Meningen

Op sommige momenten aardige komedie, maar het melodramatische einde is er teveel aan. Nogal formuleachtig en afgezien van de verrassende twist erg voorspelbaar.

Rechtbankdrama's zijn vaak spitsvondige topfilms. Dat is deze film van Norman Jewison niet.

Zeker, de film is onderhoudend en ook degelijk gemaakt, maar het is niet een echte topper.

Al Pacino is zoals gewoonlijk goed in vorm en ook Jack Warden en Christina Lahti zetten goede prestaties neer.

Maar er ontbreekt naar mijn gevoel iets, waardoor de film minder meeslepend is dan bekende rechtbankfilms als Witness for the Prosecution, Anatomy of a Murder, To Kill a Mockingbird,12 Angry Men, enz.

Subtiel geschreven verhaal over de ontluikende liefdesrelatie tussen een jong meisje, dat vanwege haar zwakke gezondheid regelmatig in het ziekenhuis belandt, en haar montere buurjongen, die door de moeder van het meisje ingehuurd wordt. Een lieve film met prachtige plaatjes en uitstekend acteerwerk, vooral van Su-jeong Lim, die een aantal jaren later een soortgelijke rol nog eens dunnetjes heeft overgedaan in Hængbok (2007).

Het kruitvat Kashmir vormt het decor voor een “grensoverschrijdende” liefdesrelatie met dramatische gevolgen. Het is aanvankelijk even doorbijten, want de film komt maar moeizaam op gang. Dat wordt meer dan goed gemaakt in het tweede deel, waarin de geliefden tussen twee vuren komen te zitten. De psychische spanning druipt er op sommige momenten vanaf. Jammer genoeg ontspoort de film een beetje in de slotgedeelte, maar afgezien daarvan is dit een pakkende mix van drama, romantiek en oorlog.

Een fraai debuut van regisseur Shoojit Sircar. Ik heb al zijn films inmiddels gezien en kijk uit naar zijn volgende.

Mooie, sfeerrijke kroniek van de turbulente en onvergetelijke jaren '60, waarin de wereld op brede schaal kennis maakte met de alternatieve levensstijl van jongeren (o.a. flower power) en hun diverse vormen van protest. Het generatieconflict en ook de onderlinge meningsverschillen komen scherp aan het licht. Het verhaal wordt op fraaie wijze ondersteund door de lekkere muziek uit die jaren.

Ondanks (of misschien dankzij) het trage tempo een pakkende film over een hogeschool liefde, die gedoemd is omdat de geliefden nalaten hun gevoelens te uiten. Ruim twintig jaar later, tijdens een klasse reünie, zijn de wonden weliswaar nog niet geheeld, maar de wederzijdse gevoelens zijn allerminst verdwenen.
Een emotionele film, die mij in het tweede deel op talloze moment erg heeft geraakt. Dat is niet alleen te wijten aan het verhaal, maar ook aan het uitzonderlijk sterke acteerwerk van de beide protagonisten.
Wat mij betreft had de film best een andere afsluiting mogen hebben, maar misschien is het wel beter zo.

Alarmerend drama over een jonge godsdienstfanaat, die iedereen in zijn naaste omgeving manipuleert met excentriek gedrag en door hen continu te bestoken met Bijbelteksten. Een verontrustende film, die laat doorschemeren dat niet aflatende, rechtlijnige fanatici alles en iedereen naar hun hand kunnen zetten. Tegenstanders wordt het functioneren op slinkse wijze onmogelijk gemaakt.

Een film die tot nadenken stemt.

Geinige misdaadkomedie, die het vooral moet hebben van de chemie tussen Warren Beatty en de dartele springveer Goldie Hawn. De scènes in de kluis en de achtervolging door de gedupeerden zijn nogal aan de lange kant. Film had volgens mij best wat meer gecomprimeerd mogen zijn.

Zo'n typische Hollywood-komedie, die tevergeefs probeert leuk te worden. Slap verhaaltje en ook het opvoeren van een geplastificeerde Sharon Stone helpt niet echt. Meestal kan Amanda Peet zo'n saaie bedoening wel wat leven in blazen, maar zij heeft hier (helaas) maar een piepklein rolletje. Al met al zonde van de tijd.

