Black Moon (1975)

Wat een zeer vreemd verhaal.

Misschien een te letterlijke vertaling van een synopsis uit een andere taal?

Was lastig om een synopsis te vinden, dit is een combinatie uit verschillende bronnen - schijnt een zeer bizar en redelijk plotloze film te zijn. Als iemand anders een goede synopsis kan vinden, graag.

Hehe, wat een verhaal.

In het boekje dat bij de DVD van Ascenseur Pour L'Echafaud zit staat dat deze film in 2006 in Nederland & België wordt uitgebracht!!

Is deze ondertussen al uitgebracht?

Tja, wat zal ik zeggen. Laat ik beginnen met wat achtergrondinformatie.

Regisseur Louis Malle oogstte eind jaren 50 + in de jaren 60 veel lof, met als bekende hoogtepunten Ascenseur pour l'échafaud en Les Amants. En de vrolijke kinderfilm Zazie dans le metro.

In de jaren 70 ging hij verder met 'kinderen', maar dan op een andere manier. Zo gaat Le Souffle au Coeur over een 14-jarige jongen die een incesteuze relatie start met zijn moeder. In Lacombe Lucien is de held van het verhaal een jongen met fascistische denkbeelden. En het kan allemaal misschien nog erger in Pretty Baby waar de destijds 12-jarige Brooke Shields enige handelingen doet in een bordeel. De voorloper is wellicht deze film, Black Moon, aangezien de 15-jarige hoofdrolspeelster (incl. jeugdpuistjes) haar borsten toont aan de kijker. De seksuele ontplooiing van tieners werd een belangrijk thema in de films van Malle.

Wellicht aangezien de borsten van Cathryn Harrison 'schandalig' waren en dat Black Moon verre van toegankelijk is, werd de film een gigantische flop. Gisternacht wist ARTE toch in haar donderdagnacht cultprogramma 'TRASH' deze film te vertonen. Niet alleen de borsten behoren tot curieuze vraagtekens, ook Joe Dallesandro is bekend door zijn werkzaamheden in de films van Andy Warhol (en als coverboy op het album van The Smiths - The Smiths). En de eenhoorn is niet een sprookjesachtig glanzend wit paard, maar een moddervette Shetland-pony.

En dat is niet alles, want dit klinkt nu als uitermate b-film-achtig, shockeren om te shockeren, etc. etc. De Duitse actrice Therese Giehse die de oude vrouw speelt heeft in heel wat bekende Duitse flicks gespeeld, ook de prachtige Alexandra Stewart speelde in grote produkties (o.a. Truffauts La Nuit Americaine), maar haar carriere nam na deze film even een onverwachte wending (een Emmanuelle film, jaja).

En dan hebben we de belangrijkste naam nog niet genoemd. De film werd door niemand minder dan Sven Nykvist gedraaid, inderdaad, de cameraman die het gros van Ingmar Bergmans films omtoverde tot visuele parels. Hij flikt z'n trucje opnieuw met Black Moon.

Een andere interessante naam is co-scriptschrijfster Joyce Buñuel, de schoondochter van (u raadt het al) Luis Buñuel. Zij moet ongetwijfeld geinspireerd zijn geweest door L'Âge d'Or, aangezien in beide films een merkwaardige scene voortvloeit terwijl er een stuk gespeeld wordt uit Richard Wagners Tristan and Isolde.

Inhoudelijk is Black Moon los zand, losse vergelijkingen naar het ontluiken van de vrouwelijke seksualiteit. En dat breekt de film, het is her en der 'too bloody obvious' en dan weer wereldvreemd. Lust voor het oog en voor het oor (hoe klinkt een voortbewegende duizendpoot, anyone?), maar een mannelijk orgasme mijnerzijde bleef uit 'helaas'. Experimenteel met hier en daar schoonheidsfoutjes. Het bekijken meer dan waard, 3,5*. Iemand meer nieuws over de mogelijke dvd-release waar stephan73 over repte?

De DVD komt in de tweede, nog te verschijnen, Louis Malle-box van Lumiere en is een van de twee films (de andere is Le Fue Follet) daarin die niet los te koop zullen zijn. De datum is nog niet bekend en de box is al enkele malen uitgesteld.

De eerder verschenen DVD's van Atlantic City, Lacombe Lucien en Le Souffle ou Couer komen ook in deze box.

Film afgelopen week gezien en de synopsis klopt. Zo springerig en onduidelijk is de film zelf ook.

