen maken dit tot een komedie met een hoog slapstickgehalte. Niet helemaal mijn ding. Zoey Deutch ziet er altijd goed uit, maar het wordt zo langzamerhand tijd dat ze eens in een beklijvende film verschijnt in plaats van in al die niemendalletjes.

Vriendelijke kroniek over drie generaties vrouwen binnen dezelfde familie, die elk voor zich geconfronteerd worden met uiteenlopende problemen. De film bevat tal van ontroerende scènes zonder sentimenteel te worden. Erg fraaie cinematografie, in het bijzonder de zwart-wit opnamen over de jaren 30. Hoewel de vergelijking in meerdere opzichten mank gaat, deed de film mij bij sommige scènes denken aan het recente, al even mooie Umimachi Diary (2015).

Realistische kijk op de barre ellende van Duitse burgers, dwangarbeiders en krijgsgevangenen op de vlucht voor het Russische leger. En passant wordt de teloorgang van de Duitse aristocratie getoond. Twee aspecten van de Tweede Wereldoorlog, die niet eerder op zo’n intensieve wijze tot mij doorgedrongen waren, hoewel de film wel herinneringen opriep aan die andere Duitse miniserie Dresden (2006).

Het vleugje romantiek, dat te midden van de ontberingen hier en daar om de hoek komt kijken, zorgt af en toe voor een welkome verlichting van de dramatiek.

Dat mensen deze indringende film vergelijken met series als GTST vind ik onbegrijpelijk.

Het acteerwerk is beter dan het rammelende plot over een huwelijk dat in een apocalyptische tijd onder druk komt te staan. Het hele AI-gebeuren wordt er als modieus foefje aan de haren bijgesleept. De film staat o.a. aangeduid als thriller. Dat heb ik blijkbaar gemist. Erg matig, ondanks de aanwezigheid van Saoirse Ronan en Paul Mescal.

Een film voor liefhebbers van lekker eten, want er komen heel wat smakelijk ogende vleesgerechten voorbij. Het verhaal lijkt maar bijzaak. Protagonist Naoto doet er veelal het zwijgen toe. Zijn tegenspeler Tao Tsuchiya komt niet veel verder dan het uiten van allerlei vormen van extase over de kwaliteit van het eten. Een matige film met veel van hetzelfde.

De film, die Busby Berkeley eeuwige roem bezorgde vooral vanwege het weergaloze en toentertijd gewaagde watervalballet. Ook het slotballet over “Shanghai Lil” is uit de kunst, maar verder heeft de film weinig om het lijf. Het verhaal stelt niet veel voor en de als altijd driftige James Cagney kan mij ook in deze film slechts matig bekoren. Dan kijk ik toch veel liever naar Joan Blondell met haar geinige one-liners.

Alleraardigste en vlotte jongerenfilm tegen de achtergrond van een generatieconflict tussen super-conservatieve ouderen en high-schoolstudenten, die wel wat leven in de brouwerij willen. Hoe dat afloopt is van begin af aan voorspelbaar natuurlijk.

Hoewel de film hier en daar wat gaten vertoont, is het een aangename film met een goede soundtrack. Goed geacteerd door Kevin Bacon en Lori Singer, die jammer genoeg te weinig werk heeft gemaakt van haar filmcarrière omdat ze (te vaak ?) de voorkeur gaf aan uitzonderlijke muzikale talent (cello).

De originele versie van Footloose uit 1984 is best een aardige muziek- en dansfilm over tieners in Amerika en de generatiekloof tussen hen en hun ouders. Dit is veeleer een slappe kloon van dat origineel met een gezapig verhaaltje, een matige soundtrack en dito acteerwerk. Eigenlijk zijn alleen Miles Teller en Ziah Colon goed bezig. Over het geheel genomen toch een beetje zonde van de tijd en moeite.

Romantisch drama zoals er dertien in een dozijn gaan. De film krijgt van lieverlee een melodramatisch karakter. Dat is jammer, want zonder die stortvloed aan tranen zou het best een aardige film geweest zijn. Nu komt ie amper boven de middelmaat uit.

