Meningen

Dit moet toch wel één van de charmantste typisch Nederlandse films zijn. Met een beetje invloed van de giallo en de karatefilm, maar dan dus op zijn Nederlandse. Ook nog een geweldige achtervolging per tram. Rijk de Gooijer in de hoofdrol (altijd fijn!!). Verder TiTa Tovenaar, de plaaggeest, Emmanuelle, Frans Halsema, dat meisje uit Ome Willem, Adéle Bloemendaal, Jerome Reehuis, de helaas nooit verder doorgebroken broertjes Sijses, Ko van Dijk kortom zo, n beetje de hele Nederlandse filmwereld anno 1973. Sluikreclame voor Lois Jeans, Dam Chips, Randstad Uitzendbureau, Het Parool en Alka Seltzer. Niet zo heel veel naakt, maar wel full frontal (m/v).

Hé weer eens een Ki-Duk die ik redelijk briljant vind.

The Isle blijft veruit mijn favo-Ki-Duk maar toch heeft deze vreemde haat/liefde-verhouding tussen souteneur en prostituee wel iets.

Begint als standaard prostitutie-drama, maar langzaam begint die vreemde relatie tussen beide hoofdpersonen naar voren te komen.

Enkele briljante twists, voyeurisme en natuurlijk een zwijgzame hoofdpersoon, maar dat zou iets te maken kunnen hebben met z'n "Columbian necktie".

Een aanloop van 45 minuten in een film van 75 minuten is echt veel te lang en zelfs de betere tweede helft is eigenlijk ook wel enigszins bekende stof.
Schijnbaar bedoeld als een tribute aan Polanski en dan kunnen we het al wel raden: Repulsion en Le Locataire.
Opvallende sexscene en mooi einde, verder is het allemaal niet zo overtuigend.

Poging tot zelfkwelling, stel jezelf op zaterdagochtend bloot aan ruim anderhalf uur Duitse humor! Niet helemaal geslaagde poging, want we hebben zelfs een paar keer moeten lachen. Tsja Duitse humor, we kregen er natuurlijk ooit een tik van mee in het oosten van het land.

West-Duitse humor over een viertal rijtjeshuizen, waar de buren het voortdurend met elkaar aan de stok hebben. Flodder meets Rudi Carrell.

De blonde Casanova die zorgt voor de romantische verwikkelingen zou nog meer dan 20 jaar het hulpje van SS-er Derrick zijn: Harry holt mal den Wagen, Nein Harry das ist Mord.

Één van de mooiste momenten is als Kelly het plaatstje binnenkomt en voorbij de bioscoop loopt waar Fuller's vorige film Shock Corridor staat aangekondigd.

Prostituee begint nieuw leven als verpleegster in een insteling voor gehandicapte kinderen, maar de lokale politieman vertrouwd haar voor geen meter, al helemaal niet wanneer ze een relatie krijgt met zijn beste vriend, een steenrijke vrijgezel. En net voordat het allemaal te braaf en gelukzalig gaat worden gooit Fuller op z'n bekende wijze weer de nodige stront in de ventilator.

Zeker voor 1964 nogal gewaagd, soms een beetje richting kitsch, te kort om alle personages goed uit te diepen, afwikkeling gaat ook wat te snel op het eind, maar met voldoende Fuller-gekte om toch redelijk geslaagd uit te pakken, al wordt het net niet zo hysterisch als bij het eerder genoemde Shock Corridor.

Voordat je de film mag zien moet je eerst een eed af leggen dat je niets zult verraden over het eind, daar zullen we het dan ook niet over hebben.

Hongaarse zwerver komt terecht in tankstation gerund door een moeder met haar drie dochters, die allemaal wel een steekje los lijken te hebben, maar blijft hangen omdat hij verliefd wordt op de middelste van de drie. Jongste dochter is net van school gestuurd omdat ze een kat in de fik heeft gestoken en een leerling van de trap af heeft gegooid, maar komt nog wel even langs met een plaatje van The Electric Prunes (verder is ze fan van The Electric Chair en The Gas chamber).