Een ongelofelijk product van zijn tijd en daarom erg stoffig geworden. De 'Alice' formule is toch ook wel eens uitgewerkt. De hoofdrolspeelster (dochter van Rex Harrison) is slecht nagesynchroniseerd en zo irriteren er meer dingen.

Grappig om te merken dat meer Nouveel vague boegbeelden vanaf de jaren 70 meer gingen experimenteren: Godard, zo ook Louis Malle.

And Now for Something Completely Different... moet Louis Malle gedacht hebben. Cathryn Harrison (dochter van Rex) rijdt met haar auto door het Franse platteland in wat lijkt de nabije toekomst en komt een aantal verzetsstrijders tegen die het op vrouwen gemunt hebben. Een soort burgeroorlog tussen de sexen of zo. Ze slaat op de vlucht en komt dan op een landgoed terecht waar een hallucinant avontuur begint. Joe Dallesandro dwarrelt er rond en zingt opera terwijl hij wat tuiniert, een pratende eenhoorn speelt verstoppertje, varkens verschijnen op de gekste plekken en we krijgen een borstvoeding te zien waar Takashi Miike vast zijn vingers bij aflikt. An apocalyptic Alice in Wonderland! is de tagline en ontluikende sexualiteit schijnt een belangrijke rol te spelen maar kan niet zeggen dat die boodschap helemaal overkwam. Hoe dan ook wel een bijzondere film die je eerder van iemand als Borowczyk of Jodorowsky zou verwachten dan van Louis Malle. Sven Nykvist, de vaste cameraman van Ingmar Bergman zorgt voor de mooie plaatjes en de schoondochter van Luis Bunuel heeft er ook nog aan meegewerkt, misschien dat zij nog wat heeft bijgedragen aan het bijzondere magisch-realistische sfeertje.

Wat een rare film! Geen touw aan vast te knopen en niet mijn ding.

Echt Nouvelle Vague, maar dan gespeld: nouvelle VAAG! Hoe je hier inderdaad een synopsis van moet schrijven?

Wel af en toe mooie beelden, zoals het beginshot met een das die op de autoweg rondscharrelt. En de kat op de piano.

Krap 3*.

Louis Malle distilleerde deze film uit zijn dromen.

Vreemd dus dat we een vrouwelijke hoofdrolspeelster hebben.

Om de hele bedoeling te doorgronden zul je dan ook zo'n droom-uitleg-boek in de buurt moeten hebben.

Maar goed daar heb ik verder dan nog maling aan.

Grote vraag is of je anderhalf uur geboeid naar deze film kan kijken.

Jazeker, behoorlijk gebioligeerd zelfs.

De Tristan & Isolde-scene trekt de film tenslotte helemaal naar de meesterwerkstatus.

2 jaar later maakte Claude Chabrol een enigszins vergelijkbaar meesterwerkje met Alice Ou La Derniere Fugue en ook Jacques Rivette zat regelmatig in dit soort vreemde droomwerelden.

Ik ben dol op dit soort buiten de normale verhaallijn tredende films.

Misschien zijn de films van Fernando Arrabal, Alejandro Jodorowsky, Frantisek Vlácil en Juraj Jakubisko wat voor je?

Jodorowsky ken ik.

De overigen gaan we maar eens naar op zoek.

Dankjewel!

Een surrealistische, bezwerende, zeer raadselachtige fabel zoals er wel meer in de jaren ’70 gemaakt werden (ik dacht meteen aan 3 Women). Een product van zijn tijd, maar ook een tijdloze vertelling.

Om alle symboliek te begrijpen zou je met lectuur over freud en dromen naar deze film kunnen gaan kijken, maar ik laat me liever gewoon meevoeren in die hypnotiserende , prachtig vormgegeven droomwereld.

De hoofdlijnen: een puberend (en dus ook sexueel ontluikend) meisje voelt zich geïsoleerd omdat ze zich bevindt tussen kind en volwassene. Ze is te oud om een kind te zijn, maar wil absoluut niet meedoen aan de oorlog tussen man en vrouw. Eigenlijk voelt ze zich enkel thuis tussen de dieren (insecten, slangen en vooral een potsierlijke eenhoorn)... of zoiets.

Ik vond het een prachtige film , die het gevoel van een droom heel erg benadert. De unieke sfeer greep me meteen en liet me niet meer los… eigenlijk wel geniaal.

