Meningen

Zemelig naïef sprookje waarin 20% mooie animatie verloren gaat in 80% slechte animatie.

Ideeën waren er, uitwerking is nogal pover, jammer van alle moeite die er in gestoken is.

Bovengemiddelde Almodovar....al moeten we het met slechts één belangrijke travestiet doen.

Wel krijgen we nog een geweldig lesbo-dansje en de gebruikelijke zuurstokkleurtjes.

Voornamelijk moeder-dochter-drama dat al wat van het nog betere "All About My Mother" ademt.

Al krijgen we hier ook te maken met een moordzaak die naarmate de film vordert steeds bizarder wordt. Wel heel typische Almodovar dus...zelfs een soort van gemiddelde van wat in zijn films te zien is, zal dus bij zijn liefhebbers beter scoren dan bij de toevallige passant.

Over-the-top soort van "Starship Troopers"-stijl gemaakt door liefhebbers, misschien met minder talent dan Paul Verhoeven, maar met een 10 voor de splatter-FX. Als we de aftiteling eraf halen blijft er hoogstens een film van 60 minuten over, dat is precies genoeg, maar mesjogge, chaotisch, anarchistisch en smerig is het zeker.

Overtuigende mix van M. Night Shyamalan, Stephen King en A Beautiful Mind.
Ik houd wel van dit soort verhalen en vond het dan ook een uitermate aangename film.
Beetje misplaatste Advil-product-placement, maar dat kan de pret niet drukken.
Michael Shannon heeft nachtmerries, visioenen over een naderende apocalyptische storm en begint aan stormbunker waarbij hij zijn hele geordende leventje overhoop gooit.
Dramatische thriller met zeer uiteenlopende reviews...gewoon zelf gaan kijken, maar ik ga voor één van de betere films van dit bioscoopjaar.

Eigenlijk zou ik het niet meer doen, van die horrorfilms a la The Blair Witch en [REC], maar goed vooruit het aanbod aan goede horror is nogal matig en ik werd er toch wel benieuwd naar.

Documentaire over patiënt in het beginstadium van Alzheimer en binnen no-time verergert de ziekte en dan gaat het helemaal loos en blijkt er misschien wel iets heel anders aan de hand te kunnen zijn.

Je blijft toch wel erg benieuwd hoe het nu allemaal zit en de scares zijn goed gedoseerd, verhaal gaat ook net boven het punt waar het nog allemaal aangenaam blijft, beetje bodyhorror en Ramsey doet het geweldig als moeder.

Zo, maar voorlopig zijn we weer even klaar met de zwiepende handheld camera's en voortaan gaan alle horror-regisseurs gewoon weer echte cameramensen inhuren in ieder geval wil ik het voor 2035 niet meer zien.

Taxi Driver in Teheran. Zwijzame Iran/Irak-veteraan in de hoofdrol. En ipv een taxichauffeur een pizzakoerier met brommer.

Geeft een behoorlijike inkijk in het leven in Teheran en zelfs zo realistisch dat de film in Iran zelf niet vertoond mag worden.

Ook de eerste Iraanse film die me echt aanspreekt en daarmee een voldoende scoort. Jammer dat sommige scenes duidelijker geslaagd zijn dan enkele mindere scenes.

Iiiiieeeekkkkk!! 5 sterke griezelverhaaltjes, waarbij we nog twijfelen of we van het tweede of het vierde verhaal eng gaan dromen vannacht. Overige verhaaltjes zijn ook sterk, met verhaal drie op de derde plaats, verhaal vijf op de vierde en het eerste verhaal op de laatste plaats, maar zelfs dat is prima niveau.

Die andere Tales from the Crypt-films die waren wel leuk, maar dit is helaas maar één verhaal en dat is nou net een beetje vervelend verhaal over een motel en een paar vreemden en een relikwie en demonen. Dit is helaas niet mijn ding.

Gelukkig komt er af en toe nog wel een prima effectieve horrorfilm voorbij. Deze variant op het aloude Ouijabord of glaasje draaien treft zeker doel. Sterker nog het is dat ik al redelijk wat gezien heb want de wat minder ervaren horrorkijkertjes zouden hier zomaar wel eens een slapeloos nachtje van kunnen krijgen.

