Meningen

Film over twee broers die samen een café gaan runnen, er zitten wat aardige scenes in, ook een paar slechte scenes. Het dobbert een beetje van voorval naar voorval, drijft voornamelijk op broer Frank, maar eigenlijk beginnen we na een minuut of 40 toch wat onrustig op de klok te kijken en wordt het de tweede helft ook niet echt beter. Ach er bestaan nog wel veel slechtere films, maar je kan beter een pintje in de kroeg gaan pakken.

In 1987 nog stijlvol en dynamisch, beetje a la Miami Vice, maar inmiddels heeft deze toch wel wat glans verloren. Dat exotische reli-gedoe in moderne westerse omgeving kennen we al een beetje en de film heeft te weinig thrills en shock-value.

Best wel kijkbaar en het laatste half uur gaat het tempo nog wel wat omhoog, toch liet het een wat matte indruk achter hier.

Schitterende Italiaanse film op 12-jarige meisje in achterstandswijk op Sicilië op een warme zomerdag in augustus.

De dag begint zoals gewoonlijk in een overvol appartement als de bovenbuurvrouw om 3.00 naar het toilet gaat en het begin van de film is druk, deprimerend, maar 's middags ontsnapt Caterina met haar vriendin naar het strand, de zee en de stad en krijgt de film een warme zomerse gloed die zeer welkom is in een koude februari-maand. Voor de finale komen we 's avonds weer terug bij de flats.

Hoofdpersoon doorbreekt regelmatig de vierde wand, alsof de filmers haar dagelijkse leven aan het filmen zijn en qua taalgebruik, met name over seks, laat de film weinig onverbloemd.

New age-gewauwel van het soort waarin Jezus en Bach aliens waren die ons kwamen verlichten.

Hinderlijk naïef en belerend.

Voor deze docu is nogal een apart zwart/wit gebruikt.

Hierdoor heeft het wel iets weg van Andrei Rubljov of Satantango.

Alleen gaat het hier om een oudere broer en zus samen op een boerderij.

Geen mooi vooruitzicht voor de Boer Zoekt Vrouw kandidates.

Zus doet al het werk terwijl de broer voornamelijk drinkt, filosofeert over het leven en af en toe wat met de tractor rondscheurt.

En wat doen ze nog meer?

Schelden op elkaar ..... en niet op de meest zachtzinnige wijze!!

Tijdens één ruzie wordt zelfs het geluid weggedraait.

Je kan hier mooi je scheldtirades in het Russisch bijspijkeren.

Dat levert soms komische momenten op, maar de toon blijft overheersend triest.

Oude mensen die elkaar zo haten, maar aan elkaar gebonden zijn.

Documentaire die met name draait op sfeer en cinematografie.

Veel over het Russische platteland kom je niet te weten, wel krijg je een uniek binnenkijkje in het leven de Belovs.

Begint even als soort van jongeren-drama, maar naarmate het gepest erger wordt ga ik toch wel erg kwaad worden op dat stelletje inteelt-losers.

En dan tussendoor de commentaren van al het onderwijzend personeel (Tja, dat het zo erg was....).

We zijn sinds deze film al weer wat ernstige (en soms fatale) pestgevallen met de nodige aandacht verder....ik kreeg ook niet helemaal mee of dit nou daadwerkelijk een waargebeurd verhaal is ... was misschien een aardig idee geweest de pesters en meelopers met naam en foto op de aftiteling te zeten (mede mogelijk gemaakt door....).

Nou ja ik werd er vooral erg boos van, maar verder wil ik ook nog wel kwijt dat de film erg goed in elkaar zit (inclusief enigszins voorspelbare Sigur Ros bij de dramatische scenes en Arno Hintjens op de aftiteling) en ook nog een inleefbaar beeld geeft van autisme/Asperger geeft.

Wederom een voltreffer van de Belgen.

