Meningen

Het heeft wel een hele fikse aanloop nodig, maar okay point taken.

Onlangs kwam deze film voorbij in een discussie over vrouwen in de film met name dus in de regie en daar werd geconcludeerd vrouwen moeten meer horror maken. Ten eerste bestaat het horror-publiek voor 50% uit vrouwen (really?!!) en vrouwen zouden er ook meer gevoel voor hebben (body horror) en The Babadook was daar dus een fijn overtuigend staaltje van.

Qua body horror valt het overigens flink tegen en ook het monster is maar matigjes overtuigend zeker als het fysiek in beeld is en toch gaat de film op een gegeven moment goed werken, want inderdaad zit er iets herkenbaars in. Niet dat ik dat zou weten want wij hebben vreselijk lieve kinderen die altijd heel rustig zijn, nooit 's nachts gaan rondspoken en altijd lief doen wat je ze vraagt.

Qua regie adviseren we die vrouwen dan wel even het niet zo bleekjes qua beeld te laten zijn, het is cinema, dan moet je een beetje afwijken van puur registreren, anders kunnen we net zo goed naar de plaatselijke toneelvereniging, maar qua insteek zit het helemaal goed hier al moet je dan even blijven hangen tot zo halverwege de film.

Toch behoorlijk sterke Greenaway in de gebruikelijke overdadige decors.

Toneelstuk uitgevoerd voor publiek en een enkele maal duiken we de coulissen in of horen we de acteurs met elkaar spreken en het theater zelf en het publiek is al net zo bont als het toneeldecor dat ook groter is dan ooit in een theater zou passen.

Verhaal zelf gaat over een maagdelijke geboorte zo'n 1600 jaar na Christus en dit kind worden ook magische krachten toegedicht waardoor de moeder in conflict komt met de kerk.

I Had Too Much to Dream Last Night van The Electric Prunes over de begintitels!

Ik zit rechtop!!

Helaas wordt het vervolgd met een nogal TV-film aanvoelend horror-werkje.

Okay dat bloed door de sprinkler-installatie was leuk, maar dat je van 13 jaar in coma liggen borderliner wordt was nieuw voor me.

En verder zijn de kills ook niet zo heel creatief.

Zijn wat linkjes met tijdsgenoot A Nightmare on Elm Street en waarschijnlijk voornamelijk gemaakt om daar wat op in te haken.

Matig horrorwerkje.

Waarschijnlijk al niet het beste boek dat King ooit geschreven heeft en dan een TV-film-versie van bijna 3 uur. Dat is echt een te lange zit en na het eerste half uur dacht ik echt van pfff we moeten deze ellende nog helemaal uit gaan zitten ook. Dan begint er toch nog iets van een verhaal en dan zitten we weer in zo'n dorpje ergens in Maine waar ook nog een vloek een rol in speelt. Dan zijn we nog wel benieuwd hoe dat dan precies ziet met die vloek allemaal, maar echt veel soeps wil het niet worden.

Voltreffer met typische Spaanse slag (als in Almodovar, Medem, Luna....) vermengt met generalísimo Franco, El Lute, de aanslag op Carrero Blanco en een heleboel invloeden van buitenaf King Kong, Hitchcock, The Joker, Süskind, Kojak...nou ja kijk goed naar de begintitels en je ziet er nog wel wat voorbijkomen.
Eerste helft van de film is een redelijk realistisch (sort of) circusdrama over twee clowns die verliefd zijn op dezelfde vrouw en dan zo halverwege buigt de film zich om naar een bizar soort van Gotham City.
Magnifiek meesterwerkje.

Wel eens een hap droge muesli gegeten?

Dat is ongeveer te vergelijken met het kijken naar deze droge literatuur-verfilming.

Gekeken naar aanleiding van bovenstaande positieve kritieken. Ik verwachte dus zoiets als "De Klompenboom" of "Kaos". Wat kreeg ik? Een film vergelijkbaar met al die kurkdroge zonder enige visie van de regisseur gemaakte Nederlandse films.

Alleen geschikt voor mensen die "Blonde Dolly" of "In De Schaduw Van De Overwinning" briljante films vinden.

Ook Italiaanse regisseurs (normaal een door mij zeer gewaardeerd filmland) blijken ook gewoon dezelfde fouten te kunnen maken als hun Nederlandse collegas.