Weer ietwat typische "NPS Wereldcinema" film.

Vaak nogal wat taai, belerend en sentimenteel.

Niet helemaal on-interessant vanwege de ruime aandacht voor de Boliviaanse water-oorlog.

Camerawerk en spel is ook wat beter dan gebruikelijk in dit genre.

Beetje dubbel gevoel hierover, toch valt het kwartje iets de positieve kant op.

Shakespeare is over het algemeen geweldig filmmateriaal.

Maar tsja....de klucht...

Geslaagde komedies zijn er maar weinig.

Te vaak te plat en te flauw.

Ook Shakespeare komt niet verder dan een hoop geschreeuw en gedoe.

Misschien had regisseur Zeffirelli het allemaal wat serieuzer en minder uitbundig moeten brengen.

Voor wat betreft ruziende en schreeuwende Burton en Taylor ga ik toch veel liever voor Who's Afraid Of Virginia Woolf.

Overdadige decors.

Lijkt af en toe wel alsof Peter Greenaway daar verantwoordelijk voor was.

Nogal een tegenvaller zeker gezien het feit dat Zeffirelli's Romeo And Juliet één van de betere Shakespeare-verfilmingen is.

Geweldige film waarin een verminkte man een nieuw gezicht krijgt en daarmee ook een nieuwe identiteit. Enigszins vergelijkbaar met het al even briljante "Seconds" uit hetzelfde jaar al krijgen we hier nog wat echo's van "Les Yeux Sans Visage" mee.

Vormgeving is ook helemaal geweldig gedaan, de dokterspraktijk, de Duitse bar, de slotscene etc. en verder blijft onze hoofdpersoon de hele film en in beide identiteiten een onsympathiek personage.

Ergens in de absolute top van de Japanse cinema.

Meesterwerk!

Tsja ze zijn nou éénmaal verslavend die giallo's: deze geldt als tamelijke klassieker in het genre en dat ondanks een vrij bescheiden bodycount van één per 10 minuten.
Drie-dubbele-plot-twist zitten er ook niet in al is wel in de stijl van het genre de hele cast verdacht.
Aantal klassieke scenes zoals een spectaculaire achtervolging op het dak, gooien met giftige spinnen en een killer die z'n slachtoffers eerst met een lange acupunctuur-naald verlamd om vervolgens hun buik open te snijden.

En weer eentje van de classics-list, en deze heeft weinig te lijden gehad van de tand des tijds.

In mineur afspelend verhaal over journalist Hudson die zich begeeft in de wereld van de stuntvliegers tijdens de depressie in de jaren dertig. En gedurende dagen dat het verhaal zich afspeelt zitten we ook nog rond de Mardi Gras.

Pittig liefdesdrama, hard boiled men, Dorothy Malone als love-interest van 4 mannen, spectaculaire vliegscenes, geweldig tempo en prachtig gefilmd.

Zonnig Zuid-Frankrijk wat de plaatjes betreft pure eye-candy! Het mystery zelf weet echter maar matig te boeien. De eerste helft hebben we geen idee waar het allemaal om draait en als we ongeveer weten welke kant het op gaat realiseren we ons dat we soortgelijke verhaaltjes al veel vaker hebben gezien. Paar aardige scenes, maar ook veel romantische intermezzo's die de boel nodeloos ophouden. Finale is dan nog wel aardig, maar als geheel te lichtgewicht.

Hele spannende thriller met horror-elementen, Hammer productie en met een bijrol van Christopher Lee. Niet de gebruikelijke gothic horror die je dan zou verwachten, we zitten gewoon in de tegenwoordige tijd ... 1961 that is. Stijlvol, goed uitgevoerd en toch wel zeer verrassend plot ondanks het feit dat bepaalde elementen wel eens vaker zijn gebruikt. Puntje-van-de-stoel-liefhebbers: aanrader!

