Meningen

200 minuten Bruno Dumont en humoristischer dan we hem ooit zagen, maar het werkt. L'Humanitee als zwarte comedy, zoiets, vol met de bekende al dan niet inteeltkoppen, vooral onze eerste verdachte heeft een geweldig Stan Laurel-achtig hoofd.

Hetgeen in een normale politiefilm een bloedserieuze cliché lading zou hebben wordt hier vaak door randzaken compleet verstoord zoals in de geweldige scene met van der Weyden en zijn leidinggevende in het restaurant.

Politieonderzoek wordt dan ook nog eens flink gevolgd door Quinquin en zijn vriendjes, dan denken we hier natuurlijk meteen aan Q & Q al worden zaken hier op een veel absurder en donkerder manier uitvergroot dan in een kinderserie.

Hoogstens het bij-verhaaltje m.b.t. racisme hangt er wat bij en lijkt iets teveel een actuele boodschap te willen meegeven, maar omdat we mede hierdoor een spectaculaire schouderrol krijgen stoort het ook weer niet.

Leuker, fijner en meer genoten (het camerawerk is trouwens prachtig) hebben we nog nooit bij Dumont dus vooruit met de geit...meesterwerk!

Documentaire over een wat mopperige gepensioneerde Spaanse mijnwerker uit de kwikmijnen. Door de docu in prachtig zwart/wit te schieten en door veel geweldige shots wordt het speelfilm-kwaliteit. Weinig bekend en daar mag wat mij betreft snel verandering in komen, misschien wel de mooiste documentaire die ik dit jaar zag.

Vakantiegangers op toeristeneiland hebben honden achtergelaten en die hebben zich inmiddels tot een roedel wilde honden gevormd en die lusten nog wel wat Chappie-brokjes. Zoals die paar mensen die vast op het eiland wonen.

Formulewerk, maar goed uitgevoerd en best spannend allemaal. Met de honden inderdaad als beste acteurs, maar Joe Don Baker mag er natuurlijk ook zijn als onze held. American Human Association staat ook nog op de rol vermeld dus geen dierenbeulerij zoals vroeger nogal eens gebruikelijk was. Die leider van de honden kijkt wel overtuigend gemeen uit z'n ogen. Best tof filmpje in het subgenre.

Aaah hij is hier ook eindelijk binnen die Fernando di Leo-crimebox.

Eerst maar eens even de schijnbaar minst geliefde film uit deze box.

Goed het verhaaltje is erg simpel, maar biedt wel aanleiding voor een heleboel geknok en geschiet, heerlijk vlot qua tempo, lekkere soundtrack en hoog scorend op de seventies-cool-meter en dan als bonus nog Jack Palance als de grootste bad guy in town.

Wie moet er ook André Rieu denken bij die poster? Oeh horror, horror..

Je kan heel wat redenen bedenken om deze film af te kraken o.a. dat het er allemaal uitziet als een videoclip van Laura Branigan of de bij vlagen hilarische dialogen en staaltjes over- en under-acting. Maar toch heeft de film wel een bepaalde charme. Het verhaal is in ieder geval origineel, het is helemaal eighties, met een klassiek sausje. Contamination (1980) van regisseur Cozzi is technisch nog veel betere Italo-horror. Toch lijkt ie wel wat van Argento te hebben geleend, maar dan met een uiterst minimaal budget. Toch nog maar eens op zoek naar zijn meest beruchte film: Starcrash (1978) met David Hasselhoff.

In de herziening. It's Preston Sturges Screwball Time. En dat betekend een heerlijke romcom uit de jaren 40. Met Claudette Colbert die haar hubby verlaat op zoek naar een vent die wel geld heeft. Echter komt manlief haar terug halen net wanneer de rijkste man van de wereld een oogje op haar heeft laten vallen. Die maakt zij dan weer wijs dat haar broer is en de superrijke zus van de miljonair valt dan weer op manlief. Het verhaal is natuurlijk gewoon zoiets als wat we in Nederland kennen met Piet Bambergen, Joke Buys en Joop Doderer, maar deze film blijft gewoon heerlijke Hollywood humor en is veel beter qua dialogen en acteerwerk.

En na de dochter van krijgen we hier het regie-debuut van de kleindochter van Francis Ford Coppola.

Overvol genre dat American tiener-gebeuren, maar in het beste geval voel je je meteen weer 17 en ik mag er dan ook graag hoge waarderingen voor geven.

Gia Coppola komt met een prima film, mooi gefilmd, goede montage, een paar flink naar boven uitschietende scenes, maar weet zich nog net niet helemaal te onderscheiden.

