Meningen

Matige film, losjes gebaseerd op de wijze waarop Miriam Weeks, studente aan Duke University, in de porno-industrie belandde om haar studie te betalen. De film kleurt keurig binnen de lijntjes van een televisiefilm en is daarmee minder spannend dan de titel suggereert.

Vrij matte film over Gary Hart, die zich in 1987 —als gedoodverfde winnaar— eigener beweging terugtrok uit de strijd om het Amerikaanse presidentschap naar aanleiding van berichtgeving in de pers over een buitenechtelijke affaire, hoewel het merendeel van het Amerikaanse publiek daar destijds vrij onverschillig tegenover stond. Hebben we dat laatste recentelijk ook niet meegemaakt?

Prima debuut van regisseur Michael Berry over de gespannen relatie tussen illegale immigranten en de autochtone bevolking aan de grens tussen de Verenigde Staten en Mexico, al tientallen jaren een hot item in die regio. Berry, die medeverantwoordelijk is voor het script, weet op handige wijze zijn eigen mening te verdoezelen door het compromis dat hij sluit tussen Roy en Miguel. Of is dat compromis een statement op zich?
Een vlot verteld, geschakeerd verhaal dat met name door Ed Harris en Michael Peña op geloofwaardige wijze over het voetlicht wordt gebracht. En ook Eva Longoria doet het tot mijn verbazing best goed als een echte “desperate housewife”. Al met al een mooie film, die mij bijzonder heeft geboeid.
P.S. En overigens ben ik van mening dat ze mensensmokkelaars moeten mij opsluiten en daarna de sleutel moeten weggooien.

Ik hoopte op een film, die zou kunnen wedijveren met All The President’s Men, maar deze film komt zelfs niet in de buurt daarvan. De speelduur wordt kunstmatig opgerekt door te veel aandacht voor het onderlinge gekibbel van het Frost-team en door de ingelaste commentaren van een aantal betrokkenen, als ware het een documentaire.

Net als in The Queen maakt Michael Sheen van zijn personage een schertsfiguur en dat komt de film niet ten goede. Frank Langella daarentegen speelt een heel overtuigende Nixon. Het is vooral zijn verdienste dat het eindoordeel toch nog redelijk positief is.

Naar verluidt een sequel van Histoire d'O (1975). Een rommelige film over het gedwongen verblijf van een jonge vrouw in een smoezelig bordeel. Heeft letterlijk en figuurlijk niet veel om het lijf. De secundaire verhaallijn over Chinese jongeren in verzet tegen westerlingen past voor geen meter bij de rest van het verhaal. Niet best.

Interessante film over de laatste 24 uur uit het leven van Oscar Grant, die in de Nieuwjaarsnacht 2009 doodgeschoten is door een blanke agent. Toeval? Mwa, ik denk het eigenlijk niet. Wie in de gelegenheid is om wat langer in Amerika te verblijven, zal in de kranten zien dat dit soort incidenten redelijk frequent voorkomt; gelukkig niet altijd met dezelfde tragische afloop, maar toch. (Niet alleen daar trouwens: denk aan Rishi Chandrikasing op station Den Haag Hollands Spoor.)

In dit pamflet toont nieuwkomer Ryan Coogler een jonge man met al zijn goede wil en al zijn tekortkomingen. Eigenlijk is Oscar Grant redelijk doorsnee, voor wie je niet of nauwelijks empathie kunt krijgen. Dat maakt dat het beeld van de uren voorafgaand aan het fatale incident tamelijk saai zijn. Des te heftiger is het slotakkoord.

En toen? Ze deden een plas en lieten alles zoals het was.

Merkwaardig verhaal over gesloten gemeenschap, vol mensen die nooit het achterste van hun tong laten zien. Film lijkt af en toe wat weg te zakken, om dan weer door te stomen naar een volgende ontwikkeling. Vooral de scenes in het café zijn heel mooi, maar eigenlijk weet ik niet goed wat ik er mee aan moet.

