Forever (2023)

Het was weer eens duidelijk, het gaat niet meer zozeer over de film maar over wat anders. Afgezet.

Verder lezen

Karakterstudie over twee vriendinnen, van wie de een zich fanatiek op voetballen richt, terwijl de ander ontdekt dat er meer en belangrijkere dingen in het leven zijn. Volwassen worden gaat nu eenmaal van "au". Een aardige coming-of-age film ook voor mensen, die niet van voetbal houden.

Vermakelijke coming-of-agefilm, maar wel eentje waarin de personages een hoop domme dingen doen en vervolgens minieme consequenties ondervinden. Positief is dat zowel Flutra Cela als Judith Sigfridsson hun personages met verve spelen en daardoor geloofwaardige verschijningen vormen, maar het scenario van Jessika Jankert creëert spijtig genoeg weinig figuren waar je empathie voor kan voelen. De voetbalwedstrijden missen de druk, het drama weet nooit te ontroeren en de structuur springt van de hak op de tak. Een weergave van de typerend eigenwijze puberteit biedt de film wel, maar het lukt regisseur Anders Hazelius niet om de "gemene" momenten te compenseren met de gevoeligere momenten. Richting het einde voelt het amper aan alsof de film zich ergens naartoe heeft gewerkt, men die overigens klagen over de LGBTQ+ ondertoon hebben trouwens duidelijk niet verder dan een halfuur gekeken. De film gaat namelijk amper op dergelijke materie in.

Een fijne feel good film. Jammer dat de commentaren hier toch wat tegenvallen. De liefde waarmee de film door de spelers en crew gemaakt werd, spat immers van het scherm. En je hoeft echt geen vrouw, meisje of voetbalfan te zijn om dit gewoon een erg leuke film te vinden. Natuurlijk is het een en ander wat gedramatiseerd en mag onze hoofdrolspeelster wel erg veel domme dingen doen zonder daar echt voor de consequenties te moeten dragen. Maar dat geeft een goede spanning in de film waardoor het een en ander niet te zoetsappig word. Wederom een goede Scandinavische film zoals we van ze gewend zijn. Op het internet staan nog wel wat leuke weetjes over de film.