Meningen

De film begint nog best spannend, maar daarna is het een saaie bedoeling waarbij het verhaal roet in het eten gooit. De nadruk ligt op een uiterst voorspelbaar en clichématig uitgewerkt highschool verhaaltje waarbij Bay zich van zijn slechtste kant laat zien. Tegen de tijd dat de climax aanbreekt is het allemaal allang niet meer boeiend.

Rudd speelt een irritant karakter die toch de sympathie zou moeten afdwingen van de kijker, dit wil niet lukken. Het gebrek aan humor help dan ook niet. Verder speelt Segel wel een leuke rol en is Jones niet irritant als vrouw die natuurlijk niet blij is met alles. Dat levert hier geen tenenkrommende scenes op, wellicht een omgekeerde redenatie, maar in dit genre is dat een pluspunt.

Matige actiefilm. Na het aardige door Lundgren geregiseerde The Mechanic stelt deze film weer teleur. Het verhaal is erg matig, zeker de uitwerking met zijn vrouw bedroevend de manier waarop ze weer samen komen en de vele actiescenes kunnen dat niet redden.

Het verhaal leent zich prima voor een vermakelijke, zelfs spannende film. Dat komt tot op bepaalde hoogte ook wel uit de verf, toch had er wat meer in gezeten. Turing z'n karakter en relatie met zijn collega's en vriendin is niet echt overtuigend uitgewerkt. Het belang van hetgeen hij mee bezig is wordt pas echt goed duidelijk als de film is afgelopen. Dat was in het echt ook zo, maar voor de insiders natuurlijk niet. Hier had wat meer mee gedaan kunnen worden.

Matige film in lijn met de Griekse oudheid SF films van de laatste jaren. Vanuit visueel oogpunt zijn sommige actiescenes best aardig, verder valt er weinig positiefs te melden. De cast is matig, karakters slecht uitgewerkt en het verhaal voorspelbaar.

Redelijke SF film met een aardige hoofdrol van Sinise en een vermakelijk verhaal. De opbouw naar de climax is prima gedaan en de climax zelf is ook wel aardig. Dat de film low budget is kun je wel merken en wat betreft originaliteit scoort de film ook niet zo hoog. Desondanks een vermakelijke film en tot het einde blijft boeien.

West weet meestal wel wat van een film te maken, ook al het script erg slap is. Zo ook hier. Het verhaal is erg zwak, maar de acteurs zijn goed (meevaller van Travolta, die best een aardige rol speelt) en Taissa Farmiga valt na The Final Girls weer positief op. De dikke knipoog werkt best goed, al is het soms onduidelijk of het serieus of grappig is bedoeld.

Sfeervolle film met een aardige rol van Jones, al is zijn rol weinig verrassend meer. De setting, muziek en de vertolkingen zijn belangrijker dan het verhaal. Weinig mis mee en het kijkt lekker weg, toch kent de film wel wat zwakke momenten (vooral met die acteur). Er had wel wat meer in gezeten en de vertolking van Jones is wat pretentieus, maar desondanks een prima film.

Het is niet de grootse film die het wil zijn. Het verhaal komt niet lekker uit de verf door de manier waarop het verteld wordt, de vertelstructuur voegt niets toe. Daarnaast blijven de personages te oppervlakkig en is de voorspelbare verhouding tussen kapitein en eerste stuurman voorspelbaar. Het gegeven dat een walvis het op hen gemunt heeft wordt niet overtuigend gebracht, wat het verhaal natuurlijk ook wel onderuit haalt. De vele special effects zijn vaak lelijk, jammer dat er zo veel naar terug wordt gegrepen.

Het drama ligt er af en toe wat dik bovenop en Jones doet wat aan overacting maar het werkt wel. Hij draagt de film en zorgt tevens voor de nodige relativering. De film blijft dan ook tot het einde aan boeien.

Het uitgangspunt is best aardig maar de uitwerking is vrij triest. Er zitten te veel onlogische scenes in bijvoorbeeld de reden waarom die meid overstag gaat, tegen einde is de logica zo ver te zoeken dat het weinig meer boeit allemaal. Probleem is ook wel dat er totaal geen chemie is tussen de hoofdrolspelers. Sowieso zijn de karakters totaal leeg; Will treurt niet eens om zijn moeder die overigens erg melodramatisch en vergezocht om het leven komt.