Jammer dat het basisgegeven (we zitten vast in een mijn en hebben bijna geen zuurstof meer) al wel een beetje erg bekend is, maar in de uitwerking weet de film toch wel aardig te verrassen.

Niet puur een horrorfilm overigens, meer een mijn-drama met wat horror-elementen.

Vlot tempo, verhaal en personages blijven boeiend genoeg, paar sterke scares.

Sfeervol, maar ietwat bekend verhaal, over twee vrienden uit een gat in Maine waar de jaarlijkse aardappeloogst het hoogtepunt is. Verder is de drugssmokkel naar Canada nog een lucratieve job.

Coming-of-age met Boston als gedroomd paradijs en mooie soundtrack.

Keurige Britse geluidsman is ingehuurd voor een Italiaanse film en komt er tot zijn schrik achter dat hij is beland bij een onvervalste giallo die in de UK regelrecht de video nasties-lijst op kan.

Ik herken wat elementen van "Don't Torture a Duckling" en "City of the Living Dead".

Geeft een heel aardig achter-de-schermen-beeld, met onze Britse hoofdpersoon die zich nogal verloren voelt tussen al deze Italianen die fanatiek aan een episch meesterwerk werken.

Soundtrack met Broadcast en Nurse With Wound en dan kan je er alvast rekening mee houden dat er nogal wat vreemde ontregelende gebeurtenissen komen.

Genre-tribute, verwacht niet dat dit zelf maar enigszins een horrorfilm is!

"Lost in Translation", "Amer", David Lynch of Fulci's eigen "A Cat in the Brain" zitten meer in de richting.

Naar aanleiding van het vertrek van de CPN uit de Felix Meritis gemaakte documentaire van regisseur Gerrard Verhage die destijds samen met Annette Japon leiding gaf aan het Leninistisch/Marxistisch filmblad Skrien.

Sfeervolle zwart/wit-beelden, maar de geïnterviewden lagen niet zo best bij de CPN-leiding (voor een gedeelte geroyeerde of uit de partij gestapte leden) en onthullingen van de aard dat wanneer de CPN meer macht had gehad ze hier ook zuiveringen onder hun eigen te kritische aanhang hadden gehouden....kortom regisseur Verrhage kon ook meteen z'n royement tegemoet zien.

Afgezien daarvan een in prachtig zwart/wit geschoten docu met Nederlandse communisten, actief in de tijd dat het er allemaal nog toe deed (ca. 1917-1958) en met befaamd 10 minuten durend shot met mijnheer en mevrouw Gortzak die beiden plotseling heel anders op hun communistisch verleden terugkijken....en de CPN als star, ijskoud en Stalinistisch.

Een horrofilm in een haast Dogma-achtige-stijl. Geweldig dat de makers een aantal cliches gebruiken, maar er een daadwerkelijke originele en spannende horror-thriller van weten te maken.

En na "De Regels van Matthijs" door met de volgende docu over autisme en ook deze geeft weer een helder beeld, al gaat het hier iets minder grimmig dan bij Matthijs (knappe zelfdestructieve Leo Blokhuis die je af en toe dreigt van de galerijflat af te gooien). Kees (Wim T. Schippers die qua taalgebruik, intonatie, enthousiasme precies praat als Boudewijn Büch) heeft een iets hogere knuffelfactor, al is de uiteindelijke situatie bijna net zo hopeloos.

Toegegeven bij Matthijs viel weinig te lachen en bij Kees z'n anti-Duitse rant hebben we vreselijk moeten lachen.

Mooie relatie met zijn moeder en af toe lijkt zijn vader nog degene die het meeste te lijden heeft.

Heerlijk ook weer die totaal niet inlevende medewerkers van de woningbouwvereniging.

Erg leuke, zij het tamelijke absurde, soft(?)porno met arty sausje.

Eerste uur is redelijk boeiend, al gaat het soms net ietsje over de kluchtrand.