Film is ietwat vaal geworden in de loop der jaren, maar is onderhoudend als je van zussen met een steekje los houdt.

Waar die film Misery blijft steken in ongeloofwaardigheid slaagt deze Chileense film wel.

Huishoudster Raquel ziet de concurrentie haar domein binnentreden en weet deze op een uitermate venijnige wijze weer weg te werken...en dan verschijnt er een zekere Lucy.

Uitermate sterke film uit Zuid-Amerika.

Was eerst een beetje bezorgd: oh nee alweer een oorlogsfilm (en volgens mij heb ik al meer oorlogsfilms gezien dan er überhaupt geweest zijn?).

Toch steekt deze zeer boven de middelmaat uit voornamelijk door het grimmige en realistische karakter...doet een heel klein beetje denken aan de klassieke trilogie The Human Stain...al hebben we hier geen centrale hoofdpersoon.

Wel worden er een paar personages uitgelicht aan zowel Chinese als Japanse zijde.

Collaborateurs, soldaten aan beide zijden, troostmeisjes, vluchtelingen.

Aanrader zelfs als oorlog niet je favoriete film-genre is en je meent er al zo veel gezien te hebben.

Promotiefilmpje voor de Europeese Unie met als thema's: eerwraak, huiselijk geweld en criminaliteit.

Het gedeelte over eerwraak is het sterkst...al vinden we het wat ongeloofwaardig dat deze familie feilloos Zweeds spreekt en wordt er expliciet op gehint dat deze familie christelijk is en zeker niet moslim....vreemd soort politieke correctheid.

Verhaaltje over de ondernemer die ongewild in aanraking komt met zware criminelen zou wat geweest kunnen zijn, maar de toebedeelde tijd is te weinig om er echt een goede thriller van te maken.

Verhaaltje over huiselijk geweld is gewoon saai en een beetje ongeloofwaardig zeker de transformatie van de mannelijke partner (lieve intelligente man....jaloerse blik....en nou word ik de Hulk!!!!....).

In technisch opzicht degelijk, maar nergens bijzonder .... en dan nog eens al die sluikreclame voor Europa.

Veelgeroemd deze film, maar wat mij betreft een duffe tegenvaller.

Qua aankleding allemaal een beetje Swiebertje. En van de grote wedstrijd krijgen we ongeveer net zoveel details mee als Mickey Rooney. Maar goed het is natuurlijk ook een beetje voor de paardenmeisjes. Film is een beetje verouderd, zelfs naar Penny-maatstaven, maar Elizabeth Taylor heeft al wel uitstraling. Zij het wat onschuldiger dan in de Richard Burton tijd. Angela Lansbury ook nog piepjong als de oudste zus die meer in jongens geïnteresseerd is. Niet de ultieme paardenfilm waar ik op gehoopt had, maar toch wel aardig om een keer gezien te hebben. En Elizabeth Taylor mocht het paard houden na de opnames.

Beschaafde, maar ijzersterke Franse thriller.

Harlan Coben-verfilming is qua plot verassend genoeg.

Mooi gefilmd en er is zelfs ruimte voor een spannende achtervolging te voet (en van The French Connection-achtige allure).

Zeker één van de sterkste thrillers van de afgelopen jaren en het feit dat het een Franse film is maakt het allemaal net wat Europeeser, arthouse-achtiger en minder Hollywood-achtig dan die Millennium-trilogie.

Meer dan twee uur topklasse en geen seconde vervelend.

Meesterwerkje.

De scheidslijn tussen documentaire en speelfilm voelt flinterdun aan hier, mij doet het nog het meest denken aan Aki Kaurismäki in de Ardennen.

Heerlijk onthaastend tempo en tragikomisch in perfecte balans.

