Logboek

En dan bedenkt iemand eens een keer een origineel idee en dan is het resultaat een vrij slome film zonder al te veel thrills. En als de film dan helemaal leeg lijkt te bloeden komt er nog even een twist aan die echt volkomen uit de lucht komt vallen en daarom ook niet al te geloofwaardig is. Okay geef deze makers een paar dollars en maak deze film opnieuw en dan echt goed.

Geïnspireerd op de moord op de Nederlandse biologische boer Martin Verfondern in Santoalla (2010). Hier om verder onduidelijke redenen veranderd in een Fransman. Het gaat hier ook over windmolens (oorspronkelijk ging het conflict over houtkap). Tsja ik ben blij dat ik niet naar Spanje ga dit jaar, al zijn de bezwaren van de buren ook niet helemaal onterecht. Eén geweldige scène waarin beide partijen het gelijk aan hun kant hebben. Het conflict ontspoort langzaam, het is zeker geen thriller. Wel een donker beeld van Europa en een kant van Spanje die we wat minder vaak zien.

Derde Knives Out Mystery. Van mij mogen er nog wel wat delen volgen. Deze mist een beetje het venijn van de eerste twee delen. Het neigt wat meer naar de klassieke whodunnit. Wel met lekker complex mystery. Jammer dat een hoop van de verdachten niet zo heel veel screentime en achtergrond krijgen.

Ultieme seventies private eye cool. Ja jongens (en meisjes) dat was het echte detective werk, ergens beginnen met een vage lead, ondertussen allerlei mensen boos maken en dan maar hopen dat je ooit een keer aan de juiste deur aan staat te bellen. Hier nog met wat linkjes naar de dan al weer verdwenen sixties underground movement. Met komedie heeft het niet zo veel te maken.

De volgende keer dat Lanthimos wat incomplete scripts heeft liggen kan hij mij beter even bellen voor advies. Eerste luikje kan meteen de prullenmand in namelijk (1*), 2e luikje begint interessant maar verliest al snel vaart en doel, nee dat gaat hem ook niet worden (2*). Filmavond dan helemaal naar de knoppen? Niet helemaal want luikje drie is wel geslaagd als we met een vreemde cult op zoek gaan naar de nieuwe Messias. Had wel wat meer uitgewerkt mogen worden desnoods tot 165 minuten en dan hadden we de eerste 2 delen gewoon over kunnen slaan (4*).

Wauw. Mijn eerste raves waren zo rond 1991, deze mensen zijn 35 jaar later nog bezig. Inmiddels niet meer in het plaatselijke kraakpand of op een lokaal industrieterrein, maar inmiddels uitgeweken naar Marokko, Vader zoekt samen met zijn zoontje naar zijn vermiste dochter die ook de ravecultuur gevolgd is. Geen detective maar een soort helse roadmovie door de woestijn. Lijkt soms wel wat op Le Salaire de la Peur / Sorcerer met een filosofisch tintje. Geweldig filmisch verteld en een film om vaker te zien.

Film die prima doet wat ie moet doen: feel good movie zijn. Uiteindelijk dan want de zakdoekjes kan de doelroep binnen handbereik houden. Heel diep gaat het echter niet. Het zit iets onder het huidige filmhuisniveau wat dat betreft. De over de mensheid filosoferende inktvis is het hoogtepunt en die krijgt net net te weinig screentime. Maar voor een direct-to-Netflix film best fijne productie voor het iets oudere publiek.

Een groep die de mensheid moet voortzetten nadat er een allesvernietigende atoomoorlog is uitgebroken zit net in hun ondergrondse bunker en zul je net zien, zit er net een enorm nest hongerige bloed drinkende vleermuizen. Uiteraard krijgen de vleermuizen te weinig screentime en hadden de filmers 4 vleermuizen tot hun beschikking. De rest is er in The Birds stijl bijgetekend. Cheapie, maar best vermakelijk.

Normaal ben ik niet fan van de LGBTIQ-films, vaak te voorspelbaar, maar dit is wel een positieve uitzondering. Zuid-Amerikaanse feel en spelend in 1982 als er een nieuwe onbekende dodelijke ziekte opduikt. Al gauw gaat het gerucht dat je de ziekte kunt krijgen als je wordt aangekeken door een travesti. Hoofdpersoon is 12-jarige meisje dat ooit als wees is achtergelaten bij een groepje samenwonende transgenders. Klein minpuntje is dat de meeste dames gespeeld worden door mannelijke acteurs. Alleen de leidster Boa wordt gespeeld door een echte transgender actrice.

Eighties neo noir met weinig liefhebbers. Ik vind hem op zich best okay. Heeft wel een beetje het sfeertje van iets als De Palma's Body Double. Alleen gaat het op het einde voor mij een beetje de mist in. Hier had gewoon stevig ingeschoten moeten worden en dit einde is meer een dovend vlammetje. Gemiste kans noemen we dat. Jammer want ik sluit me normaal graag aan bij de liefhebbers van onbegrepen films.

Als je een goede film wil maken met veel seks en geweld doe dat dan gewoon! En niet van dit soort halfbakken pogingen. Af en toe heb ik het idee naar een Western uit de eerste helft van de jaren 60 te kijken. En al die overdreven gestoorde dorpsbewoners helpen ook al niet mee en dan hebben we ook nog een uitermate saaie hoofdrolspeler. Het draait allemaal om een geheimzinnige afkickkliniek voor drugsverslaafden. En geloof me je hebt het al eerder gezien allemaal.

Goed verzorgde B-film met zwendel die we al wel eens eerder hebben gezien. Noir sfeer is er, maar helaas te weinig thrills. Personages zijn allemaal prima, maar er gebeurt wat te weinig qua plot.

Kleine waarschuwing vooraf. De echte helden van de film zijn de twee kleine Japanse kinderen die de hele film voornamelijk heel hard hun complete longinhoud je oren inblazen. Houd de oordoppen in de buurt! Wij beleven de meeste pret aan Gamera, de gigantische schildpad met straalaandrijving. Hier krijgt hij het aan de stok met een buitenaardse diepzeevis. Onze held Gamera ligt ongeveer een uur op zijn kop in het water, maar Gamera's wraak zal vreselijk zijn hij gebruikt zijn tegenstander als xylofoon. Typische Japanse monsteronzin. Stukje nog onder het Godzilla niveau, maar bij vlagen erg grappig. Na deze film zou Gamera 9 jaar niks meer van zich laten horen.

Onze patriottische extreem rechtse vrienden proberen een klein Amerikaans dorpje over te nemen, maar hebben dan net pech dat Burt Reynolds daar strandt met autopech. Prima actie, maar te weinig. Het eerste uur gaat allemaal veel te traag met Burt en de garagehouder en zijn dochter. Het is een beetje Shane of een beetje een aflevering van The Incredible Hulk, waarin je maar zit te wachten tot eindelijk de Hulk weer eens tevoorschijn komt. Te weinig plot in het wat saaie eerste uur, maar gelukkig sluiten we dan nog wel af met een prima finale.