Laatste half uur komt eindelijk het beest in de film en levert een staaltje briljante erotiek waarbij de grens van soft- naar harde porno behoorlijk overgestoken wordt.

Beesten/monster-sex die een mengeling is van absurd, lachwekkend, geil en in ieder geval briljante "zien is geloven"-cinema.

Die Breivik uit de omschrijving van deze docu kan je meteen weer vergeten die komt in de hele docu niet voor, al zat het niet helemaal toevallig zijn dat de IKON hem uitzendt een jaar na de aanslagen door Breivik.
Documaakster Karen Winther liep als 15-jarige over van het linkse krakersbolwerk "Blitz" naar de Noorse Neo-Nazi's met een hoop info over het AntiFa-krakerswereldje.
En heel Oslo hing al gauw vol met haar foto (nazi-hoer)...na een jaar met de Neo-Nazi's meegelopen te hebben klopt ze uiteindelijk aan bij de politie om haar uit die scene weg te halen.
15 jaar later gaat onze Karen gebukt onder gewetensnood en belt haar oude linkse vrienden om te vragen of ze haar kunnen vergeven.
Die bezoekjes en die aan haar ouders vormen dan ongeveer deze docu.
Okay getroubleerd meisje....één keer niet d'r zin krijgen...en overlopen...de boel verraden...allemaal zelf weten hoor, maar om dan 15 jaar later met dit zielige docuutje op de proppen te komen....pfff...veel wijzer worden we nergens van en de regisseuse is een vervelende jankster waar we weinig sympathie voor kunnen opbrengen.
Enige enigszins bizarre moment is de ontmoeting met ook ex-Neo-Nazi die haar als 15-jarige opdracht gaf om in "Blitz" te blijven als infiltrant.....huilend en verontschuldigend vallen ze elkaar in de armen.

Arme Eric Clapton, sta je net een beetje met Steve Winwood te spelen en .... daar is ie weer Ginger Baker die meteen achter de drumkit gaat zitten ... euh nee ik zou hem niet willen als buurman, bandlid, vader of echtgenoot en Ginger maakt er ook geen geheim van dat paarden en honden een stevige voorkeur hebben boven mensen, maar een verdomd goede drummer is hij wel, en raakt zelfs in tranen als hij zich realiseert dat al z'n favoriete drummers zijn vrienden zijn geworden. En dat ie zo lang bij Fela Kuti heeft gezeten wist ik niet eens!

Die Cream-reunïe van een aantal jaar geleden is trouwens ook prachtig en zowaar daar heeft ie wel plezier aan beleefd, en 5 miljoen en daar is 5 jaar later niets meer van over o.a. door 24 paarden naar Zuid-Afrika te vervoeren .... ten tijde van deze docu is hij een oude man die voortdurend trilt, af en toe een zuurstofmaskertje nodig heeft, z'n drumstel niet meer aanraakt, maar nog wel energie heeft de documentairemaker met z'n wandelstok in z'n gezicht te slaan.

Nare man, mooie docu die wel recht doet aan deze fenomenale drummer.

Okay cheapie horror, maar zijn er betere monsters te bedenken dan The Blob?? Precies dacht ik niet! Eerste en meteen ook laatste regie van Larry "J.R. Ewing" Hagman. Verwacht er niet te veel van, de versies uit 1958 en 1988 zijn beter, maar voor de liefhebbers van The Blob absoluut de moeite waard om een keertje te bekijken!

2 filmpjes voor de prijs van één.

Verhaaltjes hebben maar vaag iets met elkaar gemeen, maar vooruit.

Verhaaltje 1 is in Tarantino-stijl en verhaal 2 lijkt een poging tot een betere variant op Hexen Bis Aufs Blut Gequalt.

(Niet zo heel moeilijk te verbeteren overigens die Hexen-film.)

Redelijk goede production values voor een gore-filmpje en ook wel wat doeltreffende gore en sadisme.