Talent lijkt ze te hebben...volgende keer wat origineler verhaal en we zouden er zo maar weer een Coppola-talent bij kunnen hebben.

Eerste half uur lijken we rechtstreeks op een meesterwerk af te stevenen.

Helaas slaat de film hierna een iets andere toon aan.

Afgezien daarvan laat deze film natuurlijk wel even zien hoe je zonder vals sentiment, zonder te veel nadruk op, een film maakt over de ziekte van Alzheimer.

Regelmatig zeer ontroerend familieportret met schitterende beelden.

Wederom een Turkse regisseur die weet te overtuigen!

Begint zo langzamerhand een behoorlijk interessant filmland te worden.

In de herziening!

En als je met griep in bed ligt, je hondsberoerd voelt is er wel heel wat voor nodig om je weer een beetje op te peppen en met deze film lukt dat zowaar.

Sneeuwt altijd een beetje onder door Amelie, maar eigenlijk is deze vergelijkbare film nog veel mooier.

Feel-good, maar met een flinke dosis melancholie, schitterend geacteerd, heel mooi gefilmd en heerlijk romantisch, grappig en liefdevol...en dat is deze keer nou eens iets totaal anders dan lichtgewicht.

Meesterwerk!

Gedumpt lijk gevonden met fatale kogelgaten, maar ook met de pest en dat betekent dat degenen die hem hebben omgelegd waarschijnlijk ook zijn besmet. Politie en RIVM moeten de daders vinden voordat er een epidemie uitbreekt die niet meer onder controle te houden is. Fijne manhunt om te voorkomen dat de pleuris helemaal uitbreekt. Kijk daar hebben we de bekende anderhalve meter ook nog even! Maar vooral ook interessant als het debuut van Jack Palance met z'n kenmerkende kop en die zit vanzelfsprekend in het kamp van de slechte jongens.

Mexicaans horror-drieluik:

Het eerste verhaal is meteen het vaagst. Geen dialogen, maar alleen een jonge vrouw in een nachtjapon achternagezeten door een vrouw met een mes in een bos...en daar zijn ook nog wat mannen en een huilende pop. Intrigerend Jean Rollin-achtig.

In het tweede verhaal (dat ook met weinig dialoog begint) zijn twee mannen op de vlucht voor de gele koorts als ze stranden ergens midden in de jungle.

Verhaal drie is het meest standaard (en met wat Poe-elementen): professor heeft drug uitgevonden waarbij de patiënt urenlang dood lijkt maar wel alles mee krijgt van wat er om hem heen gebeurt, spul komt in z'n koffie terecht en de wens van de "overledene" was nou net een snelle begrafenis.

Drieluik met drie compleet andere manier van vertellen en sfeer, maar alledrie zeer geslaagd.

Onbekend prachtwerkje uit de Mexicaanse cinema.

Beetje suf treinreisje en dat ondanks de aanwezigheid van Christopher Lee, Peter Cushing en Telly Savalas...en een monster dat met z'n ogen de herseninhoud van diverse treinpassagiers opslokt, geprik in ogen en schedellichtingen en zombies.

Beetje weinig spanning, niet echt mooi gefilmd, beetje ouderwets.

Heerlijke Poolse melancholie (zoiets als de Russen, maar dan wat beschaafder en met minder vodka).

Hoofdpersoon keert na 15 jaar terug naar het gebied waar hij opgroeide met 6 Wilko-zusjes.

Eén van de zussen is overleden, de rest getrouwd met verkeerde mannen, alleen de jongste zus is nog vrij.

Wat is er overgebleven van die tijd en hoe heeft 15 jaar mensen veranderd?

Intrigerend bizar filmpje over krankzinnige geleerde die de doden weer tot leven probeert te wekken in een huisje in een moeras vol met roofvogels.

Vreemde mengelmoes van sfeervolle duistere beelden en volslagen filmische onkunde.

Necrofilie, suicidale zombies, zangers die optreden met een opblaaspop en politieagenten die met losse lichaamsdelen rondlopen.

Voer voor de ware connaiseur.

Pappa jaagt op sneeuwhoenders? Welnee pappa heeft de boel besodemieterd en is op de vlucht door een verlaten en besneeuwd Canadees landschap.

Hoofdrolspeler Papineau voert eigenlijk één lange monoloog tegen zijn dochters van 5 en 10 via een camera, onderwijl zien wij zijn vlucht en vertelt hij een verhaal over twee jeugdvrienden.

