Meningen

Overtuigende Nederlandse film (tv-film voor de AVRO dacht ik) die er positief uitschiet tussen de rest van de magere Nederlandse filmproduktie.

Er blijken hier ook nog goede verhalen te vertellen zijn zonder dat er meteen weer naar WO2 gegrepen moet worden.

Geen bekende soap-koppies of populaire artiesten in de hoofdrollen .... al klinken achternamen als van Heijningen en van de Sande Bakhuyzen wel weer als familie van, maakt niet uit acteerwerk is prima (paar wat houterige dialogen maar dat is eerder een gebrek aan goede dialoog-schrijvers).

Locaties, decorum en camerawerk op zeer goed niveau, goede scheerschepping en uniek voor de Nederlandse film een paar flinke disturbing dingen onder de oppervlakte: Ronny lijkt voor geen ene meter op een 14-jarige, de vreemde homo-erotische scene waar niet eerder naar gehint wordt, het vreemde gedrag van Ronny en een Nederlandse film die zowat begint met een close-up van een menselijke schedel....allemaal pluspunten.

Enne meest disturbing de broertjes uit deze film behoren inmiddels tot de rijkste Nederlanders (al is het al dan niet terecht zijn van de moord hier niet een definitief nee).

Beetje te lichtgewicht naar mijn smaak, al zijn de beelden wel weer erg mooi met een lekker zomers gevoel.

Geen onaardige time-waster, maar intens wordt het nergens en da's een beetje jammer want in technisch opzicht is de film erg mooi gemaakt.

Amelie-light op de Seine.

Verfilming van de sinds 1930 gepubliceerde krantenstrip. Niet heel goed het is allemaal een beetje Zeg 'ns Aaa-niveau qua acteerwerk en humor. Wel verrassend hoe modern die jaren dertig eigenlijk al waren met elektriciteit, kopen op afbetaling en auto's.

We konden maar niet kiezen vandaag: een gezellige kerstfilm, een horrorfilm of een samourai-film? Gelukkig dat er Blood Beat is ... allemaal tevreden.
Nadeel is een beetje dat het verhaal een beetje onduidelijk is, wat heeft die samourai nou met dat meisje te maken? En wat is er tussen dat meisje en die moeder, mogelijk wordt het ergens wel uitgelegd, maar ramde de sounddesigner er weer eens zo hard de Carmina Burana in dat we van de hele dialoog niks meer meekregen. In ieder geval geeft de samoerai blauw licht en weet onze familie zich te weren met rode Star Wars-lasers die uit hun handen komen. Verder krijgen we nog een agressief pak Nesquik.
Niet iedereen zal dit beschouwen als de onontdekte parel uit de berg jaren 80-slashers, maar vooralsnog ben ik redelijk fan.

Zo'n beetje de eerste direct op video opgenomen speelfilm. Lekker goedkoop. Helaas verder volkomen flut-horror. Ook voor de gore-liefhebbers valt hier weinig te beleven.

Bloederige film voor de drive-in werd de eerste officiële splatter-movie en we kregen meteen enkele genre-voorwaarden mee: slecht acteerwerk, politie-onderzoek dat ons alleen maar verveeld terwijl wij wachten op de splatter-scenes, voornamelijk vrouwelijke slachtoffers, geen spanning, niet eng, misplaatste humor. krankzinnige muziek op de soundtrack ... ja je doet jezelf wat aan als genre-liefhebber.

De keuken-scene en het eind tillen het nog net tot enigszins memorabel niveau.

Herschell gebruikt drugs en eet genetisch gemanipuleerd vlees en hoppa hij verandert in een gigantische bloeddorstige kalkoen ... nou ja zijn hoofd dan. Iets meer tempo en hij had helemaal geweldig kunnen zijn, deze iets voorbij zijn doel schietende anti-drugs-film. Alleen geschikt voor liefhebbers van de absolute bottom of the barrel-films.

Nog wel interessant om op te zoeken hoe het afliep met hoofdrolspeler en mede-regisseur Steve Sipek (aka Hawkes). Bij zijn volgende Spaanse Tarzan-film liep hij brandwonden over 90% van zijn lichaam, maar werd gered door de tijger die die hem tijdens de stunt moest bevrijden. Filmcarriere was daarna over voor hem, maar wijdde zijn leven daarna aan het verzorgen van tijgers, leeuwen en luipaarden bij hem thuis.

