Adam (2019)

Vanaf 23 juli 2020 in de bioscoop (Cinéart Nederland)

Te zien op IFFR.

Adam | IFFR

Mooi hoor, een film met een warm hart en goed geacteerd.

Af en toe een tikkeltje traag, maar zeker vermakelijk om naar te kijken.

Mooie beelden, mooi licht, met dank aan Johannes Vermeer (Het Melkmeisje)

Prachtig en boeiend verhaal. Warm, empatisch, schitterend gefotografeerd (schilderkunst) en met 2 (eigenlijk 3 als ik die kleine schoonheid meetel) prachtig acterende vrouwen. Aanrader.

Mooie film over vrouwenrechten en emancipatie in Marokko. Goed geacteerd en mooi geschoten. De film doet wat hij moet doen maar meer ook niet. De film verloopt helaas volstrekt voorspelbaar. Maar geeft ook een mooi inkijkje in een totaal andere cultuur.

Eens met de meneer hierboven. Best aardig, maar weinig verheffend.

Er wordt goed geacteerd, de film mist alleen net dat beetje extra en wordt daardoor nergens echt interessant. Een film die ik helaas over een paar weken alweer vergeten ben.

Maryam Touzani schreef twee prachtige vrouwenrollen en hoofdrolspeelsters Nisrin Erradi en Lubna Azabal schitteren dan ook in dit kleine, maar indrukwekkende drama over twee vrouwen die om verschillende redenen met zichzelf in het reine moeten komen. De hoogzwangere Samia [Nisrin Erradi] probeert in Casablanca werk en onderdak te verkrijgen maar krijgt steeds nul op rekest. Ook bakker en alleenstaande moeder Abla [Lubna Azabal] weigert Samia aanvankelijk onderdak te bieden, maar laat zich mede door haar dochter Warda [de ontwapenende Douae Belkhaouda] toch overhalen om Samia bij haar te laten overnachten. Hoewel ze benadrukt dat het slechts voor één nacht is maakt Samia zich meteen zeer nuttig in Abla's bakkerij. Samia's gerechten gaan als warme broodjes (!) over de toonbank en daarom mag Samia toch wat langer blijven. Terwijl Warda er regelmatig in slaagt om Samia op te vrolijken, lijkt ook Alba voorzichtig uit haar schulp te komen.

De ontwikkeling van de relatie tussen de twee vrouwen is volstrekt geloofwaardig dankzij het uitstekende spel van de hoofdrolspeelsters. Touzani's keuze om voedsel te gebruiken als motief in het plot is origineel en zal menig culinair liefhebber doen verlangen naar een recept of op zijn minst een bezoek aan een Marokkaans(e) bakkerij op restaurant. Touzani rekt de finale teveel uit maar bewijst wel dat ze met beperkte middelen een indrukwekkende film kan maken.

Ik weet uit ervaring dat Marokko weliswaar maar op een paar uur vliegen van Schiphol ligt maar dat de cultuurshock niet groter kan zijn: in Marokko is de kleding, de kleuren, de waarden, de cultuur, kortom alles anders. Deze film weet sfeervol die ‘andere’ cultuur weer te geven: het oogt allemaal heel exotisch en tegelijk heel oud-Hollands zoals inderdaad bij Vermeers Melkmeisje. Het is het sterke punt van de film, want het verhaal is weinig bijzonder en de film is traag zodat het verder behoorlijk saai is. De titel verwijst natuurlijk niet alleen naar het kind maar ook naar het patriarchaat die in de film fysiek niet aanwezig is maar die wel alles bepaalt.

Ik heb misschien de clou gemist maar houdt ze het kind of niet?

Mooie film in klein decor.

Dit drama eens bekeken en het was niet mis. De cast deed het goed en kwam wel overtuigend over. Het verhaal was eenvoudig, maar toch de moeite waard.

Verder zag het er goed uit, de moeite om eens gezien te hebben.

Weer een goed inzage hoe achterbaks de marokkaanse / islamitische cultuur is en hoe vrouwen er tweederangsburgers zijn. Reken maar dat het in het echt en andere landen nog erger is, want één en ander wordt wel verbloemd hier door de linkse makers. In het echt was de zwangere vrouw er slechter afgekomen, vrees ik.