Best heel vermakelijke Nederlandse film uit het begin van de jaren 80, al komen we over psychiatrische patiënten niet echt wat te weten, waar de film dramatisch moet zijn lukt het ook net niet helemaal.

Blijft over een aardige komedie met wat tragische momentjes, maar wat is het ontzettend leuk om alle bekenden uit 1981 weer te zien: Peter Faber, Jaap Stobbe (wat is daar eigenlijk van geworden?, die doet het eigenlijk nog het best), Leen Jongewaard, Herma Kortekaas (Kokki), Chiem van Houweninge, Hans Cornelissen, Hans van der Togt, Piet Hendriks (Sesamstraat) en mooi villein rolletje ook nog voor Onno Molenkamp.

Vergeet het maar stelletje communisten ... heel de V.S. veranderen in willoze zombies ... maar pas op voor deze Amerikaanse jongeren die zich niet zomaar even als proefkonijn laten gebruiken. Briljant overtuigende worstel-scène en er loopt ook nog een woeste gorilla rond. Eng is het allemaal bepaald niet, maar er valt wel één en ander mee te lachen.

Meer jaren vijftig SF-puin. Consequent slecht geacteerd en ook zien we nooit meer dan 1 skelet tegelijkertijd in beeld (omdat ze maar een zo'n klaslokaal-skelet hadden, de schroeven zijn ook gewoon te zien

Monsterkreeft is ook al lekker nep. Kortom heerlijke onzinnige en zeer vermakelijke puin-film.

Helemaal geweldig deze koude oorlog-thriller van Don Siegel.

Charles Bronson is hier wel eens geschikt als KGB-agent die in de VS even de rommel mag gaan opruimen van een oud commie-plan.

Geflipte KGB-agent Donald Pleasence "ontwaakt" slapende Sovjet-agenten die vervolgens op suicide-missie gaan.

102 minuten spanning zonder ook maar één momentje te gaan vervelen en lekker heimwee naar de tijd dat Russen nog gewoon eng en raar waren.

Ietwat rommelige chaotische bio-pic over legendarische producer Joe Meek die vanuit z'n gehuurde appartement in z'n niet gehele sound-proof studio wereldhits schreef als : Telstar, Johnny Remember Me en Three Coins in the Fountain (knikkers in de toiletpot) en tot 2 x toe The Beatles verwerpt.

8 jaar in nog geen twee uur is iets te weinig om uit te diepen en de tragische ondergang gaat wel heel plots, maar aardig inkijkje in Meek's manier van opnames maken krijgen we wel.

Aardige ensemblefilm die speelt van de zomer van 1984 t/m de zomer van 1985.

Jonge homo verschijnt in het leven van een aantal Parijse vrienden en zet de onderlinge relaties flink op de kop, maar dan verschijnt ook de geheimzinnige nieuwe ziekte AIDS in hun leven.

Ergerde me wel een beetje aan de wat karikaturale oudere homo-rol van Michel Blanc.

Het vermeende nihilisme van de film valt nogal mee.

Zelfs als door omstandigheden de hele laag beschaving wegvalt lijkt de mens toch nog wel het liefst in een groep te verkeren en zelfs daar vrij snel een nieuwe maatschappelijke orde te willen nastreven inclusief een zin voor gerechtigheid.

En waar uiteindelijk zelfs ruimte is voor compassie.

Daarnaast wordt de mens inderdaad geleid door zijn eigen overlevingsdrang indien nodig ten koste van anderen.

Denk dat Haneke hier een zeer realistisch mogelijk beeld neerzet van een situatie na een grote economische crisis, ramp of oorlog.

Vergelijk deze film maar met de mensen die zich verschranst hebben in "Night Of The Living Dead" of de toestand in bijvoorbeeld "Blindness" (neem aan dat het in het boek allemaal nog wat beter gebracht wordt-maar dat heb ik niet gelezen).

Vreemd dat er over het algemeen zo negatief gedacht wordt over deze film.

Je weet toch dat je bij regisseur Haneke geen pasklare oplossingen en happy endings moet verwachten?

In dat opzicht pas deze film perfect in zijn oeuvre.