Voorlopig slechtse film die ik gezien heb in 2009.

Helaas te sentimenteel allemaal. Op een soort zelfde manier die veel Italiaanse neo-realistische films zo onverteerbaar maakt. Het zorgt ervoor dat de film niet hard genoeg aankomt.

Mooiste is nog het liefdesverhaal (tsja dat dan weer wel) tijdens de reis. En natuurlijk het prachtige zwart-wit-camerawerk.

Als geheel wat magertjes.

De horror mogen we hier toch wel even met een korreltje zout nemen, al hebben we natuurlijk te maken met de wraak van een ter dood veroordeelde misdadiger, die voor zijn executie aankondigt dat iedereen die ervoor gezorgd heeft dat hij veroordeelt is, zeer binnenkort zal sterven ... en dat gebeurt ook. Scotland Yard mag het gaan uitzoeken. Uit de begin jaren 60 zeer populaire Edgar Wallace serie. Wel aardig, maar waarschijnlijk overmorgen al weer vergeten.

Sorry, dit vond ik helemaal niks, soort van amateuristische variant op Gus van Sant's Elephant.

Even kijken onze hoofdpersoon had de school willen opblazen maar was vergeten explosieven te gebruiken...mag het weer proberen op school, maar blijkt niet meer zo populair bij z'n mede-scholieren en wordt door de drama-leraar gevraagd een hoofdrol te spelen in een toneelstuk over z'n daad....

Film wordt nergens boeiend en lijkt voornamelijk gemaakt als film met discussie na.

Productiewaarden doen ook nog eens denken aan TV-film-niveau.

Ik begrijp de overwegend positieve reacties op de film niet zo....zal aan mij liggen, maar gaat bij mij hoog scoren bij de slechtste films die ik dit jaar zag.

Een bank in een stacaravan en dan een overval waarbij de hele bank geroofd wordt!!! ... klinkt als een fantastisch idee voor een seventies-film, jammer dan het dan helemaal verprutst wordt door een soort van humor die in 1974 al oudbakken was.

Nogal onsamenhangende mengeling van MK-ULTRA, nummerstations, Hunter S. Thompson, H.P. Lovecraft, nagespeelde video-footage en veel belicht met de zaklamp in het donker scenes.

Allemaal goedbedoeld, maar de regisseur slaagt er niet in er iets zinnigs van te brouwen.

En maar weer één voor de grote gemiddelde horror-hoop.

Met The End of Summer wist Ozu mij te betoveren...en al z'n andere films die ik heb gezien waren op z'n minst boeiend, maar hier slaat toch de verveling toe.

Paar mooie scenes, maar het verhaal is te veel door de tijd ingehaald, te saai.

Heel jammer dat Ozu dit zelf z'n mooiste film vond, mij kon het niet boeien.

Zeer aangename verrassing uit de Japanse New Wave van eind jaren zestig.

De sfeer is die ongeveer van Jean Genet's "Onze Lieve Vrouw Van De Bloemen".

Concurrende travestieten, misdaad en subcultuur spelend rond de Genet-bar.

Een joint wordt in real-time gerookt en er wordt gedanst en gestript op heavy psychedelische Japanse rock en als dan één van de dames voor de camera haar topje uittrekt sta je verbaasd als daar een mannenlijke torso tevoorschijn komt.

Ook een aantal vrij pittige sexscenes (op z'n Japans dus zonder geslachtorganen).

Diverse stijlen van filmen komen voor in de film.

Uitermate aan te raden voor diegenen die wat hebben met de wat minder gangbare films en één van de beste films in het travestie/transgender-genre.

Meesterwerk!

Ziet er allemaal hartstikke kek en hip uit en we zien liever Jane Fonda in sexy pakjes, dan dat we ooit nog terug willen denken aan Sean Connery in het al even geflipte Zardoz. Flash Gordon was dan net weer leuker. Stripverfilming, leuke decors en pakjes, maar spannend of grappig wil het allemaal net niet worden. Paar leuke scènes, maar daar red je geen film mee.