Aangrijpende film over de warme band die van lieverlee ontstaat tussen twee vrouwen in het hedendaagse Marokko. Aan de ene kant een stugge weduwe, die met rust gelaten wil worden en zich enkel bekommert om het welzijn van haar vrolijke dochtertje. Aan de andere kant een ongehuwde jonge vrouw, die zo snel mogelijk haar ongewenste zwangerschap achter de rug wil hebben. Een simpele recht-toe-recht-aan film, die in al zijn eenvoud de nodige impact genereert.

Een indrukwekkend regiedebuut van regisseur Maryam Touzani, dat ondersteund wordt door sublieme acteerprestaties. Van acteerkanon Lubna Azabal (o.a. Incendies) is dat geen verrassing, maar voor haar tegenspeelster Nisrin Erradi geldt dat volgens mij wel.

Een eerlijke film zonder valse sentimenten. Een prachtige acteursfilm.

Maryam Touzani oogste verdiend respect met haar innemende film waarin toch weer eens wordt aangehaald hoe wet, godsdienst en cultuur de vrouw in een achterop gestelde positie brengt.

Beide vrouwen - wat knappe vertolkingen - ondergaan dit fenomeen tenvolle, maar het is vooral in het geval van ongehuwd moederschap dat menselijk, liefdevol gedrag onmogelijk wordt gemaakt en er alleen maar twijfels, pijn en drama overblijft.

Deze film is als een schilderij van Vermeer (het werd al vaker gezegd dus het valt op) en lijkt er qua beeldvoering ook op. Tot in de details prachtig.

Mooie en bemoedigende film over drie vrouwen die elk hun eigen zorgen hebben.

Samia, ongehuwd, hoogzwanger, wil na de bevalling haar kind onmiddellijk afstaan.

Abla, jonge weduwe, voor wie het leven niets ander biedt dan haar bakkerij en de zorg voor haar dochtertje.

Maar ook Warda, 8 jaar oud, die bij een introverte en moedeloze moeder moet opgroeien.

Heerlijk hoe het verhaal groeit van een koude, harteloze ontmoeting tot een warme, helpende band tussen de twee volwassenen; en hoe het jonge meisje daar haar aandeel in heeft.

De camera speelt voortdurend in op de gezichten, toont emoties; smart, droefenis, hoop, vreugde, geluk en ongeluk. En toont uitmuntende actrices.

Een extra pluim voor de jongste van de drie; wat een realisme, wat een enthousiasme.

Was me ook niet duidelijk. Op IMDb lees ik ergens iets van 'een open einde'...

Na het geweldige Le Bleu du Caftan (Film, 2022) was ik benieuwd naar het andere werk van regisseur Maryam Touzani. Ook in deze Adam werkt ze samen met de Belgische actrice Lubna Azabal waarvan ik alweer onder de indruk was. Hier speelt ze een soortgelijk personage. Hardwerkend een eigen zaak runnen, maar gebukt onder een sociaal drama. Ze komt vervolgens erg stuurs en gesloten over.

Toch weerhoudt dit haar niet om na veel twijfels de zwangere en verstootte Samia onderdak te bieden. Wederom een erg indrukwekkend sociaal drama waar de actrices je dicht op de huid zitten. Er wordt een intens en erg authentiek beeld geschapen met een camera die er dicht op zit. Het puike acteerwerk doet de rest.

Erg genoten van deze film en een aanrader voor wie van arthouse houdt. Fijn ook steeds om die kleine lokale lekkernijen de revue te zien passeren. Die arbeidsintensieve bol spaghetti was bijvoorbeeld erg gegeerd onder de klanten. Leuke bijpersonages ook zoals die man Slimani die zot loopt van Abla. Het einde lijkt inderdaad geen duidelijk beeld te geven wat er verder gebeurt. Volgens mij houdt ze het, maar vertrekt ze. Er zijn volgens mij voldoende signalen om weer te geven dat de band tussen haar en haar kind te groot is om het nog te laten adopteren.

PRACHTIGE film!!! maar ik vond wel dat er geen klik met de 2 vrouwen. Abla was altijd boos. Misschien haar laatste scène waarin ze speelde; wat lief. Ik heb een aangename avond gehad..