Knap geconstrueerde film. Na een schokkend begin ontwikkelt zich een psychologisch drama dat verpakt is in een niet alledaags misdaadverhaal. Sommige ontwikkelingen zie je wel aankomen, maar hier en daar weet regisseur Ye Lou toch met een verrassing tevoorschijn te komen. Soms voegt handcamerawerk iets toe aan een film, maar in deze film heb ik dat veeleer als tamelijk storend ervaren.

Vanwege de synopsis verwachtte ik zoiets als een Duits equivalent van Mes Chères Études (2010, met Déborah François), maar dat valt enigszins tegen. Gegeven het feit dat het verhaal gebaseerd is op de autobiografie van de ex-studente Sonia Rossi, mist de film verrassend genoeg diepgang. Afgezien van een paar leuke scènes —zoals de cunnilingus-scène in de collegezaal— kabbelt het verhaal rustig voort zonder echt dramatische ontwikkelingen. Het is allemaal redelijk braaf en gewoontjes.
Protagoniste Svenja Jung ziet er overigens leuk uit; dat weer wel.

Een pittige film met een geschakeerd verhaal over hogeschoolstudenten, die het niet voor de wind gaat. Een film met twee verhalen, die slechts losjes met elkaar verbonden zijn. Inhoudelijk behandelen de beide verhalen totaal verschillende thema’s. Het beste deel van de film betreft een buitenechtelijke relatie tussen een getrouwde vrouw en een student, die uiteindelijk via een video-opname openbaar gemaakt wordt op het internet met alle gevolgen van dien voor de betrokkenen. Het andere deel, dat feitelijk helemaal los staat van het eerste verhaal, gaat over schrijnende armoede en verwaarlozing.
Al met al een film waar je niet vrolijk van wordt, maar die niettemin boeit van begin tot einde mede dankzij het prima acteerwerk van de hele cast.

Bijzonder traag psychologisch drama over een man van middelbare leeftijd, die jaren na de oorlog zijn trauma's nog steeds niet verwerkt heeft. Had heel pakkend moeten zijn, maar is dat merkwaardig genoeg niet, tot het moment dat zijn tweede vrouw zijn aantekeningen gaat lezen. Ik had hier meer van verwacht.
Volgens informatie op Wikipedia heeft de voorproductie van deze film zeven jaar geduurd! Het is er niet aan af te zien.

Docudrama over de kernramp van Fukushima als gevolg van een tsunami. De film richt zich vooral op het feit dat dankzij de onbaatzuchtige inzet van het personeel de totale ondergang van het centrale deel van Japan werd voorkomen. Dat in zo’n situatie de emoties hoog oplopen lijkt mij logisch. De film sluit af met een passende waarschuwing over de kracht van de natuur.

Interessant misdaaddrama over een psychopaat, van wie je als kijker nooit goed hoogte krijgt. Imamura laat in deze film, die eruit ziet als een docudrama, sowieso veel ter vrije interpretatie over. Vooral boeiend vanwege een handvol onverwachte wendingen. De symboliek van de “bevriezende slotscène” is mij helaas ontgaan.

Een draak van een film, maar dat vind ik van vrijwel alle komedies met Jim Carrey.

Die moet het altijd hebben van gekke bekken trekken en ander overdreven gedoe.

Er zijn volgens mij meer enerverende baantjes dan het samenstellen van een woordenboek. Het gezapige karakter daarvan is terug te vinden in de lome sfeer van deze film. Allicht met het oog op de box office wordt Aoi Miyazaki van stal gehaald voor een piepklein, romantisch subplotje dat overigens amper uitgewerkt wordt. Hoewel de protagonisten elkaar nauwelijks gesproken hebben —althans in beeld— klinkt plotseling: ”Ik hou van jou.” “Ik ook.” En dan zijn ze getrouwd. Hoezo? Volgens mij werkt dat zo niet, in ieder geval niet bij mij.
Al met al een tegenvaller, waarbij ik gaandeweg moeite kreeg om de ogen open te houden.

Hoewel Audrey Hepburn haar best doet om de meubelen te redden, is deze film als musical niet erg geslaagd door de weinig aansprekende muziek en liedjes. Bovendien een kinderlijk verhaaltje en Hepburn en Fred Astaire vormen wel een zeer onwaarschijnlijk liefdespaar. Ik ben een echte Hepburn-fan, maar deze film vind ik toch een van haar minste.