Calendar Girls en Made in Dagenham van dezelfde regisseur zijn beide veel leuker.

Verrassend optimistische film over een terminale kankerpatiënt, die door zijn broer op sleeptouw wordt genomen voor een laatste rondreis door Amerika. Het onwaarschijnlijke verhaal komt oprecht over dankzij het voortreffelijke en overtuigende acteerwerk. Door het losse camerawerk krijgt de film (in docustijl) een authentiek uiterlijk. Ik hield een goed gevoel over aan deze dramedie en dat verklaart allicht mijn hoge waardering.

Een lange zit, maar eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik daar weinig erg in gehad heb, benieuwd als ik steeds was naar de verwikkelingen in het leven van een zorgzame vrijbuitster, een prachtige vertolking van Sakura Andō. De ontwikkelingen zijn allesbehalve spectaculair, maar boeiend genoeg om de aandacht vast te houden.

Uit het eerdere commentaar van McSavah begrijp ik dat het een familieproject geweest is. Een compliment is dan zeker op z’n plaats, want het project is in meerdere opzichten geslaagd.

Een ongetwijfeld spannend bedoelde film, die maar niet spannend wil worden. Na het eerste half uur —zeg maar na de kennismaking met de hoofdpersonages— sloeg bij mij de verveling, c.q. desinteresse bij gebrek aan geloofwaardige karakters en dito ontwikkelingen snel toe. De ridicule ontknoping met de Molotovcocktail in een bierflesje vormt eigenlijk wel een passend einde van deze matige film.

Twee van mijn favoriete acteurs in één film, dat moest ik zien. En ik heb daar geen spijt van. Het lijkt er op alsof Morgan Freeman en Paz Vega de gelegenheid aangrijpend om een soort acteerwedstrijd te houden. Wat mij betreft is de uitslag onbeslist.

Het verhaal stelt niet al te veel voor, maar dat wordt meer dan voldoende gecompenseerd door de scherpe dialogen en de mooie vertolkingen. Hilarisch bijrolletje van Kumar Pallana en een leuke cameo op het einde van het echtpaar De Vito-Perlman.

Jammer dat de film zo kort duurt.

Het aantal high school comedies dat in Hollywood van de lopende band komt is volgens mij haast niet te tellen. Meestal zijn die helaas van een bedenkelijk niveau, omdat ze volgepropt zijn met platvloerse onderbroekenlol en er lopen altijd wel een of meerdere siliconenbabes verloren in rond.

Dat is in deze film gelukkig niet het geval. Hier zit zelfs een alleszins aanvaardbare, romantische verhaallijn in én echte humor, met name van Larry Miller als de vader.

Bovendien zijn Julia Stiles en de betreurde Heath Ledger allebei goed op dreef.

Een vlotte, leuke film die lekker wegkijkt. Een van de betere in dit genre.

Een langgerekte verzameling anachronismen van miljoenen jaren geleden uitgestorven prehistorische dieren tot de bouw van piramiden met de hulp van mammoets. Gebieden uit de ijstijd op loopafstand van de tropen. Hoe krijg je het allemaal verzonnen? Daarnaast wordt het verhaal, waar geen touw aan vast te knopen valt, op knullige wijze in beeld gebracht. Kortom, een compleet misbaksel.

Ik heb de film na een uur afgezet. Ik vind het eigenlijk best knap van mezelf dat ik het nog zo lang heb volgehouden. Een film over oninteressante figuren, die weinig tot niets uitvoeren en op een vreselijke manier met elkaar communiceren. Rare mensen. Als dit het beeld schetst van het leven eind jaren ’80, dan is dat toch ver van mijn bed geweest want ik herken er niets in. Omdat ik de film niet in zijn geheel gezien heb, ken ik geen waardering toe. Op het moment van afzetten was die negatief.

Ik verwachtte vooraf een groot tranendal, maar dat valt reuze mee. Ondanks de trieste uitgangspunten is het een vrij luchtig drama met twee aantrekkelijke protagonisten, die niet te zwaar tillen aan hun lot. Geen topper, maar goed te doen.