Goed bedacht verhaal, prima uitgangspunt maar niet echt sterk script. Het idee dat iemand zo vol van zichzelf is en denk overal mee weg te kunnen komen, zelfs als hij zijn collega's een handje helpt, is leuk bedacht en zeker niet ondenkbaar. Jammer is dan dat zijn collega's worden weggezet als imbecielen en de rol van de maîtresse ook niet zo sterk is.
De film blijft een beetje hangen totdat de climax komt, welke dan wel weer sterk is hij bereikt het ultieme: de misdaad opbiechten en er dan nog mee wegkomen.

Alles wat het eerste deel zo leuk maakte werkt hier averechts. De karakters zijn ineens irritant en veel te serieus, de actie en special effects zijn 13 in een dozijn en de humor komt niet uit de verf. Daarbij is het verhaal onzinnig, niet spannend en eigenlijk gewoon saai. Daarbij neemt de film zich veel te serieus! Hemsworth speelt een waardeloze hoofdrol (wat een saai acteur!) en dan is het wachten op het einde van de film, die dan ook nog een opening naar de vervolg laat. De bezoekersaantallen hebben die opening wel weer gedicht. Gelukkig.

Na de eerste twee niet echt sterke maar wel vermakelijke delen is dit derde deel wederom niet sterk. Daarnaast is het helaas ook niet vermakelijk. Het lijkt alsof niemand er zin in had, de scriptschrijvers en regisseur voorop.

De film begint al matig en nergens wordt het interessant. De kunsthistorische vondsen en raadsels zijn naar de achtergrond verschoven en wat overblijft is suffe Jason Bourne praktijken. De locaties zijn daarnaast matig in beeld gebracht, hebben ze uberhaupt wel gefilmd in de Dom in Florence?

Het verhaal had best wat potentie en het idee over overbevolking is niet bizar, maar wordt hier wel als iets krankszinnigs gebracht (lekker zwart/ wit allemaal). Ik begrijp dat de climax flink is verkracht t.o.v. de boeken; ik geloof het meteen.

Film zoals we die al wel vaker hebben gezien, soms ook heel goed. Deze film blijft achter op het gebied van karakterontwikkeling. Wat gedoe met het gezinnetje, een partner met wat probleempjes en wat twijfel; meer dan het even benoemen zit er niet in. Wat we wel hebben is een vermakelijk verhaal dat vlot verteld wordt en Cranston, die een prachtrol speelt.

Wat onevenwichtige film waarin Damon een goede rol speelt maar het materiaal het toch soms in de steek laat. Het simpele verhaal heeft net niet genoeg te bieden waardoor de film toch wat tekort schiet. Bovendien blijven de karakters erg oppervlakkig, terwijl er genoeg tijd was om daar wat meer aandacht aan te besteden. Toch is de benadering leuk en de sfeer alsmede de rol van Damon maken het toch nog de moeite waard.

Eindeloos voortkabbelende film die nooit interessant wordt en vaag is om het 'vaag zijn'. Phoenix speelt een goede rol, dat zeker, verder komen er allerlei (semi) bekende acteurs opdagen die alleen maar afleiden. Ook als je het instinctieve gevoel van een verhaal willen volgen los laat is er geen bal aan, heel anders dan bijvoorbeeld bij Inland Empire (van Lynch). Die film is al helemaal niet te volgen, maar wel interessant! Kortom, het probleem is niet dat het wellicht niet goed te volgen is, de 'ervaring' waar het om zou moeten draaien is de ervaring van bijna 2.5 uur verveling.

Duidelijk een toneelstuk dat hieraan ten grondslag ligt. De setting, in een kamer, is echter niet beperkend. Het verhaal wordt goed opgebouwd en steeds komt er een nieuw konijn uit de hoge hoed. Prima cast ook, waar een dergelijke film natuurlijk ook zwaar op leunt. Jammer is wel dat het best voorspelbaar is en de climax uiteindelijk een sof is. waarom alle moeite als de politie er toch aan te pas gaat komen?.

Slaapverwekkend vervolg op het ook al niet sterke eerste deel. Woodley speelt haar karakter voor zover dat mogelijk is met nog meer treurnis. Daarnaast kan het verhaal totaal niet overtuigen en wat er gebeurt is niet boeiend, wat ook wel moeilijk is gezien het uitgangspunt al niet sterk is.