Vrij slappe verfilming, die Hemingsway’s beroemde boek ernstig tekort doet door zowel het politieke, alsmede het sensuele venijn weg te laten. Daardoor wordt het verhaal gedegradeerd tot niet veel meer dan een romantische avonturenfilm tegen de achtergrond van de Spaanse Burgeroorlog. Gary Cooper en een nogal zwoel gefilmde Ingrid Bergman doen hun best, maar het is toch Katina Paxinou die de show steelt als de onvervaarde Paxina.

Van de films die ik ooit gezien heb scoort deze hoog op de lijst van potsierlijke scenario’s. Het verhaal is zo lachwekkend dat het bij tijd en wijle toch nog een beetje leuk wordt. De film toont aan hoe diep de vroegere ster van Mel Gibson gezonken is.

Ik heb niks met snelle auto’s noch met autoraces. Toch heb ik erg genoten van deze film vanwege de variatie van drama, humor en spanning eromheen. De hele cast is goed op dreef, maar Christian Bale springt eruit met zijn ietwat onderkoelde invulling van een temperamentvolle autocoureur. Goh, wat kreeg ik in het tweede deel van de film gaandeweg een pesthekel aan dat Beebe personage (een mooie rol van Josh Lucas).

Naar mijn mening een van de betere film uit 2019.

Eigenlijk twee films in één met twee parallel lopende verhalen, die slechts zijdelings aan elkaar geknoopt worden. Ze hebben met elkaar gemeen hebben dat het gaat over mensen, die door anderen met de rug tegen de muur gezet worden en daardoor voor een schier onmogelijke keuze komen te staan.

Het verhaal over de taxichauffeur is het meest interessant. Zijn verleden had in mijn ogen best wat verder uitgediept mogen worden.

Vreemd dat het wat regisseur Reza Parsa betreft tot nu toe bij deze ene onderhoudende film gebleven is.

De films van Billy Wilder staan over het algemeen bij mij hoog aangeschreven. Dit is evenwel een tegenvallende romcom, gesitueerd in het zwaar beschadigde Berlijn kort na de oorlog. Het verhaal is eerder aan de slappe kant en ook het acteerwerk houdt niet over. Jean Arthur is duidelijk op haar retour, John Lund heeft altijd al moeite gehad om mij te bekoren en ook de grote waardering voor Marlène Dietrich heb ik eigenlijk nooit begrepen, al kan ik de inside joke in deze film over haar vermaarde benen wel appreciëren.

De tand des tijds is niet vriendelijk geweest voor deze propagandafilm. Met uitzondering van het prachtige Rebecca (1940) vind ik de vroege Hitchcock’s (< 1945) over het algemeen sowieso een stuk minder dan zijn latere thrillers.

Het verhaal en het acteerwerk kunnen er weliswaar mee door, maar de settings zijn opvallend pover zelfs als je rekening houdt met de tijd waarin de film gemaakt is.

Karakterstudie over twee vriendinnen, van wie de een zich fanatiek op voetballen richt, terwijl de ander ontdekt dat er meer en belangrijkere dingen in het leven zijn. Volwassen worden gaat nu eenmaal van "au". Een aardige coming-of-age film ook voor mensen, die niet van voetbal houden.

Deze film was destijds bedoeld als Fox’ ambitieuze antwoord op het gigantische succes van Selznick’s “Gone with the Wind”. De film kan die ambitie echter op geen enkele wijze waarmaken. Dat is vooral te wijten aan het armetierige verhaal over een mooie vrouw van eenvoudige afkomst, die zich in de 17e eeuw opwerkt tot minnares van de Engelse koning en al doende de liefde van haar leven telkens weer uit haar vingers ziet glippen.
Het duo Linda Darnell en Cornel Wilde mist het talent, de allure en de uitstraling van de illustere sterren Clark Gable en Vivien Leigh uit GWTW. Cameraman Leon Shamroy heeft evenwel goed begrepen dat de film vooral draait om Linda Darnell. Ik heb vrijwel alle films van de fotogenieke Darnell uit haar beginperiode gezien, maar zelden is haar oogverblindende schoonheid zo effectief gebruikt als in deze film. Vooral dát maakt dat de film ondanks zijn tekortkomingen het aanzien meer dan waard is.