Ik ben doorgaans een liefhebber van de films van Louis Malle, die er niet voor terugdeinst onconventionele onderwerpen aan te pakken. Maar wat hem bezield heeft om deze film te maken, ontgaat mij ten enen male. Het is een surrealistisch verhaal waaraan geen touw vast te knopen is. Nou heb je dat wel meer met dat genre, maar in dit geval kon ik de symboliek en metaforen op geen enkele wijze thuisbrengen. Zonde van mijn tijd dus.

Absoluut een schoolvoorbeeld van een surrealistische film (mensen die een betekenis zoeken bij dat woord moeten dit dan ook maar eens gaan opzoeken) Tegelijk laat het ook goed zien hoe snel je binnen dat genre de mist mee in kunt gaan zonder dat je meteen doorhebt hoe hoogdravend je op je publiek overkomt. Het was mijn eerste maar als Malle de lijn vanuit het eerste half uur door had gezet was ik instant fan geweest, helaas vind hij het nodig om zichzelf vooral in de slaapkamer met die oma (was dat humor?) tot in den treure te herhalen en zo wist ik in mijn loomgeslagen staat enkel nog de piano/opera-scene op waarde te schatten. Toch is het een bijzondere film waar je niet 1,2,3 vat op kunt krijgen en die te uniek is om hem een voldoende te misgunnen. Gelukkig is er nog genoeg in Malle's verdere oevre om naar uit te zien. Naar ik begrijp is dit niet geheel representatief voor de rest? (3*)

Een zeer vreemde droom van ruim anderhalf, zo kun je Black Moon het best omschrijven. Er gebeuren allerlei onlogische dingen rond vier personen: drie hoofdpersonen die Lily heten en een bedlegerige oma, die nog borstvoeding nodig heeft en communiceert met een rat in een of andere rattentaal. Ook veel andere dieren spelen een rol in deze film, waarbij een kruising tussen een pony en een eenhoorn de meeste aandacht weet te trekken.

Hoe dan ook het is een raar uitstapje van Louis Malle, die bekend is van toppers zoals Au revoir les enfants of Ascenseur pour l'échafaud. Het begon wel grappig en oke allemaal, maar gaandeweg kijk je naar een stompzinnig en saai gebeuren vol bizarriteiten, dat prima past in het rijtje Auch Zwergen haben klein angefangen, El topo en voor de fijnproevers Vase de Noces alias The Pig Fucking Movie. Zo, ik heb weer genoeg tips gegeven.

Naarmate ik meer van Malle zie, des te meer hou ik eigenlijk van zijn bochtige oeuvre dat zo heerlijk allerlei kanten op schiet. Dit is weer een totaal ander uitstapje van 'm en bovendien een film die ik me echt niet in een ander decennium kan voorstellen dan de jaren '70. Opvallend dat de film van Malle die zich niet in een duidelijke tijd afspeelt, het meest hangt aan de tijd waarin hij gemaakt is.

Echt goed vind ik de film niet. Als dit Malle's droomwereld is, stonden zijn dromen wel erg bol van Alice in Wonderland-verwijzingen en Freudiaanse motieven. En waarom gaat het over een opgroeiend meisje die niets meer van de kinderen begrijpt en ook nog weinig kan met de volwassen wereld? Mug zegt het ook al, de film schiet van onnavolgbaar naar voor de hand liggend en terug. En qua surrealische droomfilms is iets als El Topo wat mij betreft echt stukken beter en fascinerender.

De film heeft echter een paar troeven. De belangrijkste is Sven Nykvist, die fraai zichzelf is en de film is eigenlijk een stuk herkenbaarder een Nykvist-film dan een van Malle. Het was alweer een tijdje terug dat ik wat van hem zag en hij heeft hier veel vrijheid gehad en zaken als de kleuren en het licht hebben echt zijn handtekening. Met name het begin en de Wagnerscene zijn fascinerend en aan het begin van die laatste zit echt een schitterend shot.

Sneeuwwitje in Wonderland

Een film als een droom. Een realiteit die op de onze lijkt maar het niet is. Typisch iets voor een veel-kijker op zoek naar iets nieuws.

Op zich sta ik altijd wel open voor een surrealistisch werkje als dit. Het helpt he weer eens op een andere manier naar de wereld kijken en doorbreekt daarmee de sleur.

Maar als het grootste deel van de film de fantasie niet verder rijkt dat pratende dieren en kermende plantjes, valt het in de uitwerking toch wat tegen. Nu zal ik vast ook de nodige onderliggende thema’s gemist hebben (of niet), maar ik wil dan toch meer geprikkeld worden. Zowel met het Idee, als op visueel gebied.