Gemiddelde Hammer horror uit begin jaren 70, maar onderhoudend genoeg. Tera wil eindelijk wel eens uit haar graf opstaan, maar alle expeditieleden hebben de relikwieën die daar voor nodig zijn verdeeld. Gelukkig is de dochter van de professor haar evenbeeld, die kan mooi even helpen. We hebben wel eens lelijkere mummies gezien, Valerie Leon is natuurlijk gewoon yummie. En dat slot is natuurlijk briljant gevonden!

Aardige Deliverance-variant. Net te weinig gore en sadisme om echt een exploitation-klassieker te kunnen worden. Al zit er een nare verkrachtings-scene in. Verder wel wat Tits & Ass. Afgezien daarvan is het een lekker vlot filmpje voornamelijk spelend in een bos waar rookmachines staan - of moest dat mist voorstellen?

Geweldige en voor wat betreft het eerste uur nog wel redelijk "beschaafde" Troma-film.

Slecht geacteerd, zoals gebruikelijk, maar de dialogen zijn bij vlagen erg grappig.

Het laatste half uur gaan we dan echt in de full-out-Troma-stand!!

In ieder geval weer een echt leuke horror-variant die we nog niet eerder zagen: de hengel-slasher!!

Ik heb zo lichtelijk de indruk dat deze film al een jaartje of 10 op de plank lag voordat ie in 1971 gereleased werd....het zwart/wit zou nog een budgetkwestie kunnen zijn, maar qua kleding lijkt me dit ook meer 1961 te zijn.
Verhaaltje is redelijk okay, acteerwerk wat houterig en de uitwerking wat simpel.
Toch redelijk genietbaar wegens vlot tempo, een paar bizarre scenes en een redelijk bizar monster.
Azteken-vloek is ook niet het eerste waar je aan denkt bij de Filipijnen.

Begint allemaal wat te tam en te standaard, maar naarmate de film vordert blijkt het plot toch wat meer verassingen en wendingen te hebben dan we in eerste instantie vermoedden.

En dan krijgt Clint Eastwood ook weer iets van een Dirty Harry.

Zeker niet de topper uit de Eastwood-catalogus, maar beter dan verwacht.

Mag ik een kaartje voor De Nachtmerrie Begint bij de Buurkinderen?

Heerlijk die Nederlandse titels.

O ja de film zelf is een soort kruising tussen The Goonies en Friday the 13th/Halloween.

Jammer dat de echte spanning een beetje ontbreekt en het af en toe voor de doelgroep onder de 12 lijkt te zijn gemaakt. Nee!!! Niet doen!!! de kleintjes onder jullie zitten vast niet te wachten op doorboorde ogen en begluren van uitkledende meisjes.

Maar onze 10-jarige killer-kids zijn echt gruwelijk overtuigend.

De eerste 10 minuten lijken op een aflevering van Peppi en Kokki, maar daarna beginnen we echt en krijgen we een weliswaar no-budget, maar zeer creatieve 80s horror-film. Normaal scoren dit soort amateurwerkjes niet zo heel goed bij mij, maar hier vallen we toch van de ene in de andere verassing.

Geweldig intro met Captain Beefheart in variant op Mannish Boy begeleid door de machines in de fabriek. 3 vrienden besluiten uit geldnood hun vakbond te beroven. Richard Pryor in een serieuze rol, Harvey Keitel in zijn beste jaren en Yaphet Kotto (iets minder bekend maar hij was de tegenstander van Roger Moore in Live and Let Die). Wat als de vakbond al net zo corrupt is als de bazen? Gitzwart zo rond het einde.

Zovek was een soort worstelende Uri Geller. Dit is de tweede van negen geplande Zovek-films, het bleef ook bij twee films. Tijdens een mislukte helicopterstunt in Japan tijdens een break in de productie van deze film, viel Zovek zijn dood tegemoet. Blue Demon is er later nog aan toegevoegd om aan een geschikte lengte te komen. Invloeden van Plan 9 from Outer Space en Night of the Living Dead. Eerste uur is echter tergend traag en saai. Finale wordt nog wel aardig, stel je niet te veel voor van die zombies, vreemd genoeg duiken er ook nog 2 weerwolven op. Normaal hebben die Mexicaanse worstelaarsfilms wel hun charme. Deze is te lang te saai. Maar goed waarschijnlijk hebben ze al het opgenomen materiaal met Zovak moeten gebruiken.