Wat minder sterk als de slachtoffers van z'n oplichterij verhaal gaan halen, of als z'n geweten in het spel komt, maar in ieder geval een aparte film en zeker de moeite van het bekijken waard.

Film blijft een beetje hangen in de goede bedoelingen...als in de magie ontbreekt.

Ligt niet aan de acteurs, het plot of het camerawerk...is allemaal in orde, maar het wil maar niet meeslepen.

Paar aardige momenten en naar het einde toe werkt het allemaal wat beter, maar het blijft kabbelen en wil maar geen echt inleefbare film worden.

Geen idee waar het precies mis is gegaan, misschien wel bij mij als kijker, maar ik ben bang dat dit geen blijvende indrukken gaat achterlaten.

Deze film had ik tot nu toe altijd gemist. Peter Bogdanovich had al eerder het prachtige The Last Picture Show gemaakt, één van mijn all time faves. Deze is wat lichter qua toon. Een soort van licht komische roadmovie met ook hier prachtig camerawerk. Ryan O'Neal en de 9-jarige Tatum O'Neal als een soort alternatieve Bonnie en Clyde in de Amerikaanse crisisjaren. Zonder geweren, maar met colportage en wisseltrucs.

Ventura raakt betrokken bij een complot en iedereen wil een koffertje van hem hebben....Ventura heeft geen idee waar het allemaal om gaat....wij als kijker ook niet....en aan het eind van de film weet je nog niet waar het nou allemaal om ging. Briljant!!!!
Ondertussen is het natuurlijk wel degelijk een hele spannende thriller met de immer geweldige Lino Ventura. De beste man heeft maar één wat norse acteerstand en toch heeft ie een flink wat klassieke rollen gespeeld in evenzovele film-klassiekers.
Geweldige suspense, een hoop uitermate vreemde scenes, Kafka-achtige toestanden.
Topper uit de Franse jaren zeventig film.
Meesterwerk!

Tweede sextoerisme voor vrouwen-film.

Oestrogenen-geweld in Vers le Sud is wat mij betreft de sterkere van de twee, hier gaan we iets meer de sociaal drama-kant op waarbij zowel de sexzoeksters als de leveranciers geen profijt halen uit de situatie.

Paar hele mooie scenes, een paar hele pijnlijke scenes maar het wordt nergens zo'n maagstomp als bij regisseur Seidl's vorige film (Import/Export).

In de herziening.
En de volle mep stond er nog van meer dan 20 jaar geleden.
Even kijken of deze paranoia-thriller het in de herziening kan waarmaken.
F*ck!!! Yes!!! Dat deze zo goed was had ik echt niet verwacht.
Stond me nog een soort van "A Clockwork Orange"-achtige scene voor de geest (en die zit er in), maar de rest is realistisch, maar prachtig gestyled en met een geweldige rol van Warren Beatty.
Een nagelbijtscene in een vliegtuig, autoachtervolging, een ijzersterk conspiracy-plot die ver boven de middelmaat van dit sub-genre uitsteekt en een finale scene die een kunstwerk an sich is.
Meesterwerk!

Eén van de beste Nederlandse films uit de jaren zestig?

Wel met enkele negatieve typische Nederlandse trekjes als wat toneelmatig acteerwerk en soms wat te statisch.

Staat dan wel weer mooi camerawerk (Jan de Bont) en een aantal zeer mooie scenes tegenover (de café-scene!)

Doet wel iets denken aan een soort van Nederlandse Nouvelle Vague want de film lijkt iets meer 1962 dan 1967 te ademen.

Verliest net iets van Pim de la Parra's Obsessions uit 1969.

Uit de tijd dat regisseur Lenzi nog af en toe technisch volwaardige films maakte, al moet je dan wel weer Umberto Lenzi heten om zowel in 1969 als in 1970 een film uit te brengen met de titel Paranoia en met bovendien dezelfde hoofdrolspeelster in de hoofdrol.

Verhaaltje doet wat denken aan A Kiss Before Dying alhier spelend in een villa aan de Italiaanse kust en opgeleukt met wat onfunctioneel naakt van Carroll Baker (niet dat het een straf is daarnaar te kijken).

Kabbelt allemaal wat een beetje teveel door: beetje thriller, beetje soap, beetje erotiek.

Beetje teveel standaard formule-werk.

Valt in de wat meer arty Gus van Sant hoek.

Mooie film over skater die betrokken raakt bij een moord? ongeval? vlakbij de skatebaan waar hij regelmatig rondhangt.

