The Front Runner (2018)

Vanaf 15 november in de bioscoop (Sony Pictures Releasing, via Universal)

Trailer geplaatst

Degelijke politieke film, ik was heel de tijd boeiend en aandachtig aan het kijken.

Je verschiet er in feite niet van dat er zoveeel van die mannen overspel plegen, je bent soms lang alleen, al die vrouwen die u willen en dan heb je er die echt trouw zijn en je hebt er die dus hun vrouw bedriegen. De democraten doen hun best haha, remember den Bill, bij den Bill van bil.

Hier bij ons deed Bart Somers het ook.

De reden wrm ik geen hogere score geef is omdat ik bepaalde zaken niet genoeg uitgewerkt zag, van bepaalde zaken had ik toch wat meer willen zien en horen. Ik ga geen details verklappen, bekijk de film en mss kan zal je weten wat ik ermee bedoel.

Zeker een aanrader en aangename film om naar te kijken, net niet genoeg om het een topfilm te noemen.

Vanaag in de sneak gezien. De film laat de laatste 7 weken zien van de gedoodverfde kandidaat voor het Presidentschap Gary Hart in 1988. Hij pist naast de pot met Donna Rice,de journalisten komen hier achter hij trekt zich terug en Bush Sr. word in 1989 de nieuwe 41ste president. Meer verteld de film niet en spannender is het niet geworden. Leuk voor een zondagmiddag als je echt niets te doen hebt maar eerlijk advies is, snel vergeten.

Niet echt bijzonder. Het centrale thema aangaande een overspelige presidentskandidaat was in de jaren tachtig wellicht een hot item in de US, maar de ervaren regisseur Reitman(maker van toch sterke drama's als Juno en Up in the Air) kan dit keer niet de scherpte opbrengen om ons duidelijk te maken waarom dat eigenlijk zo was. Nauwelijks karakterisering, van Hart zelf(een onopvallende Jackman) kom je behalve zijn vermeend avontuurtje nauwelijks iets te weten, waardoor het bijna onmogelijk is om je in zijn situatie te verplaatsen en de identificatie met het verhaal voor de meeste kijkers achterwege zal blijven. Reitman kiest er dit keer liever voor om aan te tonen hoe virtuoos hij scènes in elkaar kan zetten, want de film bevat nogal wat massa scènes waarin veel mensen onder toezicht van een wild zwenkende camera nogal druk lijken te doen, allemaal zonder dat het iets wezenlijks toevoegt. Een kleiner, meer intiemer portret van deze man ware echt beter geweest. Nu kijk je naar de zoveelste film over gretige journalisten op zoek naar pakkend nieuws, maar dit keer wordt dat niet meer dan een hoop gedoe over niets. Toch een kleine voldoende want ik heb me niet verveeld, maar kwalitatief goed is toch wat anders.

Tikkeltje saai, zoals hierboven iemand al zei, deze ben je snel vergeten.

Ik kende deze man niet, verhaal is best interessant idee hoe het gegaan is maar word een tikkeltje saai gebracht.

Vrij matte film over Gary Hart, die zich in 1987 —als gedoodverfde winnaar— eigener beweging terugtrok uit de strijd om het Amerikaanse presidentschap naar aanleiding van berichtgeving in de pers over een buitenechtelijke affaire, hoewel het merendeel van het Amerikaanse publiek daar destijds vrij onverschillig tegenover stond. Hebben we dat laatste recentelijk ook niet meegemaakt?

Aardige film over een presidentskandidaat die door de media belaagd wordt als hij een buitenechtelijke relatie blijkt te hebben. Een wat onevenwichtig eerste gedeelte waarbij het ook wat lang duurt voordat het echte verhaal begint. Daarna zijn er wel een aantal goeie scenes over o.a. de werking en invloed van de media. Sommige zaken hadden echter wat beter uitgewerkt mogen worden.

Had hier meer van verwacht, maar wellicht valt er over de degelijke maar saaie Gary Hart weinig meer te vertellen dan de affaire met Donna Rice. Jason Reitman had beter een film over Donna Rice kunnen maken.

2,5*

Helemaal mee eens. Die muntjes telefoons en de jaren 80 decors zijn een welkome afleiding in deze oerdegelijke film, die nergens verrast.

Niet waargebeurd, maar 10x spannender en interessanter: The Ides of March (2011)

Het grappige is dat men dat vreemdgaan vooral op moraliteit gooit, maar eerlijk gezegd dat zou me als kiezer niet boeien. Wel of die persoon chantabel is, maar eens de affaire is uitgekomen is dat ook niet meer het geval. Het hele probleem wordt dan ook nooit heel erg overtuigend gebracht (allicht een andere tijd ook) en de hele film is wat makjes. Het verhaal is goed en helder verteld, maar de beeldvoering is nogal saai, Jackman heb ik ook weleens met meer vuur zien spelen en hoewel de aankleding prima is gaat dat tijdsbeeld nooit echt leven. De film is niet slecht, maar weet ook vaak genoeg niet de aandacht erbij te houden. 2,5*.

Reitman lijkt een film te willen maken over de mediatisering van de politiek, maar blijft veel te veel hangen in het verhaaltje van Hart. Dat boeit gewoon erg weinig, of je moet extreem veel interesse hebben in de zijlijnen van de Amerikaanse politiek.

Toch een regisseur die doorheen de jaren z'n schwung is kwijtgeraakt.