Het zijn de sterke laatste 20 minuten die de film nog overeind helpen en het was ook allemaal best sfeervol en standvastig geregisseerd. Toch had ik iets meer verwacht. In 1975 waren er toch al voldoende voorgangers geweest op dit terrein. Zag ook dat mevrouw Bunuel had meegeschreven aan de dialogen.

3,5

Hoewel ik Malle erg kan waarderen, vind ik het soortgelijke Valerie a Týden Divu (Valerie and Her Week of Wonders) toch vele malen beter dan deze film.

“An apocalyptic Alice in Wonderland", zo luidt de tagline van Louis Malle’s Black Moon (1975). Dat klinkt als iets voor JM om wakker mee te worden op zijn vrije dag. Van Malle zag ik een handvol films, en op de docu Le Monde du Silence na, waren die allemaal prima. Histoires Extraordinaires (1968), Lacombe Lucien (1974) en uiteraard zijn klassieker Ascenseur pour l'Échafaud (1958), de enige 4* van het stel. Al is dat heel wat anders dan wat Criterion omschrijft als een ‘Freudiaans verhaal over adolescente seksualiteit in een post-apocalyptische wereld van veranderende identiteiten en pratende dieren.’

Black Moon gaat over de zestienjarige Lily die aan een gender war probeert te ontsnappen door naar het platteland te vluchten. “Onderweg overrijdt ze een das en haar schuldgevoel leidt tot een bizarre confrontatie tussen de dierenwereld en haar eigen seksualiteit. Na een curieuze ontmoeting met een eenhoorn belandt ze in een verlaten huis waarin een oude, aan het bed gekluisterde vrouw woont met een rat - waarmee ze kan communiceren. Verder wonen er ook nog een broer en zus die erg op elkaar lijken en beide Lily heten en een tiental naakte kinderen”, aldus de bijzondere synopsis.

De Tagline mag dan Alice in Wonderland aanhalen, de manier hoe de blonde Lily een aanvankelijk verlaten huis vindt, en haar dorst lest met de melk die in de keuken op de eettafel staat, deed me ook aan Goudhaartje denken. Toch zijn het slechts kleine overeenkomsten met beide films, want Malle’s film heeft toch een geheel eigen, en wat andere sfeer. Je zou eveneens Valerie a Týden Divu (1970) kunnen noemen als companion piece, maar ook die voelt toch anders; nog dromeriger sowieso. En als je surrealistisch zou zeggen, zit je er niet ver naast. Joyce Bunuel (de schoondochter van) schreef mee aan het scenario.

Met zijn raadselachtige verhaal en teenage nudity was Black Moon geen enorm succes. Toch is het wel degelijk een aanrader wat mij betreft, voor wie van dit soort mysterieuze cinema houdt die er een eigen droom logica op na lijkt te houden. Al is zoals Baggerman wat mij betreft terecht aangeeft, Valerie and her Week of Wonders duidelijk de betere (en mooiere) film.

3,5*

Gekheid, maar het wordt nooit te gek in dit alternatieve Wonderland. Het is eerder een onvoorspelbare droom dan een angstige nachtmerrie. De film begint met een scène van een das, snuffelend op een eenzame asfaltweg, die wordt aangereden door de auto van hoofdrolspeler Lily. Hierna struikelt tiener Lily, gedurende een enkele dag en een lange nacht, letterlijk door een reeks steeds bizarre ontmoetingen; een gender-oorlog, bloemen die het uitschreeuwen van pijn, een gezette pony aka eenhoorn ("in mijn boeken zijn eenhoorns slank en wit", klaagt Lily), een oude vrouw in een bed die praat tegen haar rat Humphrey, telepathische broer en zus Lily, naakte kinderen die aan het einde de opera Tristan und Isolde zingen (had voor mij nu niet echt gehoeven!) en borstvoeding. Een film vol met dieren; schapen, varkens, kippen en kalkoenen. Echt jaren '70 als je het mij vraagt. Een film van de Franse regisseur Louis Malle, een naam waarvan ik niet zo gauw een film zou opzetten omdat die niet bekend staat om dit type film. Gelukkig is het een film met niet al teveel dialoog en een leuk geluidsontwerp te compensatie. Nadelen van de film is dat het af en toe een beetje traag tempo bezat en in herhaling viel. Doordat het (gelukkig) geen (vermoeiende) diepe surrealistische reis was en het redelijk luchtig bleef was dit voor mij ook geen verkeerde film!