Sterk gefilmde wraakfilm of liever soort van familie-vete die uitgevochten wordt in de VS.

Komt beetje kabbelend op gang en het thema is misschien wat overbekend, maar genoeg aan spanning en goede hoofdrol inclusief fijne beginnersfoutjes.

Eigenlijk voornamelijk een matige thriller met wat aardige horror-elementen. Spanning ontbreekt een beetje. En dat vermeende heftige geweld vond ik nogal mee/tegenvallen. Zelfs voor 1976.

Wederom een teleurstellende cult-film. En wat betreft regisseur Jeff Lieberman's beste film blijf ik toch bij het echt geweldige "Squirm".

Wel grappig: de hoofdrol wordt gespeeld door Zalman King. Die later succesvol werd als regisseur met soft-erotische films als Two Moon Junction en Wild Orchid.

3 delen zijn er gemaakt van deze serie.

Ooit eens gezien op de Duitse RTL+ ergens in het begin van het kabeltijdperk. Die zonden vrijdagavonds nog wel eens een Duitse Sex-films uit.

Staat me nog iets bij over een benzinepomphouder die zijn dochter vastbindt zodat alle mannen die komen tanken even met die dochter kunnen

Da's zo ongeveer het niveau

Ongelooflijke trash!

Geweldige feel-good-movie voor iedereen die het betere Top 40 werk uit de jaren 60 kan waarderen.

Een ode aan de zeezenders als Caroline en Veronica.

Heerlijk al die naalden in die vinylgroeven te zien zakken.

Inmiddels is alle goede radio weer verdwenen dankzij de formats, de zendercoordinatoren en de vercommecialisering.

Zelfs het huidige Radio Veronica is nog maar een slap aftreksel van wat het ooit was.

Bring back Rock 'n' Roll Radio!!

Net zo'n fijne memorytrip als Almost Famous een paar jaar geleden.

En de hoes van Electric Ladyland wordt ook nog even uitgebeeld.

En zelfs wat bekende Nederlanders menen we te herkennen: Rob Out, Lex Harding, Joost den Draaijer en jawel....Harmen Siezen!

Frans, jaren vijftig, Pigalle, Montramartre.....we gaan een casino overvallen.

Heist-film, maar deze neemt er ruimschoots de tijd voor...als in we zitten al een uur in de film voordat er eens iemand überhaupt aan een heist gaat denken.

En wat maakt het ook uit! Regisseur Melville schiet hier wel fantastische plaatjes van de Franse penoze in de vijftiger jaren.

Lionel Hampton-jazz in de nachtclubs.

Van de crap-game, naar de paardenrennen, naar de roulette.

Pastis erbij....Ricard Anise.

22 personages!!! verdeeld over 120 minuten levert dat op iets meer dan 5 minuten per personage en dan moet Bobby Kennedy er ook nog bij!!

En dan ligt natuurlijk de oppervlakkigheid op de loer en krijgen we allemaal van die standaard Love Boat-perikelen.

Hoogtepunt is de speech van Bobby Kennedy zelf aan het eind van de film (n.a.v. de moord op Martin Luther King vermoed ik).

Bobby Kennedy verdient een betere film dan dit (en volgens mij bestaat er ook nog geen goede film over Martin Luther King by the way).

Prima docu die door de hoofdpersoon naar een nog hoger plan getrokken wordt.

Van boy wonder naar schaakkampioen van de wereld en daarna de ondergang naar uitermate irritant scheldende kerel met baard.

Hoogtepunt is de ruime aandacht voor het wereldtitel-toernooi tussen Fischer en de Rus Boris Spassky...koude oorlog rond het schaakbord en een bizarre en intense wedstrijd in 24 ronden...waanzinnig!!

Vanavond maar weer eens een potje schaken ... toch een magnifiek spel.

Meesterwerkje!

Twee verhaaltjes door John Carpenter en ééntje door Tobe Hooper.

Altijd wat minder opbouw dan bij een complete feature-film, maar het begint in prima Carpenter-slasher-stijl rond het benzinestation. Eigenlijk het beste deel.

Het tweede verhaaltje rond de haarproblemen van Stacy Keach lijkt enigszins komisch bedoeld te zijn, is een beetje vreemd, maar zowel als horror als comedy werkt het niet helemaal. Minste van de drie.

Dan mag Tobe Hooper met het verhaal over de oog-transplantatie en die weet het wel boeiend te maken en er nog wat aardig wat bloed en gore in te stoppen.