Het ligt er enorm dik bovenop allemaal; de rollen van DeNiro (de goedheid zelve) en Hathaway (bitch met een klein hartje) maar ook de typische cliche bijrollen. Dan het verhaal, als sprookje had het misschien gekund, maar nu is het vaak tenenkrommend zeker wanneer ze samen in dat hotel zijn en bij elkaar in bed gaan liggen; bizar eigenlijk.
Toch is de film vermakelijk en fijn om naar te kijken. DeNiro en Hathaway maken er op een of andere manier toch wat moois van. De chemie is zeker aanwezig. Leuke knipoog naar de moderne social media wereld en bovenal in alle opzichten sympatiek. Bijna een 'guilty pleasure'.

Wilson en Vaughn zijn niet uit te staan in deze slappe en voorspelbare komedie. Een inkijkje bij Google is op zich wel leuk, maar de heren weten het, samen met de scriptschrijvers, aardig is verknoeien.

De karakterontwikkeling van de stuk voor stuk zielige karakters is tenenkrommend. De humor werkt niet, tot soms aan plaatsvervangende schaamte aan toe (bijvoorbeeld in de stripclub), en de film duurt ook nog veel te lang.

Nolan weet wederom een originele en erg knap uitgewerkte film af te leveren waarin over iedere frame is nagedacht. Het is duidelijk dat Nolan een verhaal om het ‘ruimteverhaal’ heeft bedacht omdat hij er anders niet mee weg zou komen. Dit krijgt soms bijna de overhand en kent iets te veel gelikte karakters waar we ons allemaal mee moeten kunnen identificeren, dankzij de voortreffelijke cast is dat niet heel erg. Nolan wil toegankelijke films maken en kiest hier bewust voor.
De ‘theoretisch natuurkundige’ inslag lijkt voor de leek erg science fiction maar is voor de kenners (niet ik) niets nieuws. De relativiteitstheorie kent wat open eindes en daar wordt gretig gebruik van gemaakt, op het einde misschien iets te gretig.
Het zoveel als mogelijk gebruik maken van echte decors werpt zijn vruchten af en cinematografisch is de film om je vingers bij af te likken. de verwikkelingen rondom het karakter van Damon zijn voorspelbaar.

Matige cast, slechte dialogen, voorspelbare verwikkelingen en cliché karakters staan tegenover vermakelijke, soms zelfs spectaculaire, actiescènes. Hierdoor is de film best vermakelijk, maar zeker niet meer dan dat.

Werderom een uitstkende film van Eastwood; met zijn conventionele regiestijl is dit een verademing tussen de veelal flitsende films die we tegenwoordig zien. Alles is tot in de puntjes verzorgd, inclusief de montage. Dit laatste zie je terug in de prachtige rugbyscenes.

Het verhaal concentreert zich op de denkwijze van Mandela en hoe hij deze in de praktijk brengt middels het rugby. Er wordt verder weinig tot niets bijgehaald behalve wat achtergrond informatie, hierdoor blijft het overzichtelijk en lukt het om richting het einde spanning op te bouwen. Zijn ideeën zijn bijzonder inspirerend en dat komt perfect naar boven in deze film, wat erg knap is. Het uitgebalanceerde verhaal, Eastwood's goede regie en het fantastische acteerwerk zijn hier verantwoordelijk voor.

Je moet met deze film best wat geduld hebben aangezien het tempo laag ligt en er bovendien feitelijk weinig gebeurt. Je zit constant te wachten tot de film doorschakelt naar een wat hoger tempo, tot het einde blijft dit uit. Door de kijker constant in het ongewisse te laten, je weet tenslotte dat er iets niet klopt, wordt spanning wel opgebouwd. Helaas wordt dit deels teniet gedaan doordat de film te lang blijft hangen in dezelfde versnelling waardoor je het wellicht niet echt meer interesseert.

Het draait in deze zoveelste post apocalyptische Netflix film veelal, of bijna uitsluitend, om de personages. De film begint best aardig dankzij het gegeven en de setting is prima, na verloop van tijd moeten de personages wel wat te bieden hebben, maar dat blijkt niet het geval. Dat er dan nog een semi spannend slot aan moet met geforceerd dramatische wending voegt ook niets toe.