Geen idee verder waarom de NCRV hier in heeft mee-geproduceerd, vermoedelijk iets in lijn met Showroom of De Stoel, maar de regisseurs gaan gelukkig verder dan het puur etaleren van excentrieke personen en ook het zalvende Felderhof-toontje ontbreekt.

Ah Bruce Dern!! Die speelde in de jaren 70 toch maar mooi in een drietal van mijn favoriete 70's films: Silent Running, The Driver en Black Sunday, hier opeens jaren ouder en bijna niet herkenbaar.

Maar wat een geweldige ontroerende prachtige film is dit en gefilmd met prachtige beelden in prachtig zwart/wit. Roadmovie-achtig, al speelt het grootste gedeelte in Hawthorne.

Erg mooi tragi-komisch en met een geweldige rol ook van June Squibb als de wat norsige echtgenote.

Verwachtingen waren zeer hooggespannen en werden totaal waargemaakt.

Meesterwerkje!

Matige Stephen King-verfilming die ondanks Ed Harris en Max von Sydow nergens boven het televisiefilm-niveau uitstijgt. De mistmachine draait weer overuren en de microfoons bungelen met enige regelmaat het beeld in. Het verhaal zelf is ook enigszins voorspelbaar.

Er zijn slechtere King-verfilmingen gemaakt, maar heel veel meer dan een mager tussendoortje is het niet.

Eén van de minst bekeken en laagst gewaarde films uit de Italiaanse Meesterwerken-serie van Homescreen, lag om die reden al een tijdje ongezien in de kast, maar zie trek je nooit teveel aan van wat anderen vinden, want blijkt terecht opgenomen in deze over het algemeen genomen sterke serie.
Invloeden van Passolini is duidelijk, maar nog meer een Italiaanse variant op If... en een flinke provocatie richting de Katholieke kerk.
Masturbatie-scene met tot leven komend Maria-beeld, gezeul met lijk van overleden priester, verkrachting van non, maar vooral rebellie tegen het verouderde systeem van katholicisme in de jaren vijftig.
Zal niet naar ieders smaak zijn, maar de liefhebbers kunnen deze film gerust gaan bekijken.

Ouderwets gegriezel in een spookslot, toch wel met enkele hele aardige wendingen. Re-make van regisseur Margheriti's eigen Danza Macabra uit 1964. Origineel schijnt zelfs nog wat beter te zijn. Nederlandse titels zijn ook weer van te smullen: Edgar Poe bij de Levende Doden (Kinski blijft zelf mooi buiten het kasteel). Nog mooier: Dracula in het kasteel der verschrikking (geen vampier, laat staan Dracula te zien in de hele film).

Een warme zomerdag...de samowar staat te pruttelen en een aantal families, kennissen en ex-geliefden ontmoeten elkaar.

Het begint allemaal met begroetingen, maar naarmate de dag vordert gaat men allerlei spelletjes doen en begint wat te discusiëren.

En 's avonds loopt het allemaal vreselijk uit de hand.

Niet alleen hangt er onweer in de lucht, maar de drank zorgt er ook voor dat iedereen zijn masker afwerpt en elkaar flinkt de waarheid vertelt.

Op z'n Rusisch verloopt zo'n dag natuurlijk ook met de gebruikelijke stemverheffingen en lawaai.

Heel prima Russische film die speelt in het pre-communisme-tijdperk.

En weer een heerlijk filmavondje voor de hele familie. Een beetje jammer dat het begin wat traag gaat, met name de scenes met dat vriendje (dat was toch die jongen uit Mr. Robot?) hadden wat mij betreft geschrapt kunnen worden. Gelukkig op visueel vlak regelmatig erg mooi gedaan. Soort kruising tussen Black Swan en Showgirls om er in de tweede helft nog een geslaagde overtreffende trap tegenaan te gooien. Vermoedelijk een film die over een tijd in de herkijk moet omdat ik toch twijfel of ik hem niet te laag heb gewaardeerd.