Hoogtepunt is echter John Carpenter zelf als de lijkschouwer die de verhaaltjes aan elkaar praat.

Als ze al vergeten zijn het klapbord voor een scene in de montage eruit te snijden weet je al dat we hier te maken hebben met goed bedoelende amateurs. Jawel onze dokter wordt ook gespeeld door de regisseur zelf.

Paar aardige gore-scenes, maar we krijgen ook een een dikke 4 minuten-optreden van een country-zanger, 5 minuten Peek & Cloppenburg-romantiek en een operatie van 10 minuten met aluminiumfolie en plakband.

De film is nog net te doen dankzij het onmogelijke verhaalverloop, de verregaande vrouwonvriendelijkheid, de opvallende fouten en de bizarre muziek op de soundtrack.

Eerste keer dat we een echt meesterwerk tegenkomen in het publieke domein?

Niet dat het een diepzinnig filmpje is of dat ie technisch perfect is, maar een vagelijk op De Sade gebasseerde Mexicaanse variant op de Hammer Horror.

Mooie soundtrack inclusief scene begeleid door hangend blijvende plaat!

Qua sadisme nog een overtreffende trap van die hele Saw-serie en met de nodige schaars geklede dames (erg pikant voor 1965).

Van de spider-trap met gruwelijke spin gaan we vanavond nog akelige dromen hebben.

Meesterwerk!

Beetje voorspelbaar en iets te zoet, maar verder best wel leuke film voor de kiddies.

Ergens zo in het gemiddelde qua Amerikaanse animaties.

Een verfilming door Fassbinder van een novelle van Oskar Maria Graff.

Behoort dus bij het rijtje literaire verfilmingen (Effi Briest, Berlin Alexanderplatz...) en oorspronkelijk een tweedelige miniserie voor de Duitse televisie...ik zag de bioscoopversie van 112 minuten.

Enigszins verwant aan (en misschien een oefening) voor Berlin Alexanderplatz en met een typische Fassbinder-anti-held in de hoofdrol: stationswachter Bolwieser die een uitermate conformist is die door iedereen aardig gevonden wil worden en daarmee uiteindelijk zijn eigen ondergang bewerkstelligd.

Decors lijken een beetje op de donkere decors van Berlin Alexanderplatz en veel scenes zijn gefilmd via spiegels of door ruiten wat een beetje het aparte sfeertje verklaart.

Allemaal langzaam qua tempo en tegen het melodramatische geacteerd bij tijd en wijlen, maar dat is ook wel weer typisch Fassbinder allemaal.

Ondanks dat ie niet te boek te staat als hoogtepunt in het Fassbinder-oeuvre vind ik het zeker tot z'n betere films behoren, al kan ik dat ook te maken hebben met het feit dat ik het gewoon heerlijk vind af en toe nog een niet eerder geziene Fassbinder tegen te komen en gewoon weer te ontdekken wat er ook al weer zo briljant is aan deze filmmaker.

Goeie score in ieder geval de afgelopen 12 maanden (Welt am Draht, Mütter Kusters' Fahrt zum Himmel en deze film).

Nog 15 titels te gaan.

Ah het fenomeen slechte horrorfilms...een jaartje op 25 laten rijpen en dan komt het nog wel eens goed...al is 1991 dan misschien nog iets te vroeg ontkurkt.

Is voor een B-film nog wel aardig wat geld besteed aan de monstertjes....beetje kruising tussen het broedsel en zombies...en daarna gaat het een soort van Jim Henson goes Tim Burton-kant op met o.a. een poedel ter grootte van King Kong.

Paar goede scenes, coole monsters, begint wat traag en veel meer dan van de ene kamer naar de andere kamer rennen doen onze helden niet, maar een redelijk vermakelijk horrorfilmpje is het wel en over dertig jaar kan het maar zo een ferme cult-fave worden (die lui in de jaren 90 spoorden echt niet!!).

Glossy sixties-film: in het beste geval een prachtig kleurrijke wereld waar Brigitte Bardot en Dalida eeuwig jong zijn...in het slechtste geval krijgen we associaties met Peek & Cloppenburg, Roosvicee en "Lekker brood verdient Bona".

Plot zit ook nog op een soort van fotoroman-achtig iets en de moraal blijft lang onduidelijk.

Heeft zeker wat intrigerends allemaal, erg mooi gemaakt, maar tegelijkertijd oppervlakkig.