Helemaal niet verkeerd deze claustrofobische horrorfilm, die ook qua verloop nog wel redelijk origineel te noemen is. Vanzelfsprekend komen er wel wat clichés voorbij ... tsja het afgelegen hutje in het bos zagen we al eerder en natuurlijk schrik je de helft van de tijd meer door de crescendo's op de soundtrack dan dat er daadwerkelijk wat te schrikken valt, maar we bleven tot het einde geboeid.

Mooi gefilmd, goed geacteerd, voldoende spanning en verrassing, enige mate van originaliteit, meer mag je van een eigentijdse horror ook niet verwachten.

Na drie seizoenen "The Walking Dead" had ik het wel even helemaal gehad met die zombies, maar kijk hier hebben we toch nog een erg geweldige variant: soort van droogkomische humor, waarbij de zombies grotendeels op de achtergrond blijven.

Gemaakt als onafhankelijk filmpje door de twee hoofdrolspelers, maar het ziet er allemaal behoorlijk professioneel uit.

Het schijnt echt niet mogelijk te zijn om in de VS een film te maken zonder er allerlei romantische en sentimentele zijlijntjes in te gooien...nou ja, de rellen in 1999 rond de bijeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie in Seattle, op zich een prima onderwerp voor een film.

Wat betreft het linkse karakter van de film, ja is duidelijk, zij het dan wel bij de pacifistische kant, de anarchisten komen er bepaald niet goed van af of zijn agent provacateur.

Dat er sprake is geweest van politiegeweld en niet al te handige beslissingen van bovenaf is ook duidelijk, alsmede dat de WTO tot op heden niets heeft gedaan voor de minder rijken op Aarde.

Film weet maar matigjes te overtuigen en alleen bij de aftiteling krijgen we iets van revolutionair elan, misschien nog aardig voor jongeren om een beetje een idee te krijgen hoe zo'n wat uit de hand lopende demonstratie verloopt en wat je kan verwachten van de politie.

We zijn beland op een soort conspiracy-Wikileaks-achtige site en daar vinden we een verslag met originele beelden van de gebeurtenissen van 4 juli 2009 in het plaatstje Chesapeake Bay.
Een door de autoriteiten stilgezwegen uitbraak van een dodelijke en bloederige plotselinge uitbrekende besmetting. Tja, qua verhaal hadden ze hier goud in handen, maar dit verslag met found footage maakt meeleven met personages bijna onmogelijk.
Afgezien daarvan bevat het wel genoeg tempo, scares en gore.
Outbreak meets Humanoids from the Deep meets The Blair Witch Project.

Fikse tegenvaller van regisseur Christoffer Boe, die schijnbaar in z'n penopauze zit en meent dit over z'n kijkers heen te moeten storten. Film zou dan nog gered kunnen worden door z'n visuele aanpak, maar ook daar kunnen we weinig positiefs over melden. De interessante fragmenten klinken als echo's van David Cronenberg.

Jager Lockhart heeft aantal personen uitgenodigd die allemaal wel eens een weerwolf zouden kunnen zijn in een typical British Agatha Christie-achtige horrorfilm nog opgeleukt met de nodige technische snufjes.

Lekker vlot filmpje wel, niet echt eng of bloederig, wel uitermate onderhoudende whodunnit.

Het klokje waarbij je een halve minuut de tijd hebt om te raden wie de weerwolf is, is wel het hoogtepunt van de film (en ik had het niet goed geraden).

Briljant!!! Geen plot, geen dialogen ... puur en alleen door de magie van de cinematografie en een de gebeurtenissen duidende voice-over bereikt deze actievolle en vreselijk enge film de toppen der filmkunst.

Een door razernij bevangen Tor Johnson gooit met een steen, politiemannen beschieten compleet onschuldige burgers vanuit een helikopter en dan die prachtige rol van die moeder die de hele film werkeloos toe staat te kijken in de berm. Een 2,1 op de IMDB, dan weet je wel genoeg!

Tempo had iets hoger gemogen en we krijgen af en toe wat Codo-associaties. Verder tamelijk onzinnig, maar bij vlagen vermakelijke nonsens. Slachtoffer waarover het meeste wordt gerouwd: het servies!

Toch wel een heel apart filmpje en ondanks het feit dat de hoofdpersoon een 6-jarig meisje is waarschijnlijk niet erg geschikt voor kinderen.

Van het idyllische leven in The Bathtub krijgen we maar heel kort iets mee, want een orkaan vernietigd alles ... voor Hushpuppy lijkt haar universum zelfs letterlijk in te storten.