Dromerige shots, langgerekte scenes behoorlijk typysche van Sant die ook nog wel wat echo's heeft van Elephant.

Ik mag er altijd graag naar kijken naar die jongens en meisjes die hier in de stad vaak rondhangen rond het Willemsplein of het Eusebiusplein.

Deze film zit één van die kids lekker dicht op de huid...in enkele scenes zelfs behoorlijk Kids/David Hamilton-like.

Verrassende, aangename en bizarre horror uit Mexico. Speelt op één lokatie, maar is daarin net zo sterk als bijvoorbeeld Pontypool. Geen heel groot budget, maar fantastisch gespeeld en uitgevoerd.

Fijn dat af en toe nog eens bevestigd wordt dat het nog steeds mogelijk is iets origineels te doen binnen het uitgekauwde horror-genre.

Tip: Niet al te veel inlezen, gewoon lekker onbevangen gaan kijken.

Debuutfilm van Jacques Rivette uit de hoogtijdagen van de Franse New Wave.

Gelukkig bevat de film wel een echt plot en doet daarmee denken aan andere klassiekers uit deze tijd met name Ascenseur pour l'Échafaud en L'Avventura en dan ook nog eens met wat citaten uit Kiss Me Deadly.

Via de plot slaan we natuurlijk allerlei zijwegen in want er moet wat gefilosofeerd worden (liefst met een pijp in de mond).

Pre-Beatnik Parijs gevangen in schitterende zwart/wit beelden en zoals het beste werk van Rivette een soort van labyrinth-achtig plot dat uiteindelijk uitmondt in regelrechte thriller-afloop.

Meesterwerkje!

Lief kleinschalig filmpje uit Ierland.

Klein beetje onevenwichtig omdat ik het verhaal van Fred een stuk mooier en origineler vind dan het wat geijkte drugsverhaal van Cathal.

Desalniettemin mooi vriendschapsverhaal tussen twee compleet verschillende mannen, mooi gefilmd en feel-good in spirit zonder dat het allemaal te zoetsappig wordt.

Erotische thriller met stevige Vertigo-invloed en wat lichte SM-tinten.

Plot is tamelijk geweldig, de uitvoering soms wat minder, maar de geweldige jazzy soundtrack houdt je in ieder geval bij de les (Manfred Mann).

Regisseur Franco speelt weer vrolijk met alle knopjes op de camera.

Klaus Kinski is vermoedelijk niet langer dan een uurtje op de set geweest.

Jesus Franco films: 17 down - 182 to go!!

Grappige comedy met Peter Sellers als een soort variant op Mr. Hulot en Mr. Bean.

Indische acteur verwoest door z'n onhandigheid een complete filmset en wordt op de zwarte lijst geplaatst...althans dat was de bedoeling, maar komt per ongeluk op een de gastenlijst van een feestje bij een belangrijke Hollywood-producer...net als bij Mr. Hulot heeft Sellers wat moeite met moderne architectuur en moderne snufjes en het eindigt dan ook in een grote chaos.

Tempo had wat hoger gemogen, wat bij Tati wonderwel werkt voelt bij Blake Edwards wat te langzaam. Maar goed flinke lachstuipen gehad bij de intercom en het toilet.

Allereerst: de animaties zijn schitterend, daarover kunnen we iedere discussie uitsluiten, maar de karakters en het plot zijn hier duidelijk het wat zwakkere punt.

Palme is een soort van Pinokkio die maar weer eens op pad gaat om een wereld te redden of te vernietigen en als eigen belang heeft dat ie graag een echt jongetje wil worden.

Klinkt allemaal redelijk bekend en ook sommige figuurtjes lijken uit een Disney-film weggelopen. Daarnaast de gebruikelijke anime-karakters, zwiepende tentakels etc.

Tesamen met de relatief lange speelduur van meer dan twee uur wordt het weleens te veel "seen it before - heard it before".

N.B. zeker geen slechte film, maar in vergelijking met de torenhoge kwaliteit van veel andere anime's blijft deze er een beetje op achter.

Kijk zo zie ik de VS graag, met een mooi grof korreltje in de film. Roadmovie dus het verhaal maakt allemaal iets minder uit, grofweg heeft onze hoofdrolspeelster net te horen gekregen dat de kanker terminaal is en ze nog enkele weken heeft. Laatste hoop is een gebedsgenezer en ze chartert een net uit de gevangenis vrijgekomen man met een auto en onderweg pikken ze ook Harold nog op. Aantal erg mooie scènes in deze film, die wel wat aanlooptijd heeft voor de reis echt gaat starten.