Daar moet het geheel het dan ook wel voornamelijk van hebben, want de plots zijn nou niet het sterke punt van de film.

Aardig vermakelijk maar hou rekening met een paar nogal over-the-top-personages (waarvan eentje erg lijkt op robert de Niro anno Taxi Driver).

Tieten-koning Russ Meyer's big budget dames-drama. Ergens tussen The Graduate, Love Story en de Tina.

Scoort hoog op sfeer en heeft een briljant einde.

Alle typische eerste helft van de 70-ies stuff komt hier voorbij. Geen Shocking Blue of andere beat-meisjes: Dit is pre Middle Of The Road!!

Heerlijke film dit!

Ik had eerlijk nog nooit van de comic Big Hero 6 gehoord, voordat de film uitkwam, maar best een aangename verrassing deze film. Eerste helft is eigenlijk stiekem het leukste en soms erg grappig, tsja een medical care robot ombouwen tot gevechtsmachine. Tweede helft is het bekende superhelden vs de gemene schurk, maar goed lekkere doldwaze kermis en daar is ook niet zoveel mis mee.

Heel fijn dat Israeliërs en Egyptenaren erachter komen dat ze meer op elkaar lijken dan je op grond van de politieke situatie zou denken: eten, drinken, meisjes versieren, muziek, spelletjes spelen, wachten op een belangrijk telefoontje etc.

Helaas deed de film me nog het meeste denken aan zo'n gendarmes-film met Louis de Funes, maar dan zonder Louis de Funes...

We zien de nationaliteiten wat ongemakkelijk naast elkaar schurken, maar de hele film blijft eigenlijk heel oppervlakkig en voor het eindresultaat blijft dan ondanks alle duidelijke goede bedoelingen maar één omschrijving over: suf.

Hooggespannen verwachtingen niet helemaal ingelost.
Prachtige stukken waarin de hoofdpersoon zich onzichtbaar maakt voor iedereen afgewisseld met enigszins koddige scenes met golfballen.
Ik vind het hartstikke mooi dat een film als deze het bij een relatief groot publiek zo goed doet, maar ik had liever gehad dat hiervoor in de plaats echte meesterlijke en vergelijkbare films hadden gestaan zoals Vive L'Amour, Maborosi of Ki-Duk Kim's eigen The Isle.

Meesterwerk uit Turkije twee-en-een-half uur lang.
Eerste helft zijn we met drie auto's in het donker op zoek naar de plek waar een lijk gedumpt is...totdat we het gezoek staken en in een klein dorpje bij de burgemeester blijven hangen.
Tweede deel begint bij daglicht en we vinden het lijk zowaar, maar dan moeten we nog terug en uitvinden hoe deze persoon precies om het leven is gekomen.
Geen aktie, geen spannende plot, maar een zoektocht waarin de personages wat met elkaar spreken, geïrriteerd raken of betoverd raken door de prachtige dochter van de burgemeester.
Hoofdrelatie in het verhaal is die tussen de dokter en de officier van justitie die onderwijl nog een zaak uit het verleden oprakelen.
Geen arthouse-light (zoals we te veel zien tegenwoordig) maar gewoon een keihard compromisloze film die wel wat Tarkovskiy en Reygadas ademt.
Meesterwerk!

Verrassende Oscar voor beste film dit jaar, al zou het feit dat de meeste dames en heren in de Academy zelf wel iets weten van de wereld van het theater en het acteren wel eens mee hebben kunnen spelen.

Van die beroemde Hollywood-sterren die opeens zo nodig op de theater-planken moeten gaan staan, kennen we wel en mits er geen gezondheidsproblemen waren geweest zou dit wel eens een visie op Christopher Reeve kunnen zijn geweest.

Nu ben ik normaal niet zo van het theater of Broadway, maar de film is zwart genoeg, visueel fantastisch gedaan, geweldige hoofdpersoon en allemaal nog eens extra opgezweept door ijzersterk drumwerk.