In de slechts 2 weken dat deze film in de bios draait moet je er snel bij zijn. Goede stoelen zijn dan wel een vereiste voor een film die, met reclames en pauze ruim 4 uur duurt (de Lux in Nijmegen is wat dat betreft dan geen aanrader).
Gelukkig begint de film goed met een scene die meteen de aandacht pakt. Zodra de jongere versie van Sheeran in beeld komt valt wel de CGI op. In vergelijking met de 'niet CGI' cast springt Sheeran eruit. Dit is echter beter dan een andere acteur de jongere rol laten spelen en je moet tenslotte wat. Echter in de bewegingen, hoe klein ook, valt het stramme lijf (overigens niet slecht voor bijna 80'ers) wel op. In de veelbesproken afros scene van de groenteboer is het zelfs pijnlijk om te zien. Misschien dat een bioscoopscherm dit issue nog vergroot.

Het verhaal wordt rustig en boeiend verteld en met de regie en cast zit het meer dan goed. Zodra Pacino zijn intrede doet komt er meer dynamiek in het verhaal dankzij de energieke, typische Pacino rol waar zijn overacting wel past bij de flamboyante Hoffa. In zijn dialoog scenes krijgt Pacino alle ruimte en pakt die dan ook met verve. Dit levert ook wel wat memorabele scenes op. Wat opvalt is dat de CGI bij Pacino veel beter uit de verf komt dan bij De Niro en ook wel Pesci.
De rol die Pesci speelt is overigens het meest complex en hij doet dat fantastisch. De Niro heeft wat dat betreft een rol die veel saaier is en waarbij de diepgang toch wat ontbreekt, maar vult dit verder prima in. Omdat hij veruit de meest fysieke rol speelt is het lastig over het 'leeftijdsprobleem' te stappen bij hem. Overigens jammer dat Keitel zo weinig te doen kreeg.

Netflix heeft Scorsese de vrije hand gegeven, wat toe te juichen is natuurlijk, maar de lange speelduur is niet helemaal nodig. Normaal had een filmstudio ingegrepen. De climax duurt te lang zonder Hoffa is de sjeu eruit en aangezien de vader / dochter relatie niet helemaal uit de verf komt is dat ook niet zo boeiend. Daarbij had ik ook niet echt met Sheeran te doen, meer met Hoffa en Bufalino. Zodoende gaat de film als een nachtkaars uit.

Vermakelijk vervolg met veel humor en een flinke vaart. Alles in ondergeschikt aan de actiescenes en dat is soms wel wat storend, bovendien is de humor soms wat misplaatst en haalt soms ook de spanning uit de scenes. Wat daarnaast tegenvalt is de relatie tussen Stark en Potts, na 3 films blijft het erg oppervlakkig en verder dan bezorgdheid van Potts en flauwe grappen van Stark komen we niet. Gelukkig maakt de actie veel goed en Downey speelt met verve, ook de overige cast is goed waarbij Pearce veel plezier heeft in zijn vermakelijk rol.

Matige film met sommige aardige scenes, maar ook veel slappe scenes. Sowieso is de rol van Mara erg matig en wat Giamatti hier doet is al helemaal een raadsel. De bijzonder overdreven actiescenes slaan nergens op. Verder oogt de film goedkoop en het einde is matig.

Typische voortkabbelende Allen film die lekker wegkijkt en hier en daar best scherp is, maar toch, zeker t.o.v. zijn eigen film, originaliteit en humor mist. De cast is sterk, ook Stone speelt weer een goede rol. Soms lijken de acteurs dialogen meer op te lezen dan dat ze deze echt vertellen, wat met Allen z'n dialogen wel in meer films gebeurt.

De film is niet verrassend maar desondanks wel sterk. De setting is mooi en de cast is goed, al blijven de karakters wel erg oppervlakkig. De extra 'Franco' laag geeft de film wel wat diepte, maar hier wordt verder maar weinig mee gedaan.

Geslaagde horrorfilm die wat uit de toon valt door het bespottelijke gegeven, dat zich uitstekend leent voor een komische insteek, maar juist erg serieus wordt gebracht. De suburb setting is sterk en Monroe doet het aardig. Op een gegeven moment heb je wel zoiets van 'snap je het nu nog niet' en blijft de film even wat haperen. Echt eng wordt het niet, wel best spannend. Denk overigens wel dat een komische insteek beter had gepast, maar ligt ook weer (te veel) voor de hand misschien.

Klassieke feelgoodfilm die duidelijk aan de wieg gestaan heeft van vele andere films. Stewart speelt zijn rol als te doen gebruikelijk met verve en het zoetsappige verhaal werkt mede daardoor prima. Het verhaal is wel wat traag richting de climax, de vrij lange speelduur breekt de film dan wel wat op.