De romanticus in mij heeft bijzonder genoten van dit romantische drama met prima acteerwerk en mooie muziek (vooral de duetten tegen het einde). Wijsneus Abby Ryder Fortson is werkelijk een dotje.

Ik prijs me gelukkig dat er te midden van alle geweld en horror ook nog films gemaakt worden, waarin mensen van vlees en bloed op zoek naar liefde en geluk op herkenbare wijze met zichzelf in het reine proberen te komen. Een echte verademing.

Dun verhaaltje. Film moet het vooral hebben van de twee mooie vrouwen (Kristen Bell en Mila Kunis), die er in rondlopen. En die zijn alleszins de moeite waard.

Met haar meestentijds uitbundige decolleté weet Jasmine Trinca (La Meglio Gioventù) je wel bij de les te houden, maar wat haar titelpersonage Fortunata nou eigenlijk bezielde of wilde, is mij niet erg duidelijk geworden. Gehinderd door een gewelddadige ex en door een rebellerend dochtertje struikelt ze van de ene krampachtige situatie in de andere. Al met al een nogal onevenwichtige film vind ik, die meer profiteert van de uitdagende en energieke vertolking van Trinca dan van het (rommelige) verhaal.

De romantische drama’s van regisseur Takahiro Miki stijgen zelden boven de middelmaat uit. Dat geldt ook voor deze tranentrekker met een opmerkelijk fantasie-element. De beide protagonisten doen hun best, maar ze worden in de steek gelaten door de matige kwaliteit van het verhaal. Niets bijzonders derhalve.

Het is alweer heel wat jaren geleden dat ik een hamburger van McDonald’s heb gegeten. Ik vond ‘m niet lekker. Mutatis mutandis geldt dat ook voor deze film. Het is enerzijds een informatief verhaal over hoe een rücksichtslose man zijn eigen “American Dream” waarmaakt, maar anderzijds hield ik er een vieze smaak in de mond aan over door de wijze, waarop hij dat doet. Dat laat onverlet dat Michael Keaton een gedreven hoofdrol neerzet.

Familie-eer, soldateneer. Het zijn moeilijk tastbare begrippen, waar ik weinig mee heb. Samen met een sprankje romantiek vormen zij de thema’s van deze film tegen de achtergrond van de koloniale oorlog in Soedan van Kitchener. In weerwil van de af en toe mooie buitenopnamen kwam het op mij allemaal te gekunsteld over. Matig.

Dankzij een buitengewone prestatie van de visagist is Mila Kunis haast onherkenbaar als de drugaddict in dit relatiedrama tussen een moeder (Glenn Close) en haar ernstig verslaafde dochter. Een soms rauwe en deprimerende film (geïnspireerd door waargebeurde feiten) waarin de emoties hoog oplopen. De beide protagonisten zetten overtuigende vertolkingen neer.

Absoluut waardeloos! Dat Rodriguez en Tarantino op het idee komen om zoiets te maken gaat mijn pet te boven. Bagger van de eerste tot de laatste minuut.

Leuke romcom, die gaandeweg zijn humor en spirit een beetje verliest. Een van de weinige films, waarin Andie MacDowell de kans krijgt om te laten zien dat ze goed kan acteren. Kristin Scott Thomas loopt er helaas letterlijk en figuurlijk een beetje verloren bij.

Psychologisch drama over twee jeugdvriendinnen, die langzaam maar zeker uit elkaar groeien wanneer een van de twee steeds vaker psychische problemen krijgt en de ander de druk daarvan niet meer aan kan. Geen ontspannen anderhalf uurtje, want zware kost.

Knappe thriller waarin regisseur Hathaway er goed in slaagt om de spanning anderhalf uur lang vast te houden, met dank aan de mooie rollen van Richard Basehart en Paul Douglas. Interessant daarnaast door de af en toe spectaculaire beelden vanuit de hoogte (de vallende sigaret!) en de aardige bijrolletjes van Debra Paget, Jeffrey Hunter en de debuterende Grace Kelly.