Splattermovie voor 13-jarigen, heel erg grimmig wordt het niet. Leuk om een keertje te zien vanwege het typische jaren 80-sfeertje. Die Neon Maniacs dat lijkt wel een soort zombie versie van de Village People. Ze hadden wel iets meer screentijd mogen krijgen, nu is er wel heel veel highschool-drama.

Ik ken geen survival-film van voor 1959 die hier aan kan tippen, al is het verhaal inmiddels misschien wel iets te vaak verteld, maar zelden in zulke mooie zwart/beelden.

Qua verhaal zijn de eerste 45 minuten het sterkst, waarin onze 4 geologen op zoek zijn naar diamant in Siberië. 3 mannen en een vrouw.

Daarna bosbranden, sneeuw en ijs.

Flink bombastisch soms, soms tamelijk avant-gardistische shots.

Geweldige jaren vijftig Sovjet-film.

Grootste probleem: 40 jaar in 178 minuten, dat is nog geen 5 minuten per jaar en dat verklaart het nogal fragmentarische ge-hak-op-de-tak, daarbij moeten er ook nog tientallen personages geïntroduceerd worden, en daar gaat je diepgang.

Juist, het doet wat denken aan Heimat of La Meglio Gioventu, maar het gaat allemaal in vliegensvlug tempo. Deel 1 concentreert zich op mei 1968 en de nasleep, deel 2 focust met name op de AIDS-strijd van Act Up in de jaren tachtig.

Makers hebben hebben het hart op de juiste plaats (links), maar hebben teveel er in willen stoppen. Altijd wel leuk natuurlijk om allerlei historische gebeurtenissen op de achtergrond nog even voorbij zien te komen.

Vieze creepy crawlies kakkerlakken in jaren 80-horror die volgens de bekende formule te werk gaat. Eerst wat overlast, dan de eerste slachtoffers en vervolgens de all-out-kakkerlak-invasie. Uiteindelijk gooien we daar nog een gigantische schep bovenop, maar vooruit de FX zijn leuk dit keer.
Door te veel op formule te drijven blijft het achter bij genre-klassiekers als Squirm, Bug (1975) en Slugs.

Sjieke poster, sjieke film in sjieke villa en het landgoed er omheen. Het tempo is te traag. De spanning zit hem met name wat al deze mensen hier nu doen en wat dit voor een groep is. Met de strenge moeder, de inwonende dokter en de medebewoners die het hebben over hot bouwen van een betere wereld. Al lijkt niemand nou echt gelukkig. Mooie scenes met name tussen het jongetje dat ook niet weet wat er nou buiten de villa is en het nieuwe meisje Denise die een MP3-speler meeneemt in het huis waar het 100 jaar geleden lijkt te zijn. Verrassende conclusie, maar met alleen een geweldige finale redt je niet een hele film.

W.C. Fields probeert het script van zijn nieuwe film aan een studiobaas te slijten. Die heeft nog nooit zo'n waardeloos onzinnig script gezien. En dat is dan precies wat we hier allemaal te zien krijgen!! Daar zit nog een stukje voor en na. Begin is even met wat zangcapriolen van Gloria Jean en we eindigen met een grote achtervolging in slapstickstijl. Eén grote gestoorde chaos deze film.

Regisseur had er voor kunnen kiezen de M. Night Shyamalan-aanpak te gebruiken en het hoe en waarom pas in de laatste minuten weg te geven.

Nope, binnen 10 minuten weten we precies hoe het zit met die kostschool en de rest van de film gaat over het leven, de liefde en de morele consequenties.

Erg mooi gefilmd allemaal en de hele film blijft een fijne sfeer houden (realistisch tegen surrealistisch aan).

Geen op-het-puntje-van-de-film-stoel, absoluut geen aktie en met SF heeft het ook niet veel te maken, wel film die volgens mij een groot publiek zou moeten kunnen aanspreken.