Zwaarmoedig drama, dat uiteindelijk verzuipt in zijn eigen tranendal. Ik ben doorgaans niet vies van tragische verhalen, al dan niet voorzien van de nodige sentimenten. In deze film wordt de dramatiek door de stapeling van tragedies evenwel veel te vet aangezet. Daar komt bij dat het acteerwerk niet weet te overtuigen met als gevolg, dat je als kijker tamelijk onverschillig blijft over de onvermijdelijke afloop. Jammer.

Over het geheel genomen wel een aardige komedie met een leuk verhaal met wat geinige wendingen, maar de momenten waarop de film aan mij iets meer wist te ontlokken dan een glimlach waren schaars. Grappig dat de Spaanse veterane Victoria Abril opduikt in een IJslandse komedie.

Knappe thriller, waarin een aantal gewelddadige voorvallen op ingenieuze wijze in elkaar grijpen. Een kunstig geconstrueerde mozaïekfilm, die in weerwil van de absurde episodes en toevalligheden een spannend geheel oplevert, mede omdat het verhaal —zo blijkt van lieverlee— van achteren naar voren verteld wordt en gaandeweg alle tipjes van sluier opgelicht worden.

Zeer afwisselende korte filmpjes. Er zitten een paar juweeltjes tussen, maar de verschillen in betrokkenheid bij het centraal thema zijn wel erg groot, vind ik. Ik kom aan een gemiddelde van 3*:

Iran: hoe vertel je 't aan kinderen voor wie de wereld niet groter is dan de eigen leefomgeving? 3*
Frankrijk: waarom draait ze zich niet een keer om? 4*
Egypte: de relatie met 9/11 is niet zo sterk. 2*
Bosnië-H.: opdat we niet vergeten; ook dáár gaat het om zinloos geweld met duizenden slachtoffers! 4*
Burkina Faso: best komisch, maar valt daardoor wel uit de toon. 2*
Groot-Brittannië: Santiago de Chili, 11 september 1973!!! 5*
Mexico: nauwelijks beeld en dus heel origineel, maar best griezelig. 4*
Israël: het zou niet mogen, maar alles went. 2*
India: schrijnend. 3*
USA: vreemd en cru, maar geniaal bedacht. 4*
Japan: ??? verreweg de minste van de reeks. 1*

Verhalen en films over de economische depressie in de jaren 30 van de vorige eeuw hebben altijd mijn warme belangstelling gehad; zeker wanneer de focus gericht is op de meest kanslozen onder ons. Wat dat betreft keek ik echt uit naar deze film, maar het is niet geworden wat ik ervan verwachtte.

Het verhaal is weliswaar geïnspireerd door waargebeurde feiten, maar die maken het daarmee wel erg voorspelbaar. Er zitten te weinig verrassingen in. Zonde.

Steve McQueen is een begenadigd regisseur; daar kan geen twijfel over bestaan. Temeer omdat hij niet bang is om zware onderwerpen op te pakken. Na een hongerstaking (Hunger, 2008) en seksverslaving (Shame, 2011) nu slavernij, gebaseerd op de memoires van Solomon Northup.

McQueen gebruikt indringende beelden om dit dieptrieste, waargebeurde verhaal over het voetlicht te brengen. De wijze waarop hij bijvoorbeeld de gewetensstrijd van Solomon laat zien, wanneer die opdracht krijgt de slavin Patsey te straffen met zweepslagen, grijpt je bij de strot. Zo maar één van de talrijke onthutsende scènes. Lof ook voor Chiwetel Ejiofor voor zijn beheerste, maar overtuigende invulling van de rol van Solomon.

Het lijdt bij mij geen twijfel dat deze film bij het uitreiken van de komende Oscars in verschillende categorieën vooraan zal staan. Terecht naar mijn mening, want het beklijvende meesterwerk van McQueen heeft alles in zich om uit te groeien tot in een monument in de filmgeschiedenis.

Rampenfilm die de impact van een verwoestende tornado als achtergrond gebruikt voor het aankaarten een aantal prangende problemen in het conservatieve deel van de Amerikaanse samenleving, zoals ongedocumenteerde migranten, abortus en homoseksualiteit. Het resultaat is een film die toch wel indruk maakt. De beelden van de tornado zelf zijn beangstigend.
Meest opmerkelijke scène wanneer een zwangere tiener haar moeder vraagt om de deur te sluiten, wanneer de vader van haar ongeboren kind weggaat om water te halen.