Zo dat was een hele zit vanmorgen.

Bijna 4 uur durend bijbel-epos.

Het goede nieuws: Die vier uren gaan redelijk vlot voorbij-De film wordt nergens langdradig of vervelend.

Anderzijds heeft het niet het absolute topniveau van een Gone With The Wind of een Ben-Hur.

Leuk om gezien te hebben, maar een herkijk zit er niet zo 1-2-3 in.

Hoogtepunt: De Rode Zee-scene!

Sterk drama (verwacht geen thriller) over borderliner Sophie Traub die ineens opduikt bij de net vrijgelaten Jon Foster (die z'n ouders vermoord had onder invloed van anti-depressiva en kalmeringstabletten).
Samen gaan ze in soort van road-movie-stijl op weg en Russell Crowe als uitgerangeerde cop reist ze achterna, want hij is ervan overtuigd dat Foster gewoon een psycho-killer is.
Wat precies de beweegredenen zijn van het jonge stel, daar kom je pas later achter ... al was er ooit een chance meeting tussen die twee.
Prachtig camerawerk, mooie sfeer, afwijkende Hollywood-film.

Zoals bekend niet de topper uit Argento's oeuvre, maar we blijven altijd naar meer smachten van deze regisseur.

En daar gaan we dus weer met de meest krankjoreme plot-twist, murder-eye-views, scheermessen en bijlen....en dan mag dit niet Argento's meesterwerk zijn toch hoge score want het werkt allemaal wel weer en als bonus nog een top-scene met een meisje op de vlucht voor een kwaadaardige hond (top-horror-scene überhaupt).

Voor de niet-kenners de nog bizardere en bloederige overtreffende trap van Brian De Palma.

Prachtige anime dit, gemaakt door Mamoru Oshii en uit 1985, dus nog een paar jaar dat we via Akira in Europa nog eens achter het bestaan van deze filmvorm wisten.

Vrijwel geen dialoog, slechts twee hoofdpersonen, geen manga-actie en zelfs lange statische shots.

Maar wat een prachtige tekeningen (of beelden).

Wist dat Oshii een grote was: Ghost in the Shell, Patlabor, Avalon zijn ook prachtig, maar zo geweldig en dat in 1985 (toen deden wij het met Back to the Future en The Goonies).

Alle diepere betekenissen zullen we later vanavond nog wel eens even nalezen.

Meester-regisseur John Huston speelt één van de hoofdrollen in dit Jaws-plagiaat.

Kon ie de regisseur en producer Dino de Laurentiis misschien ook nog wat goede tips geven.

De Laurentiis-producties staan vaak garant voor opwindende B-film-lol, maar hier blijft het allemaal net wat te dicht aanschurken tegen het origineel.

De octopus is leuk, maar krijgt veel te weinig screen-time.

Wel een heel fijn idee: Er zwemt een gevaarlijke octopus rond -- Oh Leuk! Dan organiseren we een fijne zeiltocht voor kinderen

Echt heel echt goed is deze Crichton-verfilming helaas niet. Eerste uur speelt in het ziekenhuis, inclusief een veel te lang gerekte operatie. Pas als George Segal er tussenuit knijpt begint de pret, zeker omdat wij weten dat de agressie remmende operatie een tegengesteld effect heeft bereikt. Kwaliteit gaat daarmee alsnog flink omhoog. En met de laatste scenes weet de film zelfs nog helemaal jaren zeventig top te eindigen, jammer dat er niet een iets betere film voor zat.

Redelijk taai neo-realisme van Visconti en dan met een speelduur van een uur of tweeeneenhalf.

Echt heel veel mooie cinematografie zit er niet in en het verhaal over de vissersfamilie die door de sociale omstandigheden niet kan uitbreken uit de armoede is inmiddels ook al wel vaker verteld.

En dan met die ontzettend lange speelduur blijf ik het maar met mate interessant vinden.

Visconti heeft betere en mooiere films gemaakt, al zal hij er hele goede en nobele bedoelingen mee hebben gehad (en de film werd gefinancieerd door de Italiaanse communistische partij).