Blijft gelukkig ver uit de buurt van weeïg new-age-gevaar, film steekt flink met de poten in de grond en lijkt een anti-autoritair appel voor vrijplaatsen voor hen die niet in het systeem passen.

Mooi portret van oude volkscafeetjes in België.

Denken wij Nederlanders natuurlijk meteen aan Simon Carmiggelt - Overal waar een traan langs een bar biggelt.

De uitbaters zijn oud, de klanten zijn oud en versleten, af en toe nog een oude alcoholist, stoere verhalen, hele ware levenswijsheden, melancholie, wachten op de dood...

Mooie sfeer, ontroerend, een lach en een traan.

En alles in mooie bruintinten gefilmd.

Leuke Disney-film hoor! Wij hadden vroeger een 8mm-filmpje met een bizarre voetbalwedstrijd tussen dieren en met een mens als scheidsrechter, jarenlang naar op zoek geweest en dat blijkt een stukje uit deze film te zijn! Wordt zelfs nog overtroffen door de invasie van Engeland. Musical stukjes, live/animatie, hekserij en machinegeweren en met name het oudste jongetje is nogal een beetje lastig kind. Verouderde, tegenvallende Disney? Ik vind dit toch wel hoogst vermakelijk en zelfs erg leuk gemaakt. Iets minder zoet ook dan de meeste Disney-films.

De beruchte Willem Ruis-flop. Overigens niet zo heel veel slechter dan wat er verder aan films werd geproduceerd in Nederland en België. Ruis acteert niet slechter dan de rest van de cast, maar geloofwaardig wordt het nergens.

De uiteindelijke wraak-scène is dan wel weer zo briljant Rambo-style en vloekt zo met de rest van de film dat ik me kan voorstellen dat het publiek hier in een complete stuip ging tijdens de galapremière in het Tuschinski. Volgens Langs de Lijn-collega Koos Postema één van de treurigste avonden uit het leven van Ruis, die meteen doorhad dat het een genadeloze flop was geworden.

Blijft een vreselijk moeilijk genre die comedy, hier hebben we welgeteld 3 x moeten lachen en de rest kende ik al in één of andere variant, miste een goede timing, was te flauw of miste compleet het doel.

Enigszins voorspelbare Bucket List-achtige verhaaltje hielp ook al niet goed mee al lijkt de doelgroep hier voornamelijk een wat mannelijker publiek en wordt het sentiment weggelaten.

Het verhaaltje rond Carl en z'n vroegere liefde Miranda was nog wel leuk, maar die twee andere broers kon ik weinig mee.

En Gdzijdank niet de verwachte gay-interest-film, maar een film over Ewan McGregor die zich schoorvoetend in een nieuwe relatie begeeft vlak na het overlijden van zijn vader.

Flashbacks naar de laatste jaren van het leven van z'n vader die als 75-jarige nog als homoseksueel uit de kast kwam en naar Ewan's jeugd in 1955.

Redelijk wat tijdsprongen in visueel ook erg goede film.

Een film met zeker een aantal hele mooie scènes, maar ook heel veel saaie, tobberige stukken die de film onnodig saai maken. Het lijkt een beetje op Haneke en Reygadas. Ik ben best benieuwd naar een volgende film van deze regisseuse, maar dit is het nog net niet. En het feit dat het bij vlagen nog wel redelijk briljant is maakt het eigenlijk nog wat frustrerender dat het als geheel niet weet te overtuigen.

De meester van schmalz en kitsch: Michael Douglas als een overtuigende Liberace in zijn nadagen vanaf 1977. Een door HBO geproduceerde oorspronkelijke TV-film die echter net zo veel kwaliteit heeft als hun series...terecht in de bios dus.

Geweldige decors en ook met een geweldige Matt Damon als Liberace's nieuwste assistent, secretaris en lover.

Het rolletje van Rob Lowe is vrij klein, maar plastisch chirurg Dr. Startz maakt ook wel een lekkere foute indruk.

Enige minpuntje is dat mijn favoriete Liberace-quote er niet in zit, op de vraag van een journalist wat hij er van vond dat zijn muziek als kitscherig en klef werd beoordeeld door de serieuze pers: "I cried all the way to the bank".