Tragikomedie over een gezin, dat op zijn kop gezet wordt door de thuiskomst van de oudste dochter, die opgezadeld zit met de nodige psychische problemen en obsessies. Een boeiende film over karakterverschillen, c.q. botsende persoonlijkheden.

Naast het verhaal maken het camera- en acteerwerk deze film meer dan de moeite waard. Een innemende rol van Hiromi Nagasaku als de bedeesde en slaafse schoonzuster. Het is trouwens niet de eerste keer dat zij mij opvalt, zie: Youkame no Semi [a.k.a. Rebirth] (2011).

Ik vrees dat mijn gebrekkige kennis van Japanse cultuur mij parten speelt bij de beoordeling van deze film. Allicht dat ik daarom niet onder de indruk van deze film, noch van het verhaal, noch van de uitvoering. Ik associeer cheerleading toch vooral met acrobatische jonge vrouwen in sexy pakjes. Mijn fout waarschijnlijk, want de cheerleading in deze film lijkt daar in de verste verte niet op.

Economische vooruitgang kent niet alleen maar winnaars. Links en rechts vallen er ook slachtoffers, zoals in deze film over een schippersfamilie door Yamada ragfijn uit de doeken wordt gedaan. Wonderlijk om te zien hoe het lossen van de stenen in zijn werk gaat.

Ik was aangenaam verrast door de stemmige muziek. Mijn vierde Yamada film in twee dagen. Nu maar eens wat anders opzoeken.

Fritz Lang heeft een aantal erg goede thrillers gemaakt, maar dit is zeker niet zijn beste. Met deze film probeert hij zijn eigen succes van de spannende film M (1931) over massahysterie nog eens over te doen. Hij slaagt daar niet helemaal in en dat komt vooral door het matige middenstuk, waarin Joe Wilson op wraak zint en door het brave Hollywood-einde, dat zich al lang van te voren aankondigt.

Niettemin best aardig om te zien, vooral vanwege Sylvia Sidney (haar films zijn heden ten dage helaas erg schaars) en een wat tobberige Spencer Tracy. Dit had ten tijde van deze film nog een lange weg te gaan om de sterrenstatus te bereiken, die hij na de oorlog terecht veroverde.

Erg mooie karakterstudie over een oversized veertiger met een gouden hart, die vanwege zijn uiterlijk een jojo-relatie heeft met de mensen, die hem dierbaar zijn.

Complimenten voor regisseur Dagur Kári (daar wil ik meer van zien) en voor Gunnar Jónsson, die op overtuigende wijze een zodanige invulling geeft aan de titelrol dat je als kijker bijna automatisch empathische gevoelens ontwikkelt.

P.S. line dancing is een probaat middel om contractarme mensen uit hun isolement te halen.

Ik weet niet goed wat ik met deze film aanmoet. Allicht omdat ik hiervoor niet de juiste antenne heb, komt het geheel bij mij nogal gekunsteld en zweverig over. Ik weet niet of dat ook de bedoeling is. Maar het moet gezegd, de film telt een aantal mooie scènes, die mij aanspreken (gedrieën op de waranda, het sterfbed). Ook de scherp geschetste tegenstelling tussen het rustieke dorpje en de lawaaierige miljoenenstad kan ik wel waarderen. Dat geldt een stuk minder voor de skinny dipping tegen het einde. Dat levert weliswaar fraaie, artistieke plaatjes op, maar het verband met de rest van de film is mij niet duidelijk. Dat zal wel aan mij liggen. Jammer dan.

Psychologisch coming-of-age drama, dat te veel aan de oppervlakte blijft daar waar met name in de relatie van Bianca met de vergane glorie acteur enige diepgang wel zo aardig zou zijn geweest. Het is nu een wat voortkabbelend verhaal zonder veel hoogte- of dieptepunten. Dat de mooie Chileense Manuela Martelli zich zo vaak helemaal bloot moet geven, is in de film weinig functioneel en volgens mij enkel bedoeld voor het stimuleren van de box office.