Van harte aanbevolen.

En om maar niet met de traditie te breken: dit is mijn 4e Tsai-film.
En het is zeker niet de minste, net niet de beste. Grofweg volgen we de moeder die wacht op de reïncarnatie van haar net overleden man, de zoon die de klokken op Parijs-tijd begint te zetten en het meisje dat hij een horloge verkocht voordat ze naar Parijs gaat en die nogal verloren rond lijkt te lopen tussen al die drukke Fransozen.
2 scenes uit "Les Quatre Cents Coups" krijgen we te zien, overigens vrij willekeurig uitgekozen door onze hoofdpersoon en ja de enige Fransman die zich netjes voorstelt heet Jean-Pierre!!
Prachtige scenes afgewisseld met een enkel WTF-momentje en een schitterende slot-scène.
Hoe er wel rekening mee dat je met regisseur Tsai niet hoeft te rekenen op flitsende actie, spitsvondige dialogen e.d. maar film boeit ruimschoots over de hele linie.

Best een heel aardige bio-pic over de laatste jaren van Nico (1986-1988), wel voornamelijk een aantal gebeurtenissen uit die jaren zonder een echt plot. De fameuze chanteuse van die eerste Velvet Underground-LP (ik mocht 3 liedjes zingen en voor de rest alleen tamboerijn spelen). Haar eigen albums zijn al een stuk minder bekend en Nico zou tot haar 49-ste een beetje doorsukkelen in het clubcircuit en dat is ook zo'n beetje de tour die we hier zien. Best aardig portret van die jaren, alleen moesten er helaas nog wel minder interessante lijntjes in over haar bandleden.

Obscure Italiaanse geheimtip? Nee, dat valt net een klein beetje tegen.
Argento-invloed schijnt wel wat door, maar visueel loopt het er wel wat op achter, het verhaal komt bij vlagen te bekend voor, de gore valt wat tegen en het mysterie wordt na een uur al ontrafeld.
Op zich best een redelijke mystery/horror-film en de stop-motion-baby zorgt nog voor één klassieke scene.
Regisseur Giagni verdween na deze eerste aardige poging in het TV-werk.

Ja, mooie selectie uit 10 jaar filmmateriaal over de 5-jarige verbouwing die uiteindelijk 10 jaar ging duren...van de nok van het Rijks tot het depot in Lelystad, chronologisch en zonder het bekende vraag-antwoord-spelletje.

Drama zat natuurlijk: boze Amsterdamse fietsers, de afwijzingen op de bouwvergunningen, probeer je het Louvre te bouwen moet je discussiëren over iedere stoeptegel, budgetoverschrijdingen waar geen geld voor is, een als Boudewijn Büch enthousiaste conservator van het Aziatische deel, het vertrek van de aardige homo-directeur voor de uitermate doortastende opvolger, de Fransman die het hele Rijksmuseum pikzwart wil laten schilderen, aannemers die maar wat willekeurig gaan wegbreken in het monumentale pand, Spaanse architecten die waarschijnlijk nooit meer een opdracht uit Nederland aannemen, uiteindelijk en na subtiele verandering van de naam in Ruks Museum toch nog een geslaagde heropening.

Ik geloof dat ik er in 1983 voor het laatst ben geweest en misschien deze zomer toch nog maar wat vakantiegeld reserveren voor een dagje Rijks.

En een verrassende positieve uitschieter in de eindeloze rij Stephen King-verfilmingen...een vampier met een vliegtuig? Aan de plotomschrijving viel te verwachten dat King een minder dagje had, maar het verhaal is zowaar interessant, spannend en tamelijk origineel te noemen.

Hou er wel rekening mee dat het er qua productiewaarden meer gedacht moet worden aan een TV-film, als is het daarvoor weer net wat te bloederig.

Zeker geen tegenvaller qua verhaal.