Deze film gekeken naar aanleiding van een tip van arno74 in zijn commentaar op La Voz Dormida.
Het is een aangrijpend docudrama, dat inderdaad wat verwarrend begint. Wellicht omdat er in dat begin voor mij maar een paar bekende gezichten voorbijkomen (Pilar López de Ayala, Marta Etura). Dat maakt het aanvankelijk lastig om te bepalen wie ‘wie’ is. Al snel is het evenwel een pakkende film, niet alleen vanwege de meedogenloze repressie, maar ook door de collaboratie en ergerlijke naïviteit van sommige mensen, zoals de 'plichtgetrouwe' vader die zijn eigen dochter aangeeft.

Het is van alle tijden en het gebeurt vrijwel overal: de blijkbaar onbedwingbare drang om politieke tegenstanders en/of andersdenkenden te vernietigen. Wat dat betreft zijn wij door de eeuwen heen niet veel wijzer geworden. Het is en blijft een grof schandaal, dat mij bijzonder kwaad kan maken. Daarom zijn films als deze niet goed voor mijn bloeddruk.

Deze romantische puberfilm is een erg aangename verrassing. Naar verluidt heeft regisseur Andrey Zaytsev in de voorbereiding niet meer dan een summier script geschreven, zodat veel geëist werd van het improvisatievermogen van de cast. Wellicht dat mede daardoor de film zo naturel en spontaan overkomt. Dat is in ieder geval te danken aan het optreden van de twee jongeren, Gleb Kalyuzhny en de mooie Ulyana Vaskovich, die beiden kunnen terugzien op een meer dan geslaagd filmdebuut.

Een bijzonder leuke en onderhoudende film over een kalverliefde —inclusief de daarbij behorende schroom en onzekerheid— die herinneringen oproept aan je eigen tienertijd. Nostalgisch en mooi.

Het verhaal is een stuk beter dan de uitvoering van deze film over een lesbische relatie met een rampzalig einde. Ik denk dat het filmmakers vooral te doen is om de boodschap over same-sex relaties, die zij over willen brengen aan de Thaise overheid en het publiek.
Apinya Sakuljaroensuk is als actrice niet gespeend van enig talent. Dat geldt veel minder voor haar tegenspeelster Isabella Lete, die er met haar houterig optreden weinig van bakt.

Film speelt in Lorient (Bretagne, Frankrijk) maar is gebaseerd op een curieuze reeks zwangerschappen op de Gloucester High School (Massachusetts, USA) in 2008.

Intrigerend onderwerp, zou je denken. In dat licht is het merkwaardig dat het verhaal zo oppervlakkig gebracht wordt. Daardoor is het ondanks het redelijke acteerwerk een heel middelmatige film geworden, die niet of nauwelijks boeit. Een gemiste kans, volgens mij.

Gaite Jansen is volwassen geworden, ook in haar acteerwerk. Dat is eigenlijk het meest positieve aspect van deze merkwaardige film, die balanceert tussen een verhaal en een fantasie. Niet helemaal wat ik ervan verwachtte, maar dat komt vooral door het eendimensionale optreden van Michael Muller, die bijna anderhalf uur lang dezelfde gelaatsuitdrukking weet te gebruiken, ongeacht de omstandigheden. Jammer. Bovendien vormen hij en Gaite een wel zeer onwaarschijnlijk koppel, waarbij totaal niet duidelijk wordt waarom zij zich tot elkaar aangetrokken voelen. Enige chemie heb ik in ieder geval niet kunnen bespeuren.

Van sommige scènes had ik geen idee, wat regisseur Van Ginkel daarmee wilde, zoals de balletachtige scène met de emmers rode verf. Wel heel apart om als kijker via de soundtrack te ervaren, wat het betekent doof te zijn.

Veel geblaat, weinig wol. Film heeft zo zijn momenten, maar deze martial arts klucht is duidelijk niet mijn ding. De schaarse hoogtepunten zijn de scènes met de charmante Ok-bin Kim. Enkel voor liefhebbers van veel fysiek geweld.