Javier Bardem probeert met criminaliteit het hoofd boven water te houden, maar feitelijk heeft hij een goed karakter, als bij hem terminale kanker wordt geconstateerd probeert hij het één en ander recht te zetten voordat hij sterft, maar niet alles pakt goed uit.
Prima thema, maar het duurt wel even een uur of wat voor je echt in de film zit, in het eerste uur zien we een hoop ellende maar lijkt de totale samenhang nog een beetje teveel als los zand te zijn.
Toch ga je langzamerhand wel mee-leven en -voelen met Javier's personage en de mensen om hem heen...en dan krijgen we nog dat vreselijke ongeluk waaraan hij zelf mede schuld is en lijkt enige redemptie haast niet meer mogelijk te zijn.
Goede film, beetje zwaar op de hand en zonder verlossende kopstoot.

Je kunt wat mij betreft niet genoeg jaren 70-lasers en robotjes in je film stoppen. Waanzinnige geleerde die na 20 jaar alleen opgesloten met z'n robotleger eens even z'n ruimteschip rechtstreeks in een zwart gat wil laten vliegen. Die laatste 20 minuten is absoluut de moeite waard, maar de rest van de film is maar een slappe bedoening. We horen John Barry z'n best doen op de score, maar zo spannend is het allemaal nog niet dan.

Disney goes Star wars, maar veel het is veel te tam allemaal. Op de laatste 20 minuten na dan!

Louis Malle distilleerde deze film uit zijn dromen.

Vreemd dus dat we een vrouwelijke hoofdrolspeelster hebben.

Om de hele bedoeling te doorgronden zul je dan ook zo'n droom-uitleg-boek in de buurt moeten hebben.

Maar goed daar heb ik verder dan nog maling aan.

Grote vraag is of je anderhalf uur geboeid naar deze film kan kijken.

Jazeker, behoorlijk gebioligeerd zelfs.

De Tristan & Isolde-scene trekt de film tenslotte helemaal naar de meesterwerkstatus.

2 jaar later maakte Claude Chabrol een enigszins vergelijkbaar meesterwerkje met Alice Ou La Derniere Fugue en ook Jacques Rivette zat regelmatig in dit soort vreemde droomwerelden.

Ik ben dol op dit soort buiten de normale verhaallijn tredende films.

Ik wist het niet meer zeker, maar inderdaad kleine Wendy had hem al eens gezien!!

En wat een geweldige film bleek het te zijn.

En wat een profetische ook....terroristen willen gruwelijke aanslag plegen in de VS.

Mooie opbouw naar het laatste half uur waarbij het nagelbijten is.

Jaren zeventig topper!

Nice, haal niet het niveau van de oude classics, er zit een filmhuispubliek-sausje over, maar toch een aardige what if Butch Cassidy niet was gedood in 1908, maar 20 jaar later nog steeds anoniem leefde in Bolivia. Sam Shepard dus als Butch Cassidy alias James Blackthorn die nog één keer een jonge outlaw helpt om aan zijn belagers te ontkomen.

Autohandelaar??...sneeuw??....Fargo???

Nou, nee heeft niets met de Coen-film van doen behalve dat de hoofdpersoon een autohandelaar is.

Wat ongewaardeerd, dit is namelijk een prima Franse thriller over drie broers die min of meer per ongeluk bonje krijgen met de Finse mafia.

Beetje het soort van thriller waarin in de jaren zeventig Alain Delon de hoofdrol zou spelen.

Liefhebbers van de Franse misdaadfilm... l'essayer!!!

Fijne 80's-remake van het origineel uit de jaren 50. Toegeven, die heeft wel de betere filmposter, maar deze heeft misschien iets meer tempo en iets meer afgerukte ledematen. Afgezien daarvan erg vermakelijke fun, met het meest vormloze monster uit de filmgeschiedenis. Hoogstens geëvenaard door The Creeping Terror of The Stuff.